Ook verschenen van Lucinda Riley bij Xander Uitgevers

..

De zeven zussen (2017)

De zeven zussen – Storm (2018)

De zeven zussen – Schaduw (2018)

De zeven zussen – Parel (2018)

De zeven zussen – Maan (2019)

De zeven zussen – Zon (2020)

De zevende zus (2021)

..

De nachtroos (2018)

De olijfboom (2019)

Het meisje op de rots (2019)

De lavendeltuin (2019)

Het Italiaanse meisje (2019)

De vlinderkamer (2020)

De orchideeëntuin (2020)

De zilverboom (2020)

De liefdesbrief (2021)

..

..

..

..

..

Lees meer over Lucinda Riley en al haar boeken op www.lucindariley.nl

Deze roman is opgedragen aan iedereen die droomt.

Gooi de handdoek nooit in de ring – dat deed Lucinda ook niet.

..

– Lucinda’s familie

Titelpagina

Lucinda Riley

De geheimen van de kostschool

..

..

..

Woord vooraf

Beste lezer,

Ik hoop dat u net zo enthousiast bent als ik om de bladzijden van een gloednieuwe roman van Lucinda Riley om te kunnen slaan. Misschien bent u een fervent fan van De zeven zussen-serie, en wacht u met spanning af tot Lucinda u meeneemt naar weer een nieuwe, levendige wereld. Of misschien kent u haar boeken nog niet maar bent u geïntrigeerd door de belofte van deze frisse en meeslepende misdaadroman. In dat geval moet ik helaas bij het eind beginnen om de bladzijden die u op het punt staat te verslinden in context te plaatsen.

Voor wie het niet weet, Lucinda – onze moeder – overleed op 11 juni 2021, nadat in 2017 slokdarmkanker bij haar werd vastgesteld. Ik ben Lucinda’s oudste zoon en coauteur (niet van dit project, moet ik er meteen bij zeggen). Samen maakten we de Beschermengeltjes-serie voor kinderen, en ik heb de taak haar enorme literaire nalatenschap te beheren en de achtste en laatste roman in de Zeven zussen-serie te voltooien.

Om deze reden wil ik met u delen hoe De geheimen van de kostschool tot stand kwam. Ten eerste werd het geschreven in 2006, al is het nooit eerder gepubliceerd. Toen haar jongste kinderen naar school gingen, heeft Lucinda zonder uitgever drie romans geschreven, waarvan er daarna twee met veel succes zijn gepubliceerd – De olijfboom en De vlinderkamer. Het was altijd haar plan om de derde van deze romans, die u nu in handen houdt, uit te laten geven na de afsluiting van de Zeven zussen-serie.

De olijfboom en De vlinderkamer heeft Lucinda zelf uitgebreid herschreven (zoals iedere auteur die na een decennium een project opnieuw onder handen neemt zou willen doen). Die gelegenheid heeft mama niet gehad in het geval van De geheimen van de kostschool. Ik stond dan ook voor een dilemma toen ik de beslissing nam dit boek uit te brengen. Was het mijn verantwoordelijkheid om de tekst te bewerken, aan te passen en bij te werken op de manier die zij had gewild? Na veel overpeinzingen vond ik dat het behoud van mijn moeders stem voorrang moest krijgen. Daarom is alleen het absolute minimum aan redactiewerk gedaan.

Alles wat u zult lezen is dus Lucinda’s werk uit 2006.

Mama was enorm trots op dit project. Het is de enige misdaadroman die ze ooit schreef, maar trouwe lezers zullen onmiddellijk haar ongeëvenaarde vermogen herkennen om een gevoel vast te leggen dat een bepaalde omgeving kan oproepen. Het zal u zeker interesseren te weten dat mijn familie op het moment dat ze dit schreef in het uitgestrekte, mysterieuze landschap woonde waarin het verhaal zich afspeelt. Bovendien was de school in Norfolk die in het boek voorkomt sterk geïnspireerd op de school waar wij, haar eigen kinderen, op zaten. Gelukkig kan ik bevestigen dat er zich in de gangen van onze school in werkelijkheid niets heeft afgespeeld wat zo dramatisch was als wat in dit boek gebeurt.

Zoals u misschien al verwacht, hebben geheimen uit het verleden hier een grote invloed op de gebeurtenissen in het heden, en we worden getrakteerd op een voortreffelijk karakter in de vorm van inspecteur Jazz Hunter, die, dat zult u met me eens zijn, een eigen serie waard is.

Misschien zou Lucinda die ook wel geschreven hebben, in een ander leven.

Harry Whittaker, 2021

Proloog

St Stephen’s School, Norfolk, januari 2005

Terwijl de figuur de trap op liep die leidde naar de afdeling waar de zesdejaars een eigen kamer hadden – een doolhof van slaapkamertjes ter grootte van een schoenendoos – was alleen het gereutel en getik te horen van de aftandse radiatoren, die inefficiënte wachters die al vijftig jaar nauwelijks in staat waren om Fleat House en de jongens die er woonden warm te houden.

Een van de acht slaapgebouwen die samen St Stephen’s School vormden had de naam Fleat House gekregen, vernoemd naar de rector ten tijde van de bouw, zo’n honderdvijftig jaar geleden. De leerlingen die er sinds de naoorlogse verbouwing sliepen noemden het lelijke victoriaanse gebouw ook wel de Vlooienhut.

Het was ook het laatste schoolgebouw dat de hoognodige verbouwingen zou ondergaan. Het komende half jaar zouden de gangen, trappen, slaapzalen en gemeenschappelijke ruimtes ontdaan worden van het gescheurde zwarte linoleum dat er op de vloeren lag, de vergeelde muren zouden een nieuw, fris behangetje krijgen en de antieke doucheruimtes zouden worden voorzien van glanzende roestvrijstalen kranen en douches en glimmend witte tegels. Dit om de veeleisende ouders van tegenwoordig zoet te houden die erop stonden dat hun kinderen konden wonen en studeren in iets wat meer weghad van een hotel dan van een varkensstal.

Voor kamer 7 bleef de figuur even staan luisteren. Omdat het een vrijdag was, zouden de acht jongens die op deze verdieping sliepen naar de pub in het nabije stadje Foltesham zijn, maar toch checkte hij het even. Toen hij niets hoorde, pakte de figuur de deurknop en ging naar binnen.

Terwijl hij de deur zachtjes dichtdeed en het licht aandeed, raakte de figuur bijna meteen doordrongen van de ingebakken muffe geur van pubers: een mengeling van vieze sokken, zweet en gierende hormonen die in de loop der jaren elke porie van Fleat House had doordrongen.

Huiverend, omdat die lucht pijnlijke herinneringen losmaakte, struikelde de figuur bijna over een stapel onderbroeken die achteloos op de grond gegooid waren. Hij pakte de twee witte tabletjes die elke avond op het nachtkastje van de jongen werden neergelegd en verving ze door twee identiek uitziende pilletjes. Daarna draaide de figuur zich om, deed het licht uit en verliet de kamer.

Op de trap vlakbij verstijfde een kleine jongen in pyjama toen hij voetstappen naderbij hoorde komen. In paniek dook hij een verdieping lager in de nis onder de trap, waar hij opging in de schaduwen. Hij zou straf krijgen als iemand zag dat hij na tienen nog niet in bed lag, en hij was vanavond al genoeg gestraft.

Stokstijf en met bonzend hart kneep hij zijn ogen stijf dicht, alsof dat zou helpen, en in het donker luisterde hij ademloos naar de voetstappen die op maar een paar centimeter boven zijn hoofd passeerden en toen, goddank, in de verte verdwenen. Trillend van opluchting kroop hij weer uit zijn verstopplek en haastte zich naar zijn slaapzaal. Toen hij in bed stapte en even op zijn wekker keek, wist hij dat hij nog een uur wakker moest blijven voor hij in de veilige slaap kon vluchten. Hij trok de dekens over zijn hoofd en liet de tranen komen.

Ongeveer een uur later kwam Charlie Cavendish kamer 7 binnen en stortte zich op het bed.

Het was pas elf uur op een vrijdagavond en ondanks zijn achttien jaar zat hij als een klein kind opgesloten in dit stinkhol.

En wat nog erger was, hij moest morgenochtend al om zeven uur op voor die vervloekte kerkdienst. Die had hij dit semester al twee keer gemist, dus nog een keer overslaan kon hij zich niet veroorloven. Hij was al een keer in het kantoor van Jones ontboden vanwege dat stomme akkefietje met Millar. Jones had laten vallen dat hij van school getrapt zou worden als hij zijn leven niet beterde, maar Charlie baalde ervan dat hij zo braaf moest doen. Zijn vader had hem ingepeperd dat hij zijn tussenjaar niet zou sponsoren als hij niet met fatsoenlijke cijfers slaagde voor zijn eindexamen.

Wat verdomme een drama was.

Zijn vader vond dat hele tussenjaar sowieso al niks. Hedonisme was iets wat hij verafschuwde, en het idee dat zijn zoon zou rondhangen op een of ander Thais strand, knetterstoned waarschijnlijk, stond hem bepaald niet aan, al helemaal niet als hij het ook nog moest betalen.

Vlak voor de start van dit semester hadden ze knallende ruzie gehad over Charlies toekomst. Zijn vader, William Cavendish, was een succesvolle advocaat in Londen en was er altijd van uitgegaan dat Charlie in zijn voetsporen zou treden. Charlie zelf had daar nooit zo bij stilgestaan.

Toen hij het eind van de puberteit naderde, was het hem langzaam duidelijk geworden wat er van hem werd verwacht, en dat wat hij zelf wilde er blijkbaar niet toe deed.

Charlie was een ritselaar, een adrenalinedealer, zo zag hij zichzelf. Hij genoot van het gevaarlijke leven. Bij het idee dat hij in die hiërarchische, verstikkende sfeer van de klassieke Londense advocatenwereld in de Inner Temple zou moeten werken, kromp zijn maag ineen.

Bovendien was zijn vaders idee van ‘vooruitkomen in het leven’ volkomen achterhaald. Alles was tegenwoordig anders, je kon doen waar je zin in had. Al dat gelul over respectabele beroepen, dat was iets voor de generatie van zijn ouders.

Charlie wilde dj worden en kijken naar mooie, halfnaakte vrouwen op een dansvloer op Ibiza. Ja, man. Dat was pas mooi! En… je kon echt bákken met geld verdienen als dj.

Niet dat geld ooit echt een serieus probleem zou zijn. Tenzij zijn ongetrouwde oom van zevenenvijftig ineens toch besloot dat hij kinderen wilde, zou Charlie het landgoed van de familie erven, met duizenden hectares landbouwgrond.

Daar had hij ook plannen voor. Hij hoefde alleen maar een paar van die hectares te verkopen aan een projectontwikkelaar. Dat zou hem een fucking fortuin opleveren!

Nee, zijn toekómstige financiën waren het probleem niet. Het probleem was dat die bekrompen vader van hem nú de geldscepter zwaaide.

Hij was jong. Hij wilde lol maken.

Dat waren de gedachten die door het hoofd van Charlie Cavendish tuimelden toen hij afwezig naar de twee tabletjes greep die hij sinds zijn vijfde elke avond nam en het glas water oppakte dat de huismoeder voor hem had neergezet.

Hij legde de tabletjes op zijn tong, nam een flinke slok water om ze mee weg te spoelen en zette het glas toen weer terug op zijn nachtkastje.

De daaropvolgende minuut gebeurde er niks en Charlie bleef zuchtend kauwen op de onredelijkheid van zijn lot. Maar toen, eerst bijna onmerkbaar, begon zijn lichaam te trillen.

‘Wat de fuck…’

Het trillen werd steeds heviger, tot hij er geen controle meer over had, en plotseling voelde Charlie dat zijn keel dichtkneep. Panisch hapte hij naar lucht. Wat was er aan de hand? Hij strompelde een paar passen in de richting van de deur en greep naar de deurknop, maar het lukte hem in zijn doodsangst niet om hem om te draaien voordat hij half buiten bewustzijn was en met een hand aan zijn keel en schuim om zijn mond op de vloer stortte. Door het gif dat door zijn aderen stroomde kreeg hij geen zuurstof meer binnen en zijn organen begaven het een voor een. Toen ontspanden zijn ingewanden en stukje bij beetje hield de jongeman die eens Charlie Cavendish was simpelweg op te bestaan.

1

Robert Jones, rector van St Stephen’s School, stond met zijn handen in zijn zakken – een gewoonte waar hij zijn pupillen altijd voor berispte – uit het raam van zijn kantoor te staren.

Beneden zag hij leerlingen Chapel Lawn oversteken, op weg van en naar hun lessen. Zijn handen waren klam van het zweet, zijn hart sloeg nog overuren van de adrenaline, zoals het al vanaf het ongeluk de hele tijd had gedaan.

Hij liep weg bij het raam en ging achter zijn bureau zitten. Er lag een steeds groter wordende stapel papieren waar hij zich nog niet over had gebogen en een lijst met telefoontjes waar hij nog op moest reageren.

Hij haalde zijn zakdoek tevoorschijn, veegde ermee over zijn kale hoofd en slaakte vervolgens een diepe zucht.

Er waren talloze nachtmerriescenario’s mogelijk voor een rector die verantwoordelijk was voor honderden jongens en meisjes: drugs, pestkoppen en, in deze tijden van gemengde kostscholen, het onstuitbare spook van de seks. In zijn veertien jaar als rector van St Stephen’s had Robert met al die zaken tot op zekere hoogte te maken gehad.

Maar al dit soort ellende verbleekte bij wat er afgelopen vrijdag was gebeurd: de dood van een leerling die hij onder zijn hoede had.

Als er één ding was dat de reputatie van de school kon ruïneren, dan was dit het wel. Hoe de jongen precies was overleden deed er bijna niet eens toe. Robert zag de hordes ouders al voor zich die nu op zoek waren naar een kostschool voor hun kinderen en St Stephen’s van hun lijst schrapte.

Toch putte Robert troost uit het feit dat de school al ruim vierhonderd jaar had overleefd – en een blik op de annalen had hem geleerd dat dit soort tragedies al eerder voorgekomen waren. Misschien zouden ze volgend semester minder inschrijvingen krijgen, maar naarmate de tijd verstreek, zou dat wat afgelopen vrijdag was gebeurd uiteindelijk wel weer vergeten worden.

De laatste keer dat een leerling was overleden was in 1979. De jongen was dood aangetroffen in de kelder, in de ruimte waar alle koffers opgeslagen lagen. Hij had zich verhangen met een stuk touw, aan een haak in het plafond. Dat incident was onderdeel geworden van de schoolfolklore. De kinderen hielden maar wat graag de mythe in stand dat de geest van de jongen nog door Fleat House waarde.

Ze hadden Rory Millar een keer in die kelder opgesloten, en die leek zelf wel een geest nadat hij er de hele nacht op de deur had staan bonken.

Charlie Cavendish, die zonder twijfel schuldig was aan dat incident, had zoals gewoonlijk alles ontkend en, erger nog, vond het allemaal reuzegrappig… Robert Jones huiverde ongemakkelijk en wenste dat hij het in zich had om het verlies van dit jonge leven te betreuren, maar het lukte hem niet.

Die jongen had nog geen voet in de school gezet of hij veroorzaakte al moeilijkheden. En omdat hij nu dood was, stond Roberts eigen toekomst op het spel. Op zijn zesenvijftigste was hij zich aan het verheugen op zijn pensioen, dat over vier jaar in zou gaan. Als hij nu gedwongen werd om ontslag te nemen, kon hij het wel op zijn buik schrijven dat hij nog ergens anders aan de slag zou kunnen.

Tijdens de noodvergadering van het schoolbestuur gisteravond had hij zijn ontslag zelf aangeboden. Maar het bestuur was achter hem blijven staan.

De dood van Cavendish was een óngeluk… met een natuurlijke oorzaak. Hij was overleden aan een epileptische aanval. Dat was Roberts enige sprankje hoop. Zolang het oordeel van de lijkschouwer inderdaad zou luiden dat het een natuurlijke dood was en de berichtgeving in de media tot een minimum beperkt bleef, zou de schade misschien binnen de perken blijven. Maar tot die bevestiging er was, hingen zijn reputatie en zijn toekomst aan een heel dun zijden draadje. Ze hadden beloofd dat ze vanochtend zouden bellen.

De telefoon op zijn bureau ging schril over. Hij drukte op de intercom. ‘Ja, Jenny?’

‘Ik heb de lijkschouwer voor u aan de lijn.’

‘Verbind maar door.’

‘Meneer Jones?’

‘Ja, daar spreekt u mee.’

‘Met Malcolm Glenister, de plaatselijke lijkschouwer. Ik wilde het met u hebben over de resultaten van de obductie die we gisteren hebben uitgevoerd op Charlie Cavendish.’

Robert slikte. ‘Natuurlijk. Vertelt u maar.’

‘De patholoog-anatoom is tot de conclusie gekomen dat Charlie niet is overleden als gevolg van een epileptische aanval. De oorzaak was anafylactische shock.’

‘Aha.’ Robert slikte nog eens en schraapte zijn keel. ‘En… wat was daar de oorzaak van?’

‘Zoals u zult weten blijkt uit zijn medische gegevens dat hij zeer allergisch was voor aspirine. Er is zeshonderd milligram aspirine aangetroffen in zijn bloed, wat gelijkstaat aan twee tabletjes.’

Robert was niet in staat te reageren, omdat zijn keel te droog was.

‘Los van sporen van het medicijn Epilim, dat Charlie dagelijks nam om zijn epilepsie onder controle te houden, en minimale sporen van alcohol, heeft de patholoog niets gevonden. Hij was in goede gezondheid.’

Robert herpakte zich. ‘Zou hij dit hebben overleefd als hij eerder gevonden was?’

‘Als hij dan meteen behandeld was wel, ja. Dan had hij het vrijwel zeker overleefd. Maar de kans dat hij om hulp had kunnen roepen in de paar minuten voor hij het bewustzijn verloor was niet groot. Het is begrijpelijk dat hij pas de volgende ochtend werd gevonden.’

Robert bleef even stil en voelde een piepklein beetje opluchting zijn aderen in stromen. ‘En wat nu?’ vroeg hij.

‘Nou, we weten nu hóé hij is overleden. De vraag is: waarom? Zijn ouders hebben bevestigd dat Charlie wist dat hij allergisch was voor aspirine, hij heeft het altijd al geweten.’

‘Dan moet hij die tabletten per ongeluk hebben ingenomen. Een andere verklaring is er niet, toch?’

‘Het is niet aan mij om over de feiten te speculeren, meneer Jones, maar er zijn nog wel een paar dingen die opgehelderd moeten worden. En ik vrees dat een politieonderzoek wordt opgestart.’

Robert voelde het bloed wegtrekken uit zijn gezicht. ‘Ik begrijp het,’ zei hij zachtjes. ‘In hoeverre heeft de dagelijkse gang van zaken hier op school daaronder te lijden?’

‘Dat zal u moeten bespreken met de inspecteur in kwestie.’

‘Wanneer kan ik die verwachten?’

‘Zeer binnenkort, zou ik zeggen. Ze zullen dadelijk wel contact met u opnemen om afspraken te maken. Tot ziens.’

‘Tot ziens.’

Robert zette de intercom uit en voelde zich duizelig. Hij haalde drie, vier keer heel diep adem.

Een politieonderzoek… Hij schudde zijn hoofd. Dit was heel slecht nieuws.

En toen pas drong het tot hem door: de afgelopen dagen had hij alleen maar kunnen denken aan de reputatie van de school. Maar als de politie erbij betrokken werd, dan moest de lijkschouwer zijn twijfels hebben over de aanname dat Cavendish de aspirine per ongeluk had ingenomen.

‘Godallemachtig.’ Ze zouden toch niet echt denken dat het moord was?

Weer schudde Robert zijn hoofd. Nee, het was waarschijnlijk niet meer dan een formaliteit. Charlies vader zal wel aan wat touwtjes hebben getrokken. Hij dacht aan al die keren dat Charlie Cavendish voor zijn bureau had gestaan en hem onbekommerd had aangekeken terwijl Robert hem een uitbrander gaf. Het was altijd hetzelfde liedje: Robert herinnerde hem eraan dat er al jaren geleden een eind was gekomen aan het antieke spelletje waarbij de jongere jongens moesten opdraven als bedienden en dat hij ze dus niet meer zo mocht lastigvallen als ze daar geen zin in hadden. Dan onderging Charlie zijn straf en ging vervolgens vrolijk door met zijn wangedrag, alsof er niets was gebeurd.

Het was eigenlijk de bedoeling geweest dat Charlie naar Eton zou gaan, maar hij was gezakt voor het toelatingsexamen. Vanaf de allereerste dag dat hij op St Stephen’s was gearriveerd had hij duidelijk gemaakt dat hij zich te goed voelde voor de school, de rector en zijn medeleerlingen. Zijn arrogantie was werkelijk stuitend.

Op zoek naar inspiratie staarde Robert naar het schilderij van Lord Grenville Dudley, de zestiende-eeuwse oprichter van de school, en toen, met een blik op zijn horloge, drong het tot hem door dat het bijna tijd voor de lunch was. Hij ramde op de knop van de intercom.

‘Ja, meneer Jones?’

‘Jenny, wil je misschien even binnenkomen?’

Het troostrijke figuur van Jenny Colman verscheen een paar seconde later in de deuropening. Ze werkte al dertig jaar op de school, eerst in de kantine, en later, na een cursus secretarieel werk, als administratief medewerker. Toen Robert veertien jaar geleden op de school kwam werken en de toenmalige secretaresse bijna met pensioen bleek te gaan, had hij Jenny aangesteld als haar vervangster.

Ze was bepaald niet de meest elegante kandidate, maar Robert was gesteld op haar rustige, onverstoorbare stijl, en haar kennis van de school was van onschatbare waarde geweest tijdens zijn inwerktijd.

Iedereen was dol op Jenny, van de schoonmakers tot en met het bestuur. Ze kende ieder kind bij naam en haar trouw aan de school stond buiten kijf. Ze was drie jaar ouder dan Robert, en zou dus drie jaar eerder dan hij met pensioen gaan, en Robert had zich al vaak afgevraagd hoe hij het zou redden als zij weg was. Maar nu, bedacht hij ongelukkig, zou hij waarschijnlijk eerder vertrekken dan zij.

Jenny was het hele afgelopen semester afwezig geweest vanwege een heupoperatie. Haar vervangster deed goed werk en was waarschijnlijk veel beter ingevoerd in de moderne kantoortechnologieën, maar Robert had Jenny’s moederlijke uitstraling gemist en was blij dat ze er weer was. Jenny had haar notitieblok en pen al in de aanslag toen ze haar ronde lijf in een stoel voor zijn bureau perste, met een intens bezorgde uitdrukking op haar gezicht.

‘Wat hebt u een vreemde kleur, meneer Jones. Zal ik even een glaasje water voor u halen?’ vroeg ze met haar typerende Norfolk-accent.

Robert zou ineens dolgraag zijn hoofd tegen Jenny’s enorme boezem willen drukken, haar moederlijke armen om zich heen willen voelen en door haar getroost worden.

‘Dat was de lijkschouwer,’ zei hij, de gedachte van zich afschuddend. ‘Hij had geen goed nieuws. Er komt een politieonderzoek.’

Jenny trok een borstelige wenkbrauw op. ‘Nee! Dat meent u niet?’

‘Laten we hopen dat het allemaal snel afgewikkeld kan worden. Het zal de boel hier verstoren en iedereen uit het lood slaan dat de politie hier rondsnuffelt.’

‘Nou, zeg dat,’ beaamde Jenny. ‘Denkt u dat ze ons allemaal gaan verhoren?’

‘Geen idee, maar we zullen iedereen natuurlijk moeten waarschuwen. Blijkbaar kan ik elk moment gebeld worden door een inspecteur. Als ik die heb gesproken, weet ik meer. Maar misschien kunnen we maar beter alvast een bijeenkomst met de hele school plannen voor morgenochtend. In de grote zaal. Dus ook met ál het personeel, tot en met de keukenhulpen. Kun jij dat voor me organiseren?’

‘Natuurlijk, meneer Jones. Ik zal het meteen doen.’

‘Dank je, Jenny.’

Ze stond op en zei toen: ‘Hebt u David Millar al teruggebeld? Hij hing vanochtend alweer drie keer aan de lijn.’

Het laatste waar Robert nu op zat te wachten was een gestoorde dronkenlap van een vader die in paniek over zijn zoon was.

‘Nee, nog niet gedaan.’

‘Nou ja, hij heeft gisteravond al een paar keer gebeld en een bericht ingesproken. Iets over dat Rory hem huilend had gebeld.’

‘Ik weet het, dat zei je al. Hij moet maar even wachten. Ik heb nu even belangrijker zaken aan mijn hoofd.’

‘Zal ik anders even een kopje thee brengen? Zo te zien kunt u wel wat suiker gebruiken. Het is heel goed tegen de schok.’

‘Graag, dat zou fijn zijn.’ Hij knikte dankbaar.

De telefoon op zijn bureau rinkelde. Jenny was hem voor en nam op.

‘Met het kantoor van de rector.’

Ze luisterde even, schermde toen de hoorn af met haar handpalm en fluisterde: ‘Commissaris Norton voor u.’

‘Dank je.’ Robert nam de hoorn aan en wachtte tot Jenny de kamer had verlaten. ‘U spreekt met rector Jones.’

‘Meneer Jones, met plaatsvervangend commissaris Norton van de centrale recherche. Ik neem aan dat u weet waarvoor ik u bel.’

‘Zeker.’

‘Ik wilde u alvast waarschuwen dat ik een paar mensen naar u toe stuur om onderzoek te doen naar de dood van Charlie Cavendish.’

‘Aha, ja. Ja.’ Robert wist niet hoe hij anders moest reageren.

‘Ze arriveren morgenochtend.’

‘Waarvandaan?’

‘Londen.’

‘Londen?’

‘Ja. De zaak is toegewezen aan ons hier bij de afdeling Bijzondere Operaties binnen de centrale recherche. We werken samen met de politie van de afdeling Noord-Norfolk.’

‘Ik snap dat u uw werk moet doen, commissaris, maar u zult begrijpen dat ik me zorgen maak over de onrust binnen de school, om nog te zwijgen van de paniek die zou kunnen uitbreken.’

‘Mijn collega’s zijn zeer ervaren in dit soort zaken, meneer Jones. Ik weet zeker dat ze de situatie naar behoren zullen aanpakken, en dat zij u zullen adviseren hoe om te gaan met het personeel en de leerlingen.’

‘Ja, ik wilde hoe dan ook morgenochtend de hele school bijeenroepen.’

‘Uitstekend idee. Dat biedt mijn mensen de gelegenheid om de school in te lichten, en misschien wat van de zenuwen omtrent hun aanwezigheid weg te nemen.’

‘Dan zal ik dat inderdaad regelen.’

‘Mooi.’

‘Kunt u me de namen geven van de mensen die u hiernaartoe stuurt?’

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn, waarna de commissaris zei: ‘Dat weet ik nog niet precies, maar ik zal u aan het eind van de dag bellen om een en ander te bevestigen. Dank u voor uw tijd.’

‘Dank u, commissaris. Tot ziens.’

Waarom bedankte hij die man eigenlijk, vroeg Robert Jones zich af toen hij ophing. Hij legde zijn hoofd in zijn handen. ‘O god,’ mompelde hij. Die kerels van de politie gingen natuurlijk iedereens doopceel lichten… in hun privélevens wroeten… Joost mocht weten wat ze allemaal te weten zouden komen. Straks werd hij zélf nog verdachte…

De aanmeldingen liepen de afgelopen drie jaar al steeds verder terug. Er was tegenwoordig zoveel concurrentie. Dit was wel het laatste wat de school kon gebruiken. En een tikje zelfzuchtiger dacht hij, terwijl hij de hoorn weer oppakte om het hoofd van het schoolbestuur te bellen, het was ook wel het laatste wat hij zelf kon gebruiken.

2

Jazmine Hunter-Coughlin – Jazz voor haar vrienden, inspecteur Hunter voor haar voormalige collega’s – trok de gordijnen open en wierp een blik uit haar kleine slaapkamerraam. Ze kon niet ver kijken vanwege de condens die het landschap van de Salthouse Marshes en de meedogenloze Noordzee daarachter vervaagde. Gedachteloos schreef ze haar initialen op het glas, zoals ze als kind altijd deed, bestudeerde die letters, jhc, even, en veegde toen vastberaden de C weg.

Ze wierp een blik op de talloze kartonnen dozen die over de hele vloer van haar slaapkamer verspreid stonden. Ze was hier drie dagen geleden ingetrokken, maar los van wat noodzakelijkheden als haar pyjama, de waterkoker en een stuk zeep had ze de dozen nog niet uitgepakt.

Dit piepkleine huisje was het absolute tegendeel van het strakke, witte, minimalistische appartement in de Docklands dat ze met haar ex deelde. En ze vond het hier heerlijk. Normaal gesproken was ze netjes, op het ziekelijke af, maar haar tegenzin om uit te pakken had te maken met het feit dat het huisje de komende weken een invasie van vaklui over de vloer zou krijgen. De loodgieter was geboekt voor een hele week. Hij kwam centrale verwarming installeren. De timmerman zou morgen langskomen om de keukenkastjes op te meten, en ze had berichten ingesproken bij een aantal schildersbedrijven.

Jazz hoopte dat Marsh Cottage er over een paar maanden vanbinnen precies zo schilderachtig uit zou zien als de buitenkant deed vermoeden.

Het was vandaag iets minder somber weer en Jazz besloot om een ochtendwandeling te gaan maken, door de kwelders, naar de zee. Ze trok laarzen en een Barbourjas aan, deed de voordeur open en liep naar buiten, de frisse zeelucht opsnuivend.

Haar cottage lag aan de kustweg die het dorp van de kwelders en de zee scheidde. In de zomer was het één grote opstopping van toeristen die via deze weg naar de stranden en kustdorpjes van Noord-Norfolk reden, maar op deze grijze dag in januari was het hier uitgestorven.

Jazz voelde heel even iets van tevredenheid toen ze het uitzicht in zich opnam. Het vlakke, boomloze land was weliswaar niet echt uitnodigend, maar Jazz genoot van de ruwheid van het landschap. Er was helemaal niets schattigs te zien, niets wat de strenge horizon brak die zich kilometerslang uitstrekte, in beide richtingen. De eenvoudige charme van het afbuigende land in de verte, met de zee en de onvoorstelbare weidsheid van het uitzicht, paste bij haar behoefte aan eenvoud.

Toen ze overstak, zag ze uit haar ooghoek een man uit het postkantoor komen, een meter of veertig verderop. Ze liep door het ruwe, natte kweldergras en concentreerde zich op het drassige geluid van het water onder haar voeten toen ze dacht dat ze iemand naar haar hoorde roepen.

Ze wuifde het weg als het gekrijs van de wulpen die in een kring rechts van haar zaten en liep de heuvel af, de enige bescherming die haar huisje had tegen overstroming – een punt van geschil toen ze had geprobeerd de hypotheek rond te krijgen.

‘Jazmine! Inspecteur Hunter! Wacht even, alstublieft!’

Dit keer kon ze er niet omheen. Ze bleef staan en draaide zich om en keek naar de weg.

Godsamme! Wat deed híj hier in vredesnaam? Jazz baalde terwijl ze terugliep. Ze bleef een paar meter bij hem vandaan staan en glimlachte beleefd.

‘Hallo, inspecteur Hunter.’

‘Wat doet u hier, meneer?’

‘Ook leuk om jou te zien,’ zei Norton en hij stak zijn hand naar haar uit.

‘Neem me niet kwalijk,’ zuchtte ze uiteindelijk, en ze liep op hem af om zijn hand te schudden. ‘Ik verwachtte u alleen niet.’

‘Geeft niet. Ga je me nog vragen om binnen te komen, voor ik doodvries in dit dunne pak.’

‘Ja, natuurlijk. Kom binnen.’

Eenmaal binnen zette Jazz Norton op de bank neer en pookte het vuur wat op. Ze zette koffie voor hem, en ging toen zelf op een houten eetkamerstoel zitten.

‘Leuk huisje,’ zei hij. ‘Gezellig.’

‘Dank u,’ zei ze, ‘ik ben er blij mee.’

Er viel even een ongemakkelijke stilte.

‘En, Jazmine, hoe is het met je?’

Het was vreemd om Norton haar bij haar voornaam te horen aanspreken. Het bevestigde de mate waarin haar leven de afgelopen maanden was veranderd, maar het voelde ook wat badinerend.

‘Prima, hoor.’

‘Je ziet er… beter uit. Je hebt al wat meer kleur dan toen ik je de vorige keer zag.’

‘Ja, het is warm in Italië, zelfs in de winter.’ Ze zweeg opnieuw en Jazz wenste dat hij de hint zou oppikken. ‘Hoe wist u dat ik hier zat?’ vroeg ze toen, want ze was er nog niet klaar voor om zelf het onderwerp aan te snijden. ‘Ik woon hier pas drie dagen.’

Norton grinnikte. ‘Dat je dat moet vragen, terwijl je bij Scotland Yard hebt gewerkt. Hoewel ik moet toegeven dat zelfs ónze computer niet verder kwam dan Salthouse Road 29. En toen ik hier aankwam en helemaal geen huisnummers kon vinden, ben ik het maar even gaan vragen bij het postkantoor.’

‘Aha,’ zei Jazz.

‘Waarom hier?’ vroeg hij.

‘Vanwege de vakanties in mijn kindertijd, denk ik. Ik ben altijd dol geweest op Norfolk en ik dacht: waarom niet? Dit is ook dicht bij mijn ouders.’

‘Ja, natuurlijk.’

Weer een stilte.

‘Nou,’ zei Norton, ineens weer zakelijk, nu hij haar ongeduld voelde, ‘je wilt misschien wel weten waarom ik zo’n eind heb gereden om je te spreken op zo’n ijskoude morgen in januari. Ik heb je mobiel wel geprobeerd, maar blijkbaar heb je je oude nummer niet meer.’

‘Ik heb mijn mobieltje achtergelaten toen ik naar Italië ging, en toen ik terugkwam, besloot ik dat ik niet echt een telefoon nodig had.’

Norton knikte. ‘En je hebt er trouwens ook niet veel aan in Noord-Norfolk. Die van mij heeft al vanaf Norwich geen signaal meer. Maar goed, de reden waarom ik hier ben… is omdat ik wil dat je weer aan het werk gaat.’

Jazz bleef even stil. ‘Ik dacht dat ik daar vrij duidelijk over was geweest,’ zei ze zachtjes.

‘Dat is ook zo. Maar dat was zeven maanden geleden. Je hebt een sabbatical gehad, je bent gescheiden, je hebt een huis gevonden…’

‘En ik ben absoluut niet van plan om dat op te geven om weer naar Londen te komen,’ onderbrak Jazz hem scherp.

‘Dat geloof ik graag.’ Norton leek niet onder de indruk.

‘En trouwens, ik kán helemaal niet terugkomen. En hoe komt u erbij dat ik überhaupt terug wíl komen?’

‘Jazmine, als je heel even achter je verdedigingswal vandaan wilt komen en naar me zou willen luisteren.’ Zijn stem kreeg ineens iets hards.

‘Neem me niet kwalijk, meneer,’ zei ze, ‘maar u moet het me vergeven dat ik geen trek heb om weer in het verleden te duiken.’ Jazz wist best dat ze vijandig klonk, maar ze kon er niets aan doen.

‘Ja, dat begrijp ik wel…’ Hij keek naar haar op. ‘Maar wat ik zo graag zou willen weten, is waarom je precies zo kwaad bent op míj? Ik heb jou toch niet bedrogen?’

‘Dat was laag, meneer.’

‘Tja…’ Norton bestudeerde zijn keurig onderhouden nagels. ‘Misschien zie jij het anders.’

‘Meneer, ik begrijp dat u er niets aan kon doen wat mijn man heeft gedaan. Ik was tegen die tijd sowieso al heel wat illusies armer, en…’

‘Het was de druppel die de emmer deed overlopen.’ Norton nam een slok van zijn koffie en keek haar aan. ‘Jazmine, heb je enig idee hoeveel het kost om een inspecteur te rekruteren en op te leiden?’

‘Nee.’

‘Nou, als ik je nou vertel dat je er makkelijk nog een tweede huis van zou kunnen kopen…’

‘Probeert u me nu een schuldgevoel aan te praten?’

‘Als het werkt, wel ja.’ Norton lachte half. ‘Je hebt me helemaal niet de kans gegeven om hier met je over te praten. De ene week zat je nog achter je bureau, en de week erop was je ineens boos naar Italië verdwenen.’

‘Ik had geen keus.’

‘Dat zeg jij. Ik hoopte eigenlijk dat wij zo’n goede werkrelatie hadden opgebouwd dat je het met mij zou hebben besproken. Als we het er dan over eens waren dat jouw ontslag de enige oplossing was, dan zou ik je niet in de weg hebben gestaan. Maar jij bent gewoon… weggerend, zonder debriefing of wat dan ook!’

Jazz’ gezicht bleef onbewogen. ‘O. Dus daarom bent u nu hier? Om me te debriefen?’

Norton zuchtte even gefrustreerd. ‘Kom op, ik doe mijn best. Je gedraagt je als een opstandige puber. Het feit is wel dat je technisch gesproken nog steeds bij ons in dienst bent.’ Hij haalde een envelop tevoorschijn uit zijn borstzak en schoof die haar kant op.

‘Wat is dit?’ mompelde ze fronsend. In de envelop zaten loonstrookjes van salaris dat werd uitbetaald op de bankrekening die ze met Patrick had gedeeld en die naar haar oude adres waren gestuurd, waardoor ze ze, uiteraard, niet had gezien. De envelop bevatte ook de ontslagbrief die ze inderhaast had geschreven, op het vliegveld, en die ze had gepost voor ze in het vliegtuig naar Pisa stapte.

‘Niet echt een heel erg… professioneel vertrek, vind je wel?’

‘Nee, dat zal wel niet, al zie ik niet helemaal in wat dat er nu nog toe doet.’ Jazz deed de brief terug in de envelop en hield die voor hem op. ‘Zo, meneer. Ik bied hem u hierbij officieel aan. Ik neem ontslag. Zo goed?’

‘Ja, als dat is wat je wilt. Luister, Jazmine, ik begrijp het heus wel. Ik weet dat je je in de steek gelaten voelde en dat je je motivatie kwijt was en dat je privéleven in puin lag. Dat je waarschijnlijk wat tijd nodig had om alles eens goed te overdenken…’

‘Yep! Dat klopt wel zo’n beetje, meneer.’ Ze knikte hevig.

‘En omdat je kwaad en verbitterd was, heb je instinctief gehandeld, en dat instinct droeg je op om weg te lopen. Op dat moment. Maar je instinct heeft je ook verblind. Snap je dat dan niet?’

Jazz zei niets.

‘En,’ vervolgde Norton, ‘omdát je verblind was, heb je een overhaaste beslissing genomen waardoor ik een van mijn beste mensen kwijt ben, nog los van het feit dat je je veelbelovende carrière aan de wilgen hebt gehangen. Luister,’ zei hij met een vriendelijke glimlach, ‘ik ben niet gek. Ik wist wat er aan de hand was. Het moet verschrikkelijk zijn geweest toen je erachter kwam wat je man had gedaan, vooral omdat iedereen het verder al leek te weten.’

Stilte.

Norton zuchtte weer. ‘Het komt allemaal op hetzelfde neer, relaties op het werk zijn gevaarlijk, vooral in onze tak van sport. Ik heb hoofdinspecteur Coughlin dat ook gezegd toen hij me vertelde dat jullie gingen trouwen.’

Jazz keek op. ‘O ja? Patrick zei anders dat u ons uw zegen had gegeven.’

‘Ik heb voorgesteld om een van jullie te laten overplaatsen naar een andere afdeling, zodat jullie elkaar in elk geval niet voor de voeten zouden lopen. Hij smeekte me toen om jou te laten zitten waar je zat. Dus omdat ik jullie allebei niet wilde kwijtraken, heb ik besloten om het te proberen. Tegen beter in, wil ik daar wel aan toevoegen.’

‘Eh, meneer, zei u nou “hoofdinspecteur”?’

‘Ja. Je ex heeft recent promotie gemaakt.’

‘Feliciteer hem vooral niet namens mij.’

‘Wees gerust, dat zal ik niet doen.’

Terwijl ze zo naar hem keek, bedacht Jazz hoe vreemd Norton hier afstak in zijn dure maatpak, met zijn lange benen bijna tot aan zijn borst gebogen op haar lage bank.

‘Wist u ervan, meneer? Van Patrick en… dat mens?’

‘Ik had wel geruchten gehoord, maar ik kon me er niet in mengen. Misschien dat het je wat geruststelt, maar ze heeft een paar weken na jouw vertrek overplaatsing naar Paddington Green aangevraagd. Ze wist dat ze de competitie met jou toch nooit aankon. Iedereen binnen het team heeft haar nogal hard genegeerd. Je bent namelijk heel populair. Ze missen je allemaal.’

Norton glimlachte breed en toonde een sterk stel witte tanden. Jazz dacht onwillekeurig dat hij nu hij wat ouder werd, met zijn dikke zwarte haar dat bij de slapen grijs werd en zijn leesbril op het puntje van zijn neus, alleen maar meer indruk maakte, fysiek.

‘Nou, leuk om te weten. Hoe dan ook, wat Patrick en zijn geliefde agente nu doen is aan hen. Mij boeit het verder niet meer. Let wel,’ grapte Jazz, ‘u kunt haar waarschuwen dat bij de eerste de beste situatie die zich aandient waarin ze met hem moet concurreren, ze meteen een mes in haar rug krijgt.’

‘Daar twijfel ik niet aan. Je ex is een getalenteerde diender, maar hij is ook meedogenloos ambitieus. Het enige waar hij niet mee om kon gaan was een vrouw die potentieel beter was dan hij. Ik wist waar hij mee bezig was: jou ondermijnen, je constant neerhalen, maar omdat je nooit naar mij toe kwam, kon ik er niets aan doen.’

‘Ik zat in een onmogelijke situatie. Hij was mijn echtgenoot.’

‘Dat is zo. Hoe dan ook, zolang hij leert om zijn broek aan te houden, zou ik zeggen dat hij uiteindelijk zijn doel wel gaat bereiken.’

‘Wat mij betreft naait hij de hele afdeling. Het interesseert me echt niet.’

‘Zo mag ik het horen,’ antwoordde Norton opgewekt. ‘Nou, weet je zeker dat je wilt dat ik deze brief weer aanneem? Dan is je ontslag namelijk officieel.’ Hij zwaaide naar haar met de envelop.

‘Ja, dat weet ik zeker.’

‘Goed, inspecteur Hunter,’ zei Norton, plotseling formeel, ‘nu ik de gelegenheid heb gehad om de situatie met u te bespreken, hebt u duidelijk gemaakt dat u vastbesloten bent het korps te verlaten. Ik zal deze brief meenemen en met de staart tussen de benen terugkeren naar Londen en het verder niet met u hebben over de andere opties die ik in gedachten had.’

Jazz moest glimlachen om het beeld van Norton met zijn staart tussen zijn benen. Ze trok haar wenkbrauwen op en zuchtte. ‘Toe maar, u kunt het me net zo goed vertellen, nu u toch helemaal hiernaartoe gekomen bent.’

‘Geloof het of niet, er zijn nog andere afdelingen van de Criminele Inlichtingendienst. Ik had kunnen opperen dat je voor een van die afdelingen gaat werken.’

‘Die van Paddington Green misschien? Dan kan ik gezellig babbelen met de minnares van mijn ex.’

‘Die opmerking is zo kinderachtig, die zal ik maar negeren. Maar het brengt me wel netjes bij het volgende punt. De vraag is: heb je ontslag genomen vanwege de situatie met Patrick? Of omdat je niet langer deel wilde uitmaken van het korps?’

‘Allebei,’ antwoordde Jazz naar waarheid.

‘Goed, laat ik het anders zeggen: je bent vierendertig, je bent een hoogopgeleide cid-officier, die zich als een oude vrijster heeft teruggetrokken op het platteland in Norfolk. Wat ga je in hemelsnaam doen voor de kost?’

‘Ik ga schilderen.’

Norton keek verbaasd. ‘Schilderen? Aha. Beroepsmatig, bedoel je?’

‘Wie zal het zeggen? Als ik niet bij de politie was gegaan, zou ik naar het Royal College of Art zijn vertrokken na mijn studie in Cambridge. Ik was al aangenomen voor de basisopleiding.’

‘Echt?’ Norton keek verbaasd. ‘Nou, misschien is dat waar je je oog voor detail vandaan hebt.’

‘Zou kunnen, maar goed, dat is dus het plan. Ik ga het bijgebouw hier ombouwen tot een studio. Ik heb genoeg over van de verkoop van ons oude appartement om het een poosje uit te zingen. En er is een opleiding aan de University of East Anglia waarvoor ik me misschien voor volgend jaar ga aanmelden.’

‘Ik moet toegeven dat dit geen slechte plek is om je creativiteit te ontdekken,’ beaamde Norton.

‘Herontdekken is het juiste woord, meneer,’ zei Jazz fel. ‘Het korps heeft mijn hele leven beheerst. Ik was degene die ik vroeger was helemaal kwijtgeraakt.’

‘Hm.’ Norton knikte. ‘Dat begrijp ik, maar zo te merken heb je haar weer gevonden. Je vechtlust heb je in elk geval terug.’

‘Dat is zo.’

‘Luister.’ Hij zuchtte maar weer eens, en vroeg ernstig: ‘Hoelang ben je van plan om op de vlucht te blijven? Ik geloof niet dat het het korps was waardoor je jezelf bent kwijtgeraakt, maar een man die vastbesloten was om jou en je zelfvertrouwen te ondermijnen. Ik heb je in de gaten gehouden, Jazmine. Je gedijt goed op de adrenaline. Je bent een uitzonderlijk goede inspecteur. En ik ben niet de enige die er zo over denkt.’

‘Dat is… heel aardig van u, meneer.’

‘Ik doe alleen aan feiten, niet aan aardigheid. Het doet me gewoon pijn om te zien dat iemand met jouw capaciteiten de handdoek in de ring gooit alleen omdat haar huwelijk is mislukt. Ik heb je door de jaren heen elke dag zien strijden tegen machogedrag. Ga je Patrick serieus laten winnen?’

Jazz zweeg en bestudeerde het tapijt aandachtig.

‘Moet je horen,’ zei hij. ‘Om maar met de deur in huis te vallen, er heeft zich iets aangediend. Wat als ik zei dat ik een zaak had een paar kilometer verderop?’

‘Een zaak hier in Norfolk? Hoe komt dat zo?’

‘Er heeft zich een incident voorgedaan op de kostschool net buiten Foltesham. Een leerling werd zaterdagochtend dood aangetroffen in zijn kamer. Ik werd gebeld omdat hij de zoon is van een advocaat die er net in geslaagd is om een paar grote terroristen uit te laten leveren aan Engeland. Ik ben gevraagd om wat mensen langs te sturen om te checken of er misschien sprake is van een misdrijf.’

Norton keek in Jazmines heldere groene ogen en registreerde de kleine flikkering van opwinding.

‘Door die vader?’

‘Het telefoontje kwam van de commissaris. Zoals je weet zou de Londense politie zich anders nooit met zoiets bemoeien, maar…’

‘Dit krijg je als je vrienden hebt in de hoogste regionen.’ Jazz glimlachte terwijl ze de zin voor hem afmaakte.

‘Inderdaad.’

‘Hoe is die jongen dan overleden?’

‘Hij had epilepsie. Volgens de ambulancemensen vertoonde het lichaam ook alle kenmerken van een toeval. Maar de vader heeft terecht aangedrongen op een obductie. De lijkschouwer heeft me vanochtend gebeld en het lijkt erop dat er meer aan de hand is.’

‘Zoals?’

‘Daar kan ik pas iets over zeggen als jij hebt verteld of je interesse hebt.’

Dat had ze. Dat wisten ze allebei.

‘Misschien, zolang ik maar op tijd thuis kan zijn om de volgende Mona Lisa te kunnen schilderen,’ zei ze nonchalant.

‘En ik stuur agent Miles om je een handje te helpen.’ Nortons ogen twinkelden inmiddels.

‘Kunt u me een dag geven om erover na te denken, meneer?’

‘Daar is geen tijd voor, vrees ik. Je moet meteen aan de slag. Je hebt vanmiddag om twee uur een afspraak met de moeder van de jongen. Ze woont op dik anderhalf uur rijden hiervandaan. Dus dat betekent…’ Norton keek op zijn horloge. ‘… dat je nog een uur hebt om te beslissen. Anders moet ik er iemand anders op af sturen. Hier is het dossier.’

Norton overhandigde Jazz een dikke bruine envelop.

Ze keek hem hulpeloos aan.

‘Een uur?’

‘Ja. Dus je moet weer eens heel snel een knoop doorhakken, inspecteur Hunter. En terugkijkend op je carrière zou ik zeggen dat je er zelden naast zit als je dat doet, los van je beslissing om bij ons weg te gaan, uiteraard.’ Norton keek nog eens op zijn horloge. ‘Ik moet ervandoor. Ik heb gezegd dat ik om twee uur weer terug ben in de stad voor een bespreking en deze landelijke wegen zijn een drama.’

Hij stond op en met zijn één meter negentig raakte hij het plafond bijna.

‘Als ik nee zeg, wat doe ik dan hiermee?’ Ze hield de envelop omhoog.

‘Gooi het maar op dat verpieterde vuurtje van je. Dat kan zo te zien wel wat brandstof gebruiken. Goed, dan ga ik nu.’ Norton schudde haar de hand. ‘Bedankt voor de koffie.’ Hij liep naar de deur, maar draaide zich daar nog eens naar haar om. ‘Ik zou nooit voor zomaar iemand helemaal naar Norfolk komen, inspecteur Hunter. En ik kan je wel vertellen dat ik niet nog eens voor je op mijn knieën ga. Bel me rond twaalven. Tot ziens.’

‘Dag, meneer,’ zei Jazz. ‘En dank u… denk ik,’ mompelde ze erachteraan.

3

David Millar ijsbeerde door de kleine, rommelige keuken. In een vlaag van woede greep hij een melkfles en smeet die zo hard hij kon tegen de muur. De fles vloog ertegenaan, viel op de linoleumvloer, maar brak niet. Het was om razend van te worden.

‘Verdomme!’ schreeuwde hij, en hij zakte ter plekke op zijn hurken en legde zijn hoofd in zijn handen. De tranen prikten achter zijn oogleden, terwijl hij moeizaam ademde.

‘Waarom heb ik dit in godsnaam gedáán?’ kreunde hij en hij hees zich weer overeind, liep onder de ronde deuropening door en stortte zich op de bank.

In wanhoop probeerde hij de oefeningen te doen die hij van zijn therapeut had geleerd. Terwijl hij langzaam ademhaalde en zich concentreerde op elke ademhaling, nam zijn woede geleidelijk af. Toen hij zijn ogen weer opendeed, staarde hij naar de foto van zijn gezin, het lachende, gelukkige gezin dat ze drie jaar geleden waren.

Hij kon zich de dag nog herinneren dat die foto was genomen. Een warme middag in juli, toen de zon het platteland van Norfolk verzengde en zij in de tuin zaten te lunchen, met de rokende barbecue verderop.

Alles was toen zo perfect, of niet? Alles. Een prachtige vrouw, een schitterende zoon, een nieuw leven. Alles waar hij altijd van had gedroomd.

David was in Norfolk geboren en had de eerste vijf jaar van zijn leven doorgebracht in een klein dorp buiten Aylsham, en later in zijn jeugd had hij heerlijke vakanties aan de kust doorgebracht. Dus toen Angelina en hij besloten om Londen te ontvluchten, leek Norfolk een natuurlijke keuze.

Ze kochten een fraaie boerderij, op nog geen tien kilometer buiten Foltesham, en staken enorm veel tijd, moeite en geld in de renovatie. Angelina was in haar element toen ze het behang en de gordijnen uit mocht kiezen. Tenminste, ze léék gelukkig. Rory was al snel gewend op St Stephen’s Prep, wat een heel verschil was met de school in de stad, met het piepkleine speelplaatsje en de verstikkende Londense lucht. Het was zo geweldig om te zien hoe zijn zoontje het plattelandsleven omarmde. Zijn wangen kregen weer wat kleur en hij begon wat meer vlees op zijn botten te krijgen.

Het enige nadeel was natuurlijk de dagelijkse reis die David moest afleggen naar zijn werk in de stad, maar zelfs dat vond hij niet erg. Hij had er alles voor over om Angelina en Rory gelukkig te maken.

Ook Angelina bloeide op. Ze stortte zich op haar nieuwe leven en maakte nieuwe vrienden in de groep moeders die ze op de parkeerplaats bij school leerde kennen. Veel van hen waren ook aan de Londense mallemolen ontsnapt, op zoek naar een beter leven in de natuur.

Ze had het nog nooit zo druk gehad. Ze vulde de lange dagen dat David aan het werk was met boekenclubs, de oudercommissie, lunches met vriendinnen en tennislessen. Ze nodigde andere stellen uit voor etentjes, die hen op hun beurt dan weer uitnodigden, en langzaam maar zeker werd hun sociale leven steeds voller.

Tijdens die etentjes viel het David wel op dat de huizen van hun nieuwe vrienden luxer waren dan dat van hen. De vrouwen hadden het veel over designerkleding en -schoenen en vakanties naar Mauritius of de Cariben. De mannen schepten op over hun wijnkelders en de jachtgeweren die ze voor het nieuwe seizoen hadden aangeschaft.

Hij was niet jaloers. Omdat hij van relatief eenvoudige komaf was, vond David dat hij al veel had bereikt. Hij was volkomen gelukkig in zijn comfortabele huis met zijn vrouw en zoon. En hij dacht toen dat Angelina dat ook was.

Achteraf had hij het waarschijnlijk kunnen zien. Hij had kunnen weten wat er aan de hand was toen Angelina verlangende opmerkingen begon te maken als: ‘O, liefje, Nicoles man heeft echt een geweldige Mercedes jeep voor haar gekocht!’ En: ‘Iedereen huurt deze zomer een villa in Toscane. Zou het niet super zijn als wij dat ook zouden doen?’

Ze begon de huizenpagina’s uit de plaatselijke krant te bewaren, en legde die dan stilletjes op zijn knie om hem te wijzen op een huis dat pas op de markt gekomen was. Het duurde niet lang of David had door dat Angelina hem duidelijk wilde maken dat hun lifestyle meer in de pas zou moeten lopen met die van hun chique, rijke vrienden en dat ze in elk geval een mooier huis moesten kopen.

Als je naging dat Angelina schoonheidsspecialiste was en in een rijtjeshuis woonde in Penge toen hij haar leerde kennen, vond David, terecht, dat ze het dankzij hem al een flink eind had geschopt.

Maar Angelina’s behoefte om mee te kunnen doen met de anderen werd onverzadigbaar. Uiteindelijk gaf David toe en kocht de jeep die ze zo verschrikkelijk graag wilde hebben, en ze vertroetelde de wagen alsof het een tweede kind was. David moest glimlachen om het plezier dat het haar gaf om er elke dag mee naar school te rijden. Hij vond het leuk om haar blij te maken, maar het feit dat ze sociale status zo belangrijk vond begon hem wel steeds meer zorgen te baren.

David was succesvol als handelaar in valuta aan de beurs in Londen en hij had een vaste klantenkring opgebouwd. Hij had een solide reputatie als iemand bij wie je geld in goede handen was, maar werd niet gezien als een hoogvlieger. Hij nam geen risico’s die het soort resultaten zouden kunnen opleveren waar een handjevol City-boys om bekendstond, maar hij vermeed ook de enorme verliezen waar zulke risico’s mee gepaard gingen. Hij ging verstandig om met geld. Hij vond dat ze alleen van zijn salaris moesten kunnen leven en dat eventuele bonussen veilig op de bank moesten worden gezet voor de toekomst. Hij was zich ervan bewust dat zijn beurscarrière niet eeuwig zou duren en vond dat hij ervoor moest ervoor zorgen dat hij comfortabele reserves had voor een eventueel gedwongen vervroegd pensioen.

Angelina wist dat het geld er was, en ze begreep niet waarom David weigerde om het aan te spreken.

‘Maar lieverd, we zijn nog jong,’ klaagde ze. ‘Dit is toch juist het moment om te léven? Het gaat supergoed op je werk. Ik zie niet waarom we moeten sparen voor een noodsituatie die misschien helemaal nooit gaat komen. Wat hebben we aan dat geld als we straks zeventig zijn? Dan zijn we te oud om er nog van te genieten. Terwijl we nu in ons droomhuis zouden kunnen wonen!’

David wist nog dat hij had gemompeld dát ze al in hun droomhuis woonden, maar Angelina hield vol.

Hoewel hij beter wist, had hij uiteindelijk toegegeven, en Angelina was meteen met een vriendin een huis gaan bezichtigen aan de rand van Foltesham. Het was een indrukwekkende maar niet erg gemoderniseerde pastorie uit de negentiende eeuw op vijf hectare grond, veel te groot voor een gezinnetje van drie, maar zoals Angelina schalks opmerkte toen ze met David door de acht slaapkamers dwaalde, zou dat aantal misschien snel groeien.

‘Lieveling,’ zei ze terwijl ze haar armen om zijn schouders sloeg toen ze de zoveelste slaapkamer met ingezakt plafond in gelopen waren, ‘dit zou toch een supermooie babykamer zijn?’

‘Angie, meen je dat?’

Ze knikte met glimmende ogen. ‘Absoluut. Volgens mij is een tweede kindje precies wat we nodig hebben om van dit huis een echt thuis te maken.’

En daarmee was hij om. David had altijd al een tweede kind gewild, maar tot nu toe had Angie volgehouden dat ze de gruwelen van een zwangerschap niet nog een keer wilde ondergaan.

‘Om nog te zwijgen van het feit dat het mijn lichaam heeft verwoest,’ had ze op een ochtend gezegd, terwijl ze haar rok gladstreek over haar strakke buik, waar ze hard voor hard gewerkt. ‘Het heeft me een jaar gekost om mijn oude figuur terug te krijgen. Moet je je indenken hoelang het de tweede keer duurt!’

Omdat Rory toen al bijna twaalf was, had David de hoop opgegeven. Hij vertrouwde op Angelina’s nieuwe inzicht en deed een bod op het huis.

Achttien maanden later, nadat hij een torenhoge hypotheek had geregeld, om nog te zwijgen over de verbouwing die hem drie keer zoveel had gekost als hij oorspronkelijk had beraamd, was David bijna helemaal door zijn reserves heen en was er nog steeds geen baby te bekennen.

Toen begon de economie te verslechteren. In de kroegen in de City ging het niet meer over hoeveel flessen Krug ze er op een avond doorheen joegen, maar over de krach en over welk bedrijf het volgende was waar de ontslagrondes zouden volgen.

Maar Angelina was nog steeds niet tevreden. Het bedrag dat ze aan de inrichting van hun huis uitgaf stond ongeveer gelijk aan het bruto nationaal product van een klein land, en ze móésten gewoon een zwembad in hun ommuurde tuin laten aanleggen, zodat Rory zijn vrienden kon uitnodigen om te komen zwemmen.

Na steeds stressvollere dagen op kantoor zag David als een berg op tegen de treinreis naar een huis dat symbool stond voor het feit dat het hem allemaal uit de handen was geglipt en naar een vrouw die ontevreden bleef, wat hij haar ook gaf.

Dus in plaats van de realiteit onder ogen te zien begon hij zijn zorgen na werktijd in de kroeg te verdrinken. Na een biertje of vijf, zes, gevolgd door een whisky of twee, was het minder pijnlijk om naar Angelina’s eisen te luisteren en eraan toe te geven. Hij nam een lening om het zwembad te bekostigen, en toen nog eentje voor een tuinarchitect en een nieuwe ondergrond op de tennisbaan.

Zijn werk begon te lijden onder de steeds verder opgevoerde druk. Zijn gebruikelijke nauwkeurigheid begon gaten te vertonen en David begon fouten te maken. Niets wat hem op ontslag zou komen te staan, maar als het bedrijf zou besluiten dat het tijd was om af te slanken, dan zou hij de eerste zijn die eruit zou vliegen.

Uiteindelijk riep zijn baas hem bij zich en vertelde hem dat ze hem moesten laten gaan. Vanaf dat moment was hij werkloos. Hij kreeg een jaarsalaris mee, maar hij moest per direct zijn spullen pakken en vertrekken.

David hing die avond heel lang aan de bar in zijn favoriete café en wist de laatste trein naar huis nog net te halen.

Toen hij thuiskwam, lag Angelina al in bed. David strompelde met een bonkend hoofd de keuken in, schonk een groot glas kraanwater in en ging toen in de kast in de bijkeuken op zoek naar de ehbo-doos, waar Angelina de pijnstillers in bewaarde.

Hij pakte de doos op, maar liet de inhoud op de grond vallen. Hij zakte door zijn knieën en begon de tubetjes crème, pleisters en pillen terug te stoppen. Tot er een doosje was dat hem opviel. Het bevatte de anticonceptiepillen die Angelina slikte voordat ze probeerde om weer zwanger te worden.

Zijn oog viel op de datum waarop de pillen door de apotheek waren uitgegeven: twee weken ervoor. Zijn hart begon sneller te slaan. David opende het doosje en zag dat de helft van de strips leeg was.

Woest stormde hij de trap naar hun slaapkamer op.

Angelina zat tegen de kussens geleund een boek te lezen.

‘Lieveling, ik was zo bezorgd. Waar was je n…’

Voor ze haar vraag af kon maken, greep David haar bij haar onderarmen vast en sleurde haar uit bed. Hij begon haar door elkaar te rammelen alsof ze een pop was.

‘Wat voor spelletje speel jij, verdomme?’ schreeuwde hij tegen haar. ‘Hoe durf je zo tegen mij te liegen? Hoe durf je!’ Toen gaf hij haar een harde klap in haar gezicht, waardoor ze op de vloer ineenzakte.

Hij ging op de rand van het bed zitten en huilde, met zijn hoofd in zijn handen. ‘Waarom heb je tegen me gelogen? Waarom? Je was helemaal nooit van plan om nog een kind te krijgen, of wel?’

Toen hij zijn ogen weer opende, was Angelina verdwenen. Ze was naar beneden gerend, waar ze zich in de zitkamer had opgesloten en het alarmnummer had gebeld. Toen de politie een paar minuten later arriveerde, troffen ze hem aan terwijl hij op de deur stond te beuken en eiste dat ze hem binnenliet zodat hij het kon uitleggen.

Na een nacht in de cel werd hij de volgende ochtend voor mishandeling aangeklaagd. Angelina was naar het ziekenhuis gebracht voor controle, maar ze was alweer thuis, geschokt, maar niet gewond.

Ontzet door wat hij had gedaan had David gepoogd om het aan de politie uit te leggen. Omdat hij geen voorgeschiedenis van huiselijk geweld had, werd hij al snel weer vrijgelaten.

Vol wroeging liep hij het korte eindje naar huis, dat als een fort op slot bleek te zitten. Hij belde vanuit een telefooncel, maar Angelina nam niet op. Hij ging weer terug naar het huis, bonsde op de deur en probeerde toen om in te breken.

De politie kwam weer, net toen hij met een grote steen uit de tuin een ruit had ingeslagen.

Angelina’s advocaat wist meteen een contactverbod te regelen dat hem verbood om voortaan in de buurt van het huis, zijn vrouw en zijn geliefde zoon te komen.

De daaropvolgende weken waren een alcoholische nachtmerrie waaruit David maar niet wakker leek te worden.

Tot hij wakker werd in het akelige huisje, dat hij in zijn wanhoop had gehuurd, en de televisie aanzette.

Bij een ochtendprogramma werd een afgekickte alcoholist geïnterviewd en terwijl David luisterde naar de zondeval van die man, stroomden de tranen over zijn wangen. Het weerspiegelde precies zijn eigen ondergang.

Die avond ging David naar een bijeenkomst van de aa. En dat was het begin van zijn strijd om weer nuchter te worden.

Het was een hel, in het begin. Veel moeilijker dan David ooit had gedacht. Maar naarmate de weken verstreken en hij nuchter blééf, begonnen hem ook de schellen van de ogen te vallen.

Hij nam contact op met een advocaat in Foltesham, een vrouw genaamd Diana Price, die stelde dat de snelheid waarmee Angelina een contactverbod had weten te regelen wel heel opmerkelijk was.

‘Je vrouw is uiteindelijk niet in het ziekenhuis opgenomen,’ zei ze, ‘ook al is ze even op de seh geweest. En je moet natuurlijk in staat gesteld worden je zoon te zien, al is het maar onder supervisie.’

‘En hoe zit het met het geld?’ vroeg David. ‘Ik weet niet waar mijn vrouw van leeft. Er staat praktisch niets meer op onze gezamenlijke rekening.’

‘Hoe zit het met je ontslagvergoeding?’ vroeg Diana.

‘Die staat op een spaarrekening waar zij niet bij kan.’

‘Nou ja, dat is dan tenminste iets.’

‘Ja, maar het is wel het enige wat ik nog heb. Ik ben werkloos en wat er verder ook gebeurt, we zullen het huis moeten verkopen. Ik kan de hypotheek en de lening absoluut niet meer ophoesten. Angie wil nog steeds niet met me praten en ik heb wat spullen van thuis nodig. De kleren die ik nu draag zijn letterlijk het enige wat ik heb.’

‘Ik zal haar advocaat schrijven en dan kunnen we zien waar we staan,’ zei Diana. ‘De zesde van de komende maand moeten jullie voor de rechter verschijnen. Maar zeg eens, hadden jij en je vrouw voor de avond van het huiselijk geweld ooit huwelijksproblemen?’

David probeerde het zich te herinneren. Hij was zo bezig geweest met zijn financiële zorgen dat hij de afgelopen maanden het zicht op zijn huwelijk een beetje kwijt was geraakt. Er was niet veel seks geweest, maar ja, hij kwam ook altijd zo laat thuis…

‘Ik denk dat we niet meer echt communiceerden,’ antwoordde David, ‘maar we hadden niet echt ruzie, en afgezien van die ene keer heb ik haar nooit met een vinger aangeraakt.’

‘Het punt is…’ Diana schudde haar hoofd. ‘Normaal gesproken zou de vrouw de man op zijn minst de kans geven om het uit te leggen. Ik wil je gedrag niet goedpraten, maar als ze van je houdt, zou ze naar de omstandigheden kijken en op zijn minst proberen te begrijpen waarom je je zo gedroeg?’

‘Misschien is ze bang voor me.’

‘Zou kunnen, maar vergeet niet, ze weet dat ze tegen je gelogen heeft dat ze nog een kind wilde. Ik had gedacht dat ze zou willen proberen om het uit te praten, al was het maar om Rory. Ik vind het heel vreemd. Maar goed, ik zal schrijven en we zullen zien wat er gebeurt.’

De daaropvolgende dagen ijsbeerde David eindeloos door de kleine keuken van zijn huurhuisje, stijf van de spanning. Een week later vroeg Diana hem eindelijk naar haar kantoor te komen.

‘Wat zegt ze?’ vroeg hij.

‘Nou, ik heb goed en slecht nieuws, vrees ik,’ antwoordde Diana zachtjes. ‘Je vrouw is bereid de aanklacht wegens mishandeling in te trekken en het contactverbod op te heffen.’

David voelde de hoop in zijn hart opborrelen.

‘Maar,’ voegde ze eraan toe, ‘in ruil daarvoor wil ze een flitsscheiding. Ze zal haar verzoekschrift baseren op onredelijk gedrag en het daarbij laten, zolang jij het niet aanvecht.’

‘Wat?’ David stond perplex.

‘Daarbij blijft Rory bij haar wonen, in jullie huis.’

David werd misselijk. Zijn handen trilden. ‘Maar waarom wil ze scheiden? We hebben het nog helemaal nérgens over gehad. Ze weet waarschijnlijk niet eens dat ik mijn baan kwijt ben. Als ze dat zou weten, zou ze ook beseffen dat we het huis moeten verkopen.’

‘Volgens haar advocaat doet dat niet ter zake,’ zei Diana. ‘Je vrouw zegt dat ze je wil uitkopen.’

‘Mij uitkopen? Hoe wil ze dat in godsnaam doen?’

‘Het huis is gezamenlijk eigendom. Je vrouw zal haar deel krijgen van wat er overblijft nadat de hypotheek is afbetaald, en jij krijgt het jouwe. Wat ze voorstelt is dat zij in het huis blijft wonen, de hypotheek op zich neemt en jou jouw deel van de waarde uitbetaalt. Op die manier wordt zij de volledige eigenaar.’

‘Maar dat is waanzin! Angie heeft niets, geen inkomen en al helemaal geen spaargeld. Waar zou ze in godsnaam het geld vandaan moeten halen om de hypotheek te kunnen betalen, laat staan om mij uit te kopen?’

Diana haalde haar schouders op. ‘Ik heb geen idee, maar dat is haar plan. Luister, David, je hebt een hoop voor je kiezen gekregen. Neem deze brief mee naar huis en denk er eens goed over na. Laat me dan weten wat je wilt dat ik doe.’

‘Wat zijn mijn opties?’

‘Nou, je kunt hoog spel spelen en je door haar laten aanklagen voor mishandeling. Maar vergeet niet, het is haar woord tegen dat van jou. Je kunt de strijd aangaan om de voogdij over Rory zodat die bij jou kan wonen, maar de rechter beslist meestal in het voordeel van de moeder, vooral als er sprake is van huiselijk geweld. Je kunt het scheidingsproces zo lang laten duren als je wilt, maar dat zou ik ook niet aanraden.’

‘Dus in feite zeg je dat ze me klemgezet heeft?’

‘Wat ik zeg is dat je een beslissing moet nemen. Dat gaat pijn doen, maar op deze manier heb je tenminste geen strafblad, je scheiding zal goedkoop en snel zijn, en het belangrijkste van alles, je kunt Rory weer zien.’

‘Nou, dat is geweldig!’ antwoordde hij sarcastisch. ‘Het ene moment kan ik mijn zoon zien wanneer ik wil, ontbijt voor hem maken, met hem voetballen en het volgende moment zegt mijn vrouw me dat ik hem maar een paar keer per jaar mag zien!’

‘Zo erg zal het niet worden. Nu Rory doordeweeks op kostschool zit, zullen we vragen of hij om het weekend en de helft van de vakanties bij jou kan zijn. Ik weet wel zeker dat ze daarmee akkoord gaat.’

‘Nou zeg, wat aardig van haar! Godsamme! Ik heb altijd alleen maar van die jongen gehouden. Sterker nog, wat heb ik mijn vrouw ooit misdaan, behalve haar het leven geven dat zo nodig wilde hebben?’

David voelde de vertrouwde withete woede weer in zich opwellen. ‘Bedankt, Diana. Je hoort van me.’

Dat was vier maanden geleden. De financiële regeling werd nu afgerond en ook al had David ernstige twijfels geuit over Angelina’s vermogen om hem uit te kopen, hij had een brief van Diana gekregen waarin stond dat hij binnen een paar dagen een cheque kon verwachten.

Het bedrag zou de bankleningen dekken, en er zou wat overblijven zodat hij opnieuw kon beginnen – waarschijnlijk in een huisje met één slaapkamer, als hij mazzel had, dacht David bitter. Om het geld gaf hij al niet eens meer. Het enige wat hem echt nog iets deed was Rory.

Hij leefde voor de tweewekelijkse bezoekjes van zijn zoon, en ook al was Rory tegenwoordig een veel stiller kind, David was vastbesloten om de relatie die ze ooit hadden gehad weer op te bouwen.

Maar er was iets mis met Rory – en dat was de reden waarom hij vanochtend in alle staten was.

Sebastian Frederiks, de huismeester op St Stephen’s, had hem een paar dagen geleden gebeld, omdat hij wat ‘problemen’ wilde bespreken. Blijkbaar trok Rory zich steeds meer terug, en Frederiks maakte zich zorgen over hem.

‘Maar ik zie hem pas volgend weekend weer. Zaterdag gaat hij op tournee met zijn koor, meneer Frederiks. Zou ik anders naar de school mogen komen om hem te spreken?’

‘Als ik hem nou eerst eens naar je laat bellen en dan zien we wel verder. We moeten ervoor waken dat Rory niet het idee krijgt dat hij onder druk staat en dichtklapt.’

‘Als u denkt dat dat het beste is. En zorg alstublieft goed voor hem.’

‘Uiteraard, meneer Millar. Tot ziens.’

David had opgehangen en had zich gefrustreerd gevoeld. Hij wilde dolgraag zijn zoon zien. De lange dag strekte zich voor hem uit en David begon ineens weer aan alcohol te denken.

Die avond was David, voor het eerst sinds maanden weer beschonken, naar de school gereden, vastbesloten om Rory te spreken te krijgen, wat Frederiks ook zou zeggen. Zijn jongen zat in de problemen. David wist het zeker.

Dat was nu vier dagen geleden. De avond dat hij naar de school was gegaan was inmiddels een waas geworden. Hij herinnerde zich dat hij Fleat House binnenging, de verlaten gangen afspeurend naar Rory, bonzend op deuren, maar het was er uitgestorven en zijn zoektocht naar zijn zoon had niets opgeleverd.

Hij kon zich niet herinneren dat hij naar huis gereden was.

Sindsdien had hij een paar keer een boodschap achtergelaten voor Frederiks en de rector. Geen van beiden had zijn oproepen beantwoord.

Opeens ging zijn mobiele telefoon over. Hij greep hem snel.

‘David Millar.’

‘Pap, met mij.’ zei Rory hijgend.

‘Rory, o god! Eindelijk! Hoe is het met je?’

‘Pap…’ Rory liet een gesmoorde snik horen. ‘Ik ben zo bang.’

‘Waarvoor?’

‘Ik… wie gaat me nu beschermen?’

‘Rory, waar heb je het over? Vertel het dan.’

‘Dat kan niet. Jij kunt me niet helpen, niemand kan me helpen.’

De lijn viel weg.

David belde het nummer terug. De telefoon bleef eindeloos overgaan.

Hij realiseerde zich dat het de telefooncel voor de leerlingen in Fleat House moest zijn en belde de secretaresse van de rector.

‘Ja, met David Millar hier. Ik moet de rector spreken, nu! Mijn zoon, Rory, heeft net gebeld en hij klonk vreselijk in paniek.’

‘Ik zal de boodschap doorgeven, meneer Millar, en ervoor zorgen dat hij terugbelt.’

‘Nee! Ik moet hem nú spreken!’

‘Dat is niet mogelijk, hij geeft momenteel les, maar ik zal uw boodschap doorgeven.’

‘Haal hem dan uit de klas! Mijn zoon zit in de problemen, dat weet ik zeker.’

‘Ik zal meneer Jones vragen u zo snel mogelijk terug te bellen, meneer Millar. Hij heeft het echt heel druk op het ogenblik, maar hij weet dat u gebeld hebt.’

‘Ik heb het u gisteren ook al gevraagd en toen heeft hij ook al niet teruggebeld! Zeg hem alstublieft dat het dringend is, ja?’ smeekte David.

‘Ja, dat zal ik doen, maar probeert u zich alsjeblieft geen zorgen te maken. Rory heeft waarschijnlijk gewoon heimwee. Het zijn de eerste paar weken van het tweede semester, en dat is altijd een lastige tijd. Ik kan proberen u door te verbinden met meneer Frederiks in Fleat House als u wilt.’

‘Ja, als u dat zou willen doen?’

‘Eén moment.’

David ijsbeerde door de kleine zitkamer terwijl hij wachtte tot hij doorverbonden werd.

Er klonken een paar klikjes en toen werd hij doorverbonden met de voicemail van de huismeester. Gefrustreerd liet David een boodschap achter.

Een half uur later had noch de rector, noch de huismeester teruggebeld, en David was radeloos.

Hij besloot nu meteen naar school te gaan om zijn zoon te zien. Hij pakte zijn autosleutels, liep de deur uit en stapte in de stokoude Renault die hij een paar weken daarvoor gekocht had. Hij probeerde de motor een paar keer te starten, maar er gebeurde niets.

‘Shit!’ David beukte gefrustreerd op het stuur toen hij zag dat hij het licht aan had laten staan. Wat betekende dat de accu leeg was.

Hij had geen buren die hem aan startkabels konden helpen. Hij zou de garage moeten bellen om naar hem toe te komen.

David ging weer naar binnen. Hij was inmiddels gek van ongerustheid.

Toen liep hij naar de kast in de keuken en haalde er een fles whisky uit.

4

Jazz reed weg bij haar cottage en begon haar reis westwaarts naar Peterborough.

‘Het komt erop neer dat we moeten uitzoeken of Charlie Cavendish de aspirine per ongeluk heeft ingenomen of niet. Daarvoor moeten we eerst langs bij de ouders, om wat achtergrondinformatie over hun zoon te krijgen. Adele Cavendish, zijn moeder, verwacht je. Veel succes, inspecteur Hunter. Het doet me deugd dat ik je weer in het team mag verwelkomen. Laten we allebei hopen dat het de juiste beslissing is.’

‘Dank u, meneer. Ik hoop het ook.’

Terwijl ze een bandje van Macy Gray in de cassettespeler stopte, betwijfelde Jazz of Charlies moeder een inspecteur zou verwachten die in een vijftien jaar oude oranje Mini reed. Agent Miles zou morgen haar dienstauto brengen, maar vandaag kon het even niet anders.

Ze wilde niet stilstaan bij het feit dat een verhoor van de moeder van een overleden kind het laatste was wat ze had verwacht die middag te gaan doen. Maar zoals haar vader altijd zei, het leven was te kort om je druk te maken over van alles. En het enige wat je kon doen was je instinct volgen. En als dat op niks uitdraaide… nou ja, dan zou ze aan het eind van deze zaak echt haar ontslag indienen. Op de juiste manier.

Een uur later arriveerde Jazz in Rutland. Omdat ze er tot nu toe alleen doorgereden was over de A1 richting noorden, was ze verbaasd te zien hoe mooi het hier was. Het was vergelijkbaar met de Cotswolds, met zachtgele zandstenen gebouwen en een glooiend landschap.

Na een paar verkeerde afslagen reed Jazz via een kronkelende oprijlaan naar het huis van de familie Cavendish. Ze parkeerde haar Mini tussen een oude Land Rover en een Mercedes-stationwagen die onder de modderspatten zat, aan de zijkant van het imposante huis dat in Queen Annestijl was gebouwd.

Terwijl ze de trappen op liep naar de enorme voordeur, zag Jazz de paarden die in een weiland naast het huis graasden en het schitterende uitzicht daarachter op het weidse landschap. Het was een idyllische omgeving, zelfs op een koude winterdag.

Jazz drukte op de bel aan de zijkant van de zware dubbele deuren. Ze kon voetstappen horen naderen, gevolgd door het geluid van een sleutel die omgedraaid werd, en toen grendels die werden verschoven. Ten slotte ging de deur open en daar stond een vrouw van dezelfde lengte als Jazz, slank en onberispelijk gekleed in een gestreepte blouse, kasjmier vest, donkere broek en een paar blauwe leren instappers. Haar dikke bruine haar was kort en goed gekapt, het vleugje make-up op de ogen en lippen maakte de perfect verzorgde – zij het ouderwetse verschijning – helemaal af.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei de vrouw, ‘we gebruiken de voordeur bijna nooit. Iedereen komt meestal achterom.’ Ze stak een hand uit. ‘Adele Cavendish. U moet inspecteur Hunter zijn.’

‘Ja,’ zei Jazz, ‘fijn dat u me wilt ontvangen.’ Jazz schudde de uitgestoken hand.

‘Kom binnen,’ zei Adele.

Ze ging Jazz voor door de elegante entree, met een spectaculaire afbuigende trap, naar een chique salon met hoge glazen deuren en daarachter een terras. De kamer stond vol antieke meubels, voor de ramen hingen zware gordijnen met een bloemenpatroon, boven op een bureau stonden foto’s van het gezin en de schoorsteenmantel werd gesierd door porseleinen beeldjes.

‘Gaat u zitten.’ Adele wees op een van de met chintz beklede bankjes, met daarop dikke plofkussens. ‘Kan ik iets voor u inschenken? Koffie? Thee?’

‘Nee, dank u, hoor.’ Jazz reikte in haar werktas naar een opschrijfboekje en een pen. ‘Het spijt me dat ik u moet storen in deze vreselijke tijd voor u en uw familie.’

Adele sloeg haar armen over elkaar en liep naar de hoge ramen, en bleef met haar rug naar Jazz gekeerd staan.

‘Het is eerlijk gezegd nog niet tot me doorgedrongen. Ik kan niet geloven dat Charlie er niet meer is.’ Ze draaide zich om en Jazz zag de pijn in haar ogen. ‘En dat we nu weten dat zijn dood misschien voorkomen had kunnen worden, dat het niet zijn epilepsie was, ik…’ Adele schudde haar hoofd. Met een troosteloze uitdrukking liep ze naar de bank tegenover Jazz, ging op het puntje zitten, en sloeg haar armen nu om zich heen. ‘Neem me niet kwalijk. Wat kan ik voor u doen?’

‘Is uw echtgenoot thuis? Het zou misschien gemakkelijker zijn als jullie me samen te woord staan. Ik ga namelijk een paar vragen stellen die u misschien alarmerend vindt.’

‘Hij is niet hier.’ Adele haalde haar schouders op. ‘Hij is in het appartement in Londen. Ik heb hem wel verteld dat u zou komen, maar hij heeft een grote zaak lopen op het ogenblik, en die heeft kennelijk voorrang op de dood van onze zoon.’ Ze schonk Jazz een gepijnigde glimlach waar verbittering uit sprak. ‘Maar goed, hij zei dat hij de beste mensen op de zaak wilde om te onderzoeken wat er met Charlie gebeurd is. Wat zo verschrikkelijk is, is dat we niets kunnen doen tot de lijkschouwer een uitspraak heeft gedaan. Hoe kan ik hiermee leren leven als mijn zoon nog steeds in een mortuarium ligt?’

‘Mevrouw Cavendish, ik besef dat dit verschrikkelijk voor u moet zijn, maar ik weet zeker dat u wilt weten hoe en waarom Charlie gestorven is.’

Adeles gezicht verzachtte en ze knikte. ‘U hebt gelijk. Natuurlijk wil ik dat weten. Dus brand maar los. Dan is het maar gebeurd.’

Terwijl Adele haar vragen beantwoordde, kreeg Jazz langzamerhand een beeld van een bevoorrechte en nogal verwende tiener.

‘Ik kon na Charlie geen kinderen meer krijgen, dus u zult begrijpen dat we hem te veel hebben verwend.’

‘Kon hij goed met zijn vader opschieten?’

‘William was teleurgesteld dat Charlie nooit uitblonk op school. Dat hij niet werd toegelaten tot Eton was een enorme klap. Hij vond altijd dat Charlie gewoon lui was.’ Adele zuchtte. ‘Misschien was hij dat ook wel. Charlie moest het van zijn charme hebben. Hij hield van sport en stopte al zijn energie in zijn sociale leven en lol maken. Ergens ben ik nu wel blij dat hij dat heeft gedaan.’

‘Dus er was enige spanning tussen Charlie en zijn vader?’

‘Charlie wilde naar Marlborough, waar veel van zijn vriendjes van de basisschool naartoe gingen, maar William weigerde. Hij vond het daar te vooruitstrevend. Maar zelf denk ik eigenlijk dat William hem naar St Stephen’s stuurde als straf voor het feit dat hij niet was aangenomen op Eton. Zelf vond ik dat ook prima, ik ben geboren en getogen in Norfolk. Het is best een goede school, maar ik geef toe dat hij niet van dezelfde klasse is als sommige andere scholen.’

‘Denkt u dat Charlie het er naar zijn zin had?’ vroeg Jazz.

‘Niet zo heel erg, nee,’ verzuchtte Adele. ‘Hij voelde zich een mislukkeling vanaf het moment dat hij daar aankwam. Toen hij thuiskwam met Kerstmis – de laatste keer dat ik hem zag – zei hij tegen me dat hij niet kon wachten tot hij er weg kon.’

‘Was hij van plan om te gaan studeren?’

‘Ja, alhoewel…’ Adele legde haar hand op haar voorhoofd. ‘God, dit is moeilijk. William en Charlie hebben voordat hij weer naar school ging voor het nieuwe semester enorme ruzie gehad. Charlie wilde een tussenjaar nemen, zoals iedereen tegenwoordig doet, en omdat hij niet wist wat hij precies wilde gaan studeren, wilde hij zijn aanmeldingen een jaar uitstellen, tot hij weer terug zou komen.’

‘Tot hij wat beter wist wat hij wilde gaan doen in het leven?’ vroeg Jazz.

‘Precies. William werd razend en maakte Charlie uit voor nietsnut. Hij was er altijd van uitgegaan dat Charlie net als hij rechten zou gaan studeren, maar daar had Charlie geen zin in.’

‘En was de ruzie bijgelegd voor Charlie drie weken geleden weer naar school ging?’

‘Nee.’ Adele schudde haar hoofd. ‘Ik vrees van niet. William wilde het tussenjaar niet financieren als Charlie zich niet had verzekerd van een plek aan een universiteit voor hij vertrok. Ik heb Charlie begin januari weer naar school gebracht.’ Adele bestudeerde haar handen. ‘Zijn vader heeft sindsdien niet meer met hem gesproken.’

‘Uw man moet, gezien de omstandigheden, erg van streek zijn?’

‘Dat neem ik aan, al merk je er weinig van.’ Adele keek op naar Jazz. ‘Hij laat nooit iets merken. Maar ik weet wel dat hij ondanks alles zielsveel van Charlie hield. Ze leken erg op elkaar, sterke wil en koppig. Dat is waarschijnlijk de reden waarom ze zo vaak ruziemaakten.’

‘En toen u Charlie weer naar school bracht, hoe was hij toen, volgens u?’

‘Stiller dan normaal, natuurlijk.’

‘Mevrouw Cavendish, dit is een afschuwelijke vraag om te moeten stellen…’ Jazz sprak langzaam. ‘Maar gezien de ruzie tussen vader en zoon, plus het feit dat u zegt dat Charlie zich een mislukkeling voelde, denkt u dat het mogelijk is dat Charlie zich opzettelijk van het leven heeft beroofd?’

Adele keek Jazz ontzet aan. ‘Vraagt u me nu of Charlie zelfmoord heeft gepleegd omdat hij ruzie had gehad met zijn vader? Absoluut niet! Nooit!’ Adele schudde heftig haar hoofd. ‘Als u Charlie ooit ontmoet had, zou u dat begrijpen. Zijn probleem met zijn vader kwam juist voort uit zijn levenslust, niet uit zijn angst voor het leven. Ik ken niemand die zo sprankelend is als hij was!’

Het laatste beetje gereserveerdheid verdween en Adele Cavendish barstte in tranen uit. Ze haalde een zakdoek uit haar vestzak en snoot haar neus. ‘Het spijt me, maar alleen al het idee dat Charlie zichzelf van het leven zou hebben beroofd is gewoon… het is gewoon te gek voor woorden.’

‘Het spijt me, mevrouw Cavendish. Ik moest het vragen,’ antwoordde Jazz zachtjes. ‘Ik geloof dat de lijkschouwer met u gesproken heeft en u verteld heeft dat Charlie overleden is aan een anafylactische shock, veroorzaakt door een allergische reactie op aspirine?’

‘Ja. Hij heeft William gisteravond gebeld.’

‘Dus…’ Jazz bleef even stil. ‘Dan zou zelfmoord een verklaring kunnen zijn, denkt u niet?’

‘Nee, absoluut niet! Dat zou Charlie nooit doen. Hij moet ze per ongeluk ingenomen hebben.’ Er viel weer een stilte terwijl Adele haar neus nog eens snoot en de zakdoek weer in haar zak stopte.

‘Het is heel zeker dat Charlie wist dat hij allergisch was voor aspirine, toch?’

‘Natuurlijk wist hij dat. Dat hebben we er stevig in gehamerd. We zijn erachter gekomen toen hij vijf was. Hij had koorts gehad en ik gaf hem een drankje op basis van aspirine. Een paar minuten later kreeg hij het benauwd en krijg hij een toeval, het was angstaanjagend. Gelukkig kwam de ambulance net op tijd om hem te reanimeren, maar het was op het nippertje. Daardoor is ook zijn epilepsie begonnen – dat schijnt veel voor te komen – en vanaf dat moment moest Charlie elke ochtend en avond pillen nemen om de aanvallen onder controle te houden, en hij mocht geen aspirine meer innemen.’

‘Een dosis die overeenkwam met twee aspirinetabletten werd aangetroffen in Charlies bloedbaan. Er was geen teken van een worsteling, dus kunnen we de theorie dat hij gedwongen werd ze in te nemen naast ons neerleggen.’

‘Had hij gedronken?’ vroeg Adele.

‘Het alcoholpercentage in zijn bloed stond gelijk aan dat van één glas bier, dus hij was niet dronken.’

‘Ik zou bijna willen dat hij dat wel was geweest,’ peinsde Adele. ‘God weet wat hij in zijn laatste ogenblikken moet hebben doorgemaakt. Het is de vreselijkste manier om te sterven. En helemaal alleen…’

Jazz wachtte tot Adele zich herpakt had voor ze haar volgende vraag stelde. ‘Mevrouw Cavendish, weet u of uw zoon vijanden had, of iemand die een hekel aan hem had? Heeft hij het ooit gehad over een bepaalde jongen op school, of een leraar, bijvoorbeeld?’

Adele bleef even stil en antwoordde toen: ‘Ik twijfel er niet aan dat er mensen waren die een hekel aan Charlie hadden. Sterke persoonlijkheden lokken immers altijd vijandschap uit bij anderen.’

Jazz knikte.

‘Maar als u me vraagt of iemand Charlie… nou, nee, dat is waanzin!’

‘Heeft Charlie u ooit verteld dat hij een vriendinnetje had?’

Adele glimlachte vaag. ‘O, Charlie had zoveel vriendinnetjes. Maar ze wisselden elkaar nogal regelmatig af, zoals dat gaat als je achttien bent en zo knap als hij was. Het was zowat het enige wat hij leuk vond aan St Stephen’s, het feit dat het een gemengde school was.’

Jazz stopte haar opschrijfboekje en pen weer in haar tas. ‘Ik geloof dat dit het was, voor nu. Hartelijk dank voor uw hulp, mevrouw Cavendish. Ik beloof dat ik alles zal doen om uit te zoeken wat er met Charlie gebeurd is.’

‘William is degene die antwoorden wil. Ik wil alleen mijn zoon terug.’ Adele stond op. ‘Ik heb een borrel nodig,’ voegde ze er, meer tegen zichzelf, aan toe.

Jazz volgde haar naar de deur van de salon. ‘Zou u het erg vinden als ik een kijkje nam in Charlies slaapkamer? Het zou me helpen een gevoel bij hem te krijgen.’

‘Natuurlijk. Komt u maar mee.’

‘Het is een prachtig huis, mevrouw Cavendish,’ zei Jazz terwijl ze met Adele de spectaculaire eikenhouten trap op liep.

‘Dank u. Ik wilde graag dat Charlie op het platteland zou opgroeien, net als ik.’ Ze bleef even bovenaan de trap staan en draaide zich toen om naar Jazz. ‘We zijn hierheen verhuisd zodat William kon forenzen. Het is maar een uur met de trein vanuit Peterborough, maar William had er al snel genoeg van en heeft toen een appartement gehuurd in de stad. Hij heeft ook eigenlijk nooit iets met het landelijke gehad.’ Nog voor Jazz daarop kon reageren draaide Adele zich abrupt weer om en liep een gang in.

‘Dit is Charlies kamer.’ Ze bleef voor de deur staan dralen. ‘Vindt u het erg als ik dit verder aan u overlaat? Ik kan het nog niet aan om zijn spullen onder ogen te zien.’

‘Natuurlijk. En hebt u misschien nog wat van de tabletten die Charlie nam voor zijn epilepsie?’

‘Ik ga wel even op zoek.’ Adele sloeg haar armen om zich heen en liep terug door de gang.

Charlies kamer had de gebruikelijke tienerkenmerken: posters scheef aan de muren gehangen, foto’s van het rugbyteam op een kastje naast een televisie en een muziekinstallatie, stapels boeken en tijdschriften slordig opgestapeld in een boekenkast.

Jazz liep naar het bed en pakte een inmiddels kale teddybeer die op het kussen lag op.

Ze had een paar jaar geleden een cursus rouwverwerking gevolgd en daar had ze geleerd dat geen enkele ouder ooit over het verlies van een kind heen komt. Vaak dreef het echtparen uit elkaar, omdat ze niet in staat waren om hun verdriet met elkaar te delen, waardoor ze zich alleen met hun verlies voelden. Van wat ze had gezien en gehoord kon Adele Cavendish weinig troost vinden bij haar echtgenoot.

Jazz boog zich voorover om een blik te werpen op de foto op Charlies nachtkastje. Vader en zoon in skikleding op de top van een berg. Ze waren breedgeschouderd en zwaargebouwd, hadden blond haar en allebei dezelfde blauwe ogen.

Jazz keek de kamer rond, op zoek naar iets wat haar meer vertelde over wie Charlie geweest was. Ze trok de bureaulades open, bladerde wat rugbytijdschriften door, opende een paar brieven van vrienden en toen ze niets belangwekkends vond, liep ze de kamer uit en de trap weer af.

Mevrouw Cavendish zat op de onderste trede met een glas in haar hand.

Jazz ging naast haar zitten.

‘Hebt u iets gevonden?’

‘Nee, niet echt,’ antwoordde Jazz naar waarheid.

‘Hier zijn de tabletten.’ Adele haalde een doosje uit haar vestzak. ‘Je kunt ze net zo goed allemaal meenemen. Hij… heeft ze niet meer nodig.’

‘Nee.’ Jazz nam het doosje aan, zweeg even en vroeg toen: ‘Had Charlie een computer?’

‘Uiteraard, wie niet? Maar die staat op school.’ Adele nam een slok van haar gin. ‘Ik zal zijn spullen binnenkort wel moeten ophalen, denk ik.’

‘Als u dat liever wilt, kunnen we ze ook bij u laten bezorgen, als wij eenmaal alles bekeken hebben.’

‘Zou u dat willen doen?’ Adeles gezicht ontspande een beetje. ‘U vindt me vast laf, maar het idee dat ik ook maar een voet in de buurt van die plek zou moeten zetten en de valse blik van medeleven moet ondergaan op het gezicht van die aanmatigende rector, lijkt me ronduit afschuwelijk.’

‘Ik vind u niet laf, mevrouw Cavendish. Ieder mens rouwt op zijn eigen manier.’ Instinctief sloeg Jazz haar arm om Adeles schouder.

‘Het is die eindeloze stroom bezoek en die condoleancekaartjes. Ik kan me er niet toe zetten ze te openen.’ Adele wees op een stapel enveloppen die op de haltafel lag. ‘Ik weet dat de mensen het goed bedoelen, maar het maakt het zo echt.’ Ze keek op naar Jazz, haar gezicht vertrokken van pijn. ‘Hij was alles voor me, weet u, alles.’

‘Ik heb geen kinderen, maar ik kan het me goed voorstellen. U kunt eventueel praten met een hulpverlener als u wilt…’

‘God, nee, zeg!’ antwoordde Adele, terwijl ze zich zichtbaar vermande. Ze stond op. ‘Ik heb er geen behoefte aan dat iemand me betuttelt of met psychologische prietpraat komt. Ik red me heus wel. Wat moet ik anders?’ zei ze. ‘Zo, ik neem aan dat u wel meer te doen hebt.’

Jazz stond ook op en liep achter Adele aan naar de voordeur.

‘Laat u het weten als u nieuws hebt?’ Adele deed de deur voor haar open.

‘Uiteraard. Tot ziens, mevrouw Cavendish.’ Jazz draaide zich om en liep het bordes af. De deur werd meteen achter haar dichtgedaan.

Jazz reed voorzichtig over de oprijlaan, weg van het prachtige huis in zijn spectaculaire omgeving en de verscheurde bewoonster daarbinnen.

Adele Cavendish stak de hal over naar de keuken. Ze vulde haar glas opnieuw met gin en nam een flinke slok. Toen haalde ze haar mobiel uit haar handtas en draaide een nummer.

‘Met mij. Ze is geweest. Ja, het was verschrikkelijk. Als je haar ziet, hou dan in godsnaam je mond. Ik kan het gewoon… nou ja, het is gewoon niet te doen.’ Ze zweeg even en luisterde. ‘Dank je wel,’ zei ze. ‘Ik weet dat je dat nooit zou doen.’

Ze hing op en een vluchtige glimlach trok over haar gezicht, die bijna onmiddellijk verdween bij de gedachte aan het vreselijke schuldgevoel dat ze de rest van haar leven met zich mee zou dragen.

5

De volgende ochtend gluurde Jazz uit haar raam en zag de verlaten Salthouse Road. Miles had hier om half acht moeten zijn om haar op te halen, en dat was ruim een half uur geleden.

Toen ze hem op zijn mobiel had gebeld, kreeg ze zijn voicemail, wat ze een goed teken vond, want het betekende waarschijnlijk dat hij ergens in de buurt was maar geen bereik had. Ze had een kort bericht voor hem ingesproken. Als hij er over tien minuten nog niet was, zou ze in haar Mini naar St Stephen’s rijden en hem bellen om te zeggen dat hij daarnaartoe moest komen.

De eerste ochtend met een ander politiekorps samenwerken was niet het moment om te laat te komen.

Jazz streek een verdwaalde lok van haar dikke, kastanjebruine haar weer op zijn plaats. De afgelopen zeven maanden had ze het laten groeien en het hing nu als een bos krullen om haar schouders. De oude plastic klem die ze gebruikte om het op te steken hield het nauwelijks en stak onprettig in haar hoofdhuid.

‘Ach, laat ook maar,’ mompelde ze, terwijl ze de klem losknipte en haar haar rond haar gezicht liet vallen. Ze streek haar pak glad, dat nog wat gekreukt was na zeven maanden in een doos te hebben gezeten, en wenste dat ze tijd had gehad om het naar de stomerij te brengen. Op het moment ze haar autosleutels wilde pakken, parkeerde er een zilverkleurige bmw voor de deur.

‘Goddank.’ Jazz greep haar tas, sloeg de voordeur achter zich dicht en holde het pad af naar de wachtende auto.

‘Waar bleef je nou?’ vroeg ze kribbig aan brigadier Alistair Miles terwijl ze naast hem in de auto ging zitten.

‘Dat kan ik beter tegen u zeggen,’ zei Miles glimlachend. ‘Ik heb maar een uurtje omgereden door de schilderachtige dorpjes van Norfolk, u bent dik zeven maanden weggeweest. Goed u weer te zien, mevrouw.’ Hij glimlachte nogmaals terwijl hij wegreed. ‘Gaan we de goede kant op?’

‘Gewoon doorrijden en ik zal wel zeggen wanneer je moet afslaan.’

‘Hoe gaat het met u?’ Miles wierp even een bewonderende blik op zijn baas, en het trof hem weer hoe ongewoon mooi ze was. Ze leek zachter dan eerst, haar albasten huid een paar tinten donkerder, waardoor haar groene ogen nog sprekender waren, haar lange haar viel langs de hoge jukbeenderen en welving van haar gezicht. ‘U ziet er fantastisch uit.’

‘Dank je,’ zei Jazz kortaf.

‘Het is niet meer zoals het was op de boerderij zonder u, moet ik zeggen. U moet van iedereen de groeten hebben. Ze waren allemaal stikjaloers dat ik onder uw leiding het platteland in mocht. Ze willen er alles over horen.’

‘Dat geloof ik graag,’ zei ze. ‘Ik heb verlof genomen om mijn leven op orde te brengen en nu ben ik er weer. Dus daar moet je het verder mee doen, Miles, capisce?’

‘Aye aye, capitano, gesnopen. En, hoeveel weet u al over deze zaak?’

‘De jonge Cavendish heeft twee aspirines ingenomen terwijl hij wist dat hij er allergisch voor was. Ik heb zijn moeder gisteren gesproken.’

‘Was hij dronken?’

‘Volgens het rapport van de patholoog niet, nee.’

‘Drugs?’

‘Nee.’

‘Dan zal hij ze waarschijnlijk per ongeluk ingenomen hebben?’

‘Dat, brigadier Miles, is dus de reden waarom jij hier met mij door het platteland van Norfolk rijdt, om dat uit te zoeken.’

‘Ik geloof dat het een gunst is aan een vriend van de commissaris. Een overdosis van een willekeurige schooljongen zou normaal gesproken niet op ons bordje terechtkomen. Niet dat ik het erg vind. Het voelde alsof ik op vakantie ging toen ik vanochtend hierheen reed.’

‘Die laatste opmerking zal ik negeren, brigadier Miles. Hoe groot of klein de zaak ook is, we zijn getraind om altijd ons best te doen.’

‘Absoluut.’ Hij grijnsde. ‘En, hoe bevalt het dorpsleven? Allemaal erg Miss Marple hier.’ Alistair wees op een rij idyllische huisjes op de weg naar Foltesham.

‘Prima, hoor.’

Hoe dichter Jazz bij de school kwam, hoe sneller haar hart begon te kloppen. Ze was blij dat haar vertrouwde brigadier erbij was. Alistair Miles en zij hadden samen aan talloze zaken gewerkt. De altijd opgewekte Miles leek Jazz haar carrière niet te misgunnen, ook al was hij een paar jaar ouder dan zij. Zonder politiemannen zoals hij zou het korps verloren zijn. Hij was solide, bekwaam en betrouwbaar, maar zonder dat beetje verbeeldingskracht en flair die hem verdere promotie zouden opleveren. Jazz wist dat ze altijd op hem kon rekenen. Ze vertrouwde op zijn integriteit en nog belangrijker, hij maakte haar aan het lachen en had de angel uit menig gespannen moment weten te halen met iets uit zijn arsenaal van flauwe of schuine grappen. Zijn open gezicht, blonde haar en grote blauwe ogen hadden harten op hol doen slaan onder het kantoorpersoneel op het hoofdkantoor, maar Miles leek het allemaal niet te zien. Hij had zelden een vriendin en wijdde zich volledig aan zijn werk.

‘Ze hebben hier een of ander hotel voor me geboekt,’ merkte Miles op terwijl ze door Foltesham reden, een mooi negentiendeeeuws stadje gevuld met schilderachtige boetiekjes, galeries en koffietentjes. ‘Denk je dat ze wel stromend water en elektrisch licht hebben in deze uithoek?’

‘Hou eens op met die superieure stadse act, Miles. Dat gaat je niet geliefd maken bij de boerenkinkels van de politie van Noord-Norfolk,’ grapte Jazz.

‘Wie doet er nu superieur?’ zei Miles. ‘Hoe dan ook, het maakt niet uit hoe we ons opstellen, die plaatselijke dienders zullen ons toch altijd zien als een stel arrogante eikels van de cid.’

‘We gaan ons zo professioneel en beleefd mogelijk opstellen,’ zei Jazz. ‘Hier rechtsaf en dan linksaf de parkeerplaats op.’ Uit gewoonte bekeek ze haar spiegelbeeld in de buitenspiegel. Een vrouwelijke inspecteur met uitgelopen mascara of lippenstift op haar tanden zou bepaald geen vertrouwen inboezemen.

Miles zette de auto stil op een bezoekersplaats vlak voor de hoofdingang.

De verzameling sobere rood bakstenen gebouwen die samen St Stephen’s School vormden stonden rond een goed onderhouden groene binnenplaats.

De kapel, volgens overlevering als een miniatuurversie van St Paul’s Cathedral ontworpen door Wren, stond daar majestueus achter, geflankeerd door sportvelden aan weerszijden.

‘Denk je dat het oude besje dat bij de receptie rondhangt op ons zit te wachten?’ vroeg Miles toen hij uitstapte. ‘Of is dat misschien inderdaad Miss Marple en hebben ze die op de zaak gezet?’

‘Oké, nu is het genoeg,’ zei Jazz bitser dan haar bedoeling was. ‘Laten we het nou maar gaan uitzoeken.’

Toen Jenny inspecteur Hunter en haar brigadier naar zijn kantoor bracht, moest Robert Jones onmiddellijk het idee loslaten van de logge mannelijke inspecteur die hij had verwacht. De lange, elegante vrouw voor hem leek eerder op een topmodel dan op een politievrouw.

Ze schudde hem stevig de hand. ‘Inspecteur Hunter, en dit is brigadier Miles. Blij u te ontmoeten. Is brigadier Roland er al?’

‘Ja, die arriveerde een minuut of tien geleden, dus ik heb hem alvast naar de kamer gebracht die ik voor jullie heb gereserveerd,’ antwoordde de rector.

‘Juist. Zullen we daar dan ook maar naartoe gaan?’ opperde Jazz.

‘Ik kan jullie daarnaartoe brengen, ja, maar zoals jullie misschien al is verteld, heb ik de hele school bijeengeroepen.’

‘Mooi zo. Misschien kunnen we van tevoren even bij brigadier Roland langsgaan? Ik moet toch eerst even kennismaken met hem voor we de school toespreken. Hij heeft misschien ook iets te zeggen,’ zei Jazz.

‘Natuurlijk. Komt u maar mee.’ Robert Jones wees naar de deur.

Brigadier Roland was een onopvallende man van midden veertig. Terwijl ze zijn hand schudde, voelde Jazz meteen zijn negatieve instelling. Maar dat kon je hem niet kwalijk nemen. Ze zou zelf ook geen zin hebben in een paar hoge pieten van cid die haar op haar vingers kwamen kijken als ze hem was. Toch moest ze hem aan haar kant zien te krijgen om alles zo vlot en efficiënt mogelijk te laten verlopen.

‘Brigadier Roland, fijn u te ontmoeten. Zullen we onderweg naar de aula even bijpraten? Uiteraard weet ik al iets van de zaak, maar ik heb begrepen dat u het lichaam daadwerkelijk ter plaatse hebt gezien. Kunt u me vertellen wat u toen hebt aangetroffen? Misschien kunnen we na de bijeenkomst gaan kijken waar Charlie Cavendish is overleden?’ Ze wendde zich tot de hoofdmeester.

‘Ik ga het personeel en de leraren heel kort toespreken, maar als er iets is wat jullie willen toevoegen, dan kan dat gerust,’ zei Robert Jones.

‘Dank u.’

Ze betraden de hal waar de hele school op hen zat te wachten. Jazz voelde dat duizend ogen zich in haar rug boorden toen ze de rector volgde naar de voorkant van de zaal en de treden naar het podium op liep.

‘Goedemorgen, allemaal,’ begon hij. ‘Zoals jullie allemaal al weten via de schooltamtam, hebben we de komende dagen drie politiemensen te gast. Ze zijn hier om onderzoek te doen naar de tragische dood van Charlie Cavendish. Ik geef nu het woord aan inspecteur Hunter van de cid die jullie kort zal uitleggen wat er gaat gebeuren.’

Robert Jones wendde zich tot Jazz en ze stapte naar voren en glimlachte.

‘Goedemorgen, allemaal. Ik ben inspecteur Hunter, en dit zijn mijn collega’s, brigadier Roland en brigadier Miles. We hopen ons onderzoek zo snel mogelijk af te ronden. We gaan praten met zowel het personeel als met de leerlingen die nauw contact hadden met Charlie Cavendish en ik zal een schema van die gesprekken op het mededelingenbord hangen zodra ik dat met meneer Jones heb besproken.’

Jazz bleef even stil en keek neer op de zee van gezichten voor haar. ‘Ik neem aan dat jullie allemaal op de hoogte zijn van wat er met de arme Charlie is gebeurd. Op dit moment gaan we ervan uit dat het een tragisch ongeluk was, maar dat moeten we natuurlijk absoluut zeker weten. Daarom vraag ik iedereen die denkt dat hij of zij enig licht kan werpen op de gebeurtenissen van die avond naar me toe te komen. Alle informatie die aan mij en mijn collega’s wordt verstrekt, zal absoluut vertrouwelijk worden behandeld, dus wees alsjeblieft niet bang om je te melden. Hoe eerder je dat doet, hoe sneller we hier weer weg zijn en hoe sneller alles weer bij het oude is. Brigadier Roland, wilt u hier nog iets aan toevoegen?’

Jazz draaide zich naar hem om en hij schudde zijn hoofd. ‘Goed, ik wil jullie allemaal bij voorbaat danken voor jullie medewerking. Meneer de rector?’

‘Dank u, inspecteur Hunter. Kan iedereen na de bijeenkomst onmiddellijk terugkeren naar de les? Kijk regelmatig even op het mededelingenbord voor het geval de inspecteur je wenst te spreken.’

Jenny Colman, die al misselijk werd bij de aanblik van de politiemensen, draaide zich om en liep weg. Terwijl ze zich langzaam een weg baande naar de uitgang, zag ze ineens een bekend gezicht aan de andere kant van de zaal staan. Jenny verborg zich achter een pilaar, om er zeker van te zijn dat ze de persoon kon bekijken zonder zelf gezien te worden. Ze bestudeerde het gezicht.

Ja, inderdaad! Ze wist het wel zeker. Zelfs na vijfentwintig jaar zou ze die gelaatstrekken nog overal herkennen. Ze wachtte tot de zaal leeg was en ging toen op een stoel zitten, omdat ze op haar benen stond te trillen.

Jazz liep achter de rector aan de zaal uit.

‘Over een speld in een hooiberg gesproken,’ mompelde Miles. ‘Als er al iets dubieus aan de hand is, dan kan het iedereen wel geweest zijn.’

‘Ze zijn toevallig allemaal op dezelfde plek, dat is alles. Ik denk dat de kans dat je hier iemand vindt groter is dan dat je iemand die doorrijdt na een aanrijding vindt in Londen, Miles.’ Jazz bleef staan buiten de aula en liet Robert Jones en brigadier Roland voor hen uit lopen.

‘Zo, als jij nu eens met onze rector gaat praten en zoveel mogelijk te weten komt over Charlie. Dan ga ik met Roland naar de ruimte die ons is toegewezen.’

Jazz was verbaasd over hoe eenvoudig de inrichting van Fleat House was. Gezien de exorbitante bedragen die ouders neertelden voor een kostschool zoals deze had ze betere accommodatie verwacht dan het sobere, aftandse gebouw dat ze zojuist was binnengegaan. Ze had gevangenissen gezien die meer luxe boden.

In de hal stond een vrouw op hen te wachten. Jazz zou haar midden vijftig schatten. Ze was broodmager, haar gezicht gerimpelder dan je op haar leeftijd zou verwachten, en ze droeg haar grijze haar in een nette bob. Ze droeg geen make-up, en haar mantelpakje en schoenen waren sober en praktisch. Maar de ogen van de vrouw hadden iets bijzonders. Ze stonden ver uit elkaar en waren ongewoon amberkleurig.

‘Goedemorgen. Ik ben inspecteur Hunter. Brigadier Roland hebt u al ontmoet, meen ik?’ zei Jazz terwijl ze de vrouw de hand schudde.

‘Ja. Madelaine Smith, huismoeder van Fleat House.’

Ze sprak met een accent dat Jazz niet kon plaatsen.

‘We zouden graag Charlies kamer zien, als dat kan.’

‘Natuurlijk. Komt u maar mee.’

‘Die zou ik niet graag aan mijn ziekbed hebben,’ fluisterde Roland terwijl ze achter haar kaarsrechte gestalte de trap op liepen.

De huismoeder ging hun voor de gang door, bleef staan voor de deur van Charlies kamer en haalde een sleutel uit haar jaszak om de deur te openen.

‘Ik heb de dag nadat Charlie overleden is de schoonmakers laten komen. Zijn spullen liggen ingepakt klaar zodat zijn ouders die kunnen komen halen. Dat leek me wel het minste wat ik in deze omstandigheden kon doen. Ik besefte op dat moment nog niet dat zijn dood als verdacht gezien zou kunnen worden.’

De vrouw sprak niet defensief, ze stelde alleen de feiten vast. De moed zonk Jazz in de schoenen. Er zou dus niets meer te vinden zijn.

‘Hebt u me verder nog nodig? Ik heb dingen te doen.’

‘Nee, mevrouw. We laten het u weten als we hier klaar zijn,’ antwoordde Jazz. ‘Waar kunnen we u vinden?’

‘Ergens hier in het huis,’ antwoordde ze weinig behulpzaam, en toen draaide ze zich om en liep weg, de gang door.

Roland opende de deur van Charlies kamer en deed een stap opzij om Jazz eerst binnen te laten.

De kamer was smetteloos. De lakens waren verschoond, en alle mogelijke aanwijzingen met betrekking tot de laatste momenten van Charlies leven waren uitgewist. Er hing een sterke geur van boenwas en ontsmettingsmiddel in de kleine kamer, vooral omdat de ramen sindsdien potdicht hadden gezeten.

Roland deed de deur achter zich dicht en bleef er als een schildwacht voor staan.

Jazz liep tussen de dozen door en streek behoedzaam neer op een hoekje van het bed. Ze keek op naar Roland.

‘Nou, dit schiet dus niet echt op.’

Roland reageerde geagiteerd: ‘Toen ik het slachtoffer hier aantrof en de huismoeder me vertelde dat hij epilepsie had, ging ik er net als zij van uit dat hij een toeval had gehad. Hij had schuim om zijn mond en de verplegers verzekerden me dat het een symptoom was. We gingen allemaal uit van dat scenario tot de resultaten van de obductie binnenkwamen.’

Jazz haalde gelaten haar schouders op. ‘We kunnen er niets meer aan doen. Hoe zit het met het forensisch bewijs? Ik neem aan dat er wel forensische experts bij geroepen zijn?’

‘Nee, mevrouw.’ Roland keek nu erg ongemakkelijk. ‘Noch de school, noch de ambulancemensen, noch ik hadden enige reden om aan te nemen dat er sprake was van een misdrijf. Ze hebben mij alleen gebeld omdat de rector zich wilde indekken. Als de jongen gewoon bij zijn ouders thuis was geweest, zouden we er überhaupt niet bij gehaald zijn. Het zag er in alle opzichten uit als een natuurlijke dood.’

‘En het kan nog steeds in het ergste geval een ongelukkig toeval zijn geweest,’ antwoordde Jazz, in een poging zijn vijandige houding wat te temperen.

‘Volgens mijn chef zou u hier überhaupt niet zou zijn geweest als de vader van de jongen niet zulke goede connecties had.’

‘Misschien niet, maar we moeten toch vast zien te stellen of Charlie de tabletten per ongeluk heeft ingenomen.’

‘Dat moet toch wel?’ zei Roland. ‘Ik bedoel, het alternatief is moord. En wie zou nou een schooljongen willen vermoorden? Er zijn hier toch geen bendeoorlogen, of zo? Foltesham is een rustig stadje en deze school zit vol met keurige kinderen uit de betere klassen.’

‘Hebt u de gebruikelijke checks bij Charlie Cavendish gedaan?’

‘Natuurlijk. Niks aan de hand. Alles wat hij op zijn kerfstok had waren drie punten aftrek op zijn rijbewijs voor te hard rijden. Hij kreeg op zijn zeventiende verjaardag een gloednieuwe auto van zijn pa en heeft zijn rijbewijs een paar dagen daarna gehaald.’ Roland rolde met zijn ogen. ‘Die jeugd van tegenwoordig. Ik moest vier jaar sparen om mijn eerste brik te kunnen kopen.’

‘Nou, we weten in elk geval dat hij geen gebrek aan geld had.’

Jazz speurde met haar ogen de kamer af. ‘Waar trof u hem aan toen u hier aankwam?’

‘Hij lag ineengezakt op de vloer bij de deur. Zoals ik al zei, hij had schuim rond zijn mond en de rigor mortis was inmiddels ingetreden. Het was geen aangenaam gezicht.’

‘Haal er toch maar een forensisch expert bij. Misschien dat die nog iets kan vinden wat de schoonmakers gemist hebben.’

‘Ik betwijfel het, maar goed, ik zal iemand bellen.’

Jazz kon de vijandigheid in Rolands stem horen en wist dat dit geen goed begin was van hun werkrelatie.

Ze stond op. ‘Ik zal brigadier Miles bellen en hem vragen om u te helpen dit allemaal te doorzoeken.’ Ze boog zich voorover, pakte een laptop van een van de dozen en overhandigde die aan hem. ‘Kijk eens wat hierop staat. Bel me als u iets interessants vindt. Ik sms u wel even, dan hebt u mijn nummer.’

Zwijgend verliet Jazz de kamer. Terwijl ze door de gang liep, vroeg ze zich af of ze op een heilloze missie was gestuurd om een vriend van de commissaris tevreden te houden.

Hoe graag ze ook iets van deze zaak wilde maken, op basis van wat ze tot nu toe had gezien, was de kans klein dat het om moord ging.

De elitetroepen waar ze bij haar zaken in Londen op terug kon vallen leken ineens wel erg ver weg. Daar had ze de mankracht, computers, de forensische mensen, alle denkbare middelen tot haar beschikking. Miles maakte misschien maar een grapje over Miss Marple, maar dat was precies hoe ze zich voelde. Hoe moest ze in hemelsnaam achthonderd leerlingen en tweehonderd man personeel ondervragen met de hulp van slechts twee brigadiers?

Misschien, dacht ze, plotseling boos, was dit gewoon een onnozel zaakje waar Norton haar op had gezet als een soort bezigheidstherapie? Of misschien om haar op de proef te stellen? Jazz greep naar het mobieltje in haar borstzak.

Ze draaide Nortons rechtstreekse nummer, en drukte het gesprek toen meteen weer weg. Ze leunde tegen een muur en koelde haar warme wangen tegen het koude steen.

Ze dacht aan het gezicht van Adele Cavendish, voelde haar ontroostbaarheid, en probeerde zich daarop te concentreren.

Er was nu geen weg meer terug. Het was aan haar om achter de waarheid te komen.

Hoe klein de kans ook was dat haar dat zou lukken, haar plicht was simpelweg om Adele in de ogen te kijken en haar met zekerheid te zeggen of haar zoon het slachtoffer was van een ongeluk dat hij zichzelf had aangedaan, of dat hij het onschuldige slachtoffer was van iets veel sinisterders.

6

Hugh Daneman bestudeerde de slaappillen in zijn hand. Hij dacht dat dit de minst pijnlijke manier was om te sterven, en de synchroniciteit ervan had, gezien de omstandigheden, ook wel iets wat zijn esthetische aard op prijs stelde.

Hij maakte de haard aan. Het vuur laaide op en bleef vervolgens zwakjes branden. Niets in het kleine huisje dat hij van de school huurde functioneerde naar behoren. Maar meer had hij de afgelopen twintig jaar niet nodig gehad, en het was decor geweest voor kleine momenten van geluk, dus hij was er erg op gesteld.

Hij had al zijn persoonlijke documenten bij elkaar gezocht. Ze lagen op een hoopje voor het vuur, klaar om te worden vernietigd.

Het idee dat iemand door zijn bezittingen zou snuffelen vond hij verschrikkelijk. Hij had ervoor gezorgd dat al zijn zaken in orde waren, had zelfs zijn kledingkast opgeruimd en had alleen zijn beste pakken laten hangen. Die kon men dan weggeven aan een goed doel.

Hij wilde er geen twijfel over laten bestaan dat dít wel degelijk zelfmoord was.

Hugh nam een slok van een flink glas cognac dat hij voor zichzelf had ingeschonken. Omdat hij nooit veel dronk, hoopte hij dat het niet lang zou duren voor eventuele lastminutetwijfels verdoofd werden.

Hij raapte de papieren van de vloer op en begon ze in het vuur te gooien. Hij glimlachte toen de vlammen door de schoorsteen omhoogschoten. Het was het beste vuur dat hij hier ooit gezien had, en een aangename laatste herinnering.

Het flesje Temazepam-pillen stond op de salontafel. Een voorraad van een maand zou toch zeker genoeg moeten zijn. Hugh ging weer zitten in zijn lievelingsstoel en bestudeerde de pillen. Hij had de school gebeld om te zeggen dat hij grieperig was en er vandaag niet zou zijn. Dat zou hem ruimschoots genoeg tijd moeten geven om te sterven.

Hugh staarde in het vuur.

Eén fout, terwijl hij zichzelf zijn hele leven lang in de hand had gehad.

Hugh zuchtte. Hij was niet van plan geweest zo snel al een eind aan zijn leven te maken. Maar ja, de naderende ouderdom was op zich ook een langzame dood.

Hij opende de schroefdop en schudde de pillen uit op het tafelblad.

Zijn dood zou tenminste niemand verdriet doen. Hij hoopte dat de wensen in zijn testament zouden worden opgevolgd. Het was een prettig idee dat ze zijn begrafenis in de kapel van de school zouden houden en dat een deel van de leerlingen daarbij aanwezig zou zijn.

Maar hij wist dat dat, gezien de omstandigheden, misschien niet mogelijk was.

Hugh voelde in de zak van zijn tweed broek en haalde zijn portefeuille tevoorschijn. Voorzichtig haalde hij de foto eruit en bestudeerde die. Het was ooit een kleurenfoto geweest, maar inmiddels was hij sepia-achtig vaag.

Hij glimlachte om het vertrouwde, intens geliefde gezicht, en hoopte dat hij er het grootste deel van zijn leven naast had gezeten en dat er misschien tóch een god zou zijn, een god die hen in de dood zou herenigen, na al die jaren zonder elkaar.

Zo niet, en hij stond op het punt de vergetelheid tegemoet te gaan, dan was dat in elk geval minder pijnlijk dan het loze leven dat hij de afgelopen veertig jaar had doorstaan.

Hugh kuste de foto een laatste keer. Toen pakte hij drie pillen van de tafel en hield het cognacglas omhoog.

Hij legde ze op zijn tong en proostte in de lucht.

‘Carpe diem, mijn liefste!’ riep hij terwijl hij de bitterheid op zijn tong proefde en slikte.

Tegen de tijd dat Jazz de lobby in liep die naar het kantoor van Robert Jones leidde, had ze weer het gevoel de boel onder controle te hebben.

De secretaresse van de rector zat achter haar bureau, maar ze was niet aan het werk. Net als Jazz luisterde ze naar de schreeuwende mannenstem die daarbinnen tegen de rector tekeerging.

‘Wat is daar aan de hand?’ vroeg Jazz verbaasd.

‘Dat is David Millar. De vader van een van onze leerlingen. Er zijn problemen thuis, door de drank en omdat zijn huwelijk op de klippen is gelopen. Hij schijnt te denken dat zijn zoon in moeilijkheden is, maar waarschijnlijk is het de drank die hem dat laat denken.’

‘Hoe heet die jongen?’

‘Rory. Hij is pas dertien, dat arme schaap, en het is nog maar zo’n klein ding. Misschien maken sommige van de oudere jongens het hem wel moeilijk, maar wat verwacht je dan? Zo zijn die jongens nu eenmaal, waar of niet?’ Jenny glimlachte zwakjes.

‘Denkt zijn vader dat hij gepest wordt?’

Jenny haalde haar schouders op. ‘Ik heb geen idee, maar er zit hem duidelijk iets niet lekker.’

De deur ging open en een man stormde het kantoor van de rector uit. Hij was woest en zag eruit alsof hij zomaar wat uit zijn kledingkast had gegraaid en aangetrokken. Jazz zag de wanhoop in zijn ogen.

‘Godallemachtig! Wat moet je hier doen om je eigen kind te mogen zien?’ vroeg hij over Jenny’s bureau leunend, zonder acht te slaan op Jazz. ‘Er is iets mis met Rory, geloof me dan toch! Hij is mijn zoon, ik ken hem en hij zou me niet zomaar gebeld hebben als hij geen hulp nodig had. Waarom mag ik hem niet even spreken?’

‘Meneer Millar.’ Robert Jones stond rood aangelopen in de deuropening van zijn kantoor. ‘Zoals ik u net al zei, heb ik navraag gedaan bij de huismoeder en die zei dat Rory vanmorgen bij het ontbijt in orde leek. Het lijkt me niet goed voor Rory om hem uit de klas te halen, en al helemaal niet als u in zo’n… onrustige toestand verkeert.’

‘Ik moet hem gewoon zien, met hem praten! Laat me alstublieft met mijn zóón spreken!’

‘Zoals ik al zei, ik zal ervoor zorgen dat Rory u vanavond belt. Het is nog maar een paar dagen tot het weekend en dan is Rory weer thuis.’

David Millar ging moeizaam rechtop staan en keek Robert Jones aan. ‘Thuis, ja. Bij zijn moeder. En zoals u heel goed weet, woon ik daar niet meer en ben ik daar, vreemd genoeg, geen welkome gast.’

Toen leek hij de strijd op te geven en liet hij vermoeid zijn schouders zakken. ‘Alsjeblieft, ik smeek het u, laat Rory me vandaag nog bellen.’

Jazz keek David na terwijl hij langzaam de lobby uit liep.

‘Neemt u mij niet kwalijk, inspecteur Hunter.’ De rector haalde zijn zakdoek tevoorschijn en veegde ermee over zijn voorhoofd. ‘Komt u binnen, alstublieft.’

‘Heet die jongen Rory Millar? Klopt dat?’

‘Ja.’ Robert deed de deur van zijn kantoor achter zich dicht en dirigeerde Jazz naar een stoel. ‘Ik doe mijn best om aan de eisen van de ouders te voldoen, maar het lijkt mij niet bepaald in het belang van Rory om zijn vader zo verward te zien. En zo dronken, moet ik tot mijn spijt vaststellen.’

‘Kende Rory Charlie Cavendish?’

‘Ze woonden allebei in Fleat House, maar Charlie was vijf jaar ouder dan Rory, dus ze zullen verder weinig met elkaar te maken hebben gehad. Zo…’ Het was duidelijk dat de rector het ergens anders over wilde hebben. ‘Ik denk dat het misschien het beste is om te beginnen met Charlies huismeester. Sebastian Frederiks had de dagelijkse verantwoordelijkheid voor Charlie, dus als u meer wilt weten over Charlies vriendenkring, dan is hij de aangewezen persoon. En de huismentor van Fleat, Hugh Daneman, die hier ook Latijn geeft, maar helaas is hij niet op school vanwege de griep.’ De rector begon nadrukkelijk in wat documenten op zijn bureau te bladeren. ‘Ik heb brigadier Miles al gesproken en hem alles verteld wat ik over Charlie weet. Is er verder nog iets wat ik voor u kan doen?’

‘Op dit moment niet, dank u, meneer Jones.’ Jazz stond op. ‘U bent zeer behulpzaam geweest.’

Miles zat in het kleine klaslokaal dat ze toegewezen hadden gekregen en typte zijn aantekeningen uit op zijn laptop.

‘Hallo, hoe is het ermee?’ vroeg hij, opkijkend van het scherm.

‘Kom hier maar eens even naar kijken?’ Jazz legde vier kleine, ronde witte pilletjes op het bureau voor haar. ‘Niet al te goed kijken. Maar zien ze er allemaal hetzelfde uit vanwaar jij nu staat?’

Miles knikte. ‘Zeker.’

‘Als je nu eens wat beter kijkt, dan zie je dat twee van de pillen effen zijn en op twee ervan staan nummers.’

‘Nul-zeven-twee,’ las Miles terwijl hij met half dichtgeknepen ogen de tabletjes bekeek.

‘Adele Cavendish, Charlies moeder, vertelde me dat Charlie elke avond twee Epilim-tabletten nam, vlak voor hij ging slapen. Ze was altijd bang dat Charlie het zou vergeten, dus de huismoeder of de huismeester bracht de tabletten elke avond en legde ze op zijn nachtkastje met een glas water erbij.’

‘En?’ vroeg Miles.

‘Nou, ik heb net contact gehad met de patholoog die de obductie heeft gedaan en die is er zeker van dat Charlie zijn twee Epilim-tabletten niet had ingenomen vlak voor hij stierf. Er is niet genoeg van de stof aangetroffen in zijn bloedbaan. Het punt is dat als je net thuiskomt uit de kroeg en je maakt je op om naar bed te gaan, zou je dan merken dat de twee witte pillen die je al bijna je hele leven elke avond innam ineens een nummer op de zijkant hadden staan? Of zou je ze gewoon oppakken en doorslikken?’

‘Dus wat u zegt is dat Charlies epilepsietabletten werden vervangen?’

‘Ja.’ Jazz wees naar de twee pillen met de nummers erop. ‘Dat zijn aspirinetabletjes en dat…’ Ze pakte een effen pil op en bestudeerde die. ‘… zijn Epilim-tabletjes.’

Ze staarden zwijgend naar de medicijnen. Toen opperde Miles: ‘Ik denk dat we ervan kunnen uitgaan dat hij het verschil echt niet zou hebben gemerkt.’

‘Bovendien zou het verklaren waarom hij ze toch innam, ook al wist hij dat ze dodelijk voor hem waren. De patholoog schatte het tijdstip van overlijden op half twaalf, nog geen half uur nadat Charlie zich in Fleat House had gemeld. De reactie op de aspirine zou bijna onmiddellijk zijn ingetreden. En als ik gelijk heb,’ voegde Jazz er onheilspellend aan toe, ‘vrees ik dat we hier te maken hebben met een moordonderzoek.’

Sebastian Frederiks, huismeester van Fleat House, had zijn woonvertrekken vlak bij de grote hal van het gebouw. Hij gebruikte zijn zitkamer voor de ontvangst van ouders en leerlingen, en organiseerde er allerlei sociale evenementen voor de jongens die hij onder zijn hoede had.

Toch voelde de ruimte eerder als de wachtkamer van een dokterspraktijk: functioneel, met een paar bankjes met synthetische bekleding, wat oude stoelen waarvan de kussens opnieuw opgevuld moesten worden, en een bureau dat uitkeek op het plein ervoor. Maar, zoals Jazz opmerkte toen ze binnenkwam, er was niets wat enig idee gaf van Sebastian Frederiks’ eigen smaak.

‘Hoe maakt u het, inspecteur Hunter?’ Hij gaf haar een ferme handdruk.

De huismeester was tegen de veertig en had het lichaam van een rugbyspeler – Jazz wist uit de lijst van leraren die ze had gekregen dat hij de hoofdcoach was van het eerste team – maar hij was lang genoeg om er niet gedrongen uit te zien. Hij had blond haar, dat bij de slapen al wat grijs was, opvallende blauwe ogen en licht vooruitstekende witte tanden.

‘Kom binnen en ga zitten. Wilt u een kop thee?’

‘Waarom niet?’ zei Jazz en ze ging zitten terwijl Sebastian Frederiks de thee bestelde via de telefoon op zijn bureau.

‘Zo, wat een vreselijke zaak dit, hè? Ik heb nog nooit een jongen verloren in de twintig jaar dat ik nu lesgeef.’ Hij kwam tegenover haar zitten. ‘Hoe kan ik u helpen?’ Hij sprak luid, met overdreven bewegingen van lichaam en gezicht, alsof hij gewend was te schreeuwen over grote afstanden.

‘U hebt duidelijk veel contact met Charlie gehad. Hij woonde vijf jaar bij u in dit huis. Ik zou graag willen dat u me hem zo goed mogelijk beschrijft.’

Sebastian leunde voorover en wreef in zijn handen.

‘Toen hij hier pas was, was hij een arrogant onderdeurtje, maar uiteindelijk waren we erin geslaagd iets van die arrogantie uit hem te slaan. En hij was natuurlijk een van mijn beste rugbyspelers. Hij stond flyhalf in het eerste. Ik zou echt niet weten wat het team zonder hem moet.’ Hij zuchtte, een langgerekt geluid. ‘Maar goed, het is niet anders.’

‘Kunt u me misschien vertellen wie zijn beste vrienden waren?’

‘Natuurlijk. Ik heb al een lijst voor u gemaakt.’ Sebastian pakte een envelop van de salontafel en gaf die aan haar. ‘Ik nam al aan dat u dat soort dingen zou willen weten. Ik heb een lijst gemaakt met daarop zijn vrienden, zijn klasgenoten en de jongens uit de examenklas die bij hem op de gang een kamer hebben. O, en ook de meisjes met wie hij de afgelopen jaren iets beter bevriend leek te zijn.’

‘Nou, dat is heel efficiënt van u, meneer Frederiks, dank u.’ De thee werd binnengebracht door een van de jongens.

‘Ik schenk wel in,’ bood Sebastian aan.

Jazz wist niet precies waarom deze man haar zo irriteerde.

‘Dank u.’ Ze nam het kopje dat hij voor haar ophield aan en nam een voorzichtig slokje van haar thee. ‘En was Charlie volgens u een populaire jongen?’

‘Hij was een echte leider en dat dwong veel respect af, maar ook wat afkeer. Hij had zijn groep volgelingen die om hem heen hingen en zich koesterden in zijn glorie – over het algemeen waren dat rugbytypes, eerlijk gezegd. Anderen vonden hem soms een beetje agressief, nogal vol van zichzelf, en die bleven liever uit zijn buurt.’

‘Hij was geen klassenoudste, zie ik. Iemand met leiderschapskwaliteiten zou toch zeker in aanmerking komen voor zo’n positie?’

Sebastian dronk zijn beker leeg. ‘Misschien was het schoolhoofd bang dat hij misbruik zou maken van zo’n positie,’ zei hij voorzichtig.

‘Ik begrijp het,’ zei Jazz, en ze wenste dat ze wat meer sympathie voor haar slachtoffer kon opbrengen dan ze nu voor hem voelde. ‘Kunt u me dan nu misschien vertellen wat er die avond is gebeurd? Ik neem aan dat u hier toen ook was?’

Frederiks rossige gezicht werd nog roder. ‘Ah, dat is dus het punt. Want ik was hier die avond niet.’

‘Waar was u dan?’

‘Ik was uit.’ Hij knikte. ‘Uit, ja.’

‘Maar als u uit was, en de huismoeder was er ook niet, wie had die avond dan de leiding over het huis?’

Frederiks leunde wat dichter naar Jazz toe, en sloeg een vertrouwelijke toon aan. ‘Het punt is, inspecteur Hunter, het is eigenlijk een tikje gênant. Ik had hier namelijk wél moeten zijn. De regel van de school is dat er altijd twee personeelsleden aanwezig moeten zijn in het huis. Ik heb de leiding een paar uur lang overgelaten aan onze huismentor, Hugh Daneman, in zijn eentje.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Ik had een dringende afspraak.’

‘Mag ik vragen waar u was?’

‘Eh… nee, niet echt, want het was een privéaangelegenheid, maar meneer Daneman kan bevestigen dat ik tegen middernacht terug was.’

‘Hoe laat bent u hier vertrokken?’

‘Rond half acht.’

‘Mag ik u dan vragen wie dan die avond de Epilim-tabletten op het nachtkastje van Charlie Cavendish heeft neergelegd? Aangezien u er niet was en de huismoeder ook uit was.’

‘Dat heb ik gedaan, voor ik wegging. Het moet rond kwart over zeven geweest zijn toen ik met de tabletjes naar zijn kamer ben gegaan.’

‘En u hebt ze zoals gewoonlijk naast zijn bed neergelegd, met een glas water erbij?’

‘Inderdaad. Charlie was op dat moment zelf in zijn kamer. Dus hij heeft het me zien doen. Niet dat ik daar nu iets aan heb,’ erkende Frederiks.

‘Hoe vaak moet u normaal gesproken in de medicijnkast zijn om medicatie voor de jongens te pakken?’ vroeg Jazz.

‘Indien nodig,’ antwoordde Frederiks. ‘De huismoeder en ik hebben allebei een sleutel. We noteren altijd allebei precies wat we uit de kast hebben gepakt, en op welk tijdstip, zodat er geen verwarring over kan bestaan.’

‘En hoe zat het die avond toen zowel de huismoeder als u uit was?’

‘Ik heb mijn sleutelbos aan meneer Daneman gegeven, en daar zit die van de medicijnkast ook aan.’

‘Meneer Frederiks, u had vermoedelijk haast om het huis te verlaten om naar uw afspraak te gaan, dus zou het eventueel kunnen dat u twee aspirinetabletten verwisseld hebt met de Epilim?’ Jazz haalde de vier pillen uit haar zak en legde ze voor hem op tafel. ‘Zoals u ziet, zijn ze bijna identiek.’

Frederiks keek geschokt. ‘Inspecteur Hunter, ik geef toe dat ik die avond een fout heb gemaakt door het huis te verlaten, maar ik kan u verzekeren dat ik uiterst voorzichtig te werk ga als het gaat om de jongens en hun medicijnen, en al helemaal als het om Cavendish gaat. Ik was me er terdege van bewust dat hij allergisch was voor aspirine. Bovendien werden de pijnstillers op een andere plank bewaard, apart van de voorgeschreven medicatie, dus er is echt geen kans dat ik de pillen heb verward.’

‘Wilt u me dan, gewoon uit interesse, vertellen welke van deze tabletten Epilim zijn en welke aspirine?’

Hij tuurde naar de tabletten en wees naar de twee gewone pillen. ‘Dat zijn de Epilim-tabletjes. Die twee met de cijfers erop zijn aspirine.’ Hij keek nogal zelfvoldaan op naar Jazz. ‘Klopt, toch?’

Het feit dat u het verschil wel weet helpt u juist niet, dacht ze.

‘Ja. Dus, meneer Frederiks, u kunt mij niet precies vertellen waar u was op de avond dat Charlie overleed?’

Hij knikte. ‘Sorry daarvoor.’

‘Ik moet u erop wijzen dat u daardoor geen alibi hebt, of getuigen om uw verhaal te bevestigen.’

De huismeester trok zijn wenkbrauwen op. ‘Dat heb ik toch zeker ook niet nodig? Bovendien, zoals ik al eerder zei, Hugh Daneman zal wel instaan voor het feit dat ik uit was en om middernacht weer terug was.’

‘Heeft Fleat House ook een achteringang?’ vroeg Jazz.

‘Hoezo? Suggereert u nu dat ik naar buiten ben gegaan en stiekem via een andere ingang weer naar binnen ben geslopen om Charlie te vermoorden?’ Frederiks’ gezicht werd nog donkerder van woede.

‘Nee, ik vraag u alleen maar of er een achteringang is. Is die er?’

‘Ja, die is er. Ik zal hem u wel laten zien als u wilt. En dan is er nog een brandtrap die van de bovenste verdieping van het huis naar de begane grond loopt. Luister, inspecteur Hunter, laat me u voor eens en voor altijd iets duidelijk maken: er is niemand die zo kapot is van wat er is gebeurd als ik. Ik kan niemand bedenken die minder geneigd is ook maar een haar op het hoofd van Charlie Cavendish te krenken, gezien de omstandigheden.’

‘Welke “omstandigheden”, meneer Frederiks?’

Hij leek ongemakkelijk en iets van zijn zelfingenomen woede ebde weg. ‘Dat lijkt me wel duidelijk. Ik ben Charlies huismeester, in loco parentis. Het feit dat ik er niet was toen Charlie overleed is iets wat voor de rest van mijn leven op mijn geweten zal drukken. En wat mijn toekomstige carrière als leraar betreft, zal het mijn reputatie niet veel goeddoen dat de dood van een van mijn jongens op mijn conto komt, of wel soms?’

‘Ik denk dat dit het voorlopig wel was. Dank u voor uw tijd.’ Jazz stopte de pillen samen met het gevouwen stuk papier met de lijst van Charlies vrienden dat Frederiks haar gegeven had in haar zak.

‘Nog één ding. Rory Millar, die woont ook in dit huis, toch?’

‘Ja, waarom vraagt u dat?’

‘Ik zag zijn vader vandaag, David Millar. Hij scheen te denken dat zijn zoon ergens mee zat. Hoe is het met hem?’

‘Alle jongens hier in huis zijn van slag door wat er is gebeurd, inspecteur Hunter. Rory is altijd al gevoelig geweest, dus misschien heeft het hem meer van streek gemaakt dan de meesten,’ antwoordde Frederiks voorzichtig. Hij stond op en dirigeerde Jazz naar de deur. ‘Als ik verder nog van dienst kan zijn, laat het me dan weten.’

Daar was die valse charme weer.

‘Ja, kunt u ervoor zorgen dat Rory Millar morgenochtend om half negen in uw zitkamer is? Dank u, meneer Frederiks, ik zie u morgen.’

Toen ze het gebouw verliet, hoorde Jazz een luide bel rinkelen en kinderen stroomden uit de gebouwen rond Chapel Lawn. Ze liep om Fleat House heen, op zoek naar de achteringang. Ze voelde aan de klink, maar de deur bleek op slot te zitten.

Jazz keek op haar horloge terwijl ze terugliep naar het klaslokaal, waar brigadier Miles nog zat. Het was half zes, tijd voor een debriefing en dan naar huis.

Brigadier Roland was bezig zijn werktas in te pakken en maakte net aanstalten om te vertrekken toen Jazz arriveerde.

‘Hebt u misschien twee minuten om me bij te praten over wat de huismoeder te zeggen had toen u haar verhoorde?’ vroeg Jazz, die op de rand van haar bureau zat.

‘Natuurlijk, mevrouw.’ Roland haalde zijn notitieboekje weer uit zijn tas, keek er even in en schraapte toen zijn keel. ‘Zoals ze u misschien al eerder verteld heeft, was ze op de avond van het incident niet thuis. Het was haar vrije avond.’

‘Waar was ze dan wel?’

‘Dat wilde ik net zeggen. Ze ging naar een concert van het koor in de kapel, dat om half acht begon en om negen uur eindigde. Ik heb met de schoolkapelaan gesproken en hij bevestigde het feit dat hij haar de kapel heeft zien binnengaan, en haar na afloop ook weer heeft zien vertrekken. Hij staat immers bij de deur om iedereen te begroeten,’ voegde hij eraan toe.

‘En hebt u haar gevraagd waar ze na het concert naartoe is gegaan?’

‘Natuurlijk. Ze ging de stad in en dineerde alleen in The Three Swans Hotel. Ik heb dat uiteraard bevestigd bij het personeel van het hotel. Ze zegt dat ze daarna weer terug naar school is gelopen en om een uur of half elf weer terug was in Fleat House. Ze is meteen naar boven gegaan, naar haar appartement, want dat bevindt zich op de bovenste verdieping. Ze zei dat ze niets heeft gehoord. Niet dat ze ook maar iets had kúnnen horen, want haar appartement ligt aan het andere eind van de gang. Zij was wel degene die hem de volgende ochtend dood in zijn kamer aantrof en alarm sloeg.’

‘Dank u. O, en voor u weggaat, kunt u me zeggen hoe ik deze weg kan vinden?’ Jazz overhandigde hem een stukje papier met een adres erop.

‘Natuurlijk, mevrouw. Dat is heel dichtbij.’ Roland noteerde snel de routebeschrijving.

‘Bedankt. We zien u hier morgen om acht uur.’

‘Fijne avond, mevrouw.’ Roland knikte naar Miles en verliet de kamer.

‘Ik heb er ook genoeg van,’ verzuchtte Jazz. ‘Als wij nou eens een hapje gaan eten in de stad, in het hotel waar je logeert, en daar de feiten doornemen?’

‘Klinkt goed,’ knikte Miles, terwijl hij zijn laptop dichtklapte en achter Jazz aan het lokaal uit liep. Jazz draaide het lokaal op slot en stak de sleutel in haar jaszak.

‘Weet je wat het grote probleem hier is? Als ik gelijk heb en de Epilim is inderdaad vervangen door de aspirine, dan kan iedereen in die paar uur Fleat House binnengelopen zijn om dat klusje te klaren. Er is een slot met een code, maar dat nummer is lastig geheim te houden, met tachtig jongens die er de hele dag in en uit lopen, om van het personeel nog maar te zwijgen. Ik heb even gekeken en er is een achteringang. Daar had ook iedereen door naar binnen kunnen komen.’

‘Zoals ik al zei, een speld in een hooiberg,’ merkte Miles op toen ze naar de auto liepen.

‘Sebastian Frederiks, de huismeester, zegt dat hij Charlies tabletten rond kwart over zeven op zijn nachtkastje heeft gelegd, terwijl Charlie nog in de kamer was. We moeten erachter zien te komen hoe laat Charlie uit de pub is vertrokken met zijn vrienden, maar laten we voor nu aannemen dat het ergens tussen half acht en acht uur was. We weten dat Charlie de pillen tussen kwart over elf en half twaalf heeft ingenomen. Dan blijft er bijna vier uur over waarin ze kunnen zijn verwisseld.’

Miles opende het portier voor haar en Jazz stapte in.

‘U houdt nogal hardnekkig vast aan het idee dat Charlie op die manier aan zijn eind gekomen is.’

Hij startte de motor. ‘Wat denkt u hiervan, wat als Charlie die avond in de pub een of andere illegale drug had gekocht? Ecstasy of zo? En wat als zijn dealer hem heeft bedonderd door gewone aspirine te verkopen?’ Miles reed de auto achteruit de parkeerplaats af.

‘Ik vind het heel moeilijk te geloven dat er harddrugs verkocht worden in een stad als deze.’

‘Wie is hier nou de stadse snob, mevrouw? Drugs zijn overal. En vooral in etablissementen waar kinderen komen die het geld hebben om ze te betalen.’

‘Goed punt,’ erkende Jazz. ‘Maar zijn moeder vertelde dat ze het er bij Charlie goed in gehamerd hadden dat álle onbekende drugs fataal konden zijn, en daar komt nog bij dat een epilepticus geen geestverruimende middelen mag gebruiken, dus het lijkt mij niet dat hij zo’n risico zou nemen.’

‘Charlie was achttien en van wat ik gehoord heb, hield hij wel van een feestje. Ik denk niet dat wat mama zei veel gewicht in de schaal zou hebben gelegd. Zoals alle jongeren had hij ongetwijfeld een voorliefde voor gevaar.’

‘Dus als je gelijk hebt,’ mijmerde Jazz, ‘waarom zou hij dan wachten tot hij weer terug was in zijn kamer voor hij dat spul innam? Als zijn vrienden aan drugs doen, dan is het een roedelactiviteit. Moet je horen,’ zei Jazz, en ze haalde een papiertje uit haar zak, ‘vind je het erg om eerst nog even een pitstop te maken voor je aan je bier kunt beginnen? Ik wil even langs bij Hugh Daneman, de huismentor van Fleat House, om te checken of hij die avond iemand Fleat House heeft zien binnenkomen of verlaten. Meneer Frederiks heeft die arme man met een behoorlijke last opgezadeld met die geheime missie van hem.’

‘Hij zal wel bij iemand zijn geweest bij wie hij niet zou moeten zijn, zoals dat meestal gaat. En die Frederiks is toch vrijgezel, nietwaar? Moet ik naar links of naar rechts voor het huis van die leraar?’

‘Eh… hier links, volgens Roland.’ Jazz dirigeerde Miles een smal weggetje in. ‘Frederiks heeft absoluut iets te verbergen. Ik weet alleen niet of dat “iets” van belang is voor het onderzoek. Hier rechtsaf.’ Jazz keek uit het raam. ‘Dat is nummer vierentwintig. We moeten bij nummer zesendertig zijn.’

Ze parkeerden voor het rijtjeshuis en stapten uit de auto. Jazz duwde het hek open en merkte op dat de voortuin prachtig onderhouden was. Ze klopte hard op de voordeur.

‘Hij zal misschien niet opendoen als hij boven ziek in bed ligt,’ zei Miles terwijl Jazz nog eens klopte.

‘Nee, maar ik zou hem echt graag vanavond nog spreken.’ Jazz bukte, opende de brievenbus en gluurde naar binnen.

Ze zag een stoel tegenover de haard en een arm die over de leuning hing. ‘Hij zit daar, maar hij zal wel slapen.’ Ze bracht haar mond voor de brievenbus en riep: ‘Meneer Daneman, dit is de politie. Het spijt me dat we u storen, maar we moeten u even spreken. Meneer Daneman?’

Geen reactie. Ze keek vragend op naar Miles.

‘Misschien is hij doof?’ opperde die.

Jazz keek nog eens door de brievenbus. Er was iets met die arm. Hij hing zo levenloos over de armleuning van de stoel dat ze zeker wist dat het niet doofheid was wat Hugh Daneman ervan weerhield om open te doen.

Ze kwam overeind en wendde zich tot haar brigadier. ‘Hij is niet doof. Breek de deur open, Miles. Volgens mij hebben we nog een lijk.’

7

Angelina Millar roerde door haar stoofschotel met lam en voegde er wat kruiden aan toe. Ze schoof de schaal weer in de Aga en keek tevreden naar de tafel, gedekt voor twee, met een verse bos vroege tulpen in het midden voor een vleugje lente.

Ze bleef nog even staan voor ze de keuken verliet om te checken of alles klaar was, en ging toen naar het toilet om haar make-up en haar haar te controleren.

Zoals altijd zag ze er onberispelijk uit. Ze bekeek haar mooie, popperige gelaatstrekken in de spiegel en bedacht hoeveel geluk ze had dat ze niet meer nodig had dan een beetje mascara en wat lippenstift om haar grote, blauwe ogen en volle lippen te accentueren.

Misschien zou ze op een dag het pad van de botox in moeten slaan, zoals zoveel van haar vriendinnen, maar voorlopig leek ze jonger dan haar achtendertig jaar.

Ze stak haar hoofd om de deur van de zitkamer om zich ervan te vergewissen dat het vuur nog vrolijk brandde in de haard, slenterde toen terug naar de keuken en besloot alvast een lekker glaasje wijn te nemen terwijl ze wachtte. Julian had gezegd dat hij ergens na zevenen zou komen, dus nu alles klaar was, vond ze dat ze wel een drankje verdiende.

Angelina nam haar wijn mee terug naar de zitkamer en ging op een hoek van de diepe sofa zitten, voorzichtig, om het kussen achter haar niet te kreuken. Ze legde de stapel House & Garden-tijdschriften recht die op de glanzend gepoetste salontafel lag en keek de kamer rond met een gevoel van trots.

Iedereen die hier kwam zei dat het een heerlijke kamer was. Ook al was hij groot, het was haar gelukt om er iets gezelligs en sfeervols van te maken. Sterker nog, ze kreeg zoveel complimenten over de manier waarop ze het huis had ingericht dat ze had besloten dat ze er misschien wel haar beroep van kon maken. Ze zou in de zomer een deeltijdcursus binnenhuisarchitectuur volgen – niet dat ze verwachtte dat ze daar nog iets zou leren over interieurs wat ze niet al wist, maar het leek haar belangrijk naar potentiële klanten toe dat ze een soort officiële opleiding had gevolgd.

Een van haar vriendinnen had haar al een opdracht aangeboden om een vakantiehuisje op te knappen dat ze net als investering had gekocht, en Angelina verheugde zich op het rondstruinen in antiekwinkels en het uitkiezen van gordijnstoffen. Vooral nu Rory door de week op school bleef en Julian altijd pas laat thuis was, als hij al bleef slapen. Het zou haar iets geven wat zowel plezierig als financieel lonend zou zijn om haar dagen mee te vullen.

Angelina nipte tevreden van haar wijn en moest even glimlachen om hoe haar leven was gelopen. Een prachtig huis, een kind, en een rijke, succesvolle man om haar leven mee te delen.

Ze moesten nu nog even voorzichtig te werk gaan. Het zou niet zo netjes zijn, noch voor haar reputatie, noch voor Julians carrière, als anderen ontdekten dat ze een verhouding had gehad met een advocaat die haar dan wel niet had vertegenwoordigd, maar haar wel had geadviseerd over de moeilijke omstandigheden rond haar scheiding.

Maar zelfs dat had goed uitgepakt. Angelina had op het punt gestaan David te vertellen dat ze hem voor Julian zou verlaten toen David zijn baan en zijn verstand was verloren en haar had geslagen.

Ze had Julian doodsbang gebeld nadat de politie David had afgevoerd. Hij had het heft in eigen hand genomen. Hij had Angelina voorgesteld David aan te klagen wegens mishandeling. Ze voelde zich er ongemakkelijk bij, gezien het feit dat ze best begreep waarom David die avond zo woedend was, maar zoals Julian al zei, was het een prima reden om hem om een scheiding te vragen zonder dat ze daarmee haar reputatie zou schaden.

In de sociale kringen waarin zowel zij als Julian zich ophield, zou het dan niet gaan over ‘die arme David’, wiens vrouw hem had verlaten voor een andere man, maar men zou meeleven met Angelina, een mishandelde vrouw die getrouwd was met een gewelddadige alcoholist. Om zichzelf en haar zoon te beschermen had ze geen andere keus dan van hem te scheiden.

Angelina was er niet zo zeker van toen Julian het aanvankelijk voorstelde, maar toen David de volgende ochtend bij het huis was opgedoken en een ruit had ingeslagen, was ze oprecht bang geweest. Julian was weer begonnen over een aanklacht wegens mishandeling en zei dat ze een contactverbod moest aanvragen om David bij hen weg te houden. Tegen die tijd had ze geen aarzeling meer haar advocaat te vragen om actie te ondernemen.

Angelina had aanvankelijk aangenomen dat ze haar geliefde huis zou moeten opofferen als ze David zou verlaten. Toen was Julian met het voorstel gekomen dat hij de hypotheek op zich zou nemen, samen met haar, en dat hij met het geld van de verkoop van zijn huidige huis David zou afbetalen en bij haar zou intrekken.

Ze vond het een geweldig idee. En doordat ze de aanklacht wegens mishandeling liet vallen in ruil voor een snelle scheiding had Angelina nu ook een schoon geweten. Hoe graag ze ook onder haar huwelijk met David uit wilde, hem een strafblad bezorgen voor een misdrijf die hij niet echt begaan had, was een lage daad.

Ze had medelijden met David, maar niet genoeg om haar ’s nachts uit haar slaap te houden. Hij was een loser en ze was opgelucht dat ze van hem af was.

Nu had ze een man die even ambitieus was als zij. Iemand die van alles het beste wilde, en die zijn prestaties wilde vieren door het geld uit te geven waar hij zo hard voor werkte.

Ze hadden het al gehad over een groot feest om hun relatie en Julians veertigste verjaardag te vieren. Angelina was al aan de slag gegaan met feesttentbedrijven, cateraars en managers van bandjes. Julian had haar carte blanche gegeven om zijn geld uit te geven en er iets spectaculairs van te maken. En ze zou naar Londen gaan om een heel bijzondere jurk te kopen.

Ja, het had allemaal perfect uitgepakt voor Angelina. Er was maar één probleem. En dat was haar zoon, Rory.

Angelina was een liefhebbende en toegewijde moeder. Ze had het vreselijk gevonden om Rory te zien lijden onder de scheiding van zijn ouders. Ze wist dat vader en zoon een bijzondere band hadden, ze zag hoe ze op elkaar leken. Toen ze hem had verteld dat papa nooit meer thuis zou komen, had Rory de hele nacht gehuild.

Sindsdien was hij in zijn schulp gekropen. Als hij het weekend thuis was van school, had hij het zelden nog ergens anders over met haar dan over het eten en huishoudelijke dingetjes.

Ze wist dat het nog te vroeg was om hem te vertellen dat Julian in haar leven was gekomen. Het was moeilijk geweest, maar te doen, omdat Rory door de week op school verbleef en om de twee weken bij zijn vader logeerde.

En toen, een paar dagen geleden, had Julian aangekondigd dat hij vond dat het tijd was om het aan Rory te vertellen. Hij was het zat, zei hij, om rond te sluipen als een tiener. Hij wilde intrekken in het huis dat hem een fortuin aan hypotheek kostte, schoon schip met Rory en de wereld maken. Hij had een skivakantie voor hen drieën geboekt.

‘Rory en ik kunnen op de pistes een band opbouwen,’ had hij aangekondigd.

Angelina rilde bij de gedachte dat Rory, die nooit sportief was geweest, moest leren skiën van de atletische Julian. Maar ze vond wel dat Julian gelijk had. Rory, die over een paar maanden veertien werd, zou volwassen genoeg moeten zijn om het aan te kunnen.

Als Rory dit weekend thuiskwam, zou ze hem vertellen dat er een ‘vriend’ met hen mee zou gaan op de vakantie.

Angelina hoorde de achterdeur opengaan. Julian was voor de verandering vroeg thuis. Ze dronk haar wijnglas leeg en stond op, en keek nog een laatste keer snel in de spiegel boven de schoorsteenmantel.

Ze hoorde voetstappen over de leistenen vloer in de hal haar kant op komen. De deur ging open.

‘Lieveling, ik…’ Angelina’s hand schoot naar haar mond toen ze de persoon zag die haar zitkamer binnenliep en een spoor van modderige voetstappen over het zachtblauwe tapijt trok.

‘Hallo, Angie. Ik moet met je praten over Rory.’

Ze deinsde achteruit toen hij haar naderde, maar stond al meteen klem tegen de boekenkast.

‘Kijk niet zo verschrikt. Ik ben hier niet om je iets aan te doen. Ik wil het alleen even over Rory hebben. Ik mag hem niet zien van die vervloekte school en ik ben doodongerust.’

Hij stond nu heel dicht bij haar en Angelina kon de stank van zijn adem ruiken.

‘O, David, ik dacht dat je nuchter was. Je hebt gedronken.’

‘Niet genoeg om dronken te worden, helaas.’ Hij liep bij haar weg. ‘Hou nou toch alsjeblieft eens op me te behandelen als een bijlmoordenaar. Ik ben niet van plan ook maar een haar op je hoofd te krenken. We zijn dan wel gescheiden, maar we hebben nog altijd samen een kind. En hij zit op de een of andere manier in de problemen.’

Angelina liep langzaam naar de sofa en ging voorzichtig op het randje zitten. David zag er vreselijk uit. Hij had zich duidelijk al dagen niet geschoren of gewassen en zijn haar, dat in de afgelopen maanden een heel stuk was gegroeid, hing vettig rond zijn gezicht.

‘David, je kunt hier echt niet meer zomaar binnenstormen. Dit is jouw huis niet meer,’ begon ze. ‘Bel de volgende keer alsjeblieft even en dan kunnen we ergens afspreken.’

‘Kom op, Angie. Je belt toch nooit terug en je zou je zeker niet met mij in het openbaar willen vertonen. Wat had ik anders moeten doen? Ons kind laten lijden omdat zijn moeder weigert me te woord te staan?’

Ze zweeg.

‘Je hebt zeker geen borrel voor me, hè?’ vroeg hij.

‘David… ik…’

Hij was de kamer al uit en kwam terug met de fles wijn waar Angelina een klein fortuin voor betaald had en die bedoeld was voor bij het avondeten. Hij haalde de kurk eruit en liet de wijn in een glas klotsen.

‘Ik heb me moed in moeten drinken om hier überhaupt naartoe te durven komen.’ Hij zette het glas aan zijn lippen en nam een grote slok. ‘Goede wijn, zeg. Verwacht je bezoek? Ik zie dat de tafel gedekt is voor een romantisch diner. Dus je hebt een vriendje?’

‘Nee… ik, ja… Hoor eens, het gaat je niets aan. Zeg nou maar gewoon wat je te zeggen hebt, en ga dan weg.’ Angelina wierp nerveus een blik op haar horloge.

‘Rory belde me een paar dagen geleden. Hij klonk erg overstuur.’

‘O ja? Toen ik hem afgelopen vrijdag tijdens het concert van zijn koor in de kapel zag, leek er niets aan de hand. Hij ging zaterdagochtend vroeg al naar het Onafhankelijk Schoolkorenfestival, dus ik heb sindsdien geen kans meer gehad hem te zien. Wat zei hij dan tegen jou aan de telefoon?’

‘Iets over dat er niemand was om hem te beschermen.’ David nam nog een slok van de wijn en vulde zijn glas bij. ‘Ik weet niet wat hij bedoelde, jij wel?’

‘Nee. Ik heb werkelijk geen idee, David.’ Angelina trok een bezorgde frons.

‘Ik heb afgelopen vrijdagavond geprobeerd hem te zoeken, maar hij was er niet.’

‘Omdat hij in de kapel aan het zingen was, David.’

‘En ik heb boodschappen achtergelaten voor de rector en die lomperik van een huismeester van Fleat. Maar die reageerden allebei niet. Dus vanmorgen ben ik weer naar de school gegaan en toen heb ik geëist om Rory te spreken te krijgen, maar die klootzak van een rector weigerde dat. Jezus! Ik word hier helemaal gek van.’ David dronk zijn glas leeg en vulde het opnieuw.

Angelina bedacht hoe de rector David moest hebben gezien, dat hij dronken en agressief de school binnengestormd was en had geëist zijn zoon te zien.

‘Ik zal Fleat House bellen zodra je weg bent om te checken of alles goed met hem is. En hij komt overmorgen thuis. Dan kan ik met hem praten.’

‘Alsjeblieft, Angie, kun je niet meteen even bellen?’

‘Ik zal het doen als je zo weg bent. En ik beloof je dat ik jou daarna zal bellen, echt. David, ik moet nu…’

‘De rector zei dat hij Frederiks zou vragen ervoor te zorgen dat Rory me vanavond zou bellen, maar dat hebben ze al eerder beloofd, dus daar reken ik maar niet op.’ Wankel op zijn benen ijsbeerde David heen en weer. ‘Ik voel gewoon dat er iets mis is. Beloof je dat je echt gaat bellen?’

‘Ja, natuurlijk,’ antwoordde ze zachtjes. ‘Ik beloof het.’

‘Denk je dat hij gepest wordt?’

‘Ik weet het niet. Misschien heeft het iets te maken met die jongen die op school is overleden door een epileptische aanval?’

‘Ik weet het echt niet, maar we moeten het uitzoeken.’ David stopte met heen en weer lopen, draaide zich om en staarde haar aan. ‘Kijk, ik weet hoe verkeerd de dingen zijn gelopen, Angie, maar we zijn het toch aan Rory verschuldigd om op zijn minst te proberen op een of ander niveau met elkaar te blijven communiceren?’

Angelina knikte. ‘Ja.’ Ze wierp weer een blik op haar horloge, stond toen op, en de kortstondige harmonie had alweer plaatsgemaakt voor iets dringenders.

‘Ik verwacht elk moment een gast. Het lijkt me beter dat je vertrekt.’

Hij keek haar verdrietig aan. ‘Natuurlijk lijkt je dat beter.’ David zette zijn glas met een klap op tafel neer. ‘Ik pas hier niet als ik er zo uitzie, of wel? Dronken, zielig… Je houdt er niet van als dingen niet in de pas lopen, hè, Angie?’

‘David, toe nou. Niet doen.’

‘Wat niet doen? Je de waarheid zeggen? Wat heb ik precies verkeerd gedaan, Angie? Ik was vriendelijk, attent, nooit ontrouw, ik heb je droomhuis voor je gekocht…’

‘Ik denk echt dat je nu weg moet gaan. Ik…’

‘Ik hield van je, ik heb mijn best gedaan om je alles te geven wat je hartje begeerde…’ Hij liep naar de schoorsteenmantel en pakte een beeldje op. ‘Weet je nog dat ik dit voor je kocht? Het was voor onze… zesde huwelijksdag. Het heeft me een fortuin gekost.’ Hij zette het beeldje terug op de schoorsteenmantel, waar het gevaarlijk dicht bij de rand balanceerde. ‘Ik wilde jou en Rory alleen maar gelukkig maken, meer niet.’

Angelina hoorde een auto de oprit op rijden. Ze stond op.

‘David, je moet weg, nu!’

‘Oké, oké. Ik ga al, maak je geen zorgen. Bel me. Beloof je dat?’

‘Ja.’

‘Bedankt. Dat ik niet meer van je mag houden wil niet zeggen dat ik niet nog steeds van mijn zoon hou.’ David draaide zich om naar de deur, maar deed dat zo onhandig dat de mouw van zijn jas het beeldje op de schoorsteenmantel raakte, zodat het neerstortte in de haard eronder.

‘O god, ik… het spijt me… Ik…’ David draaide zich om en bukte zich om de scherven te verzamelen. ‘Ik koop een nieuwe…’

Een paar sterke armen grepen hem bij zijn ellebogen en zetten hem ruw op zijn. plaats.

‘Wat doe jij in mijn huis, verdomme? Ben je Angelina weer aan het bedreigen? Met gebroken porselein als wapen?’ Hij werd de kamer uit gesleurd in de richting van de deur. ‘Weet je nog wat er de vorige keer gebeurde toen je hier probeerde in te breken?’

‘Julian, echt, er is niets aan de hand. David moest me spreken over Rory. Hij heeft me niet bedreigd en hij stond net op het punt te vertrekken.’

Maar Julian was de zitkamer al uit en trok de arme David naar de voordeur. Julian trok de deur open en smeet David met kracht de tuin in. David verloor zijn evenwicht en viel prompt in het rozenperk, links van het portaal.

Hijgend van inspanning haalde Julian een hand door zijn haar en trok zijn pak recht terwijl hij toekeek hoe David met moeite overeind kwam.

‘Ik zweer je, als ik je ooit nog een keer in de buurt van dit huis aantref, dan regel ik meteen weer een contactverbod. En wat je zoon betreft, die zal ik weleens even vertellen wat een dronken nietsnut zijn vader is.’

De deur sloeg dicht en David bleef buiten in het donker achter, zijn hoofd tollend van de alcohol en de schok. Er druppelde bloed langs een van zijn vingers, die hij had geprikt had aan een rozenstruik. Hij wankelde over de oprijlaan naar het hek, niet in staat de tranen tegen te houden die over zijn gezicht stroomden.

‘O god, o god,’ stamelde hij terwijl hij het portier van zijn auto opende. Hij plofte op de bestuurdersstoel en legde zijn hoofd in zijn handen.

Julian Forbes, die arrogante slijmbal van een advocaat die David verschillende keren ontmoet had tijdens etentjes, woonde nu samen met Angelina. Hij woonde in Davids huis, sliep in Davids bed en, het ergste van alles, had onbeperkte toegang tot zijn zoon.

Terwijl David dat zelf niet had.

En… Zijn met alcohol doordrenkte hersenen zochten naar de link, en die was er, maar hij kon er net zijn vinger niet op leggen…

Wat als het Julian was waar Rory zo bang voor leek te zijn?

David liet zijn bonzende hoofd op het stuur rusten en vroeg zich af of het allemaal alleen maar erger werd.

Jazz werd door Miles naar haar cottage gebracht en belde ondertussen met Norton.

‘Het lichaam is weggehaald en de patholoog heeft beloofd dat Daneman voorrang krijgt. We kunnen het pas na de obductie met zekerheid zeggen, maar voor zover ik kon zien was het een eenvoudig geval van zelfmoord.’

‘Heb je versterking nodig?’ vroeg Norton.

‘De forensische experts van het korps van Norwich komen morgenochtend de kamer van Cavendish onderzoeken. Niet dat daar nog veel te vinden zal zijn. De kamer is al schoongemaakt. Ze hadden er meteen na het incident bij gehaald moeten worden.’

‘Niemand was zich er op dat moment van bewust dat het misschien geen ongeluk was.’

‘Het maakt ons werk alleen maar moeilijker, meneer. U weet hoe cruciaal de eerste paar dagen na een moord zijn.’

‘Moord?’

‘Pardon, meneer, ik loop een beetje te hard van stapel. Maar nu Hugh Daneman dood is aangetroffen, hoef je geen genie te zijn om te bedenken dat er meer aan de hand is dan zo op het eerste gezicht lijkt.’

‘Denk je dat die twee sterfgevallen iets met elkaar te maken hebben?’

‘Het zou wel heel toevallig zijn als dat niet zo is, maar ik zal niet speculeren tot ik de feiten heb. En dat zijn er op dit moment niet zoveel. Maar goed. Ik stuur de forensische mensen meteen door naar Hugh Danemans huis als ze klaar zijn in de kamer van Cavendish.’

‘De grote vraag is: hoelang kunnen we dit verborgen houden voor de media? Eén dode van wie iedereen tot nu toe aanneemt dat hij door een ongeluk is omgekomen is verontrustend, maar twee doden en er breekt massaal paniek uit op die school en onder de ouders.’

‘Daneman is tenminste niet op het terrein van de school overleden.’

‘Nee, maar als er iets duisters aan de hand is, kunnen we al die kinderen toch niet in gevaar brengen, of wel soms, Hunter?’

‘Nee. We moeten het obductierapport over Daneman zo snel mogelijk zien te krijgen.’

‘Heb je contact opgenomen met de rector over Daneman?’ vroeg Norton.

‘Ja, ik heb hem tien minuten geleden gebeld. Hij was vreselijk bezorgd, dat kunt u zich wel indenken. En dan druk ik me nog zacht uit. Ik zie hem morgenvroeg.’

‘Hou contact, Hunter. Sorry dat ik je nog een sterfgeval heb bezorgd, de eerste dag dat je weer aan het werk bent.’

Jazz zag Nortons wrange glimlach zo voor zich. ‘Tja, ik kom er voorlopig niet aan toe om de Mona Lisa te schilderen, meneer.’

‘Nee. Goeienavond, dan maar.’

‘Fijne avond, meneer.’

Miles had de auto voor haar deur geparkeerd. ‘Bedankt voor de lift. Ik zou je anders binnenvragen voor een kop koffie, maar ik ben kapot.’

‘U, mevrouw? Moe? Nee toch?’

‘Ik kom er vast snel weer bovenop, maar nu heb ik een bad nodig en dan naar bed. Kom je me morgen om zeven uur halen alsjeblieft?’

‘Komt in orde. Ik ga maar eens even de kroegen van Foltesham verkennen.’ Miles knipoogde naar Jazz terwijl ze haar portier opendeed.

‘Misschien kun je vooral de kroeg gaan verkennen waar Charlie en zijn St Stephen’s-trawanten zijn geweest op de avond dat hij overleed? Ga daar even met de kroegbaas praten, eens kijken waar die mee komt.’

‘Dat zal niet makkelijk worden, mevrouw. Misschien moet ik wel een paar pintjes drinken om erbij te horen.’

‘Dat gaat je vast lukken. Ik zie je om zeven uur. Fijne avond verder.’

Jazz lag in bad en overpeinsde de gebeurtenissen van die dag.

Wat als Hugh Daneman, die tegen de gewoonte in alleen verantwoordelijk was voor Fleat House, per vergissing, of met opzet, de Epilim van Charlie had verruild voor aspirine? Als ze een motief kon vinden, bewijzen dat hij de dader was geweest, was het een makkie.

Jazz zuchtte terwijl ze uit het bad stapte en naar een handdoek reikte, en bedekt met kippenvel liep ze over de onverwarmde overloop en naar haar slaapkamer.

Wanneer had ze ooit een zaak gehad die een makkie bleek te zijn?

Maar zulke zaken bestonden toch zeker ook?

Ze trok haar badjas aan, ging naar beneden en zag dat haar antwoordapparaat knipperde. Er waren berichten van de loodgieter, de schilder en haar vader, die wilde horen hoe haar eerste werkdag was verlopen.

Ze nam de hoorn op en draaide het nummer van haar ouders.

‘Pap, met mij. Yep, goed, maar god, wat ben ik moe. Ik heb om half zes nog een lijk aangetroffen, dus het begint daar een beetje uit de hand te lopen.’

‘Wat, in het slaperige Norfolk? Ach, nou ja, dat is allemaal koren op jouw molen, schat. Blij dat je weer aan de slag bent?’

‘Dat laat ik je over een paar dagen wel weten. Ik ben nu te moe.’

‘Dat zal best. Hoe dan ook, ik denk dat je de juiste beslissing hebt genomen. Kom anders zondag hier lunchen, dan kun je je moeder en mij er alles over vertellen?’

‘Lijkt me leuk, maar ik moet eerst zien hoe het verdergaat met de zaak.’

‘Natuurlijk, maar luister, er kwam vandaag een kerel langs om je te spreken. Hij heet Jonathan Scott en hij is bezig met een proefschrift over misdaad in het moderne Groot-Brittannië. Hij had via het roddelcircuit op de universiteit gehoord dat mijn dochter een inspecteur was en vroeg zich af of hij je ergens in de komende dagen kon interviewen?’

‘Ik ga het veel te druk krijgen, pap.’

‘Dat weet ik wel. Maar zou je niet een uurtje voor hem willen uittrekken nadat je zondag van je moeders lamsbout hebt genoten? Het is een ontzettend aardige kerel. Ik weet zeker dat je hem wel mag.’

‘Je probeert me toch niet te koppelen, hè?’

‘Hoe kom je erbij? En trouwens, hij is een paar jaar jonger dan jij.’

‘En hij zou geen zin hebben in een verdorde oude vrijster, bedoel je?’

‘Precies.’

‘Bedankt, pap. Je doet altijd wonderen voor mijn moreel. Hoe voel je je trouwens?’

‘Uitstekend, zoals altijd.’

‘Mooi. Nou, als dit onderzoek voor die tijd niet met me aan de haal gaat, ben ik er zondag voor enen.’

‘Ik kijk ernaar uit, kindje. Hou je haaks.’

‘Liefs aan mama. Welterusten, pap.’

Jazz hing op, deed de lichten uit en liep vermoeid de trap op. En terwijl ze in bed stapte, realiseerde ze zich dat ze voor het eerst in zeven maanden de hele dag niet aan haar ex had gedacht.

8

Robert Jones had een vreemde kleur. Jazz kon het zweet zien parelen op zijn slapen.

‘Ik maak me vreselijk zorgen, inspecteur Hunter. Vreselijk. Eén dode die misschien per ongeluk was kunnen we nog net aan, maar twéé… twee is gevaarlijk.’

‘Ik begrijp het, meneer Jones. Het is een uiterst ongelukkige situatie. Misschien is het een troost dat we er vrij zeker van zijn dat meneer Daneman zelfmoord heeft gepleegd.’

‘Tja, dat is tenminste iets,’ gaf de rector toe.

‘Uiteraard kunnen we dit niet bevestigen tot de obductie voltooid is,’ voegde Jazz eraan toe.

‘Nee. Dus misschien is het gewoon een ongelukkig toeval?’

‘Ik ben bang dat ik daar op dit moment geen antwoord op kan geven. Maar zegt u eens, konden meneer Daneman en Charlie Cavendish goed met elkaar overweg?’

‘Nou… eenvoudig gezegd waren ze totaal elkaars tegenpolen. Charlie was niet wetenschappelijk aangelegd, was stoer en luidruchtig. Hugh, daarentegen, was een zachtaardige man, eentje van de oude stempel. Hij studeerde klassieke talen aan Oxford. Hij leefde een rustig leven, omringd door zijn boeken, en deed veel vertaalwerk voor de British Library. Ik heb me eerlijk gezegd vaak afgevraagd wat hij hier op St Stephen’s deed. Hij was echt een behoorlijk gerenommeerd expert op het gebied van veertiende-eeuwse Latijnse manuscripten.’

‘Was hij een geliefd personeelslid?’

‘O, zeer geliefd,’ antwoordde de rector. ‘Ik heb nog nooit een kwaad woord over Hugh gehoord. Hij was zo’n aardige man, ook al was hij een beetje wereldvreemd, en hij was een uitstekende leraar voor sommige van de jongere jongens die voor het eerst van huis weg waren. Hij bood een luisterend oor als ze ergens mee zaten.’

‘Had hij familie?’ vroeg Jazz.

‘Hij was alleenstaand. Ik geloof niet dat hij ooit getrouwd is geweest. En wat verdere familie betreft…’ Robert Jones haalde zijn schouders op. ‘Ik heb geen idee. Hij was erg op zichzelf. Hij praatte nooit veel met de andere personeelsleden.’

‘Dan zullen we in de computers op zoek gaan om te zien of we nabestaanden kunnen vinden.’

‘Het spijt me dat ik u daar niet verder mee kan helpen. Hugh was echt een raadsel op persoonlijk vlak.’

‘Hebt u de laatste tijd veranderingen bij hem opgemerkt?’ probeerde Jazz. ‘Leek hij depressief?’

‘Nee, maar Hugh was dan ook nooit het type om emoties te tonen. Er kon wel ik weet niet wat aan de hand zijn in dat slimme hoofd van hem, maar geen mens zou ooit weten wat precies.’

‘Even terugkomend op waar we het net over hadden,’ vroeg Jazz, ‘Charlie en Hugh konden het dus niet goed met elkaar vinden?’

‘Hugh was Charlies mentor toen hij hier pas op school kwam, maar dat hebben we binnen een paar weken al omgegooid. Ze streken elkaar tegen de haren in. Charlie kon… aanmatigend en soms agressief zijn. Hugh, de eeuwige pacifist, kon niet met dat persoonlijkheidstype overweg, dus toen hebben we Charlie overgedragen aan Sebastian Frederiks, wat een veel effectievere relatie bleek te zijn.’

‘Aha.’ Jazz leunde wat verder over het bureau. ‘Meneer Jones, geef me hier alstublieft eerlijk antwoord: stond Charlie Cavendish erom bekend dat hij een pestkop was?’

Het bleef even stil en toen klonk er een zucht voor de rector antwoordde. ‘Hij had, geloof ik, een bepaalde reputatie, ja. In hoeverre zijn gedrag opzettelijk was weet ik niet, maar hij maakte het een paar van de jongere jongens wel moeilijk, vooral als ze net aankwamen. Hij hield niet van watjes, vond dat het zijn plicht was om ze harder te maken. Maar ik herhaal, inspecteur Hunter, we hebben hier op school in het algemeen geen problemen met pestgedrag. We zijn daar altijd heel alert op. Charlie was een op zichzelf staand geval en hij is verschillende keren vermanend toegesproken.’

‘Dus hij was een pestkop. Zo te horen was hij een lastige jongen,’ merkte Jazz op.

‘Hij was een van onze wat uitdagender leerlingen, ja, maar we moeten het beste zien te maken van het ruwe materiaal dat ons aangeleverd wordt. Charlie was vanaf de dag dat hij geboren werd erg verwend door zijn ouders. Hij… had moeite met het concept grenzen.’

‘Andere vraag.’ Jazz legde een plastic mapje op het bureau van de rector. ‘Herkent u deze persoon?’

Hij pakte de kleine foto op en tuurde er even naar.

‘Wel erg vervaagd, toch? Maar het gezicht komt me wel bekend voor.’

‘We vonden dit onder de stoel waarin Hugh Daneman dood aangetroffen werd. Het kan zijn dat hij het vasthield en dat het uit zijn hand is gevallen toen hij buiten bewustzijn raakte. Dus u kunt me niet zeggen wie dit is?’

‘Nee.’ Jones staarde nog eens naar het engelengezicht, en de lange blonde haren die fijne gelaatstrekken omlijstten. ‘Ze is wel knap, hè?’

‘Ja, en heel jong. Ik vroeg me af of hij soms een kind van meneer Daneman zou kunnen zijn, maar daar weet u verder niets van?’

‘Nee.’ Hij gaf de haar de foto weer terug. ‘Het spijt me.’

‘Zeg eens, meneer Jones, kunt u een reden bedenken waarom Hugh Daneman Charlie Cavendish zou willen ombrengen?’

‘Wat? Hugh? Iemand ombrengen?’ De rector schudde zijn hoofd vol ongeloof. ‘Ik moet u eerlijk zeggen dat dat een krankzinnig idee is, inspecteur, volkomen krankzinnig! En ik begrijp best dat u onderzoek moet doen naar Charlies dood, maar gaat het nou niet wat ver om te suggereren dat hij vermoord is?’

Jazz stond op. Ze keek neer op Robert Jones en schudde langzaam haar hoofd. ‘Ik ben bang dat we het niet kunnen uitsluiten. Ik heb alle mogelijke manieren bekeken waarop Charlie die tabletten willens en wetens zou innemen, terwijl hij zich er dus volkomen bewust van was dat hij het niet zou overleven. En dit zijn de feiten: of hij heeft zelfmoord gepleegd, of iemand heeft zijn Epilim-pillen door aspirine vervangen. En als dat laatste het geval is, is dat wat mij betreft moord, meneer Jones.’

‘Het kan toch best zelfmoord geweest zijn…’ opperde de rector zwakjes.

‘Dat gelooft u toch zeker zelf ook niet?’

Hij zweeg even en schudde toen verslagen zijn hoofd. ‘Nee. Nee, inderdaad. Ik bedoel, je weet het nooit, zeker niet met pubers, maar Charlie kennende, lijkt me dat inderdaad onwaarschijnlijk.’

‘U zegt dus dat Hugh Daneman volgens u niet in staat was een moord te plegen?’

‘Absoluut, naar mijn mening niet, nee.’

‘Wist u dat hij alleen in Fleat House was, die vrijdagavond?’

‘Nee, inspecteur, de huismoeder was weg, maar Sebastian Frederiks was er ook.’

‘Nee, die was er niet. Volgens meneer Frederiks zelf had hij een afspraak elders, waarvan hij de details nog niet heeft gegeven.’

‘Meent u dat?’ De rector keek Jazz verbaasd aan. ‘Weet u dat heel zeker?’

‘Ik weet heel zeker dat hij me heeft verteld dat hij vrijdagavond tussen half acht en middernacht niet in Fleat House was, ja.’

‘Ik moet zeggen dat dat me verbaast. Sebastian Frederiks is de meest toegewijde huismeester die we hebben. Hij leeft voor die jongens en hij kent de regels: dat er altijd twee leden van het personeel tegelijk aanwezig moeten zijn. Ik kan niet geloven dat hij de kinderen die hij onder zijn hoede had zo schaamteloos in gevaar zou brengen. Of er “stiekem” tussenuit zou knijpen, zonder het me te vertellen.’

‘Misschien moet u hem maar eens vragen waar hij was, meneer Jones. Mij wilde hij het in elk geval niet vertellen.’

‘Dat zal ik zeer zeker doen.’ Hij nam een slok water uit een glas op zijn bureau. ‘Goeie god, deze hele zaak begint op een nachtmerrie uit te draaien!’

‘Tja, u zou kunnen zeggen dat Frederiks’ afwezigheid alleen ontdekt is door Charlies dood. Maar als we er nog iets langer bij stilstaan, dan betekent het wel dat Hugh Daneman ruimschoots de gelegenheid had om ongemerkt naar de kamer van zijn slachtoffer te gaan. En dat hij zich vervolgens liever van het leven beroofde dan nog langer door te leven met zijn schuldgevoel en de verdere gevolgen van zijn misdrijf.’

Er verscheen een klein vonkje hoop in de ogen van de rector. ‘Dat zou natuurlijk kunnen.’

‘U hebt me net zelf duidelijk gemaakt hoe krankzinnig het was om zelfs maar te suggereren dat Daneman een moord zou kunnen plegen.’

‘Zoals ik al zei, ik kende hem niet goed… bijna niet, zelfs… Ik… nou ja, hoe graag ik ook een heldere oplossing voor deze puinhoop wil,’ verzuchtte Robert Jones, ‘ik zie het gewoon niet voor me. Hugh heeft in zijn lange loopbaan als leraar op St Stephen’s met heel wat moeilijke jongens te maken gehad. Ik geloof niet dat een botsing van persoonlijkheden hem tot moord zou hebben gedreven.’

‘Tenzij er een andere reden was waar we geen weet van hebben.’

Robert Jones klemde zijn handen ineen. ‘Ik kan niets bedenken. U bent van de recherche, inspecteur Hunter.’ Hij zuchtte weer. ‘Hoe snel gaat u de wereld op de hoogte brengen van Hugh Danemans dood? U beseft toch wel wat voor een chaos het zal veroorzaken als de ouders van dit nieuwe voorval horen? Ze zullen zich afvragen wat hier in vredesnaam aan de hand is en ik zou het ze niet kwalijk nemen.’

‘We zullen de komende dagen geen informatie vrijgeven aan de pers, tot we de resultaten hebben van de obductie op Daneman. Maar ik wil wel dat u zich ervan bewust bent dat het mogelijk is dat er op dit moment een moordenaar in uw midden op de loer ligt.’

‘Maar dat is wel wat vergezocht, toch?’

Jazz koos haar woorden zorgvuldig. ‘Meneer Jones, dit is uw school. U bent verantwoordelijk voor het algehele welzijn van uw personeel en leerlingen. Ik kan u alleen adviseren over de informatie die ik vergaar naarmate mijn onderzoek vordert, maar uiteindelijk is het aan u om te beslissen om de school al dan niet te sluiten.’

‘Maar daar heb ik toch zeker uw advies wel bij nodig? Breng ik naar uw mening levens in gevaar als ik dat niet doe? Als we sluiten, zou dat werkelijk het einde van de school zijn, begrijpt u.’

‘Als u de school open wilt houden, stel ik voor dat u nu het personeel bijeenroept, en de klassenhoofden, om hun te vertellen dat Charlies dood niet langer als een ongeluk gezien wordt. Volwassenen zijn net zo goed in staat tot paniek als kinderen, dus probeer zelf te rustig te blijven. De kans is groot dat, zelfs als Charlie vermoord is, het om een persoonlijke vendetta ging en niet het werk van een seriemoordenaar.’

‘Goeie god! U maakt mij al bang, inspecteur, laat staan mijn personeel.’ Jones stond op en begon op en neer te benen in de kleine ruimte achter zijn bureau.

‘Laat het personeel alle zesdeklassers waarschuwen dat ze hun kamer op slot draaien voor ze ’s avonds gaan slapen, en in het geval van de jongere jongens en meisjes die slaapzalen delen, laat dan een personeelslid of een klassenhoofd bij hen overnachten. Ik ben ook aan het regelen dat er permanent politieagenten bij de school patrouilleren.’

‘Godallemachtig. Dus St Stephen’s wordt belegerd! Mag ik hun vertellen van Hughs overlijden?’

‘Nog niet. Laat hen nog maar even denken dat meneer Daneman nog thuis is met de griep.’ Jazz schonk hem een vluchtige glimlach. ‘Vergeet niet dat het ook in mijn belang is dat de school openblijft. Ik wil niet dat mijn verdachten verdwijnen voor ik dit tot op de bodem kan uitzoeken. Dank u, meneer Jones. Ik zal u volledig op de hoogte houden als we vorderingen maken.’

Jazz verliet het kantoor van de rector en liep over de binnenplaats naar het lokaal dat hun was toegewezen.

Miles zat geeuwend achter zijn bureau.

‘Heb je het laat gemaakt?’

‘Ja. Ik ging naar dat café waar de kinderen van St Stephen’s heen gaan en toen heb ik tot laat zitten praten met de kroegbaas.’

‘Alleen maar zitten praten?’ Jazz liet haar werktas naast haar bureau vallen.

‘Oké, ik heb ook een biertje met hem gedronken. Het waren er hooguit drie, maar ik denk dat ze het hier sterker brouwen dan in Londen. Ik ben vandaag echt gevloerd.’

‘Al die frisse plattelandslucht, brigadier Miles. Je longen kunnen het niet aan. En wat had de kroegbaas te zeggen?’

‘Niet echt iets wat van belang is. Hij vroeg het aan de bardame die die avond dienst had en zij herinnerde zich dat Charlie en zijn gezelschap binnenkwamen. Hij had vlak voor Kerstmis blijkbaar een korte relatie gehad met een vriendin van haar, dus ze herkende hem. De kroeg zat vol met zesdejaars van St Stephen’s, want het is de enige zaak in de stad waar ze binnen mogen.’

Jazz trok haar jas uit, ging achter haar bureau zitten en zette haar laptop aan. ‘Heb je gevraagd of er incidenten waren met illegale middelen die daar in de zaak van eigenaar wisselden?’

‘Ja. Niet dat hij het zou toegeven als dat zo was, natuurlijk. Hij schoot in de verdediging toen ik het hem vroeg, zei dat hij nooit drugs in zijn zaak had getolereerd. En daar twijfel ik ook niet echt aan. De pub heeft een goede relatie met de school. Ze krijgen de handel en houden de leerlingen in de gaten. Ik denk niet dat de kroegbaas dat op het spel zou willen zetten.’

‘Het gegeven dat drugs een roedelactiviteit is spreekt in zijn voordeel. Want als Charlie die avond iets illegaals had gescoord, dan denk ik dat hij het ter plekke zou hebben gebruikt. En dan was hij ook binnen een paar minuten bewusteloos geweest.’

‘Tenzij hij met de dealer had afgesproken nadat hij de kroeg had verlaten. Maar de kroegbaas zei dat hij geen dealers kende in Foltesham. Maar laten we eerlijk zijn, mevrouw, die kinderen komen tegenwoordig overal aan dit soort spul. Er zijn altijd wel wat buurtjongens in zo’n pub. Iedereen had wel wat bij zich kunnen hebben om te verkopen. Hoewel ik betwijfel of ze dat daar zouden durven.’

‘Zoek eens uit met wie Charlie die avond precies was. Hij zal wel van school zijn vertrokken met zijn vrienden. Hier.’

Jazz gaf Miles de lijst die Sebastian Frederiks haar gegeven had. ‘Dit zijn Charlies beste maten, volgens zijn huismeester. Misschien waren er een paar die avond met hem in de kroeg. Ik zou graag willen dat je zijn klasgenoten verhoort. We weten nu wat zijn leraren van hem vonden. Laten we ook eens inventariseren wat leeftijdsgenoten van Charlie Cavendish vonden.’

‘Oké,’ knikte Miles. ‘Ik zal een aankondiging op het mededelingenbord hangen. Alleen één klein ding.’ Miles gebaarde door de benauwde ruimte. ‘Het wordt een beetje moeilijk om hier te ademen. Waar wilt u dat ik ze ga spreken?’

‘Vraag Frederiks of je zijn zitkamer mag gebruiken om die verhoren af te nemen.’

‘Oké.’

‘Heb je trouwens brigadier Roland al gezien? Ik dacht dat het de bedoeling was dat we elkaar hier om acht uur zouden zien en het is nu half negen.’

‘Yep. Hij ging ongeveer een half uur geleden naar de forensische mensen in de kamer van Cavendish. Sindsdien heb ik hem niet meer gezien. Hij klaagde over kiespijn. Geen vrolijke frans, volgens mij.’

‘Ik ga daar nu heen, dus dan zie ik hem daar wel. Shit!’

‘Wat is er, mevrouw?’

‘Ik ben net automatisch ingelogd om bij onze bestanden te komen, maar nu zie ik dat er hier niet eens een telefoonaansluiting is, laat staan breedbandinternet! Wil jij zo snel mogelijk contact met iemand zoeken die dat voor ons kan regelen?’

‘Ik zal mijn best doen, maar ik zou er niet te hard op hopen.’

‘Ik moet zien wat we eventueel al over Hugh Daneman hebben. Bel het hoofdkwartier en zeg dat ze alles wat ze over hem vinden rechtstreeks naar mij moeten mailen. En ga ondertussen op zoek naar een telefoonaansluiting die ik kan gebruiken, oké? Ik moet gaan.’

Miles keek haar aan terwijl ze haar laptop dichtklapte. ‘Je vraagt je wel af hoe ze het deden in de dagen voor de technologie, of niet, mevrouw?’ Zijn ogen twinkelden.

Jazz liep naar de deur en draaide zich toen weer naar hem om. ‘Ik denk dat Miss Marple theeblaadjes las. Ze dronk in elk geval genoeg van het spul. Tot zo.’

‘Zal ik anders een paar lekkere scones voor bij de lunch halen?’ riep Miles haar na terwijl ze de deur achter haar dichtsloeg.

Jazz trof de forensische experts in de hal van Fleat House. Ze schudde handen en stelde zich voor aan het hoofd van de eenheid Forensisch Onderzoek Norwich.

‘Shirley Adams.’ De vrouw schudde Jazz stevig de hand. ‘Fijn u te ontmoeten, mevrouw.’

‘Iets gevonden?’ vroeg Jazz haar.

‘Niet veel, ben ik bang.’ Shirley haalde haar schouders op. ‘De kamer was al helemaal schoongepoetst. We hebben nog een paar vingerafdrukken kunnen vinden, wat haren, de gebruikelijke dingen. Ik zal ze aan het lab doorgeven en daar zullen ze contact met jullie opnemen zodra die alles geanalyseerd hebben.’

‘Hebben jullie mijn boodschap over Hugh Danemans huis doorgekregen?’ vroeg Jazz.

‘Ja, daar zijn we nu naar op weg.’

‘Mooi.’ Jazz viste in haar zak naar de sleutel van de voordeur en overhandigde die aan brigadier Roland, die wat ongemakkelijk achter Shirley rondhing. ‘Roland laat jullie binnen. Ik probeer straks nog langs te komen, als het lukt.’

‘Misschien moet ik daarna nog naar de tandarts, mevrouw. Ik heb heel erge kiespijn,’ zei Roland.

‘Vraag Shirley anders om hem er voor u uit te trekken. Daar is ze vast heel goed in,’ zei Jazz met een glimlach, maar de grap werd niet gewaardeerd en Roland staarde haar aan. ‘Ik zie u straks weer in ons lokaal.’

‘Ja, mevrouw.’

Jazz draaide zich om en zag dat de huismoeder achter haar stond. ‘Goedemorgen. Ik kom voor een gesprek met Rory Millar.’

‘Dat weet ik, maar dat kan nu niet. Hij was vannacht helemaal niet lekker en hij slaapt pas net.’

‘Aha. Wat was er met hem aan de hand?’

‘Hij heeft buikgriep. We zullen zien hoe het met hem is als hij wakker wordt. Als het dan nog niet beter gaat, breng ik hem naar de ziekenzaal en laat hem nakijken door de dokter. Ik denk dat het komt door al dit gedoe. Dat arme kleine kereltje. Hij heeft een paar moeilijke maanden achter de rug.’

Jazz zag de blik in de ogen van de huismoeder verzachten en stelde haar oordeel over haar wat bij.

‘Nou, goed, misschien kan ik hem later spreken, als hij zich wat beter voelt. Nu ik hier toch ben, kunnen wij misschien even praten?’

‘Natuurlijk. We kunnen het kantoor van meneer Frederiks gebruiken. Hij geeft nu training aan het eerste rugbyteam.’

Jazz volgde de huismoeder naar de zitkamer. ‘Gaat u zitten.’ Ze wees naar de bank.

‘Dank u.’ Jazz nam plaats en glimlachte. ‘Ik weet dat brigadier Miles gisteren een gesprek met u heeft gehad, dus dat ga ik nu niet allemaal overdoen. Ik wilde alleen uw mening weten over Charlie, wat voor soort jongen hij volgens u was.’

De lippen van de huismoeder verstrakten zichtbaar. ‘Wilt u het echt weten?’

‘Ja.’

‘Ik heb weinig aardigs over hem te zeggen, en ik ben me ervan bewust dat je geen kwaad mag spreken over de doden.’

‘Nee, maar als het me helpt het mysterie op te lossen van Charlies laatste avond, dan zou ik uw eerlijkheid op prijs stellen.’

‘Goed dan.’ De huismoeder had haar handen, die op haar knieën rustten, tot knokige vuisten van de spanning gebald. ‘De rector had die jongen allang van school moeten sturen. Charlie heeft vorig semester eindeloos veel waarschuwingen gekregen wegens wangedrag, maar het haalde allemaal niets uit. Zulke jongens, nou… ik zou wel weten wat ik ermee zou doen.’

Twee lichtrode vlekken verschenen in het verder krijtwitte gezicht van de huismoeder.

‘Kunt u me daar eens wat meer over vertellen?’ vroeg Jazz.

‘Het is op elke school hetzelfde liedje: het personeel is niet in staat om een bepaalde groep, die het leven van de rest van de jongens zuur maakt, onder de duim te houden. Ze beweren van wel, maar doen geen moeite om te zien wat er zich achter gesloten deuren afspeelt.’

‘Denkt u dan dat het wel kan? Pestgedrag aan banden leggen?’

‘Natuurlijk kan dat! Ze zouden onmiddellijk van school gestuurd moeten worden! Dan zouden onze meer kwetsbare jongens niet elke avond in hun bed liggen huilen. Geloof me, ik hoor ze.’

‘Dus naar uw mening heeft zowel Frederiks als de rector Charlie niet zo stevig aangepakt als volgens u had moeten gebeuren?’

‘Ik zou het iets krachtiger formuleren dan dat,’ zei de huismoeder honend. ‘Frederiks is een goede huismeester. Hij heeft hart voor de jongens. Maar wat Charlie Cavendish betrof leek hij een blinde vlek te hebben. Die kon echt overal mee wegkomen.’

‘Misschien was er geen bewijs voor het pesten,’ opperde Jazz.

‘O jawel, er was bewijs,’ antwoordde de huismoeder fel. ‘Het probleem is dat je als personeel tegenwoordig niks meer kunt. Ik zeg niet dat een flink pak slaag werkt op de lange termijn, maar het is op zijn minst een goed afschrikmiddel.’

‘Ja.’ Jazz was het eigenlijk wel met haar eens.

‘Ik bedoel, neem bijvoorbeeld die kleine Rory. Hij lijdt aan migraine, die vrijwel zeker door stress veroorzaakt wordt. Hij werd continu gepest door Charlie en zijn tronies. Alleen maar omdat hij er iets langer over doet om volwassen te worden dan sommige van zijn leeftijdgenoten, of omdat hij er niets aan vindt om een andere jongen op het rugbyveld in elkaar te slaan. Inspecteur, u weet toch wel dat Rory een paar weken geleden door Cavendish ’s nachts in de kelder van Fleat House opgesloten is? Het arme kind heeft natuurlijk doodsangsten uitgestaan.’

‘Dat begrijp ik. Maar als meneer Frederiks wist dat dit gebeurd was en hij wist dat Charlie de dader was, dan had hij hem toch zeker aan moeten pakken?’

‘Zoals ik al zei, meneer Frederiks is een goede huismeester, maar die jongen… die kon zijn goddelijke gang gaan. En wat de rector betreft…’ De huismoeder beet op haar lip. ‘Hij is incompetent, en dan druk ik me nog voorzichtig uit.’

‘Dus Charlie had het op Rory voorzien?’

‘O ja. Hij was een gemakkelijk doelwit. De meeste van die pestkoppen zijn in feite gewoon lafaards. Ze kiezen hun prooi zorgvuldig uit.’

Jazz zuchtte. ‘Arme Rory. Maar het schijnt op de meeste scholen een probleem te zijn.’

‘Dat zou het niet zijn als deze jongens met wortel en tak werden uitgeroeid en uit de weg geruimd voordat ze verdere schade konden aanrichten. Maar het draait allemaal om geld. Het hoofd ontvangt liever zijn zestigduizend pond van Charlie, om nog maar te zwijgen over het feit dat zijn oom hier in het schoolbestuur zit, dan dat hij talloze andere leerlingen helpt een veilig en gelukkig schoolleven te leiden.’

‘U suggereert toch niet dat Charlie levens in gevaar bracht?’

‘Inspecteur Hunter, ik heb het niet alleen over de lichámelijke gevolgen van consequente pesterijen. Het gaat om de mentale en emotionele littekens die dit gedrag kan achterlaten. Geloof me, ik kan het weten.’

‘Werd u zelf gepest, op school?’

‘Ik?’ Voor het eerst toonde de huismoeder een glimlach. ‘Nee. Ik gaf ze lik op stuk als ze het probeerden.’

Dat zie ik wel voor me, ja, dacht Jazz.

‘Alles wat ik u vertel is ongetwijfeld in strijd met het “bedrijfsbeleid”. Als de rector, en Frederiks, u de waarheid niet willen vertellen, is dat jammer, maar ik ga niet tegen u liegen over Cavendish en zijn agressieve gedrag.’

‘Nou, dank u voor uw openhartigheid. Hoelang werkt u eigenlijk al op St Stephen’s?

‘Sinds het begin van het schooljaar, afgelopen september. Ik woonde eigenlijk in Australië, maar ik was op bezoek bij familie hier in Norfolk toen deze tijdelijke baan voorbijkwam.’ De huismoeder haalde haar schouders op. ‘Ik had thuis in Perth verder niks bijzonders om naar terug te keren, dus ik dacht: dan blijf ik wat langer hier in Engeland.’

Nu pas kon Jazz het accent van de vrouw plaatsen.

‘Meneer Frederiks vertelde me dat u beiden toegang hebt tot de medicijnkast. U hebt ieder een sleutel.’

‘Ja, dat klopt.’ Ze bracht een hand naar haar nek en haalde een ketting tevoorschijn met een kleine sleutel eraan. ‘Dit is die van mij en ik doe hem nooit af.’

‘Hebt u hem aan niemand uitgeleend op de avond dat Charlie overleed?’

‘Natuurlijk niet! Ik weet hoe die jongens tegenwoordig zijn. Ze proberen alles uit om high te worden.’

‘We hebben de resultaten van de obductie binnen. Charlie Cavendish stierf aan anafylactische shock, veroorzaakt door het slikken van aspirine, niet aan een epileptische aanval.’

De huismoeder trok haar wenkbrauwen op. ‘Maar toen de ambulancemedewerkers Charlie onderzochten, zeiden ze dat hij aan een toeval was overleden. Ik was het met hen eens. Ik ben namelijk opgeleid als verpleegkundige.’

‘De symptomen zijn ongetwijfeld vergelijkbaar, maar de obductie is grondig aangepakt. Dus ik moet nu uitzoeken hoe Charlie ertoe kwam om die twee aspirinetabletten in te nemen. Ik zou graag een kopie willen krijgen van de medicijnkaart van die avond.’

‘Natuurlijk.’ De huismoeder knikte. ‘U zult zien dat alles perfect in orde is. Zal ik hem nu even halen?’

‘Als u dat wilt doen, graag.’

Ze stond op, bleef even staan en keerde zich toen naar Jazz om. ‘Ik hoop dat de verkeerde diagnose niet als een smet op mijn blazoen wordt gezien. Toen ik hem de volgende ochtend aantrof, was hij allang overleden.’

‘Dat lijkt me niet. Zoals u zelf al zei, kwamen de ambulancemensen tot dezelfde conclusie.’

‘Goed.’

Jazz keek de huismoeder na toen die de kamer uit liep. Hoewel ze nogal kortaangebonden was, was het duidelijk dat ze om de jongens gaf, vooral de meer kwetsbare. Het was ook duidelijk dat ze een hekel had gehad aan Charlie Cavendish…

De huismoeder kwam terug en overhandigde Jazz een vel papier.

‘Dit is de kaart voor afgelopen vrijdag. Zoals ik uw brigadier al heb verteld, was ik die avond niet in het huis aanwezig. Meneer Daneman had meneer Frederiks’ sleutel. Zeer nalatig van meneer Frederiks om hem alleen te laten. En ook hoogst ongebruikelijk. Van wat ik in de afgelopen maanden heb gezien is hij een toegewijde huismeester, afgezien van het feit dat hij het gedrag van Cavendish systematisch negeerde.’

‘Heeft hij u niet verteld waar hij naartoe ging?’

‘Nee. En ik steek mijn neus nooit in andermans zaken. Maar het moet een noodgeval zijn geweest, anders had hij het huis niet verlaten.’

‘Tja, hij wil het me niet vertellen.’ Jazz vouwde de kaart op en stopte hem in haar zak om later te bestuderen. ‘Laat me weten of Rory vanmiddag fit genoeg is om me te spreken.’ Ze overhandigde de huismoeder een kaartje met haar nummer erop.

‘Ik betwijfel het. Het laatste wat de arme jongen nodig heeft is ondervraagd te worden door de politie, als ik eerlijk mag zijn.’

‘Ik wil hem zo snel mogelijk spreken.’ Jazz stond op. ‘Nog één ding: u vertelde brigadier Roland dat u afgelopen vrijdagavond rond half elf terug was in uw kamer?’ vroeg ze terwijl ze samen naar de deur liepen.

‘Ja, dat klopt.’

‘Hebt u tussen half elf en twaalf uur iets vreemds gezien of gehoord?’

‘Nee, ik ben meteen naar bed gegaan.’

‘Hoe laat hebt u Charlie de volgende ochtend gevonden?’

‘Ik loop om kwart voor zeven altijd door de gang van de zesdeklassers, en dan klop ik op hun deuren. Het ontbijt is om half acht. Toen ik zag dat Charlie niet aan het ontbijt verscheen, ben ik nog eens op zijn deur gaan kloppen. Toen hij niet reageerde, ben ik zijn kamer in gegaan en daar lag hij.’ Ze waren nu in de hal aangekomen. De huismoeder schonk Jazz even een glimlach. ‘Was dat het?’

‘Voorlopig wel, ja. Dank u voor uw hulp.’

De huismoeder gaf haar een kort knikje, draaide zich om en liep de trap op.

Om drie uur klopte Jenny Colman op de deur van Robert Jones met een kopje thee.

‘Binnen,’ hoorde ze hem zeggen, en ze opende de deur.

Robert Jones zat onderuitgezakt achter zijn bureau, stropdas scheef, zijn gezicht vertrokken van ellende.

‘O, meneer Jones, wat is er aan de hand?’

Hij schudde zijn hoofd toen ze het dienblad op het bureau zette. ‘Niets, Jenny, ik ben alleen een beetje moe, en ik heb hoofdpijn, meer niet.’

‘Kan ik een aspirientje voor u halen, of… o jee!’ Ze lachte nerveus toen ze zich realiseerde wat ze gezegd had. ‘Neem me niet kwalijk, meneer Jones. Dat was ongepast gezien de omstandigheden.’

‘Geeft niet, Jenny. En nee, het gaat wel.’ Hij keek naar haar terwijl ze de thee inschonk.

‘Is er iets gebeurd, meneer Jones? Ik wil me verder nergens mee bemoeien, maar u ziet er vreselijk uit.’

Hij voelde ineens de drang om iemand in vertrouwen te nemen.

‘Luister, Jenny, kan ik je vertrouwen?’

‘Meneer Jones, ik werk al veertien jaar voor u en ik heb uw vertrouwen nog nooit beschaamd. Natuurlijk kunt u me vertrouwen. Misschien voelt u zich wel beter als u het me vertelt. U weet toch wat ze zeggen over gedeelde smart?’

‘Ja.’ Hij haalde diep adem. ‘Hugh Daneman is dood.’

Jenny ging geschokt zitten. Ze opende haar mond om iets te zeggen, maar er kwam niets uit haar mond.

‘Ik weet het, het is vreselijk nieuws, en dat zo vlak na Charlies dood…’ Robert schudde zijn hoofd. ‘Dit zou het einde van de school kunnen betekenen.’

Ze beet op haar lip, vastbesloten om niet te huilen waar hij bij was.

‘Hoe?’ vroeg ze gesmoord. Meer kon ze niet uitbrengen.

‘Hij is gisteravond thuis dood aangetroffen. De politie vermoedt dat hij zelfmoord heeft gepleegd.’

Jenny legde haar hoofd in haar handen en snikte. ‘Waarom? Waarom zou hij dat doen? Niet Hugh, niet Hugh.’

Robert was verbijsterd. Hij had verwacht dat Jenny met hém zou meeleven vanwege zijn hachelijke situatie.

‘Neem me niet kwalijk, Jenny, ik had niet gedacht dat je zo van streek zou raken. Kende je hem goed?’

Jenny knikte. ‘Ja. Ik ken hem al bijna vijfendertig jaar. Ik heb ooit voor hem schoongemaakt vóór ik hier kwam werken.’

‘Echt?’

‘Ja, en hij was de vriendelijkste gentleman die ik ooit ontmoet heb. Hij zou nooit een vlieg kwaad doen, echt niet!’

‘Stil maar, Jenny! Alsjeblieft, dit moet tussen jou en mij blijven. Je mag het aan niemand vertellen.’

‘Nee, ik weet het, en dat zal ik ook echt niet doen. Neem me niet kwalijk, meneer Jones, het is gewoon zo’n schok.’

‘Dat is het ook,’ beaamde hij knikkend. ‘Waarom ga je niet vroeg naar huis vandaag? Je blijft bijna altijd langer dan waar je voor betaald wordt, dus dat kan best.’

‘Dank u, meneer Jones. Ik denk dat ik dat maar doe.’

‘Dan zie ik je morgen.’

Jenny liep al naar de deur.

‘Weet je zeker dat het wel goed komt met je?’ vroeg hij.

‘Ja. En ik zal het aan niemand vertellen. Beloofd.’

9

Jenny stak de sleutel in het slot van haar voordeur. Ze liep haar kleine halletje in en trok de deur achter zich dicht. Omdat ze zo op haar benen stond te trillen, liet ze zich op de grond zakken.

Toen ze uitgehuild was, kwam ze overeind en strompelde door haar korte gang naar de keuken, waar ze op een stoel ging zitten. Zelfs de aanblik van haar mooie nieuwe inbouwkasten, waar ze zo hard voor gespaard had, kon haar niet opbeuren.

‘Al die jaren zwoegen, schrapen en elke cent omdraaien. En waarvoor?’ vroeg ze wanhopig. ‘Wat heeft het in hemelsnaam voor zin?’

Jenny stond op en liep langzaam naar het aanrecht. Ze vulde de waterkoker met water en zette hem aan. Met haar jas nog aan doolde ze door de kamers van de piepkleine bungalow, die, zoals altijd, keurig aan kant was. Jenny zocht in een zak naar een tissue om haar loopneus af te vegen. Ze had haar hele leven gewerkt om zich eindelijk een eigen huisje te kunnen veroorloven.

Jenny voelde aan de zachte stof op de rugleuning van de bank, nog even onberispelijk als de dag dat ze hem gekocht had. Ze wierp een blik door de kamer en keek naar de grote televisie in de hoek, die ze onlangs nog voor een paar honderd pond had gekocht, nadat ze er jaren eentje had gehuurd.

Alles in deze bungalow had ze zélf bekostigd. Omdat haar benen weer wiebelig werden, ging Jenny op de armleuning van de bank zitten.

Er waren in de loop der jaren mannen geweest in haar leven. Jenny wist dat ze nooit een schoonheid was geweest, maar ze was er toch in geslaagd mannen aan te trekken.

Misschien maakte het feit dat ze wisten dat haar hart een ander toebehoorde de spanning van de jacht des de groter. Eén vrijer was erg volhardend geweest en kon niet begrijpen waarom ze zijn huwelijksaanzoek afgeslagen had.

Ze bedacht hoe makkelijk het leven had kunnen zijn als ze toch ja had gezegd. Ze zou de strijd en de lasten van het leven hebben kunnen delen, ze had een schouder gehad om op uit te huilen als er eens iets misging, maar de koppige weigering om zich aan iemand anders te binden dan aan de enige man die ze ooit gewild had, maakte dat onmogelijk.

Jenny vergat het gekookte water en liep naar de andere kant van de kamer, naar de drankentrolley die onder het raam stond. Vier flessen stonden rechtop als schildwachten. Af en toe nam ze een klein glaasje sherry, op zondag, maar omdat er zelden gasten kwamen, waren de port, de cognac en de whisky, allemaal kerstgeschenken van meneer Jones, onaangeroerd gebleven.

Omdat ze wist dat cognac goed was bij shock, schroefde Jenny de dop van de fles met haar sterke handen. Ze schonk een klein beetje in een van de glazen die op het karretje voor de flessen stonden, en nam een slok.

De cognac brandde in haar keel, zo sterk dat ze ervan kokhalsde. Maar toen hij door haar keel naar haar maag gleed, voelde het goed, en dus nam ze nog een slok.

Ze liep naar het dressoir met ingelegd mahoniehout, dat ooit van haar moeder was geweest, het enige echt waardevolle meubelstuk dat ze bezat. Ze opende de linkerlade en tastte achterin naar de oude bruine envelop. De vertrouwde ruwheid vertelde haar dat ze hem gevonden had. Ze ging op de bank zitten en haalde de inhoud eruit.

Het was het belangrijkste bedrog geweest dat ze ooit had gepleegd, en de foto had haar jarenlang troost geboden en haar in staat gesteld om wanneer ze maar wilde te kijken naar de grootste prestatie van haar leven.

Jenny stopte de foto weer in de envelop.

En staarde toen bedroefd in de verte in het besef dat haar laatste link met het verleden weg was.

Alistair Miles bestudeerde de louche groep van veertien jonge mannen en vrouwen die voor hem zat. Ook al hadden ze allemaal hun schooluniform aan, toch zagen de meesten eruit alsof ze hun uiterste best hadden gedaan om er vies en onverzorgd uit te zien. Ze geloofden duidelijk niet in netjes gestrikte dassen of gepoetste schoenen.

Mijn god, ik lijk mijn vader wel, erkende Miles bij zichzelf.

‘Oké, jongens en meisjes, bedankt voor jullie tijd. Jullie weten allemaal vast wel waar dit over gaat.’ Miles streek neer op het bureau van Sebastian Frederiks en wierp een blik op de zee van gezichten voor hem. ‘Het schijnt dat jullie allemaal met Charlie in de pub waren op de avond dat hij overleed. Klopt dat?’

De kinderen knikten alleen.

‘In de eerste plaats wil ik zeggen dat alles wat jullie me vertellen vertrouwelijk behandeld wordt. Ik ben niet geïnteresseerd in jullie eigen misdragingen en de schoolleiding of wie dan ook krijgt niets te horen van wat jullie me vertellen. Ik wil alleen een paar dingen weten over Charlie en die avond, en ik wil dat jullie allemaal eerlijk zijn. Als eerste wil ik weten of iemand van jullie weet of Charlie ooit recreatieve drugs gebruikt heeft.’

Er viel een korte stilte en hij zag wat nerveuze blikken, waarna een knap blond meisje zei: ‘Nee, nooit.’

‘En jij bent?’

‘Emily Harris. Ik ben… Ik bedoel, ik was Charlies vriendin.’

Miles zag hoe ze haar ogen neersloeg en op haar lip beet. Het kostte haar duidelijk moeite om niet te huilen.

‘Het spijt me, Emily. Dit moet een vreselijke schok voor je zijn geweest.’

Ze knikte zwijgend.

‘Dus jij zegt dat Charlie geen drugs gebruikt heeft? Weet je dat heel zeker?’

‘Volkomen. Hij was niet gek, agent. Hij wist dat hij epilepsie had en dat hij zijn leven in gevaar bracht als hij dat soort dingen zou doen.’

‘En werden ze… verder wel gebruikt?’ Miles scande de gezichten op zoek naar een reactie.

‘Luister, agent,’ bulderde een mannelijke stem van achter uit het lokaal, ‘ik geloof niet dat iemand hier met zijn hand op het hart kan beweren dat hij nog nooit iets illegaals heeft gebruikt.’

Er klonk beschaamd instemmend gemompel.

‘En wie ben jij?’

De jongeman had een dikke bos donker haar, bijna tot op zijn schouders. Hij droeg geen stropdas, maar houten kralen aan een leren koord, en had een paar gevlochten katoenen vriendschapsarmbandjes om zijn polsen.

‘Dud Simpson. Ik woon in Fleat. Ik was een goede vriend van Charlie. We trokken veel met elkaar op. En ik ben het met Emily eens. Ik ken Charlie al sinds we hier samen aankwamen en ik heb hem nog nooit iets zien aanraken.’

‘Mag ik vragen waar je hier in de buurt aan dat soort “illegale” middelen kunt komen?’

‘Er is altijd wel iemand die iets in de aanbieding heeft.’

‘In de kroeg?’

‘Nee! Op school.’

‘Maar Charlie heeft er dus nooit aan meegedaan?’

‘Nope.’ Dud schudde zijn hoofd. ‘Zijn moeder had het hem flink ingeprent. Charlie kon soms een beetje een klootzak zijn, maar daar had hij geen drugs voor nodig. Dat ging vanzelf.’

Gegiechel golfde door het lokaal.

‘Dus die avond in de pub heb je iets met Charlie gedronken?’

Dud bleef even stil voor hij knikte. ‘Yep. Ik was erbij.’

‘Kom op, Dud,’ klonk ineens een andere jongensstem. ‘Wees eerlijk, jij en Charlie hebben elkaar de laatste paar maanden niet meer gesproken.’

‘Waarom niet? Hadden jullie ruzie, of zo?’ vroeg Miles.

Een diepe blos kroop langs Duds hals omhoog naar zijn wangen.

‘Dat kun je wel zeggen, ja,’ zei de andere leerling.

‘Wie ben jij?’ vroeg Miles.

‘James Arrowsmith. Ik zit ook in Fleat. Vertel je het zelf aan de agent, Dud, of zal ik het doen?’

‘Godsamme! Bedankt, James,’ mompelde Dud. ‘Luister, het was verder niks. Gewoon een domme ruzie.’

‘Hij heeft je vriendin afgepakt. Je hebt ze vlak voor kerst betrapt toen ze om de hoek van de pub stonden te zoenen. Je hebt hem verrot geslagen, en je zei dat hij mazzel had dat je hem niet hebt afgemaakt. Ik heb de boel moeten sussen, weet je nog?’

Het meisje dat Emily heette stond op, met haar hand voor haar mond geslagen. ‘Sorry,’ zei ze gesmoord en ze liep het lokaal uit.

De spanning was om te snijden.

‘Oké.’ Miles hield zijn handen omhoog. ‘Laten we verdergaan. Ik wil weten wie afgelopen vrijdag met Charlie het schoolterrein heeft verlaten om naar de pub te lopen?’

‘Ik,’ zei James Arrowsmith. ‘Ik was erbij, en Emily en Stocky… Jij was er toch ook bij?’

Een stevige jongen met rood haar knikte. ‘Yep.’

‘Hoe kwam hij tijdens die wandeling op jullie over?’

‘Gewoon. Hetzelfde als altijd,’ antwoordde Stocky. ‘Hij had het erover dat hij niet kon wachten om van school te gaan en over zijn plannen voor daarna.’

‘Dus jullie zouden niet zeggen dat hij depressief leek?’

‘Charlie? Nee, joh.’ James Arrowsmith schudde zijn hoofd. ‘Hij was altijd de gangmaker, altijd in voor een geintje.’

‘Niet het type dat zichzelf van het leven zou willen beroven?’

Een paar van de jongens staken hun ongeloof niet onder stoelen of banken.

‘U wilt toch niet zeggen dat Charlie zelfmoord heeft gepleegd?’ klonk Duds lage stem door het lokaal, dat ineens stilviel.

‘Nee, dat wil ik niet zeggen,’ bevestigde Miles.

‘Hij is toch overleden door een epileptische aanval?’ vroeg Stocky.

‘Nee.’

‘Jezus,’ zei Dud uiteindelijk zachtjes. ‘Kunt u ons dan vertellen waar hij wel aan overleden is?’

‘Aan anafylactische shock, veroorzaakt door aspirine.’

‘Wat?! Hoe kan dat nou? Charlie wist dat hij daar dood aan kon gaan,’ zei James.

‘Daarom is het belangrijk dat we vaststellen hoe Charlie ertoe kwam ze toch in te nemen. Heeft iemand enig idee?’

‘Nou, dat zou hij echt niet gedaan hebben als hij geweten had dat het aspirine was.’ Dud haalde zijn schouders op.

‘Nee,’ beaamde Miles. ‘Daarom wil ik ook weten of het waarschijnlijk was dat hij die avond een verboden middel heeft ingenomen. Want als hij pillen heeft gescoord, zou het kunnen dat dat eigenlijk aspirine is geweest, en dat de dealer hem die als een drug heeft verkocht.’

‘Misschien heb jij het wel in zijn bier gedaan, Dud,’ grapte James.

‘Hou je bek, Arrowsmith,’ antwoordde Dud gespannen.

‘Kunnen jullie iemand bedenken die Charlie misschien uit de weg zou willen ruimen?’

‘Afgezien van Dud, bedoelt u?’ zei James met een grijns.

Dud stond op. ‘En nou ben ik er klaar mee!’

‘Ach, kom op, grapje. Maar Dud is het vast wel met me eens dat er wel een paar mensen zijn die niet bepaald lid van de Charlie Cavendish-fanclub waren.’ James sloeg zijn armen over elkaar.

‘Iemand in het bijzonder?’ Miles richtte zich tot Dud.

‘Nope. Ik bedoel, er waren er zoveel mensen die hem af en toe wel konden schieten, maar ik geloof niet dat iemand hem echt haatte. Sommige van de jongere jongens waren een beetje op hun hoede voor hem, dat wel.’

‘“Op hun hoede” voor hem?’ Stocky trok zijn wenkbrauwen op. ‘Als de dood, zul je bedoelen.’

‘Ik heb gehoord dat hij een pestkop was,’ probeerde Miles. ‘Dus daar zijn jullie het wel mee eens?’

‘Jij, Dud?’ vroeg Stocky. ‘Jij was zijn beste maat en partner in crime voordat hij je moppie afpakte.’

‘Flikker toch op, klootzak!’ Dud stond op met een woeste blik in zijn ogen.

‘Oké, zo is het wel genoeg!’ Miles stak zijn hand op. ‘Dus je zegt dat de jongere jongens op hun hoede voor hem waren?’

‘Ja, en terecht,’ mompelde Dud. ‘Die jongen met dat blonde haar die Charlie als doelwit had uitgekozen…’

‘Rory Millar?’ vroeg Stocky.

Dud knikte. ‘We weten allemaal dat het Charlie was die hem een paar weken geleden ’s nachts in de kelder heeft opgesloten. Arme jongen. Hij heeft doodsangsten uitgestaan. Meneer Frederiks hoorde hem de volgende ochtend schreeuwen en heeft hem toen bevrijd.’

‘Heeft iemand toen verteld dat hij wist dat het Charlie was?’ vroeg Miles.

‘Nee. En zelfs al hadden we het aan meneer Frederiks verteld, dan zou die toch niks hebben gedaan. Hij zag Charlie als een soort Jezus, wat vreemd is, want normaal gesproken pakt hij pestkoppen keihard aan. Maar Charlie kon geen kwaad doen. Die kon een moord plegen en dan kwam hij er nog mee weg…. O, shit,’ zei Dud blozend. ‘Sorry.’

‘Ik wil weten wie er die avond met hem terug naar school is gelopen,’ zei Miles.

‘Dezelfde mensen als met wie hij ook naar de pub is gelopen,’ antwoordde James.

‘Was hij goedgehumeurd?’

‘Uitstekend zelfs.’

‘Hoe laat waren jullie terug?’

‘Uur of elf. We hebben ons weer gemeld en Stocky en ik gingen tv-kijken in de gemeenschappelijke ruimte. Charlie zei dat hij vroeg naar bed wilde. Hij kon nooit zijn bed uit komen voor de kerkdienst op zaterdag en als hij die nog een keer zou overslaan, zou hij het terrein niet meer af mogen. Wij hebben hem onderaan de trap welterusten gewenst, Charlie ging naar boven en dat was dat.’

‘Wie slaapt er in de kamer naast hem?’

‘Ik,’ antwoordde Stocky, ‘en Dud heeft die aan de andere kant. Jij hebt toch ook niets gehoord?’

‘Niets.’ Dud schudde zijn hoofd.

‘Ik ook niet,’ zei Stocky schouderophalend. ‘Maar we gingen allebei pas na middernacht naar boven. Dat kan meneer Daneman bevestigen, en meneer Frederiks. Die kwam net terug toen wij naar boven gingen om te gaan slapen.’

‘Ben je zeker van de tijd?’

‘Ja, maar u kunt het navragen bij meneer Daneman. Die joeg ons naar boven, en hij zei dat hij ook zijn bed in zou duiken omdat meneer Frederiks terug was.’

‘Hebben jullie meneer Frederiks zelf eigenlijk gezien voor jullie naar boven gingen?’ vroeg Miles.

Dud keek naar Stocky en haalde zijn schouders op. ‘Nee, maar waarom zou meneer Daneman zeggen dat hij terug was als dat niet zo was?’

‘Oké,’ knikte Miles. ‘Heeft iemand hier nog iets aan toe te voegen?’

Het bleef stil.

‘Goed. Bedankt voor jullie tijd. Als iemand van jullie nog iets te binnen schiet over die avond wat je vreemd vond, ook al is het maar iets kleins, kom dan alsjeblieft zo snel mogelijk naar mij, of naar inspecteur Hunter. Dud, mag ik jou nog even spreken?’

De rest van de groep verliet het lokaal. Miles deed de deur achter hen dicht en wendde zich weer tot Dud.

‘Dus, jij en Charlie waren best vrienden?’

‘Ja.’

‘Tot hij Emily van je afpakte.’

Dud knikte zwijgend.

‘En toen je daarachter kwam, heb je hem in elkaar geslagen.’

Dud keek naar hem op. ‘Zou u dat dan niet doen?’

‘Waarschijnlijk wel. Wist je dat hij allergisch was voor aspirine?’

‘Natuurlijk. Dat wisten we allemaal, in ons jaar en ook iedereen in Fleat. Het was geen geheim.’

‘Als jij Charlie zo goed kende, weet je zeker dat hij niet depressief was? Ik geloof dat hij een aanvaring met zijn vader had vlak voor hij dit semester terugkwam naar school.’

‘Nee, echt totaal niet.’ Dud was onvermurwbaar. ‘Hij was inderdaad pissig op zijn vader. Hij is een beetje een ouderwets, conventioneel type, en Charlie was een vrije geest. Ze botsten. Als er iemand depressief was, was ik het wel. Ik hield echt van Em, en Charlie wist dat. Het leek wel alsof hij haar daarom expres had afgepakt.’

‘Dus je kunt niets bedenken wat misschien enig licht kan schijnen op de manier waarop hij is overleden?’

‘Nope, sorry, agent.’ Dud haalde zijn schouders op. ‘Charlie was gewoon precies zoals hij altijd was.’

‘Oké, Dud. Bedankt voor je tijd.’

Dud stond op en liep naar de deur. Toen draaide hij zich om en vroeg: ‘Ik word toch niet verdacht, hè?’

‘Zou dat moeten, vind je?’

‘Ik snap wel dat u denkt dat ik een motief heb.’

‘Dat heb je inderdaad.’

‘Ja… maar ik was er uiteindelijk wel overheen gekomen. En Charlie kennende had hij Em volgende week misschien alweer gedumpt. Ik wilde hem niet doodmaken, niet echt. Hij was mijn beste maat. Ik mis hem.’ Dud haalde zijn schouders op, deed de deur open en liep het lokaal uit.

‘En, ben je wat opgeschoten?’ Jazz keek op van haar aantekeningen toen Miles binnenliep.

‘We kunnen elke vorm van drugsgebruik uitsluiten. Charlies vrienden waren er heel duidelijk over dat hij nooit iets had gebruikt en ook nooit iets zou gebruiken.’

‘Oké. En verder?’

‘Ruzie om een meisje met Dud, zijn beste vriend. Dat meisje is halverwege de bijeenkomst weggelopen. Ik zoek haar straks nog even op om met haar te praten. Ze was behoorlijk van streek. En zijn vrienden bevestigden ook dat Charlie een pestkop was. Maar Frederiks leek om de een of andere reden een oogje dicht te knijpen.’

‘Ik weet het. Dat vertelde de huismoeder ook al. Nog meer info over vrijdagavond?’

‘Volgens de mensen die met hem terug naar school liepen, was Charlie om elf uur nog helemaal in orde. Dat was denk ik het laatste moment dat iemand hem in leven heeft gezien. De jongens in de naburige kamers waren beneden televisie aan het kijken, dus die hebben niks gehoord. Volgens de obductie was Charlie vrijwel zeker al dood tegen de tijd dat zij boven naar hun kamers gingen.’

‘Dus.’ Jazz kauwde op haar pen. ‘Het lijkt erop dat ik gelijk heb over het verwisselen van de Epilim.’

‘Yep. Het probleem is, mevrouw, dat iedereen wist van Charlies allergie. Ze wisten dus dat er een heel eenvoudige manier was om van hem af te komen.’

‘En die heeft ook als een trein gewerkt. Oké, ik moet nu naar Danemans huis om de forensische experts nog even te spreken voor ze vertrekken. Als jij die vriendin van Charlie nou even opspoort? Ik heb Norton gesproken en om drie uur wordt hier een huurauto voor jou afgeleverd. Dan zijn we flexibel, met z’n tweeën, wat vervoer betreft.’

‘Met z’n drieën, bedoelt u toch?’

‘Roland is nog bij de tandarts. Ik vraag me af of het hier soms officieel beleid is om op vrijdag vroeg af te taaien,’ verzuchtte Jazz terwijl ze haar dossiermappen in haar werktas stopte. ‘Ik ga daarna naar huis om via mijn eigen telefoonlijn de informatie over Daneman te downloaden die het hoofdkantoor doorgestuurd heeft. Gooi de sleutels van de auto even naar me toe.’

Miles gaf haar de sleutels. ‘Nu we het toch over vroeg vertrekken hebben, ik zou ook liever wat vroeger vertrekken. Het is waarschijnlijk hartstikke druk op de weg, omdat het weekend voor de deur staat.’

‘Ga je dan terug naar Londen?’

‘Als u dat goedvindt. Zodra de huurauto er is. Ik ben in nog geen drie uur terug als u me nodig hebt.’

‘We houden contact. Dan zie ik je hier maandagochtend, tenzij er iets gebeurt.’

‘Fijn. Een goed weekend.’

‘Jij ook. Tot maandag.’ Jazz knikte ten afscheid en verliet de kamer.

Het forensisch onderzoek was net klaar toen Jazz aankwam bij Danemans cottage.

‘Iets gevonden?’ vroeg ze aan Shirley.

‘Niets opzienbarends, maar we hebben hier ook alle gebruikelijke monsters genomen,’ zei Shirley, terwijl ze Jazz de sleutel van de voordeur teruggaf.

‘Oké, bedankt.’

‘Dag, mevrouw.’ Shirley knikte en stapte in haar busje.

Jazz stak de sleutel in het slot en opende opnieuw de deur van Hugh Danemans huis. Ze had het altijd griezelig gevonden om het huis van een overledene binnen te gaan die er nog maar zo kort ervoor had geleefd en nu levenloos op een tafel in een mortuarium lag.

Jazz liep naar de overvolle boekenkast die vol stond met oude, in leer gebonden boeken. Ze trok er een uit. Het was in het Latijn en terwijl ze de vergeelde bladzijden omsloeg, walmde die typische muffe geur van oud papier haar neusgaten binnen.

Ze legde het boek terug en liep toen naar Hughs met leer beklede bureau en trok de lades open.

Het was allemaal onberispelijk geordend. Kantoorbenodigdheden: notitieblokken, pennen, inkt, potloden en gummetjes lagen er met militaire precisie in opgesteld. Het leek alsof de laden onlangs waren schoongemaakt. Ze had gehoopt een adresboek te vinden, maar dat was nergens te bekennen.

In de middelste lade lag een bos sleutels, en een envelop.

Jazz las het adres.

Flat 4, Sheffield Terrace 9, W8.

Ze wist meteen waar dat was, in een chique woonwijk van Kensington.

Toen ze de envelop opende, vond ze de naam en het adres van een Londense notaris, geschreven in Hughs smetteloze schuinschrift.

Het was alsof de envelop was achtergelaten zodat zij hem zou vinden.

Ze liep de smalle trap op, ging de grootste van de twee slaapkamers in en trof daar alles keurig aan kant. Ze doorzocht de ladekast, waarvan de meeste lades leeg waren, en opende de kledingkast waarin slechts drie pakken hingen.

Terwijl ze weer naar beneden liep, wist Jazz nu zeker dat Hugh Daneman niet alleen van plan was geweest zich van het leven te beroven, maar dat hij van tevoren tijd had besteed aan het opruimen van zijn zaken. In het huis was niets te vinden van de gebruikelijke voorwerpen die hoorden bij de levenden.

Jazz knielde neer bij de haard. Die had duidelijk flink gebrand, want er lag een enorme hoop as in. Ze zeefde de as door het rooster en vond een paar kleine stukjes verkoold papier.

Blijkbaar had Daneman een vuurtje aangestoken en alles verbrand wat vreemden niet mochten vinden.

Morgenvroeg zou ze eerst maar een ritje naar Londen maken.

Jazz verliet het huis, en wenste zoals altijd dat de muren konden praten en haar hun geheimen konden vertellen.

Toen ze in haar auto stapte, ging haar mobieltje over.

‘Roland hier, mevrouw. Ik heb net een kies laten trekken.’ Zijn stem klonk gedempt.

‘O jee.’ Jazz knarste op haar eigen tanden om haar irritatie niet te laten blijken. ‘Waar ben je nu dan?’

‘Buiten bij de tandarts in mijn auto, in afwachting van instructies.’

‘Ga maar naar huis, Roland. Neem wat pijnstillers en ga naar bed. Maar kun je ervoor zorgen dat een paar van jullie mannen naar de school komen? In burgerkleding, alsjeblieft, en rustig, zodat we de mensen daar niet alarmeren. Zet een agent voor Fleat House. Ik wil dat hij iedereen controleert die daar in en uit gaat, de klok rond.’

‘Ja, mevrouw. Verder nog iets?’

‘Nee. Ik neem morgen contact op. Ik hoop dat het dan weer wat beter met je gaat.’ Jazz wist dat ze onoprecht klonk, maar ze kon het niet helpen.

‘Bedankt, mevrouw. Tot ziens.’

Ze zette haar mobiel uit en kreunde even van frustratie. Toen startte ze de motor en reed weg van de stoeprand.

Haar gedachten keerden terug naar de twee lichamen, en ze mijmerde over een mogelijk verband terwijl ze door Foltesham reed in de richting van de kustweg. Terwijl ze door de smalle straten van Cley reed, werd Jazz zich bewust van een bekende figuur die aan de andere kant van de weg uit een Mercedes-stationwagen stapte. Jazz ging heel langzaam rijden en zag dat het Adele Cavendish was, de moeder van Charlie. Ze zag dat Adele een weekendtas en een paar plastic draagtassen uit de kofferbak pakte en dat ze toen door een smal steegje uit het zicht verdween.

Vreemd, dacht Jazz, en ze trapte op haar gaspedaal en zette koers naar huis.

10

De volgende ochtend was Jazz tegen tienen in Londen. Ze had Miles gebeld, en die zou haar in Danemans andere appartement in Kensington ontmoeten.

Omdat ze niet meer in de stad was geweest sinds ze zeven maanden eerder haar werk en haar man was ontvlucht, voelde ze zich gespannen toen ze over de Embankment en vervolgens langs Scotland Yard reed. Het stond zo ver van haar af, haar oude leven, en toch was ze hier weer, in de stad, voor een zaak.

Miles stond voor de flat geparkeerd in een vlagele Astra.

‘Goedemorgen, mevrouw. Goede reis gehad?’

‘Ja, prima.’ Ze pakte haar werktas en stapte uit haar auto.

‘Mooi wagentje,’ zei ze met een knikje. ‘Heel cool.’

‘Bedoelt u mijn bananasplit? Er was blijkbaar niks anders meer in de verhuur in Foltesham.’

‘Vooral heel geschikt voor een onopvallende achtervolging, lijkt me,’ grapte ze. ‘Heb je in het kadaster gecheckt of Daneman inderdaad de eigenaar is van dit appartement?’

‘Ja, hij heeft het eigendom in 1969 overgenomen van ene Phyllida Daneman. Dat blijkt zijn tante te zijn, en dat was het jaar dat zij overleed. Dus hij heeft het huis geërfd, denk ik. Maar ik kon in de gegevens geen familieleden vinden die nog in leven zijn.’

‘Onze Hugh is een beetje een raadsel. Ik heb het adres van een notariskantoor in een van zijn lades gevonden. Ik ga ervan uit dat die zijn testament hebben.’ Jazz overhandigde hem een vel papier. ‘Ga maandag meteen naar ze toe, oké? Dan kun je ze op de hoogte brengen van Hughs dood. Ik ben heel benieuwd aan wie hij dit heeft nagelaten. Waarschijnlijk is het inmiddels een fortuin waard.’ Jazz staarde omhoog naar het edwardiaanse herenhuis, opgetrokken in rode baksteen. ‘Kom, laten we naar binnen gaan.’

Het appartement van Daneman bevond zich op de eerste verdieping. Toen Jazz de deur opende en naar binnen stapte, rook ze weer die geur van oude boeken en vocht. De gordijnen in de zitkamer waren gesloten en Jazz liep door het halfduister om ze te openen. Daglicht overspoelde de ruime, maar nogal stoffige kamer.

De kamer was in een doffe kleur groen geschilderd en een van de muren werd over de hele breedte in beslag genomen door een boekenkast. De andere muren hingen vol met schilderijen die kriskras opgehangen waren, zonder dat er een poging gedaan was ze een plek te geven waar ze zo goed mogelijk tot hun recht kwamen.

‘Hij was duidelijk niet zo geïnteresseerd in binnenhuisarchitectuur,’ merkte Miles op. ‘Zo te zien is hier sinds hij dit geërfd heeft nooit meer iets aan gedaan.’

‘Nee.’ Jazz liep naar de vleugel die voor de lange schuiframen stond, die uitzicht boden op de smalle gemeenschappelijke tuin aan de achterkant van het huizenblok. In de hoek stond een bureau met keurige stapels boeken erop. Een oude leren stoel stond bij de verouderde gashaard.

‘Dit lijkt meer op een studeerkamer dan op een gezellige zitkamer.’ Ze pakte een plastic mapje op waar een fotokopie van een Latijns manuscript in zat. ‘Ik vermoed dat Daneman hier zijn vertaalwerk deed. Misschien kwam hij hier tijdens de lange schoolvakanties. Goed, begin maar bij zijn bureau.’

‘Komt in orde, mevrouw.’

Jazz slenterde door de gang naar de kleine keuken, met keukenkastjes die al zo oud waren dat ze inmiddels weer helemaal in waren, de badkamer met zijn gebarsten ijzeren bad, waarin twee groene kalksporen zich onuitwisbaar in het email achter de kranen geëtst hadden. Aan het eind van de gang was een spartaans slaapkamer met daarin een tweepersoonsbed en een geruit vloerkleed. Tegen de muur stond een sobere hoge mahoniehouten ladekast. De bijpassende kaptafel was onder het raam geschoven – een kledingborstel, die op het blad voor de spiegel lag, was de enige knipoog naar ijdelheid.

Op het nachtkastje stond een grote foto.

Jazz pakte hem op. Ze bestudeerde hem, en zag dat hij van hetzelfde jonge meisje was als op de vervaagde foto stond die ze in Hughs huisje had gevonden.

Maar deze keer waren de gelaatstrekken veel duidelijker. En wie ze ook maar mocht zijn, ze was mooi. Krullend blond haar tot net boven haar schouders, blauwe ogen en een elegant haakneusje boven een mond als een rozenknop. Jazz schatte dat ze zo tegen de twintig moest zijn. Ze ging op het bed zitten, draaide de lijst om en haalde de kartonnen achterkant weg.

Daar, op de achterkant van de foto, stond een inscriptie.

Juni 1959

Aan mijn liefste Hugh,

Carpe diem!

En dat doen we!

Veel liefs, als altijd,

Cory x

Ze nam de foto voorzichtig uit de lijst, en liep terug naar de zitkamer.

‘Iets gevonden?’ vroeg Miles. Hij zat op zijn knieën omringd door papieren.

‘Alleen dit.’ Ze overhandigde hem de foto.

Miles bestudeerde hem. ‘Hetzelfde meisje. Een minnares misschien?’

‘Dat neem ik aan.’ Jazz haalde een hoes voor bewijsmateriaal uit haar tas en stopte de foto erin. ‘Er staat een inscriptie op de achterkant, uit 1959. Wie ze ook is, het was allemaal lang geleden.’

‘Hij is nooit getrouwd. Ik heb het vanmorgen nog eens extra gecheckt. Misschien heeft het meisje op de foto hem verlaten en zat hij de rest van zijn leven met een gebroken hart.’

‘Zou kunnen. Heb jij nog iets gevonden?’ vroeg ze.

‘Tot nu toe niets van belang. Geen persoonlijke brieven, alleen brieven aan verschillende curatoren van bibliotheken over de hele wereld. Daneman werd duidelijk als een serieuze autoriteit gezien.’

‘Maar als dat zo was, waarom werkte hij dan in vredesnaam als docent op een niet erg gerenommeerde kostschool op het platteland van Norfolk?’ vroeg Jazz zich af. ‘Ik begrijp nog helemaal niets van die Daneman.’

‘Misschien vond hij de kameraadschap van het schoolleven wel prettig. Hij had het geld in elk geval niet nodig, dat is zeker. Er liggen hier facturen ter waarde van duizenden ponden, genoeg voor een heel comfortabel leven voor een man alleen.’

‘Zijn er bankafschriften?’

‘Heb ik wel gezocht, maar niet gevonden.’

‘Oké,’ verzuchtte Jazz. ‘Ik doe de lades onder de boekenkast wel.’

Een uur later trok Jazz de gordijnen weer dicht en verlieten ze het appartement. Ze hadden elk stukje papier dat er te vinden was bekeken en niets gevonden wat betrekking had op Danemans testament of zijn privéleven.

‘Even lunchen, mevrouw?’ vroeg Miles.

‘Ik wil meteen weer terug.’

‘Weet u zeker dat u op weg naar huis niet even bij de Yard wilt binnenwippen? Ze zouden u allemaal graag zien en u-weet-wel-wie heeft weekendverlof. Ik heb het rooster bekeken.’

‘Eh, bedankt, maar liever niet.’ Jazz schonk Miles een wrang glimlachje terwijl ze de motor aanzette. ‘Ik zie je maandag. Tot dan.’

Jazz voegde zich bij het Londense verkeer. Ze voelde zich leeg en niet veel wijzer dan toen ze hier aankwam.

Angelina Millar legde de telefoon neer en trok een pruilmondje van ongenoegen. De huismoeder van Fleat House had haar net gebeld om te zeggen dat Rory met een buikgriep naar de ziekenzaal overgebracht was. De dokter was bij hem geweest en hij was niet overmatig bezorgd, maar vond dat Rory te ziek was om naar huis te kunnen.

Angelina had hem eigenlijk vanmorgen van school willen halen voor het weekend. De huismoeder had gezegd dat Angelina hem kon komen bezoeken wanneer ze maar wilde.

Wat ontzettend aardig van haar, dacht ze boos, als je bedenkt dat hij míjn kind is.

Ze was van plan geweest gezellig samen thee te drinken en dan te proberen of ze erachter kon komen of Davids angsten op realiteit of op alcohol berustten.

En later zou ze dan de skivakantie aansnijden, hem voorzichtig voorbereiden op het feit dat Julian met hen mee zou gaan.

Maar dat kon dus allemaal niet meer. En volgend weekend was hij bij zijn vader…

De gedachte aan David en zijn bezoekje van een paar dagen daarvoor gaf haar maagkramp. Julian was ervan uitgegaan dat David haar bedreigd had. Daarom was hij zo agressief geweest en had hij hem het huis uit gegooid. Maar ze voelde zich vreselijk schuldig.

Julian had geen enkel berouw en had gezegd dat David niet zomaar als hij zin had kon binnenlopen in wat nu zíjn huis was. Hij hoopte dat die boodschap nu wel bij David was aangekomen.

Angelina had sindsdien niets meer van David gehoord. Ze wist dat ze hem over Rory had moeten bellen, maar ze kon het niet aan om hem te spreken.

Bovendien, als ze David toch belde en hem zou zeggen dat Rory ziek was, zou hij waarschijnlijk naar de school gaan, Rory van streek maken en chaos veroorzaken.

Aan de andere kant had ze beloofd…

Angelina’s hand zweefde boven de telefoon. Nee. Het was voor Rory het beste om een rustig weekend in bed uit te zieken. David moest het maar slikken.

Wat natuurlijk wel een voordeel was aan het feit dat Rory er dit weekend niet zou zijn, was dat ze Julians ontbijt mee naar boven kon nemen, bij hem onder de dekens kon kruipen en hem kon vertellen dat het niet nodig was om naar het flatje dat hij momenteel in Norwich huurde te vertrekken.

Terwijl ze de croissant in de Aga opwarmde en koffiezette, bekeek Angelina haar to-dolijstje.

Ze was vorige week een website bezocht en had gedaan alsof ze Julian was, zodat ze toegang kon krijgen tot informatie over de klas van het jaar 1984 van St Stephen’s. Ze had een bericht achtergelaten bij een paar van de namen daar in de hoop dat die oude klasgenoten contact met haar zouden opnemen en ze hen als verrassing kon uitnodigen voor Julians veertigste verjaardag. Ze had Julian subtiel uitgehoord met wie in zijn jaar hij precies bevriend was geweest.

Angelina droeg het dienblad naar boven, naar de slaapkamer.

Julian lag op zijn zij, naakt en nog in slaap. Hij was mooi, goed in vorm en sterk dankzij zijn sessies in de sportschool, en zijn dikke zwarte haar stak scherp af tegen het heldere wit van het kussen.

Ze zette het dienblad op de vloer naast het bed, trok toen haar badjas uit en gleed naast hem onder de dekens. Zijn rug was naar haar toe gedraaid, zodat ze zachtjes de uitstekende wervels langs zijn ruggengraat kon kussen, beginnend bij zijn hals en langzaam omlaag tot zijn stuitbeen. Hij murmelde slaperig terwijl ze een hand om zijn buik sloeg om hem te strelen en zijn opwinding te voelen.

Licht kreunend rolde hij zich om en keek haar aan.

‘Goeiemorgen, schatje,’ mompelde hij.

‘Goeiemorgen.’ Angelina bedekte zijn gezicht met kusjes tot ze zijn mond vond en hem een tongzoen gaf. Een hand reikte naar haar kleine, stevige borsten, de andere gleed omlaag om haar billen te zoeken en haar dichter tegen zich aan te trekken.

Na afloop lag Angelina in zijn armen, verzadigd en tevreden, en ze bedacht dat de hartstocht die ze voor Julian voelde er nooit was geweest voor David.

Ze reikte naar het ontbijtblad en zette het op het bed.

‘Goed nieuws, lieveling. Tenminste, voor jou. Rory is ziek, dus hij ligt in de ziekenzaal. Volgens de huismoeder is het beter dat hij dit weekend daar blijft in plaats van dat hij naar huis komt. Ik ga wel naar hem toe, maar dat betekent dat we het weekend voor ons tweetjes hebben.’

‘Potverdorie! Je weet niet wat een genot het is als een man te horen krijgt dat hij in zijn eigen huis mag blijven,’ antwoordde Julian sarcastisch.

‘O, het spijt me. Koffie?’

‘Ja.’ Julian ging rechtop zitten en nam het kopje van haar aan. ‘Maar goed, nu je ex ons geheim weet, vind ik dat we de sprong moeten wagen en samen in Foltesham High Street gezien kunnen worden. Dat we in de openbaarheid treden als stel. Wat denk jij?’

‘Misschien,’ antwoordde ze zenuwachtig.

Julian keek haar aan. ‘Luister, iedereen zal het begrijpen. Natuurlijk gaat er wat geroddeld worden. Dit is een dorp, en veel van die lui hebben niets interessanters om zich mee bezig te houden. Het wordt zo langzamerhand een belachelijke situatie, apart aankomen bij etentjes, en dan hier thuis weer bij elkaar komen.’

Angelina nipte van haar koffie. ‘We pakken het zo aan vanwege Rory. Wat als een van zijn vrienden het over jou heeft, op school, als die het van zijn ouders gehoord heeft?’

‘De kans dat zijn vader het hem vertelt, is veel groter, nu die het weet,’ antwoordde Julian geïrriteerd. ‘En mijn geduld is ook gewoon op. Kom op, zeg, je scheiding is al weken geleden uitgesproken! Onze relatie is nou niet bepaald illegaal en ik ben het spuugzat dat het lijkt alsof die dat wel is. Ik ga douchen.’

Angelina hoorde de douchedeur dichtslaan en besefte dat ze voor een voldongen feit stond en dat ze het aan Rory zou moeten vertellen, of ze het leuk vond of niet.

Later gingen ze met z’n tweeën naar Foltesham om wat boodschappen te doen. Angelina ging naar de viswinkel om een portie zalm voor het avondeten te kopen, Julian naar de slijterij om wijn in te slaan.

Ze spraken af bij het zebrapad in het midden van de hoofdstraat, en Angelina keek nerveus om zich heen om te zien of iemand die ze kenden hen in de gaten had.

Julian pakte haar hand en stond op het punt om met haar over te steken toen hij zag wie er aan de andere kant van de straat stond.

‘Hallo, tortelduifjes!’

Het was David.

‘Kom, Julian, laten we gaan.’ Angelina probeerde hem weg te trekken, maar Julian liep toch het zebrapad op. Midden op de straat kwamen ze David tegen. Zijn ogen waren bloeddoorlopen en hij stond wankel op zijn benen.

‘Hallo, David, hoe gaat het?’ vroeg Julian beleefd en hij wilde eigenlijk doorlopen, maar David greep de revers van Julians jasje.

‘Het gaat klote, zoals je ziet. En laat me je één ding vertellen. Als je ooit, óóit een haar op het hoofd van mijn zoon krenkt, dan vermoord ik je! Heb je dat begrepen?!’

‘Zeker. Tot ziens, David.’ Julian wrikte zich los en liep door met een ontzette Angelina aan zijn zijde.

‘Heb je me gehoord, jij arrogante klootzak?! dan vermoord ik je!’

‘Heel Foltesham heeft je gehoord, lul,’ mompelde Julian. ‘Kom, laat hem. Hij is straalbezopen, hij weet niet wat hij zegt.’

Auto’s toeterden naar David, die nog steeds midden op straat stond en hen nakeek.

Toen ze bij de auto waren, stapte Angelina in en barstte prompt in tranen uit.

Julian klopte haar op de schouder, maar het had geen zin. ‘Kom op nou. Hij was gewoon dronken.’

‘O god, hoe kunnen we hier nog blijven wonen, Julian? Elke keer als ik het huis uit ga, ben ik doodsbang! Misschien moeten we verhuizen, misschien is dat het beste.’

‘Geen sprake van. We laten ons niet de stad uit jagen door een sneue zuipschuit. We hebben de wet aan onze kant.’ Julian zuchtte terwijl hij de Mercedes uit het parkeervak reed. ‘Ik vraag me af of ik nog een contactverbod kan aanvragen. Want als hij zo gedraagt als vandaag, heb ik misschien ook bescherming nodig. We hebben genoeg getuigen die hebben gezien dat hij me bedreigde. Alleen jammer dat hij me niet echt fysiek aanviel, want dan had ik echt iets kunnen doen.’

‘Julian, alsjeblieft!’ Angelina sloeg haar handen voor haar gezicht. ‘Hou op!’

‘Sorry hoor, maar ik heb echt niets verkeerd gedaan en ik ben het spuugzat om te doen alsof dat wel zo is. Huil nou maar niet. Het komt vanzelf wel goed.’

Ze knikte. ‘Het is gewoon allemaal moeilijk nu. Zou je naar St Stephen’s kunnen rijden?’ Angelina legde een hand op zijn arm. ‘Ik wil even naar Rory toe.’

‘Natuurlijk. En dan neem ik je daarna mee voor de lunch naar die leuke pub in Itteringham. Volgens mij kunnen we allebei wel een borrel gebruiken.’

Julian wachtte in de auto op de parkeerplaats voor bezoekers terwijl Angelina de school binnenging en op zoek naar Rory ging. Davids openlijke agressie had hem geschokt en hij was woest.

Hij keek uit over Chapel Lawn, waar hij als leerling zelf zoveel tijd had doorgebracht, op warme zomerdagen, luierend op het gras met zijn vrienden.

Toen zag hij de gestalte de eetzaal uit komen.

Hij greep zich vast aan het stuur. Het bloed trok weg uit zijn gezicht.

Hij zag de figuur op nog geen tien meter van hem passeren. Zijn instinct was om meteen zijn hoofd te buigen en zich te verstoppen. Het zweet stond hem in de handen, zijn hart sloeg als aan bezetene terwijl hij toekeek hoe de figuur Chapel Lawn overstak en in een van de gebouwen verdween.

Hij staarde met een misselijk gevoel in de verte en merkte nauwelijks dat Angelina naast hem in de auto stapte.

‘Rory lag te slapen, dus ik wilde hem niet wakker maken. Maar hij zag er goed uit. Ik ga straks nog een keer.’ Angelina wachtte op antwoord. ‘Lieveling? Is alles goed met je? Julian?’

Met een schok was hij terug in het heden. Hij draaide zich half naar haar om en knikte.

‘Ja.’

‘Je ziet eruit alsof je een geest gezien hebt.’

Ze had gelijk. Dat had hij ook.

‘Niks aan de hand.’ Hij tastte naar de autosleutel en draaide die om in het contact.

‘Het zal wel een soort uitgestelde schok zijn, van daarnet,’ zei Angelina toen ze wegreden. ‘Laten we gaan lunchen en allebei een beetje tot rust komen.’

‘Ja.’ Hij keek haar aan en glimlachte. ‘En weet je, ik zat net te denken. Misschien moeten we eens nadenken om hier weg te gaan, zodat we een nieuwe start kunnen maken, ergens waar niemand ons kent.’

‘Misschien,’ zei Angelina. ‘Laten we eens kijken hoe de vakantie verloopt met Rory. Het zal ons goeddoen om allemaal even weg te zijn van hier. Dan kunnen we zien hoe we erin staan als we weer terug zijn.’

Hij kneep in haar hand. ‘Ja, laten we dat doen.’

11

Jazz reed door de vertrouwde straten van Cambridge, en probeerde het veel minder vertrouwde eenrichtingsverkeer te doorgronden.

Ze parkeerde op de plek die voor de auto van haar ouders was gereserveerd en liep langs het Wolfson Building, een lelijke jarenzeventigcocktail van beton en glas dat als dependance dienstdeed voor de studenten van Trinity College. Ze liep onder de boog door die toegang bood tot Trinity Great Court en knikte naar de portier om vervolgens de binnenplaats over te steken.

Misschien kwam het doordat ze hier was opgegroeid dat de mystiek en schoonheid van de universiteit haar nooit hadden geraakt. Misschien onder invloed van de schitterende architectuur in Florence, maar de paar keer dat ze haar ouders had bezocht sinds ze terug was uit Italië, was ze Cambridge in een ander licht gaan zien.

Oké, nu het begon te regenen op het toch al natte gras in het midden van de binnenplaats was het een iets ander tafereel dan de Duomo in de zachte herfstzon, maar de sierlijke zandstenen gebouwen met hun oude glas-in-loodramen die haar aan alle kanten omringden, voelden geruststellend veilig.

Jazz sloeg een van de ingangen in, liep naar het appartement van haar ouders en klopte aan. Het was ongebruikelijk dat gehuwde docenten op de campus woonden, maar de gelijkvloerse accommodatie was de perfecte oplossing geweest, gezien haar vaders lichamelijke beperkingen.

De universiteit was na de schietpartij zeer behulpzaam geweest en had haar vader en moeder hun oude functies aan Trinity College aangeboden. Uiteindelijk had haar vader niet op dat aanbod kunnen ingaan, omdat zijn artsen hem te zwak vonden om die last op zich te nemen.

Dus was het Celestria, de moeder van Jazz, die voor het inkomen zorgde. Ze doceerde Engels en in de jaren sinds Tom arbeidsongeschikt was geworden, had haar carrière een vlucht genomen, en onlangs had ze een veelgeprezen boek gepubliceerd waarin ze kritiek uitte op het afnemende gebruik van correcte grammatica en interpunctie. Het was een onverwachte bestseller geworden en had hun een appeltje voor de dorst opgeleverd voor hun pensioen.

Wat niet wilde zeggen dat Tom Hunter niets deed. Hij viel weleens in voor de pastoor, ging voor in diensten en gaf zo nu en dan een lezing over theologie. Hij stond onder de studenten op Trinity bekend als een betrouwbaar luisterend oor voor als ze ergens mee zaten.

De universiteit had ook geholpen bij de verbouwing van het appartement, zodat Tom zichzelf kon redden en zonder hulp in zijn elektrische rolstoel de deur uit kon, wat zowel hem als zijn vrouw een welkom gevoel van onafhankelijkheid gaf.

Ze hadden zich aan de tegenslagen aangepast en hun draai weer gevonden. Jazz was heel trots op hen allebei.

Ze klopte op de voordeur en duwde hem open. ‘Ik ben het!’

‘Jazz! Kom toch gewoon binnen!’

Ze liep de gang door, de kleine zitkamer in, en trof haar vader aan het werk achter zijn overvolle bureau.

Toms gezicht lichtte op van plezier toen hij zijn dochter zag. Hij gooide zijn armen open om haar te omhelzen.

‘Ha, schat. Goed je te zien.’

Ze maakte zich los en bestudeerde zijn elfjesachtige gelaatstrekken. Met zijn een meter zeventig was hij bijna tien centimeter kleiner dan zijn vrouw en dochter. Maar wat Tom in hoogte miste, compenseerde hij met de kracht van zijn persoonlijkheid.

‘Hoe is het met je hart? Mam zei dat je een paar onderzoeken hebt gehad?’

‘Het tikt, zoals altijd,’ zei Tom. ‘Ik ben een brave jongen, Jazz, en ik neem elke dag mijn tabletjes in. Echt, ik voel me even goed als twintig jaar geleden. Het zou fijn zijn als iedereen eens ophield met zeuren.’

‘Pa, je hebt een ernstige hartaanval gehad toen je op die operatietafel lag.’

‘Maar ik heb het overleefd,’ zei hij met een knipoog. ‘Al veertien jaar, tot nu toe. Jij een glaasje wijn?’ Tom wees naar de fles die op de salontafel stond.

‘Lekker. Waar is mama?’

‘Die is op een of andere afspraak op Kings. Ze kan elk ogenblik terugkomen. Schenk er ook een voor mij in, ja?’

‘Alsjeblieft.’ Jazz reikte hem een glas aan en Tom reed naar zijn gebruikelijke positie, links van de open haard. ‘Op jou, kindje. Gefeliciteerd.’

‘Dank je wel. Waarmee?’

‘Met het nemen van een dapper besluit en het feit dat je het strijdtoneel weer hebt betreden.’

‘Wacht nog maar even met die felicitaties. Ik ben er nog steeds niet van overtuigd dat ik hier goed aan doe. Ik wilde schilderen, pap.’

‘Ik weet het, liefje. En ja, het had best kunnen zijn dat je de volgende Van Gogh was. Je hebt zonder meer talent, maar ik heb me wel altijd afgevraagd of die levensstijl bij je zou hebben gepast. Je bent een denker, kindje, en een sociaal dier. Je moet altijd geprikkeld worden en ik zie je niet zo voor me, in je eentje op een zolderkamertje, berooid en uitgehongerd.’

‘Je bedoelt dat ik mijn oor zou hebben afgesneden en het daarna zou hebben opgegeten,’ zei ze grinnikend.

‘Nou ja, we hebben je nu eenmaal praktisch opgevoed.’ Tom glimlachte, zijn ogen twinkelden. ‘En politiewerk heeft tenminste zin. Niet dat kunst zinloos is, hoor. Maar wat je verder ook altijd zegt over hoe beroerd het strafrechtelijk systeem in elkaar zit, voor iedere vier boeven die niet achter de tralies zijn gegaan, heb je er toch altijd één op kunnen bergen. Wat mij betreft maakt dat het de moeite waard.’

‘Het glas is halfvol, bedoel je?’

‘Precies. En ook al zit ik je altijd te pesten dat Norton een zwak voor je heeft, hij gelooft wel degelijk in je. Dat kan niet anders. Hij weet dat je een topkracht bent en dat hij het zich niet kan veroorloven je te verliezen.’

‘Het was fijn geweest als hij dat wat duidelijker had kunnen maken op het moment dat het ertoe deed.’

‘Je sabbatical heeft jou én hem misschien geen kwaad gedaan. En onthou goed, het is veel moeilijker om je trots in te slikken en over je schaduw heen te stappen dan om je af te keren en weg te rennen om je gezicht te redden. Mag ik nog een beetje van die wijn, of hoe zit dat?’

‘Een klein glaasje, pap. Je weet wat de dokters zeggen.’

‘En ik zeg dat rode wijn bekendstaat om het verlagen van het cholesterolgehalte, dus het is voor medicinaal gebruik.’

Jazz schonk zijn glas met tegenzin bij.

‘Weet je, toen je een paar maanden voor je afstuderen naar Hendon vertrok om diender te worden, wisten je moeder en ik niet of je daar wel goed aan deed.’

‘Ja, pap.’ Jazz rolde met haar ogen. ‘Dat weet ik nog.’

‘We waren bang dat je het om de verkeerde redenen deed.’

‘We weten allemaal dat ik het gedaan heb om wat er met jou gebeurd is, papa. Is dat goed of slecht?’

‘Allebei,’ zei Tom. ‘Je bent een heethoofd, net als je oude vader. Je neemt altijd spontaan beslissingen.’

‘Wat me goed van pas komt in mijn huidige beroep.’

‘Precies. Dat is precies mijn volgende punt: de Lieve Heer stuurt ons zelden de verkeerde kant op. Misschien ben ik wel neergeschoten om jou op het juiste pad te brengen.’

‘O, papa, ik had veel liever het verkeerde pad gekozen en dat jij gezond was. Maar vooruit, ik geef toe dat de afgelopen dagen… uitdagend waren. En het is fijn om terug te zijn.’

‘Vooral zonder hem in de buurt?’

‘Ja.’ Jazz’ gezicht ging op slot.

Tom wist dat hij niet moest aandringen. Hij begon over iets anders. ‘Zo, hoe is het leven in Salthouse?’

‘Geweldig! De cottage begint langzaamaan iets te worden, en tegen de zomer heb ik misschien zelfs een tuin waar mama en jij in kunnen komen zitten.’

‘Klinkt heerlijk. Ik mis het echt, een tuin, maar daar is hier natuurlijk geen ruimte voor. Hoewel, als je moeder met pensioen gaat, wie weet? Misschien komen we wel bij jou wonen in een bungalow aan zee met al die andere ouwe mensen. Kan ik gaan kaarten, en je moeder zou bij de plattelandsvrouwen kunnen gaan om te leren breien.’

Ze hoorden de deur opengaan. ‘Ah, daar zul je haar hebben.’

Tussen moeders en dochters bestaat vaak een gelijkenis die voelbaar is zonder dat hij er dik bovenop ligt. In het geval van Celestria Hunter en haar dochter lag het er wel degelijk dik bovenop. Jazz had de lengte van haar moeder geërfd, haar fijne gelaatstrekken en haar dikke kastanjebruine haar. Voor iemand van zevenenvijftig zag Celestria er nog prima uit. Ze leek nauwelijks ouder dan vijftien jaar geleden.

‘Mama! Hoe is het?’ Jazz stond op en kuste haar moeder hartelijk.

‘Ze is gestrest en moe van het leven met een oude schurk als ik,’ grapte Tom terwijl Celestria naar hem toe liep. ‘Vraag niet of ik te veel gedaan heb, mijn engel, want als ik het je zou opbiechten, zouden we alleen maar ruzie krijgen.’

‘We hebben nooit ruzie. Je doet wat je wilt en ik laat je je gang gaan.’ Celestria masseerde Toms schouders even en boog zich toen om hem een zoen op zijn hoofd te geven.

De ontspannen intimiteit en overduidelijke genegenheid tussen die twee ontroerden Jazz altijd weer. Haar moeder had ook verbitterd kunnen raken. Haar leven was de laatste jaren niet gemakkelijk geweest, in praktisch, financieel en emotioneel opzicht.

Dit wil ik ook, dacht Jazz, dat de liefde genoeg is.

‘Heb je de lamsbout nog gecheckt, schat?’ riep Celestria terwijl ze haar jas ging ophangen.

‘Alles is klaar,’ antwoordde Tom.

‘Perfect. Dan gaan we meteen aan tafel.’

‘Dus die nieuwe zaak waar je aan werkt, denk je dat het een ongeluk was?’ Celestria en Jazz stonden af te wassen.

‘Nee, ik weet inmiddels wel zeker van niet. Er is nog iemand overleden, en dat kan er gewoon niet los van staan, ook al hebben ze bevestigd dat het om zelfmoord ging. De lijkschouwer belde me vanmorgen. Een maag vol slaappillen, blijkbaar.’

‘Mag je vertellen wie de overleden man was?’ Tom, die bezig was de schone borden in een kast weg te zetten, keek belangstellend op naar Jazz.

‘Een leraar daar op school. Hij was een oudere man, begin zeventig, en…’

‘Nou, zeg, dat is niet oud. Ik ben midden zestig, dus dat scheelt niks, en ik vind mezelf uiteraard nog een jonge god.’ Tom glimlachte. ‘Maar goed, vertel verder.’

‘Ik zal het anders formuleren: hij had de pensioengerechtigde leeftijd. Ik neem aan dat de school hem heeft aangehouden omdat hij een geweldige mentor voor de jongens was. Een beetje zoals jij, pap. Maar ik zie niet goed het verband tussen de dood van Charlie Cavendish en die van Hugh Daneman.’

‘Hugh Daneman? De expert op het gebied van veertiende-eeuwse Latijnse manuscripten?’

‘Ja! Ken je hem dan?’

‘Wel, ik weet wie hij is, zeker. Hij heeft een uitstekende reputatie op zijn vakgebied. Hij zat in Oxford in dezelfde tijd dat ik in Cambridge studeerde. Ik had een vriend die hem vrij goed kende. Ik meen me te herinneren dat Hugh Daneman beroemd was om zijn wilde feestjes.’

‘Meen je dat? Want wat ik tot nu toe allemaal ontdekt heb, past niet echt bij een feestbeest,’ zei Jazz grinnikend. ‘Iedereen die hem kende, zegt dat hij zo rustig was. Alleen geïnteresseerd in zijn boeken.’

‘Lieve Jazz, het was het begin van de jaren zestig toen wij studeerden. En laat ik je dit zeggen, als je zou weten wat wij toen allemaal uitspookten, dan zou je ronduit geschokt zijn.’

‘Zeg dat,’ merkte Celestria op.

Tom knikte. ‘Ja, ik weet het zeker. Misschien ben ik zelfs weleens op een van zijn feestjes geweest, maar ik was in die tijd altijd zo stoned dat ik het me überhaupt niet meer zou herinneren.’

‘Tom!’ zei Celestria vermanend.

‘Nou, het was toch zeker zo? Enfin…’ Tom krabde op zijn hoofd. ‘Ik geloof dat hij net als ik gepromoveerd is en daarna Latijn is gaan doceren aan Oxford. Welk college zou ik niet weten.’

‘Vertel verder, pap,’ drong Jazz aan. ‘Alles wat je je kunt herinneren kan me helpen.’

‘Nou… als ik het me goed herinner, maar we spreken van dik veertig jaar geleden natuurlijk, was er toen een soort schandaal. Hij moest Oxford om de een of andere reden verlaten, maar ik weet niet meer waarom. Wil je dat ik het voor je uitzoek?’

‘Ja natuurlijk wil ik dat! Graag, pap. Ik heb me de afgelopen twee dagen suf gezocht naar informatie over Hugh Daneman. Zou je het zo snel mogelijk willen uitzoeken?’

‘Zal ik doen.’ Tom glimlachte.

‘Is het nou heel anders om op het boerenland op moordenaars te jagen?’ vroeg Celestria.

‘Compleet anders,’ zei Jazz knikkend. ‘Ik had niet eens een telefoonaansluiting in onze geïmproviseerde crisisruimte, dus ik kon helemaal niet bij de gegevens.’

‘Jemig.’ Tom deed alsof hij geschokt was. ‘En er werden natuurlijk nooit misdaden opgelost voordat er computers kwamen.’

‘Niet zoveel, in elk geval. En al helemaal niet zo snel,’ zei Jazz geërgerd.

‘Ik plaag je maar,’ zei Tom. ‘Ik zou denken dat het best verfrissend is om wat meer te moeten vertrouwen op je analytisch vermogen en dat geweldige instinct van je. Zoals je weet, is mijn theorie dat er maar vier redenen zijn om een moord te plegen: liefde, geld, wraak of angst. Alle grote speurneuzen hebben altijd een superieur inzicht in de menselijke aard gehad. En dat heb jij ook. Wees niet bang om op je talent te varen.’

‘Ben je klaar met je dochter de les te lezen, Tom, of wil je nog even doorgaan?’ Celestria knipoogde naar Jazz toen ze kwam met de koffie en het dienblad op tafel zette.

‘Was ik neerbuigend? Neem me niet kwalijk. Het is de ouderdom. Je slaat zoveel kennis op, maar omdat je zo oud bent, wil niemand het horen. Ik heb altijd gezegd dat de Grote Man in de hemel het verkeerd heeft aangepakt: we zouden eigenlijk oud geboren moeten worden en naar Hem terugkeren als een hulpeloze, onschuldige baby.’ Tom geeuwde.

‘Tijd voor je dutje.’ Celestria liep om Toms rolstoel heen.

‘Zie je? Net een baby.’ Toms ogen twinkelden. ‘Mag ik niet eerst nog een kop koffie?’

‘Nee, je weet dat de dokter zegt dat cafeïne slecht voor je is.’

‘Ja, zuster. Tot straks, kindje.’ Tom zwaaide even naar zijn dochter terwijl Celestria hem naar de slaapkamer bracht.

Jazz schonk koffie in voor haar moeder en zichzelf en ging toen met haar kopje in de hand naar de open haard zitten staren. Celestria kwam bij haar zitten. Jazz vond dat ze er vermoeid uitzag. Ze zaten een paar minuten gemoedelijk zwijgend naast elkaar, nippend van hun koffie.

‘Hoe gaat het met hem?’ vroeg Jazz zachtjes.

Celestria zuchtte. ‘Even onverzettelijk als altijd. We hadden donderdag een moeilijke dag. Hij had een zware aanval van angina toen ik er niet was. En hij was zo dom om niet zelf de dokter te bellen. Hij heeft gewacht tot ik thuiskwam, en toen zag hij helemaal grauw van de pijn. Ze hebben hem ’s nachts in het ziekenhuis gehouden. De volgende ochtend mocht hij weer weg en liep hij te klagen dat er helemaal geen knappe verpleegsters waren.’ Celestria glimlachte even.

‘Mam, waarom heb je me niet gebeld?’

‘Omdat je net aan je zaak begon en toen ik zag dat hij verder geen risico liep, leek me dat er toch verder niks was wat jij zou kunnen doen.’

‘O, mam, wat is het toch ook zwaar voor jou.’

‘Ik vind het totaal niet erg om voor hem te zorgen, dat weet je best. Maar ik ben zo bang dat ik op een avond thuiskom en dat hij dan…’ Celestria kon de woorden niet uitspreken. ‘Ik vind echt dat hij overdag iemand hier bij zich moet hebben. Maar ik kan mijn baan niet opgeven, want als ik dat zou doen, zouden we meteen dakloos zijn.’

‘Misschien is het tijd om naar die bungalow aan de kust te gaan kijken waar papa het over had. Je hebt dat geld van je boek toch?’

‘Ja, dat is zo.’ Celestria nam een slok van haar koffie. ‘En dat wil ik ook ooit zeker doen. Maar ik ben pas zevenenvijftig en dat geld is alles wat we hebben. Ik moet hier echt nog drie jaar werken voor ik recht heb op volledig pensioen. Want dat van papa van de kerk is maar een schijntje. En bovendien,’ verzuchtte Celestria, ‘dit hier is waar je vader voor leeft. En ik trouwens zelf ook. Ik hou van mijn werk. Het stimuleert me en houdt me geestelijk gezond. Volgens mij zouden we allebei gek worden in een bejaardenbungalow.’

‘Ja, dat denk ik eigenlijk ook. Maar, mam, je ziet er zo moe uit. Werken en voor papa zorgen is gewoon te veel voor je. Ik denk dat je hem ervan moet overtuigen dat hij iemand nodig heeft om je te helpen. Dreig hem anders met die bejaardenbungalow. Dat werkt vast,’ glimlachte Jazz.

‘Maar goed, genoeg over mij. Jij ziet er goed uit, Jazz. Het is duidelijk goed voor je, om weer aan de slag te zijn.’

‘Ik denk het ook, ja,’ beaamde Jazz. Ze keek op haar horloge. ‘Ik moet weg voor mijn afspraak met die man aan wie papa me wil koppelen.’

‘Jonathan? Hij is heel aardig, echt waar. Je vindt hem vast leuk.’

‘Ik heb gewoon nu niet zo’n zin in mannen in het algemeen.’ Jazz trok een gezicht.

‘Jazmine…’ Celestria pakte de handen van haar dochter vast. ‘Niet verbitterd worden, hoor. Ik weet dat je gekwetst bent, maar er zijn ook goede mannen, echt waar, lieveling.’

‘Hm,’ antwoordde Jazz zacht.

‘Je bent nog jong, jong genoeg om opnieuw te beginnen, een gezin te stichten, als je dat zou willen. Je hebt de mannen toch niet helemaal afgeschreven?’

‘Ik doe mijn best. Ik weet heus wel hoe graag je oma wilt worden.’ Jazz omhelsde haar moeder, die met haar ogen rolde.

‘Nou, ik heb al een grote baby, hier in huis. Het gaat me om jou.’

Jazz knikte. ‘Goed, mam, ik kom op de terugweg nog even langs om dag te zeggen.’

12

Toen David op zondagmorgen wakker werd, lag hij nog steeds op de bank waar hij de vorige avond in slaap was gevallen. Hij kreunde toen hij terugdacht aan het voorval in Foltesham High Street van gisteren.

Zo bleef hij even liggen, de scheuren in het vergeelde plafond bestuderend en zichzelf verwijtend dat hij zich had laten afglijden.

Hij hees zich overeind van de bank en strompelde naar de wc, waarna zijn maaginhoud in de pot verdween.

Hij ging naar de keukenkast en zette de waterkoker aan. Wat hij nodig had, was een warm bad, een grondige scheerbeurt en wat fatsoenlijk voedsel.

Als die klootzak van een Julian een vaste waarde zou worden in Angies leven, dan had hij geen andere keus dan zich beter te gedragen. Hij had half verwacht dat de politie gisteravond op de stoep zou staan en hem zou arresteren wegens een of andere verzonnen aanklacht wegens verbaal geweld. Wat Rory betreft, als Julian zijn stiefvader zou worden, god, dan zou David op zijn tellen moeten passen, anders zou hem zijn bezoekrecht vakkundig worden afgepakt.

Hij moest zijn zaakjes op orde krijgen. Op zijn minst in het belang van zijn zoon.

Nu meteen.

Na een lang bad, en het doornemen van de mantra van positieve gedachten die hij bij de aa had geleerd, voelde David zich iets beter.

Er was geen twijfel over mogelijk dat hij zo snel mogelijk weg moest uit dit deprimerende krot van een huis. Zelfs een evenwichtig persoon zou hier een depressie krijgen. En hij had genoeg geld om iets veel beters te kunnen huren. Hij was er alleen nog niet aan toegekomen.

Hij doorzocht de kasten naar iets eetbaars en omdat hij niets kon vinden, reed hij naar de plaatselijke supermarkt om wat inkopen te doen.

Een uur later stond hij op het punt zich te goed te doen aan een stevig ontbijt, met eieren en spek, toen er zachtjes op de voordeur geklopt werd.

Doodsbang dat het misschien de politie was, gluurde hij door het keukenraam.

Weer een schuchter klopje. Met bonzend hart liep David naar de voordeur. Voorzichtig opende hij de brievenbus en gluurde naar buiten. Een paar ogen staarde hem aan en hij sprong op.

‘Rory! Mijn god, ik schrik me dood!’ David opende de deur, en zijn zoon, gekleed in pyjamabroek, schooltrui en gympies, viel in zijn armen.

‘Papa!’ Rory barstte in snikken uit tegen zijn vaders borst.

David aaide over het warrige haar van zijn zoon. ‘Kom nou, jongen, zo erg kan het toch niet zijn.’

‘Maar dat is het wel! Dat is het wel!’

David slaagde erin Rory naar de bank te sturen en ging toen naast hem zitten, met zijn arm om zijn zoons smalle schouders. ‘Huil je vanwege Julian?’

Rory keek vragend naar hem op. ‘Wie?’

‘Nou, mama’s vriend. Zit die je op je kop?’

Rory schudde zijn hoofd. ‘Ik wist niet eens dat ze een vriend had en ik ken verder helemaal geen Julian.’

‘Maar… was je dan niet thuis, dit weekend? Want hij was bij mama. Ik zag ze gisteren samen in de stad.’

‘Nee, pap. Ik lig al sinds vrijdag op de ziekenzaal. Ik heb heel erge buikgriep en de dokter zei dat ik niet naar huis mocht.’

Davids woede steeg. ‘Nou, dat is dan ook fraai! Je moeder heeft niet eens de moeite genomen me te laten weten dat je niet thuis was, laat staan dat je ziek was. En ze had beloofd me te bellen.’

David deed zijn best zijn woede de kop in te drukken, omwille van zijn zoon. ‘Maar wat doe je hier dan in hemelsnaam?’

Rory veegde zijn neus af aan de mouw van zijn trui. ‘Ik ben weggelopen en ik ga niet meer terug. Alsjeblieft, pap, ik wil echt niet meer! Echt niet!’

‘Oké, oké, rustig maar. Je gaat nu sowieso nergens heen. Hoe ben je hier in vredesnaam gekomen?’

‘Ik ben komen lopen. Het was een heel eind en ik voel me niet zo lekker.’

‘Dat wil ik wel geloven. Het is bijna tien kilometer vanaf school.’

David voelde aan het voorhoofd van zijn zoon. ‘Je voelt een beetje warm aan. Ik haal even wat aspirine uit de ehbo-doos om die temperatuur omlaag te krijgen.’

‘nee!’ riep Rory. ‘Geen pillen! Daar is Charlie Cavendish aan doodgegaan.’

‘Ik weet het, Rory, maar hij was allergisch voor aspirine. Voor andere mensen zijn ze volkomen veilig, echt waar.’

‘Nou, ik wil ze niet,’ zei Rory koppig.

‘Oké, maar ik haal wel even een glas water voor je.’

David liep naar de keuken, pakte een glas en vulde het met koud water. Hij overhandigde het aan zijn zoon, die nu onderuitgezakt op de bank hing, zijn ogen glazig van uitputting.

‘Kom op, drink eens op.’ Hij hield het hoofd van zijn zoon omhoog en Rory dronk dorstig van het glas.

‘Lekker,’ zei hij terwijl hij zijn hoofd op de armleuning van de bank liet rusten. ‘De huismoeder op school wilde me niet te veel laten drinken voor het geval ik zou overgeven. Ik ben zo slaperig, pap, zo slaperig.’

‘Oké, rust maar wat uit, dan praten we later wel verder.’

David zat in de leunstoel naar zijn zoon te kijken en probeerde ondertussen te bedenken wat hij moest doen. Als Rory was weggelopen, kon de politie ongetwijfeld elk moment aankloppen. Hij zou onmiddellijk de school moeten bellen om te zeggen dat Rory veilig thuis was, maar na zijn dronken vertoning in Foltesham gisteren betwijfelde hij of Angie en haar vriendje het wel goed zouden vinden dat Rory bij hem bleef.

Hij zag zijn zoon rustig ademen in een vredige slaap.

Hij moest snel beslissen.

David sprong op, liep snel naar boven en gooide wat kleren in een tas. Hij griste het dekbed van het bed en sleepte het met de tas naar beneden en naar buiten, naar de auto. Toen liep hij het huis weer in, pakte Rory op van de bank en droeg hem naar de auto. Rory’s ogen gingen even een seconde open toen David hem languit op de achterbank legde en het dekbed over hem heen sloeg.

‘Waar gaan we heen, pap?’ vroeg hij slaperig.

‘We gaan een poosje op vakantie, Rory, met z’n tweetjes.’

Toen Angelina het telefoontje had gekregen dat Rory vermist werd van school, had Julian geweigerd om met haar mee te gaan.

‘Je kunt beter alleen gaan. Je zegt zelf toch altijd al dat het beter is als ik Rory nog niet ontmoet.’

Dus reed Angelina op volle snelheid en in haar eentje naar St Stephen’s, met haar hart in de keel. De huismoeder van Fleat House wachtte haar op met een grimmig gezicht.

‘Hebben jullie hem al gevonden?’ vroeg Angelina ademloos.

‘Nee. Het personeel en de leerlingen die hier nog zijn, zijn aan het zoeken, maar het is zondagmiddag, dus we zijn maar met weinig.’

Angelina zakte in de dichtstbijzijnde stoel en sloeg haar handen voor haar gezicht. ‘O god, waarom zou hij weggelopen zijn? Wat als iemand hem ontvoerd heeft? Wat als…’

‘Wees alstublieft kalm, mevrouw Millar. De kans is groot dat Rory zich ergens in de school verstopt. Om wat voor reden dan ook wil hij misschien wel alleen zijn. Ik weet zeker dat al dat gedoe met Charlie Cavendish hem van streek heeft gemaakt, en dan nog die buikgriep waar hij hoge koorts van had. Hij kan waarschijnlijk niet helder nadenken. Hebt u al contact met zijn vader gehad?’

‘Ik heb geprobeerd hem te bellen, maar hij neemt zijn mobiel niet op en hij heeft thuis geen vaste lijn.’

‘Nou ja, blijf proberen. U weet zelf ook wel dat meneer Millar zijn zoon de laatste tijd graag wil zien. Ik heb hem in elk geval heel vaak aan de lijn gehad.’

‘Nee, dat kan niet.’ Angelina schudde haar hoofd. ‘David weet niet eens dat Rory op de ziekenzaal lag. Hij denkt dat hij thuis is, bij mij.’

De huismoeder keek haar scherp aan. ‘Dus u vertelt uw voormalige echtgenoot niet dat uw kind ziek is?’

‘Nou ja, hij was toch gewoon een beetje ziek, niet doodziek? Tenminste, dat zei u,’ snauwde Angelina schuldbewust. ‘En bovendien, in plaats van mij te bekritiseren zou ik graag willen dat u mij eens uitlegt hoe u een kind dat aan uw zorg is toevertrouwd kunt kwijtraken?’

‘Ik ben huismoeder van Fleat House, niet van de ziekenzaal, mevrouw Millar. De zuster komt zo meteen, dan kunt u het haar vragen. Ze vertelde me dat ze vanmorgen even voor tienen bij Rory is gaan kijken en dat hij toen vast sliep. Ze liet hem achter en is naar haar kantoor gegaan om wat papierwerk af te handelen. Twintig minuten later, toen ze weer ging kijken, was hij verdwenen.’

‘Maar waar is hij naartoe? Hoe? U weet toch zeker wel íéts.’

‘Dit is geen gevangenis. Rory hoefde maar een paar treden op en de voordeur uit en hij was vrij.’

‘Tenzij iemand hem heeft meegenomen?’

‘Nou ja, nu we uw ex-man buiten beschouwing kunnen laten, betwijfel ik dat ten zeerste.’

‘Mevrouw, ik heb gehoord dat er een politieonderzoek gaande is naar de dood van een kind uit Rory’s huis. Wat als er hier een of andere gek rondzwerft? Wat als hij mijn Rory te pakken heeft? O god! Waar is hij?!’ Angelina barstte in tranen uit.

‘Kom, kom, mevrouw Millar, laten we proberen kalm te blijven.’ De huismoeder klopte haar op de schouder, maar het hielp niet. ‘Kom maar even mee naar het kantoor van meneer Frederiks, dan haal ik een kopje thee voor u. Ik heb contact opgenomen met de rector en hij is op weg hierheen. Probeert u zich alstublieft geen zorgen te maken. Ik weet zeker dat er niets aan de hand is met Rory.’

Twee uur later was er, ondanks een uitgebreide zoektocht, nog geen spoor van Rory te bekennen. Angelina was in alle staten. Robert Jones had voorgesteld dat ze rustig in Frederiks kantoor zou blijven zitten, of dat ze naar huis zou gaan tot er nieuws was, maar ze wilde per se mee zoeken.

Jones stond met de huismoeder bij de ingang van Fleat House en zag hoe Angelina over het gazon raasde en de kapel in holde, steeds maar Rory’s naam schreeuwend.

‘De vrouw is hysterisch. Is er iemand die we kunnen bellen om haar bij te staan?’

‘Ze heeft geprobeerd haar ex-man te bellen, en haar vriend, geloof ik, ene meneer Forbes, maar geen van beiden neemt op,’ snoof de huismoeder.

Robert zuchtte. ‘Ik heb haar gezegd dat er politiemensen op het terrein zijn om te helpen zoeken.’ Hij draaide zich om en staarde haar aan. ‘U denkt toch niet dat hem iets overkomen is?’

De huismoeder keek hem strak in de ogen. ‘Hij was hier niet bepaald gelukkig, of wel soms? Het zou me niet verbazen als hij is weggelopen, dat arme kleine kereltje.’

De rector zweeg. ‘Was er een probleem met Rory?’

De ogen van de huismoeder glinsterden. ‘Volgens mij weet u dat heel goed, meneer de rector. Ik kan maar beter teruggaan naar de andere jongens. Meneer Frederiks heeft zijn uitstapje met de jongens ingekort en komt zo weer terug met de minibus.’

‘Ik ga een van de agenten vragen mevrouw Millar naar huis te brengen en bij haar te blijven tot er nieuws is.’

‘Ik zal haar in de kapel gaan halen en bij haar blijven tot u dat hebt gedaan.’

Robert Jones keek nauwelijks op toen de huismoeder het gras overstak. De school, en zijn leven, leken langzaam om hem heen uiteen te vallen.

Angelina zat op de passagiersstoel van haar auto en staarde zwijgend uit het raam terwijl de vrouwelijke politieagent haar naar huis reed. Ze wist aan te geven wanneer de agente moest afslaan, haar oprit op, en stapte toen moeizaam uit.

‘Wilt u dat ik met u mee naar binnen ga, mevrouw Millar?’

‘Nee, mijn… partner is binnen. Ik red me wel. Maar toch bedankt.’

‘We nemen contact op zodra er nieuws is. Probeert u zich niet te veel zorgen te maken.’

Angelina gaf geen antwoord. Ze liep naar de voordeur. Die ging open voor ze hem had bereikt. Daar stond Julian.

‘En?’

Angelina schudde vermoeid haar hoofd en ze probeerde haar tranen in te houden.

‘Ik heb geprobeerd je te bellen of je naar school wilde komen om me te helpen om hem te zoeken.’

‘Ik was bezig. Sorry.’

Ze haalde naar hem uit. ‘Hoezo, je was “bezig”? Mijn zoon wordt vermist! Hij kan wel ergens dood liggen en dan zeg jij doodleuk dat je bézig was! Godallemachtig!’

‘Angelina, ik…’

Ze liep langs hem heen en ging de trap op. ‘Laat me met rust, Julian, laat me gewoon met rust!’

Aan het begin van de avond arriveerde David, moe maar triomfantelijk, bij de bed and breakfast aan de oever van Lake Windermere.

Hij had de eigenaresse onderweg naar het Lake District vanuit een openbare telefooncel gebeld, voor het geval de politie al achter hen aan zat en kon zien wie hij had gebeld met zijn mobieltje. Hij vroeg of hij en zijn zoon hun boeking konden vervroegen en vanmiddag al konden komen.

Toen David en Rory hun tassen naar hun kamer brachten, was David blij dat mevrouw Birtwhistle, de eigenaresse van de bed and breakfast, had gezegd dat ze de enige gasten waren.

‘En, wat zeg je van het uitzicht?’ David legde zijn handen op Rory’s schouders en liep met hem naar het raam. Het was donker en ze konden alleen de lichten van de boten zien die op het water dobberden, een paar honderd meter verderop. ‘Morgen, als je je wat beter voelt, gaan we Scafell Pike op.’ David draaide zijn zoon om en trok hem stevig tegen zich aan, terwijl hij zijn matte blonde haar streelde.

Rory keek naar hem op, zijn blauwe ogen groot in zijn bleke gezicht. Hij glimlachte droevig. ‘Ja, pap, ik wil graag naar de top van de wereld en nooit meer naar beneden komen.’

Later aten ze een stevig avondmaal in het verlaten restaurantgedeelte van de bed and breakfast. David was blij te zien dat Rory zijn hele bord leeg at. Hij kreeg weer wat kleur op zijn wangen, en hij was duidelijk aan de beterende hand.

David kreeg wijn aangeboden door mevrouw Birtwhistle, maar sloeg het aanbod af. Hij vertelde Rory honderduit over de keren dat zijn eigen vader hem hier mee naartoe had genomen en dat ze hier de hoogste berg van Engeland hadden beklommen.

Na het avondeten gingen ze de smalle trap op naar hun kamer.

David stopte Rory in een van de twee eenpersoonsbedden.

‘Welterusten, jongen.’ Hij kuste zijn zoon en gaf hem toen een knuffel.

Rory klampte zich aan hem vast.

‘Je laat me niet alleen, hè, pap?’

‘Natuurlijk niet. Ik kruip zelf zo ook het bed in. We hebben onze energie hard nodig als we morgen de Pike gaan beklimmen.’

Rory stak zijn hand uit en pakte die van zijn vader. ‘Ik ben blij dat ik hier ben, pap. Het is net een soort avontuur, toch?’

‘Ja, dat is het, een avontuur van ons samen.’

‘Ik hou van je, pap.’

‘En ik hou van jou, jongen.’

David ging in de ongemakkelijke stoel met hoge rugleuning zitten kijken naar Rory terwijl die in slaap viel. En terwijl de liefde zich als een ijzeren handschoen om zijn hart klemde, stroomden de tranen hem over de wangen.

David wist dat Angie zou doordraaien. Hoe graag hij ook wat tijd alleen met zijn zoon wilde zijn, hij moest haar laten weten dat Rory veilig was.

Hij haalde zijn mobiel uit zijn zak en begon een berichtje aan zijn ex-vrouw te typen.

Angelina liet een gesmoorde snik van opluchting ontsnappen en vloog Julians werkkamer in. ‘Alles is oké! Alles is oké met Rory!’ riep ze.

Julian draaide zich om van het computerscherm en schonk haar een gespannen glimlachje. ‘Goed nieuws. Had hij zich verstopt in een of andere dichte struik ergens op het schoolterrein?’

‘Nee, hij is bij zijn vader. Blijkbaar stond Rory vanmorgen ineens bij David op de stoep. Volgens David is alles in orde met hem, en wilde hij alleen wat tijd met zijn vader doorbrengen.’

‘Aha. Dus ze zitten in dat morsige huisje van hem?’

‘Nee, David is even een paar dagen weg met hem.’

Angelina greep zich aan de deur vast voor wat steun. ‘O god, je hebt geen idee wat ik allemaal dacht voordat David me dat berichtje stuurde. Ik moet de school bellen.’

‘Nou…’ Julian sloeg zijn armen over elkaar en staarde haar aan. ‘Ik kan je wel vertellen wat ik nu denk. Gisteren heeft die dronken, labiele ex van je geprobeerd om mij midden in de winkelstraat aan te vallen. Hij heeft gedreigd om me te vermoorden.’

‘Ach, kom nou, Julian! Dat meende hij niet!’

‘Dat weet je toch helemaal niet, of hij dat wel of niet meende? En dat is dus precies het punt. Ik snap best dat je opgelucht bent dat Rory ogenschijnlijk veilig is, maar kom nou toch, Angelina, denk je nou serieus dat David, in zijn huidige gemoedstoestand, de juiste persoon is om voor Rory te zorgen?’

Ze keek hem vragend aan. ‘David mag dan een alcoholist zijn, maar hij zou Rory nooit een haar op zijn hoofd krenken. Hij is stapelgek op hem.’

‘Oké. Misschien zal hij hem geen kwaad doen, maar ik kan je wel een paar onprettige scenario’s schetsen waar je eens over moet nadenken. Ten eerste zou David dronken achter het stuur van een auto kunnen stappen. Ten tweede kan hij al met Rory naar het buitenland zijn vertrokken. Ten derde, weet je dan wanneer David Rory gaat terugbrengen, als dat al ooit gaat gebeuren?’

Angelina bracht haar vingers naar haar slapen en schudde haar hoofd. ‘Hou op, Julian, alsjeblieft! Dit kan ik er echt niet meer bij hebben. Ik moet gewoon geloven dat Rory veilig is bij zijn vader, echt.’

Julian stond op en liep naar haar toe. Hij spreidde zijn armen en trok haar tegen zich aan. ‘Ach, kom. Het spijt me, lieveling. Ik wilde je niet van streek maken. Het is gewoon de advocaat in me die altijd de duistere kanten ziet. Ik heb te veel kinderen ontvoerd zien worden door wanhopige ouders. Deze situatie met Rory komt mij maar al te bekend voor.’

‘Oké, ik ga nu David een berichtje terugsturen en hem vragen om me precies te vertellen waar ze zijn en wanneer ze thuiskomen. Dat gaat hij me heus wel zeggen.’

‘En als hij dat niet doet?’

‘Dat doet hij wel.’

‘Oké, maar als David morgenochtend niet gereageerd heeft en je precies heeft laten weten waar hij is, dan moet je de politie erbij halen. Dan heb je geen keus. Ga dan de school maar even bellen om ze te laten weten dat David je een bericht heeft gestuurd. Ik kom zo bij je. Ik moet nog even iets afmaken.’

Hij gaf haar een tikje tegen haar billen en stuurde haar de kamer uit, keerde zich om naar de computer en stortte zich weer op zijn e-mail. Hij was zijn gebruikelijke kalmte kwijt en voelde dat zijn handpalmen zweetten toen hij op ‘verzenden’ drukte.

Met een zware zucht zette hij de computer uit.

Hij hoopte dat hij morgenochtend een antwoord zou krijgen.

Dat kind was één ding, maar Julian Forbes had zijn eigen problemen…

13

Jazz liep over Trinity Great Court naar de portiersloge.

Onder de boog, met zijn rug naar haar toe, hing een ongewoon lange man rond.

Jazz liep naar hem toe en tikte hem op de schouder.

‘Hallo, ben jij Jonathan?’

Hij draaide zich geschrokken om. ‘Ja. Sorry, ik dacht eigenlijk dat u van de andere kant zou komen.’

‘Mijn vader en moeder hebben een appartement, daar, aan de binnenplaats. Ik heb net bij hen geluncht.’

‘Ja, dat weet ik. Ik bedoel, ik weet waar uw ouders wonen. Dus ik had het kunnen weten.’ Jonathan glimlachte en stak toen verlegen zijn hand naar haar uit. ‘Leuk u te ontmoeten, inspecteur Hunter.’

‘Noem me naar gewoon Jazz,’ zei ze glimlachend en ze bedacht hoe prettig het was om voor de verandering eens tegen iemand op te kijken. Naast de gestalte van deze man voelde ze zich klein.

Ze schatte dat Jonathan ergens achter in de twintig was. Hij was niet klassiek knap, zijn blauwe ogen stonden te dicht bij elkaar, en hij had een lange, havikachtige neus. Zijn gezicht was hol, zijn jukbeenderen scherp als scheermessen, wat hem een hongerige, bohemienachtige aanblik gaf. Maar toch was hij een aantrekkelijke man.

‘Zullen we?’ Jonathan ging haar voor.

‘Ja.’

Jonathan zette er meteen flink de pas in. Jazz had moeite om het tempo van die lange benen van hem bij te houden.

‘Ontzettend aardig van je dat je even de tijd voor me hebt.’

‘Nou, ik weet niet precies wat ik voor je kan betekenen, maar ik zal mijn best doen.’ Jazz glimlachte en liep achter hem aan een steegje in.

Hij stopte voor een café dat naar Jazz’ weten bekendstond als een populaire studentenkroeg.

‘Vind je het goed om hier naar binnen te gaan?’ Hij keek haar recht in de ogen.

‘Prima,’ zei ze en ze volgde hem naar binnen. De kroeg was verder leeg en Jazz nam plaats in de hoek, terwijl Jonathan naar de bar ging om hun drankjes te bestellen.

‘Een witte wijn voor jou, ik weet alleen niet zeker of het wat is.’

Jonathan zette een glas op tafel en nam plaats tegenover haar, met een glas tussen zijn grote handen. ‘Proost.’ Hij stootte zijn glas tegen dat van haar.

‘Proost,’ zei Jazz glimlachend, en ze nam een slok. De wijn smaakte eerder als azijn. ‘Dus, brand maar los. Vertel eens wat je wilt weten.’

‘Oké.’ Jonathan haalde een kleine voicerecorder en een notitieboekje uit een van zijn ruime jaszakken.

‘Neem je dit op?’

‘Ja, als je het niet erg vindt. Ik kan ook gewoon aantekeningen maken als je dat liever hebt.’

‘Hangt ervan af wat je me gaat vragen.’

‘Niets vreselijks. Mijn proefschrift, zoals je vader je waarschijnlijk al heeft verteld, gaat over hoe het strafrechtsysteem er in het nieuwe millennium voor staat. Ik heb een aantal vragen voor je.’

‘Ik voel me net een van mijn verdachten tijdens een verhoor op het bureau.’ Jazz wees op de recorder. ‘Maar ga door. Het is weleens goed voor me om te zien hoe het is aan de andere kant van de tafel.’

‘Oké.’ Jonathan zette de recorder aan.

‘Het is de bedoeling dat je me nu een waarschuwing geeft en vraagt of ik wil dat er een advocaat bij aanwezig is.’

‘Je hebt gelijk, had ik moeten doen,’ beaamde hij. ‘Goed, de eerste vraag die ik je wil stellen is of jij, in jouw positie in de frontlinie bij de aanpak van misdaad, tevreden bent met het huidige strafrechtsysteem?’

Jazz beet op haar lip. ‘Heeft mijn vader je soms verteld dat dit mijn stokpaardje is?’

‘Nee, maar het moet toch een vloek zijn in het leven van iedere inspecteur om maanden aan een onderzoek te werken, de vermeende dader te arresteren en dan aan te moeten zien dat zo iemand vrijkomt op grond van een vormfout?’

Jazz zweeg even voordat ze antwoordde. ‘Jonathan, we kunnen dit op twee manieren doen. Als je me met naam en toenaam noemt in je proefschrift, dan ga ik de partijlijn volgen. Als je dat niet doet en we zetten dat ding uit, dan kan ik je een veel eerlijker antwoord geven. Wat heb je liever?’

Jonathan leunde over tafel en zette de recorder uit. Hij glimlachte naar haar. ‘Oké, vertel.’

Jazz begon hem te vertellen, eerst nog wat voorzichtig, waar volgens haar de problemen lagen. Tot haar verbazing antwoordde hij deskundig, en verdedigde hij het systeem.

‘Het probleem is niet de corruptie, al ben ik het eens met wat je zegt over machtsmisbruik en persoonlijke ambitie, maar uit wat ik heb gehoord van andere mensen die ik heb geïnterviewd, zijn de zaken die door de mazen van het net glippen meestal het gevolg van een samenspel van kleinzielige bureaucratie, onbekwame officieren van justitie. Ik bedoel, heb je het nieuwe witboek gelezen dat de regering net heeft uitgegeven? Over een mogelijke korting op de honoraria van advocaten die voor het Openbaar Ministerie werken? Nou, logisch dat de beste advocaten altijd voor de verdediging werken, zo zit de mens nu eenmaal in elkaar.’

‘Ja, en bovendien raakt het systeem verstopt door alle beroepsprocedures,’ deed Jazz een duit in het zakje. ‘Zelfs al wordt een verdachte veroordeeld, je weet nooit of er een of andere sluwe advocaat op de proppen komt met een verzonnen bewijsstuk, soms iets concreets, maar meestal een of ander psychologisch excuus.’

‘De school van “ik kan er niks aan doen dat ik een moordenaar ben, want als baby kreeg ik geen borstvoeding van mijn moeder”, bedoel je?’ Jonathan trok een gezicht.

‘In één keer goed. Sorry, ik klink misschien hard, maar het leven is ook gewoon hard. Geen mens heeft een perfecte kindertijd of puberteit. We hebben allemaal wel redenen waarom we eropuit zouden willen trekken om iemand in koelen bloede te vermoorden. Goddank doen de meesten van ons dat niet. Maar de mensen die dat wel doen, moeten de verantwoordelijkheid nemen voor hun daden, ongeacht de omstandigheden. Ze moeten gestraft worden voor wat ze hebben gedaan.’

‘Mee eens. En je hebt hier natuurlijk ook persoonlijk ervaring mee,’ zei Jonathan zachtjes. ‘Ik weet wat er met je vader gebeurd is.’

Jazz vond het vreselijk om het erover te hebben. Het stond haar allemaal nog zo levendig voor de geest. ‘Ja. Maar mijn vader was een goed mens, een dominee, die een achtergestelde gemeenschap probeerde te helpen. En wat heeft die moeite hem opgeleverd? Een kogel in de rug. De schutter kreeg twee jaar en kwam na zes maanden vrij. Op grond van verminderde toerekeningsvatbaarheid. Om vervolgens drie weken later weer een misdrijf te plegen.’

‘Dat is heel erg. Ik weet echt niet wat ik moet zeggen.’ Jonathan zuchtte. ‘Mag ik vragen wat hij in Hackney deed? Ik meende dat hij daarvoor theologie doceerde, hier in Cambridge?’

‘Klopt. Ik heb tot mijn twaalfde hier in Cambridge gewoond. En toen vertelde mijn vader zijn vrouw en dochter dat hij het beu was theologie te onderwijzen aan een stelletje geprivilegieerde studenten. Hij wilde eropuit en van zijn woorden daden maken. Dus werd hij gewijd als priester en verhuisden we naar Hackney. Ik verhuisde van mijn knusse gymnasium hier in Cambridge naar een grote scholengemeenschap in Oost-Londen en dat was een cultuurschok. Maar ik werd er wel hard van.’

‘Dat geloof ik graag. Jij liever dan ik, zeg.’

‘Het was zwaar, ja, maar ik bewonderde mijn vader zo om wat hij deed. En ik leerde onderweg allerlei trucjes, dingen die me sindsdien goed van pas komen in mijn huidige werk.’

‘Zoals?’

‘Nou, dit is echt off the record, hoor.’ Jazz glimlachte wrang. ‘Ik weet precies waar ik moet zijn om alles te scoren waar je zin in hebt: uppers, downers, blues, wiet, E, coke, heroïne…’

‘Wanneer gaan we?’

‘Heel grappig.’

‘Geintje. Ik doe niet aan dat spul, nooit gedaan ook.’

‘Dat zou ik ook zeggen tegen iemand van de politie,’ kaatste Jazz terug.

‘Nee. Ik geloof in de waarheid spreken. En gelukkig ben ik er nog nooit mee in aanraking gekomen. Echt niet,’ herhaalde hij.

‘Nou, ik wel. Tenminste, een tijdje. Ik heb het echt geprobeerd. Dat was… in de mode bij mij op school. Zoiets als schoolmelk in de pauze.’

‘Een overgangsritueel?’

‘Yep. Zoiets. En ik was een wit meisje van nette komaf…’ verzuchtte Jazz. ‘Ik wilde geaccepteerd worden. En weten hoe “andere mensen” leven heeft me een heel goed inzicht gegeven. Ik begrijp wat deze kinderen moeten doormaken om maar relatief ongeschonden op te groeien.’

‘En wat gebeurde er met je vader?’

‘Zoals gewoonlijk raakte hij veel te emotioneel betrokken bij zijn gemeente, die van een paar oude besjes uitgroeide tot driehonderd man, toen hij daar priester was. Mijn vader is een erg charismatische figuur. Hij had vooral goed contact met één vrouw die een kind had dat aan leukemie zou overlijden. Ze kwam bij hem voor spirituele steun en was vaak bij ons thuis. Haar man, die een bekende drugsdealer was, vond dat niet leuk, kwam op een dag naar ons huis en schoot mijn vader van dichtbij door zijn rug, in onze keuken.’

‘Shit,’ zei Jonathan zacht.

‘Hij mag van geluk spreken dat hij het überhaupt heeft overleefd,’ voegde Jazz eraan toe. ‘Hij kreeg een hartaanval op de operatietafel. Zijn gezondheid is heel zwak, en dat wordt met de dag erger.’

‘Maar niettemin is hij hier in Cambridge een vaste waarde. Hij is vermaard binnen de universiteit, om zijn wijsheid, zijn vriendelijkheid, en zijn schunnige grappen.’ Jonathan glimlachte met twinkelende ogen.

‘Hij is een heel bijzondere man,’ mompelde Jazz, ‘en ik hou ontzettend veel van hem, ondanks al zijn gebreken.’

‘Je best doen om wat goeds te doen voor de mensen is geen gebrek, Jazz.’

‘Nee, dat weet ik wel. Maar samenleven met zo’n heilige kan weleens zwaar zijn. Vooral mijn moeder heeft veel moeten verduren.’

‘Dat snap ik. En jij ook, Jazz,’ zei hij voorzichtig, zijn blauwe ogen op die van haar gefixeerd.

‘Maar goed, genoeg daarover.’ Ze voelde dat ze bloosde. ‘Wil je nog iets anders weten? Ik moet er weer vandoor.’ De woorden kwamen er bruusker uit dan ze waren bedoeld, maar ze voelde zich ongemakkelijk.

‘Nee, ik geloof het niet. Voorlopig, in elk geval. Ik moet naar huis om mijn aantekeningen uit te werken. Zou je nog eens willen afspreken als ik toch nog iets wil weten?’

‘Ik heb het nu even erg druk.’ Ze stond op.

Jonathan deed hetzelfde. ‘Met een zaak bezig?’

‘Ja.’

‘Interessant?’

‘Ja.’ Ze liep naar de deur. ‘Tot ziens, Jonathan, ik hoop dat je er iets aan hebt.’ Ze strekte haar hand naar hem uit. Hij negeerde hem.

‘Sta je geparkeerd op Trinity?’

‘Ja.’

‘Ik loop wel met je mee. Het huis waar ik met iemand woon is ook die kant op.’

Jonathan ging haar voor naar buiten.

Jazz liep zwijgend naast hem. Ze voelde zich onrustig en vroeg zich af hoe hij erin geslaagd was haar veel meer te laten vertellen dan ze van plan was geweest.

Ze kwamen weer bij de portiersloge aan. Jonathan draaide zich naar haar om.

‘Dank je voor je tijd, Jazz. Ik stel het erg op prijs.’

Hij keek haar een seconde met zijn blauwe ogen aan, leunde toen naar voren en kuste haar op de wang. ‘Tot ziens, dan maar.’

‘Tot ziens.’

Jazz beende snel van hem weg, naar de veiligheid van het appartement van haar ouders. Er was geen tijd om na te denken over wat er was gebeurd, want ze werd bij de deur opgewacht door Celestria.

‘Blij dat je er bent, Jazz. Je vader weigert naar bed te gaan tot je er weer bent. Hij heeft een van zijn oude makkers gebeld over Hugh Daneman. Kom binnen.’

‘Jazz, lieve schat.’ Haar vader zag er bleek uit, maar zijn ogen straalden. ‘Ik heb nieuws over dat lijk van je. Celestria, een piepklein glaasje cognac voor mezelf en onze dochter, graag, dat praat wat makkelijker.’

‘Voor mij niet, pap. Ik moet nog naar huis rijden.’ Jazz nestelde zich in de stoel.

‘En ook niet voor jou, Tom. Je zit al aan je quotum voor vandaag.’

‘Duvel op met dat quotum en geef me gewoon een klein glaasje cognac.’

Celestria keek Jazz hulpeloos aan en pakte toen een fles cognac uit de kast, schonk een heel klein beetje in een glas en overhandigde dat aan Tom.

‘Dank je, schat.’ Hij nam een slokje. ‘Zo, een oude makker van mij, Crispin Wentworth, wist mij dingen te vertellen over Hugh Daneman. Ze zaten samen op Oxford, en na hun promotie kregen ze er beiden een baan als docent aangeboden. Ik neem aan dat je wist dat Hugh homo was?’

‘Niet zeker, maar de gedachte was wel bij me opgekomen. Een man die zijn hele leven ongehuwd is gebleven… dan is dat natuurlijk een mogelijke reden.’

‘Nou, ik kan je verzekeren dat hij honderd procent homoseksueel was. Crispin kan het weten, want die is het ook.’ Tom glimlachte. ‘In die tijd gebeurden er behoorlijk pikante dingen in Oxford, maar zoals ik eerder zei, het was begin jaren zestig, dus dat gebeurde overal.’

‘Het is heel erg om jaloers te zijn op de leuke tijd die je ouders hadden toen ze jong waren, maar soms ben ik dat wel,’ verzuchtte Jazz. ‘Maar goed, ga verder, pap.’

‘Nou, het schijnt dat Hugh Daneman overkwam wat je niet moest gebeuren: hij werd verliefd op een van zijn leerlingen. Een man, uiteraard. En hij was zo dom om dat niet goed genoeg voor zijn superieuren te verbergen. Die kregen er uiteindelijk lucht van en hij werd op staande voet ontslagen.’

‘Aha. Weet je wie de leerling was?’

Tom stak zijn handen in de lucht. ‘Daar kom ik zo op. Hugh is toen naar het buitenland vertrokken en Crispin verloor hem een jaar of wat uit het oog. Toen ze weer contact kregen, gaf Hugh Latijn op St Stephen’s.’

‘Het verbaast me dat ze hem aannamen, als hij ontslagen was door Oxford wegens een relatie met een mannelijke student.’

‘Dat kan zomaar eens in de doofpot gestopt zijn. Zo ging dat in die tijd. Misschien zou er verder geen ruchtbaarheid aan gegeven worden als Hugh stilletjes zou vertrekken. Politieonderzoek en uitgebreide referenties waren toen nog niet zo gebruikelijk als nu. Hoe dan ook, op de een of andere manier dook hij op op St Stephen’s.’

‘En die jongen op wie Hugh verliefd was? Wie was dat?’ vroeg Jazz.

‘Het is een vrij interessant verhaal. De student in kwestie was ene Corin Conaught. Hij stond bekend om zijn drank- en drugsmisbruik, maar was, volgens Crispin, een charismatische, mooie en aristocratische jongeman. Een beetje zoals Bosie, de minnaar van Oscar Wilde, stel ik me zo voor. Hij liet een spoor van zowel mannelijke als vrouwelijke harten gebroken achter.’

‘Hij was biseksueel?’

‘Ja, maar laat me nou even doorgaan met mijn verhaal voor ik het spoor bijster raak. Hugh Daneman werd halsoverkop verliefd op hem. En voor zover Crispin wist, was Corin ook erg op Hugh gesteld en waren ze een poosje een “setje”, tot Hugh gevraagd werd te vertrekken.’

‘Het verbaast me dat het zo’n schandaal was. Omdat jij zegt dat alles kon in de jaren zestig.’

‘Alles kon ook, maar ook weer niet écht alles. Elke relatie tussen een docent en een student is nu ook nog steeds verboden. Sommige dingen veranderen nooit. En Corin kwam uit een hooggeplaatste katholieke familie. Corins vader, Ralph, Lord Conaught, stierf terwijl zijn zoon in Oxford aan het zuipen was. Blijkbaar kreeg Corin te horen dat zijn vader op het punt stond om het tijdelijke voor het eeuwige te verruilen tijdens een wel heel losbandig feestweekend, en hij nam niet eens de moeite naar huis te gaan om afscheid te nemen van zijn vader. En zijn ouders zullen vast lucht gekregen hebben van de beruchte verhouding van hun zoon met Hugh Daneman. Vervolgens, ook al was Corin de oudste zoon, en erfgenaam van Conaught Estate en de titel, onterfde zijn vader hem en liet alles na aan de volgende erfgenaam, zijn jongere broer Edward Conaught.’

‘Wat een drama,’ verzuchtte Jazz.

‘Ja, en zoals alle drama’s heeft ook dit een schrijnend einde. Het schijnt dat Corin vanuit Oxford naar huis ging, omdat hij een paar weken na de dood van zijn vader van de universiteit werd geschopt. Zijn broer Edward gaf hem een cottage op het landgoed. De vijf jaar daarna heeft hij doorgebracht met drinken en toen overleed hij. Hij was pas zesentwintig, die arme jongen.’

‘Waar ligt dat landgoed?’

‘Vlak bij jou, ergens in Norfolk.’

‘O ja?’

‘Ja.’ Tom keek tevreden. ‘En, hebt u hier iets aan, mevrouw?’

‘Absoluut, pap. Dit is fantastisch. Nu heb ik tenminste een aanknopingspunt. Het verklaart misschien ook waarom Hugh Daneman zo plotseling naar St Stephen’s kwam. Als de liefde van zijn leven in Norfolk woonde, dan is hij die misschien wel gevolgd.’

‘Zou goed kunnen. Hoe dan ook, ik hoop dat je hiermee aan de slag kunt.’

‘Dat kan ik zeker, en bedank ook je vriend Crispin voor zijn hulp. Heel erg bedankt, pap.’ Jazz stond op. ‘Ik moet nu echt gaan. Dag, mam.’

‘Dag, lieveling.’ Celestria kuste haar. ‘Laat ons maar weten hoe het verdergaat.’

‘Zal ik doen.’

Toen ze bij haar auto aankwam, opende Jazz de kofferbak en pakte haar werktas eruit. Ze haalde de map tevoorschijn met daarin de foto die ze naast het bed van Hugh Daneman in zijn Londense flat had gevonden. Ze staarde naar de foto, het engelachtig mooie gezicht en het lange blonde haar. Ze draaide hem om en las de inscriptie nog eens.

En ze besefte dat het gezicht niet, zoals ze eerst gedacht had, van een vrouw was… maar van een man.

14

‘Goedemorgen, mevrouw. Goed weekend gehad?’

Miles zat al aan zijn bureau toen Jazz op de school aankwam.

‘Prima. Jij?’ Jazz zette haar werktas op het bureau, haalde haar laptop eruit en plugde hem in.

‘Wilde feesten en een bed vol supermodellen,’ zei Miles grijnzend. ‘Maar in werkelijkheid heb ik cricket zitten kijken op tv. De wedstrijd was in het Caribisch gebied, dus ik heb geprobeerd me wat te koesteren in de zonneschijn. De rector heeft ons ontboden om nu meteen op audiëntie te komen. Blijkbaar heeft deze puinhoop van een school nu niet alleen een dode leerling en een dode mentor, maar ook een vermist kind.’

Jazz keek op van haar scherm. ‘O ja? Wanneer is dat gebeurd? En waarom ben ik niet op de hoogte gesteld?’

‘Gistermiddag. En ik neem aan dat niemand contact met ons heeft opgenomen omdat het betreffende kind ontvoerd lijkt te zijn door zijn vader en de school waarschijnlijk dacht dat dit niets met de zaak te maken heeft. De plaatselijke dienders hebben helpen zoeken.’

‘Wie is die jongen?’

‘Dat zei hij niet, maar de moeder zit nu bij de rector in zijn kantoor. Ik zei dat u zodra u aankwam meteen zou komen.’

Jazz overhandigde Miles een stuk papier. ‘Wil jij uitzoeken welk telefoonnummer bij dit adres hoort? Bel ze op en zeg dat we vanochtend even langs willen komen.’

‘Goed, mevrouw. Nog iets anders?’

‘Ja. Zoek uit waar brigadier Roland in vredesnaam uithangt en waarom híj me niet onmiddellijk op de hoogte heeft gebracht van die vermiste jongen. En laat Sebastian Frederiks over een half uur hiernaartoe komen.’ Jazz stond op en liep naar de deur, die ze achter zich dichtsloeg.

De secretaresse van de rector zat bleek en met een geschrokken blik achter haar computer.

‘Ze verwachten u daar binnen,’ zei ze en ze knikte in de richting van het kantoor.

‘Dank u.’ Jazz ging de kamer binnen en trof daar een knappe, tengere vrouw, die voor het bureau van Robert Jones zat.

‘Inspecteur Hunter, goedemorgen. Dank u voor uw komst. Dit is mevrouw Millar, de moeder van de vermiste jongen.’

‘En dat is…’

‘Rory Millar. Misschien heeft uw brigadier u al op de hoogte gebracht van de situatie?’

‘In het kort. Dag, mevrouw Millar.’ Jazz gaf de vrouw een hand. ‘Kunt u me vertellen wat er is gebeurd?’

‘Ja, ik zal mijn best doen.’ Angelina begon met horten en stoten te vertellen over de gebeurtenissen van de afgelopen vierentwintig uur.

Jazz luisterde tot ze klaar was en knikte toen.

‘Aha. Dus uw zoon is eigenlijk niet vermist. Hij is bij zijn vader, maar u weet niet waar ze zijn.’

‘Ik heb nog geen antwoord gekregen op mijn berichtje, dus hij heeft nog niet gezegd waar ze zijn, en mijn… advocaat is bang dat het wel een zaak voor de politie is vanwege het drankprobleem van mijn ex en het feit dat hij depressief is geweest. Is dat zo, denkt u?’

Jazz herinnerde zich David Millar, wanhopig en met een woeste blik, buiten dit kantoor. En Rory Millar zelf, die ze nog moest spreken, wiens naam de vervelende gewoonte leek te hebben met regelmaat op te duiken.

‘Als hij niet gereageerd heeft op uw verzoek om u te laten weten waar hij met uw zoon naartoe is, ja, dan is er enige reden tot bezorgdheid. Maar er is toch zeker geen reden om aan te nemen dat Rory in gevaar is, of wel, mevrouw Millar? Hij is per slot van rekening bij zijn vader.’

Uit Angelina’s grote blauwe ogen sprak dat ze het daarmee eens was. ‘Dat is ook wat ik tegen mijn advocaat gezegd heb, maar hij stond erop dat ik u vanmorgen zou spreken.’

‘Hebt u enig idee waar uw ex-man Rory mee naartoe kan hebben genomen?’

‘Nee. Mijn advocaat was bang dat hij hem misschien meegenomen heeft naar het buitenland, maar dat kan helemaal niet, want ik heb Rory’s paspoort thuis.’

‘Dat hoeft niet te betekenen dat hij geen duplicaat voor zichzelf heeft kunnen krijgen.’

‘Echt?’ Angelina beet op haar lip. ‘O jee.’

‘Ik zal een algemeen alarm uit laten gaan. Hebt u toevallig een foto van uw zoon en uw man? Die hebben we nodig om in te scannen op de computer.’

‘Ja, Juli… mijn advocaat zei al dat u die zou willen hebben.’ Angelina haalde een envelop uit haar handtas en overhandigde hem aan Jazz. ‘Het komt toch wel goed met hem, hè?’

‘Daar ga ik wel van uit, maar het is het beste als we proberen uit te zoeken waar hij is. Als u verder niets wilt bespreken, dan moet ik weer terug naar mijn bureau. Ik kom later nog wel even langs om u bij te praten, meneer Jones.’

Jazz glimlachte kort naar beiden en verliet de kamer.

Terug achter haar bureau schoof Jazz de foto’s uit de envelop. De eerste was van David Millar, duidelijk uit de tijd voordat hij naar de fles greep en zijn leven in puin lag.

Ze legde die aan de kant en staarde naar de foto van Rory Millar. En hapte naar adem.

‘Mijn god!’ Ze floot en zocht toen in haar tas naar de plastic map met daarin de foto van de jongeman van wie ze nu wist dat het Corin Conaught was. Ze legde de foto van Rory ernaast en riep Miles erbij om eens te kijken.

‘En?’ vroeg ze terwijl hij ze bestudeerde.

‘Wauw! Dat moet familie zijn, dat kan niet anders,’ zei Miles.

‘Dit is Corin Conaught, de vroegere minnaar van Hugh Daneman, inmiddels overleden, en dit is Rory Millar, de vermiste jongen.’

‘Wacht even, zegt u nu dat Corin een “hij” is en niet een “zij”?’

‘Ja. Die lieve oude speurneus van een vader van me heeft me op het juiste spoor gezet. Ze lijken echt op elkaar, vind je ook niet?’

‘Griezelig veel,’ beaamde Miles. ‘Weet u of ze familie van elkaar zijn?’

‘Nog niet, nee. Rory’s moeder heeft me deze foto net pas gegeven. Het zou heel goed toeval kunnen zijn. Foto’s zijn vaak misleidend. Maar ik wil Rory wel zo snel mogelijk vinden.’ Jazz overhandigde Miles de foto’s van Rory en zijn vader. ‘Scan deze maar in en maak melding van zijn vermissing.’

‘Komt goed. We worden trouwens om elf uur in Conaught Hall verwacht. Ik heb met de huishoudster van Lord Conaught gesproken. Ze was niet erg behulpzaam, maar ze vertelde me dat de lord invalide is en niet van bezoek houdt.’

Er werd op de deur geklopt.

‘Binnen.’

De onoprechte glimlach van Sebastian Frederiks verscheen toen hij om de deur de kamer in keek. ‘U wilde me spreken?’

‘Pak een stoel en ga zitten, meneer Frederiks.’

‘Al nieuws over die arme Rory?’

‘Nee, nog niet. Maar vertelt u eens, meneer Frederiks, waarom hebt u niets gedaan om de voortdurende pesterijen van Charlie Cavendish te stoppen? En in het bijzonder de manier waarop hij Rory Millar pestte?’

Sebastian keek verbaasd. ‘Wie heeft u dat verteld?’

‘Dat doet er niet toe. Beantwoord mijn vraag alstublieft.’

Frederiks sloeg zijn armen over elkaar. ‘U hebt misschien gehoord dat Charlie een beetje een pestkop was voor de jongere jongens…’

‘Ja, dat komt steeds weer terug, meneer Frederiks. Wilt u soms zeggen dat het niet waar was?’

‘Nee, dat wilde ik niet zeggen. Maar het was nooit kwaadaardig en ik heb zeker niet het gevoel dat Charlie specifiek de pik had op Rory Millar.’

‘O nee? Waarom heb ik dan gehoord dat Cavendish Rory een nacht in de kelder heeft opgesloten? Dat klinkt mij nogal specifiek in de oren.’

‘Hoor eens, er was geen bewijs dat Charlie dat gedaan had,’ antwoordde Frederiks zwakjes.

‘Maar de kans is groot dat het wel zo was?’

‘Het kan, ja. Maar inspecteur, wat kon ik doen zonder bewijs?’

Jazz zuchtte gefrustreerd. ‘U zit twintig jaar in het onderwijs, u bent ruim acht jaar huismeester. Dan moet u toch wel enige ervaring hebben met hoe u om moet gaan met dit soort gevallen. Zelfs zijn vrienden wisten dat hij het was.’ Jazz wendde zich tot Miles. ‘Toch?’

‘Ja, mevrouw,’ beaamde Miles.

Het zweet brak Frederiks uit. ‘Laat me u dit vertellen, inspecteur, ik pak mijn jongens keihard aan voor elke vorm van pesten. Maar het is steeds weer hetzelfde probleem. Het slachtoffer van de pestkop is zo bang voor de gevolgen dat hij niet wil toegeven wie volgens hem de dader van het wangedrag is.’

‘Dus Rory Millar heeft u niet verteld dat het Charlie Cavendish was die hem in de kelder had opgesloten?’

‘Nee. En trouwens, hoe moest hij dat weten? Hij stond aan de andere kant van de deur. Maar ik wist heus wel dat Rory doodsbang was. Ik heb hem daar gevonden. Ik nam aan dat het eerder kwam door dat onzinverhaal over de geest van een jongen die daarbeneden gestorven zou zijn. Rory heeft dat verhaal natuurlijk ook gehoord. Hij leek zelf wel een geest toen ik hem bevrijdde.’

‘Gek dat niemand hem eerder heeft gehoord. Hij moet toch hebben geschreeuwd dat hij eruit wilde. Dat arme kind,’ voegde Miles eraan toe.

‘De jongens slapen op de tweede en derde verdieping en zoals u weet, heb ik mijn appartement aan de zijkant van het huis. Het punt is, of we hem nu wel of niet hadden kunnen horen, we hébben hem niet gehoord.’

‘U zegt dat hij erg overstuur was toen hij eruit kwam? Hebt u toen contact opgenomen met zijn ouders?’

‘Absoluut. Dit was de druppel. Rory was al een poosje vrij ongelukkig en hij trok zich steeds meer terug. Dat had ik grotendeels toegeschreven aan het trauma van de scheiding van zijn ouders, maar toen dit gebeurde, vond ik natuurlijk dat ik met hen moest praten. Althans, ik heb geen contact gezocht met mevrouw Millar, zijn moeder, want die kan wat overbezorgd zijn en een beetje neurotisch wat haar zoon betreft, maar in plaats daarvan heb ik meneer Millar gebeld. Ik sprak hem vorige week over Rory.’

‘Gezien de omstandigheden dunkt mij dat mevrouw Millar het volste recht heeft om neurotisch te zijn over het welzijn van haar zoon,’ antwoordde Jazz geërgerd. ‘En, hoe reageerde David Millar?’

‘We hadden een kort gesprekje aan de telefoon. Ik heb er geen enorm punt van gemaakt, want het heeft geen zin als iedereen over zijn toeren raakt. Ik heb tegen meneer Millar gezegd dat het misschien een goed idee zou zijn als hij eens een praatje maakt met zijn zoon, om te zien of hij los kan krijgen wat er aan de hand is. Vervolgens heb ik Rory gevraagd om zijn vader te bellen.’

‘En heeft hij dat gedaan?’

‘Ik herinner me wel dat ik Rory bij de telefooncel zag… dat was donderdag, ja, de dag voordat Cavendish dood werd aangetroffen.’

‘Maar u weet niet zeker of hij inderdaad David Millar aan de lijn had?’

Frederiks haalde zijn schouders op. ‘Nee, dat weet ik niet, maar het punt was… eigenlijk…’ Hij krabde op zijn hoofd.

‘Ja, meneer Frederiks?’

‘Ik bedenk me net iets. De dag nadat ik Rory in de telefooncel heb gezien, dat was de vrijdag dat Charlie overleed, was ik op weg naar mijn afspraak, rond half acht die avond. Ik reed net de parkeerplaats van de school af, toen ik bij toeval David Millar uit zijn auto zag stappen.’

‘Aha.’

‘Er kwamen een heleboel ouders aan voor het concert in de kapel. Rory zat in het koor, dus het kan zijn dat Millar kwam om naar zijn zoon te luisteren. Maar…’ Frederiks haalde weer zijn schouders op. ‘… ik heb hem daarvoor nog nooit in de kapel gezien.’

‘Ik neem aan dat de auto van meneer Millar weg was tegen de tijd dat u die avond weer op school aankwam?’ vroeg Jazz.

‘Natuurlijk. Ik heb u al gezegd dat het rond middernacht was toen ik terugkwam. Luister, inspecteur, ik wil niets suggereren, maar wat als Rory zijn vader in vertrouwen heeft genomen over zijn vermoeden dat het Cavendish was die hem in de kelder had opgesloten?’

‘Dus u geeft toe dat Charlie het inderdaad op hem voorzien had,’ drong Jazz aan.

‘Er wordt veel geplaagd onder de jongens. Sommigen kunnen ermee omgaan, anderen niet. En Rory kon het dus niet. En ja,’ verzuchtte Frederiks, ‘ik geef toe dat ik eerder tussenbeide had moeten komen. En nu is hij weggelopen… maar…’ Frederiks keek niet-begrijpend.

‘Wat is er?’

‘Het klopt niet, of wel? Ik bedoel, als Rory Charlies doelwit was, dan zou die nu toch juist dolblij moeten zijn dat hij er niet meer is? Waarom zou hij in hemelsnaam weglopen?’

‘We hebben geen idee.’ Jazz besloot van onderwerp te veranderen, want ze wilde niet speculeren over aspecten van de zaak met een mogelijke verdachte. ‘Meneer Frederiks, ik moet u nogmaals vragen waar u die vrijdagavond was?’

‘Dat kan ik echt niet zeggen.’

‘Bent u zich ervan bewust dat het een strafbaar feit is om informatie achter te houden die van belang is voor een politieonderzoek?’

‘Luister, inspecteur, ik kan alleen maar herhalen dat waar ik die vrijdagavond was niet relevant is voor uw zaak.’

‘Daar wil ik graag zelf over oordelen, meneer Frederiks. En wat mij betreft is het wel degelijk relevant. U hebt toegegeven dat u de Epilim voor Charlie Cavendish bij zijn bed hebt gelegd voordat u wegging. We hebben geen bewijs dat u niet degene was die de tabletten heeft verwisseld.’

‘Maar als ik dat zou hebben gedaan, waarom zou ik dan in godsnaam gezegd hebben dat ik die tabletten daar überhaupt had neergelegd?’

‘Omdat het een feit was en omdat dat op het medicijnblad genoteerd stond. En u dacht misschien dat Charlies dood onbetwist zou blijven als een eenvoudige epileptische aanval…’

‘Dat dachten we anders wel allemaal, inspecteur…’

‘En u dacht ook dat uw daden niet in twijfel getrokken zouden worden…’

‘Bent u mij nou aan het beschuldigen?’ Frederiks stond abrupt op.

‘Nee. Natuurlijk niet. Maar ik adviseer u wel ons te vertellen waar u die avond was. Het feit dat u dat niet wilt maakt u eerder verdacht dan dat het u vrijpleit.’

Frederiks zakte onderuit in de stoel. ‘Het kan niet. Het kan gewoon echt niet.’

‘Dan moet ik u misschien op uw rechten wijzen en u arresteren voor het verstoren van het gerechtelijk onderzoek. Ik neem aan dat u iemand anders in bescherming neemt, maar laat me u waarschuwen dat u daarmee uw eigen integriteit op het spel zet als huismeester en degene die direct verantwoordelijk was voor de veiligheid van Charlie Cavendish. Als u weigert met een alibi te komen dat kan bevestigen dat u elders was, dan heb ik geen enkel bewijs dat u niet hier was.’ Jazz keek op haar horloge. ‘Dank u voor uw komst.’

Frederiks knikte, stond op en verliet zonder een woord de kamer.

Jazz trok haar jas aan en zocht naar haar autosleutels.

‘Wat denkt u, mevrouw?’ Miles keek haar over zijn laptop aan.

‘Hij kan zich de luxe niet veroorloven om nog lang te blijven zwijgen.’ Jazz zocht in haar tas. ‘Ik snap echt niet waarom hij niets deed terwijl hij wist dat Cavendish die kleine jongens terroriseerde, maar… verdorie! Ik weet niet waar ik mijn sleutels heb gelaten. Kun je me erheen brengen? Dan kunnen we onderweg nog een paar dingen bespreken.’

De zon piepte net achter de wolken tevoorschijn toen Miles vanuit Foltesham over de hoofdweg in westelijke richting reed, op weg naar King’s Lynn.

‘Wat denk jij van Frederiks?’ vroeg ze hem.

‘Laat ik het zo zeggen: ik zou niet graag onder hem liggen bij het rugbyen.’ Miles trok een gezicht. ‘Dus David Millar was op school op de avond dat Charlie stierf. Als Rory toen aan de telefoon met de vinger naar Charlie heeft gewezen, zou Millar hem dan, denkt u, uit wraak vermoord hebben? En zou David Millar geweten hebben dat Charlie allergisch was voor aspirine?’

‘Alle jongens in Fleat House worden gewaarschuwd voor elke allergie van hun huisgenoten, van pinda’s tot parfum,’ zei Jazz. ‘Het kan best zijn dat Rory het aan zijn vader heeft verteld, wie zal het zeggen? Hoe dan ook, we moeten hem vinden. Mijn instinct zegt me dat Millar junior op de een of andere manier bij dit alles betrokken is. En hij blijkt nogal ongrijpbaar.’

Miles schonk haar een grijns. ‘Net als vroeger, mevrouw.’

‘Wat bedoel je?’

‘Uw instinct klopt meestal. Het team vertrouwde er blind op.’

Jazz keek hem aan. ‘O ja?’ vroeg ze lachend. ‘Nou, ik zal je eerlijk zeggen dat ik nog nooit zo weinig aan mijn instinct heb gehad als nu.’

‘Dat komt nog wel, mevrouw, zoals altijd.’ Hij nam een scherpe bocht naar links. ‘Ik denk dat dit de ingang is. De huishoudster zei dat het meteen na de garage was.’ Miles reed tussen twee enorme, oude smeedijzeren hekken door, met een wachtershuisje opzij. De oprijlaan kronkelde door een open park, dat vol stond met oude eikenbomen. Ze passeerden een meer dat glinsterde in de zwakke zonnestralen, en kwamen ten slotte bij het huis aan.

‘Jemig, wat ontzettend Brideshead Revisited,’ mompelde Miles, terwijl hij de auto om de ronde vijver stuurde met in het midden een met mos begroeide fontein in de vorm van een jongetje dat op een hoorn blies.

‘Maar lelijk, vind je niet? Laat-victoriaans, zo te zien,’ zei Jazz, terwijl ze opkeek naar het vierkante roodbakstenen gebouw. De vele ramen glommen zodat je er niet door kon kijken, en langs de dakrand hingen waterspuwers, hun dreigende gezichten nu geschilferd en misvormd. ‘Het perfecte decor voor een gotische horrorfilm.’

‘Laat ik het zo zeggen: de rekening voor de verwarming zal hier behoorlijk oplopen,’ grapte Miles terwijl ze het bordes naar de voordeur op liepen en Jazz op de bel drukte. Boven de deur hing een verroeste plaquette met de tekst leveranciers dienen zich bij de dienstingang te melden.

De deur ging open en er verscheen een vrouw van middelbare leeftijd in een zwarte jurk in de deuropening.

‘Goedemorgen. Inspecteur Hunter en brigadier Miles voor Lord Conaught,’ zei Jazz.

‘Komt u mee, deze kant op, alstublieft.’ De vrouw knikte terwijl ze in een sobere, hoge ontvangsthal binnenkwamen met een oude geblokte marmeren vloer die zich tot in de verte uitstrekte. Jazz huiverde terwijl ze de vrouw volgde, de hal en een doolhof van donkere gangen door. Het was binnen kouder dan buiten.

Ze stopten voor een zware eiken deur en de vrouw wendde zich tot hen.

‘Ik heb Lord Conaught uitgelegd dat u hem wilt spreken, maar het gaat niet zo goed met hem. Hij is een paar jaar geleden van zijn paard gevallen en zit in een rolstoel. De artrose is toegeslagen en hij lijdt veel pijn. En er is hem ook nog zeer recent iemand ontvallen in de familie,’ voegde de vrouw eraan toe.

‘We zullen niet lang blijven, dat beloof ik,’ zei Jazz.

De vrouw knikte en klopte op de deur.

‘Binnen.’

De vrouw opende de deur om hen binnen te laten.

Toen ze de kamer binnenging, zag Jazz dat de grimmigheid van de rest van het huis in scherp contrast stond met de gezellige ruimte met de eikenhouten lambrisering waar ze zich nu in bevond. Er hingen kleurrijke jachtcartoons aan de muren, op de vloer lag sleets geruit tapijt en in de haard knapperde een vrolijk vuur. Aan weerszijden stonden tot de nok gevulde boekenkasten. De kamer rook naar natte hond, en er lag er ook inderdaad eentje zich te koesteren in de warmte voor de haard.

Edward Conaught zat in een rolstoel aan de ene kant van de haard, met een exemplaar van The Daily Telegraph op zijn knie.

Er stond een tafel naast hem, met daarop een stapel stukgelezen exemplaren van Country Life en wat potjes met pillen.

Hij glimlachte vermoeid naar hen en strekte zijn hand uit.

‘Edward Conaught. Aangenaam kennis te maken. Ga alstublieft zitten.’

Hij wees naar de oude sofa, bedekt met hondenharen, en draaide zijn rolstoel om hen aan te kijken.

‘Ik heb geen idee waarom u mij zou willen spreken. Ik zit toch niet in de problemen, of wel? Alsof daar tegenwoordig nog sprake van kan zijn,’ grinnikte hij.

‘Nee, Lord Conaught, u hoeft zich geen zorgen te maken.’

‘Zeg maar Edward. En vertel, hoe kan ik jullie helpen?’

‘Het gaat over uw broer Corin,’ zei Jazz.

Edwards gezicht betrok. ‘Maar die is dood. Al zo’n veertig jaar, die arme kerel.’

‘Ja, dat weten we, meneer,’ zei Miles. ‘We komen vanwege een oude vriend van Corin, die onlangs overleden is. De lijkschouwer heeft bevestigd dat het zelfmoord was, maar omdat we denken dat zijn dood in verband kan staan met een lopend moordonderzoek, moeten we u spreken over uw broer.’

‘Ik begrijp het.’ Edward zuchtte. ‘Wie was die vriend?’

‘Hugh Daneman,’ zei Jazz.

‘Aha,’ knikte Edward. ‘Ja, ze waren… goede vrienden.’

‘Dan moet de eerste vraag zijn, meneer, of u op de hoogte was van een ongewoon intieme relatie tussen die twee.’

‘Ja, natuurlijk. Dat wist de hele familie.’ Edward staarde hen aan. ‘Je zou kunnen zeggen dat Hugh Daneman een deel van de reden was waarom ik uiteindelijk in dit mausoleum van een huis terecht ben gekomen en mijn leven lang heb geprobeerd dit vervloekte landgoed in stand te houden. Corin was mijn oudere broer. Volgens de regels zou hij het landgoed geërfd hebben. Wisten jullie dat?’

‘Ja, meneer, dat wisten we,’ antwoordde Jazz vriendelijk.

‘Niet dat je anderen de schuld mag geven van je eigen fouten, maar Corins streken hadden zeker zo hun weerslag op mij,’ verzuchtte Edward Conaught. ‘Corin begon in Oxford te experimenteren met drugs en seks. En toen heeft mijn vader hem vlak voordat hij overleed onterfd.’

‘Dus u kunt zich Hugh Daneman uit die tijd herinneren?’

‘O ja. Hugh liep als een verliefd kind achter hem aan. Corin was duidelijk dol op Hugh, maar ik denk dat de relatie voor Hugh veel meer betekende.’

‘De informatie die ik heb doet vermoeden dat Hugh gevraagd werd zijn docentschap aan Oxford op te geven vanwege zijn ongewenste banden met uw broer,’ voegde Jazz eraan toe.

‘Het zou me niet verbazen. Maar wat ik wel weet is dat, wat ook de aard van hun relatie was, Hugh hem heeft geholpen toen Corin in de problemen zat door de drugs en drank. Hij trok bij Corin in, in het huisje dat ik hem op het landgoed gegeven had nadat hij bij de universiteit was weggestuurd. Hugh deed zijn uiterste best om Corin te verplegen, maar ik vrees dat hij niet meer te helpen was. Hij overleed na het innemen van een dodelijke cocktail van heroïne en alcohol. Die arme jongen, zo zonde. Hij was pas zesentwintig.’ Edward zweeg even. ‘Ik vraag me weleens af of deze familie soms vervloekt is.’

‘Waarom zegt u dat, meneer?’ vroeg Miles.

‘Nou, onze familie heeft vorige week een andere tragedie te verwerken gekregen. U zegt dat Daneman zich van het leven beroofde… was hij depressief?’

‘Dat weten we op dit moment nog niet, maar als ik u mag vragen, meneer, om deze informatie niet met anderen te delen tot we meer zekerheid hebben over de omstandigheden? Ik zou u zeer erkentelijk zijn.’ Jazz glimlachte.

‘Hugh werkte nog steeds op St Stephen’s.’ Het was geen vraag, maar een vaststelling.

‘Ja, dat klopt.’

Edward staarde haar met intelligente grijze ogen aan. ‘Geeft u deze informatie nog niet vrij omdat u denkt dat het iets met Charlies dood te maken zou kunnen hebben?’

‘Dus u hebt iets over zijn dood gelezen in de krant, meneer?’ vroeg Miles.

Edward Conaught lachte even grimmig. ‘Ja, maar dat is niet de manier waarop ik van zijn dood hoorde. Charlie Cavendish is mijn neef.’

‘Uw neef?’ vroeg Jazz verbluft.

‘Ja, natuurlijk. Sorry, inspecteur, ik veronderstelde dat u dat wist, en dat dat de reden was waarom u me vandaag kwam opzoeken.’

‘Neem me niet kwalijk dat ik zo onwetend ben, en mag ik u alsnog condoleren?’ stamelde Jazz terwijl de kleur haar naar de wangen steeg.

‘Waarom zouden jullie dat in hemelsnaam hebben moeten weten? Adele en Charlie heetten allebei Cavendish, door die afschuwelijke man waar ze mee getrouwd is. Het lijkt me begrijpelijk dat jullie nog geen tijd hebben gehad om Charlies stamboom uit te pluizen. Trouwens, Adele komt deze week bij me langs. We moeten het erover hebben wat we in hemelsnaam met dit vervloekte landgoed gaan doen nu Charlie er niet meer is. Hij was onze enige erfgenaam. Er zijn verder geen mannelijke familieleden meer in leven. Veel van hen werden weggevaagd in de Tweede Wereldoorlog, en degenen die het overleefden, kregen allemaal dochters.’

‘Dus Adele is…’

‘Mijn zus, ja. Dertien jaar jonger dan ik, moet ik erbij zeggen, en vijftien jaar jonger dan Corin. Ze was pas elf toen hij overleed.’

‘Maar waarom erft zij het landgoed dan niet?’ vroeg Miles.

‘Op een dag zal een Commissie Gelijke Kansen ongetwijfeld bepalen dat vrouwen titels en landgoederen kunnen erven, maar momenteel gaat alles nog op basis van de wet eerstgeboorterecht. De erfgenaam moet mannelijk zijn. Dus aan de Conaught-lijn is een paar dagen geleden nogal een abrupt einde gekomen.’

‘Ik begrijp het, meneer,’ zei Miles.

‘Uw zus Adele, heeft zij soms ook een cottage in Cley?’ vroeg Jazz.

‘Nee. Als ze in Norfolk is, logeert ze natuurlijk hier. Plaats genoeg.’ Edward glimlachte wrang. ‘Waarom vraagt u dat?’

‘Ik zag haar een paar dagen geleden in Cley boodschappen uitladen.’

‘Echt? Waarschijnlijk was ze op een van haar liefdadigheidsmissies, voedselpakketten voor bejaarden of zo, of gewoon op bezoek bij een vriendin, hoewel het me verbaast dat ze me niet heeft laten weten dat ze hier in Norfolk was. Maar goed, ik ben natuurlijk niet mijn zusters hoeder.’

‘Nee,’ antwoordde Jazz kort, omdat Edward verder wilde uitweiden.

‘U zult zich wel afvragen waarom Charlie en Hugh Daneman, die, of we dat nu leuk vonden of niet, een band met deze familie had, beiden binnen een paar dagen na elkaar dood zijn aangetroffen.’

‘Ja, maar het feit dat er een verband is geeft me een nieuwe insteek voor het onderzoek.’

‘Zijn moeder vertelde me dat Charlie overleed aan een anafylactische shock. Klopt dat?’ vroeg Edward.

‘Dat klopt. We proberen vast te stellen waarom hij de aspirine heeft ingenomen die zijn dood heeft veroorzaakt. Kunt u me, vanuit het standpunt van een oom, zeggen wat u van hem vond?’

Edward zweeg even en dacht na. ‘Hij leek erg op zijn vader, en die moet ik niet zo,’ zei hij ten slotte. ‘Beantwoordt dat uw vraag?’

‘Ja. Maar was u toch nog steeds bereid om Conaught Estate na uw dood aan hem na te laten?’

‘Mijn lieve dame, kunt u zich de generaties voorstellen van vaders die wanhoopten om hun erfgenamen? Mijn vader was betrekkelijk vooruitstrevend. Hij besloot het landgoed aan mij over te dragen in plaats van aan mijn oudere broer, maar hij kon tenminste kiezen. De familienaam en het voortzetten van de lijn zijn in dit soort situaties belangrijker dan al het andere. Ook al had ik weinig met Charlie op, wie zegt dat hij niet zou uitgroeien tot een prima beheerder van het landgoed en dat hij een stel geweldige zonen zou krijgen? Misschien kon het landgoed wel wat agressief kapitalisme gebruiken. We zitten tenslotte in het nieuwe millennium. De verantwoordelijkheid heeft van mij ook een man gemaakt. Misschien was dat met Charlie ook wel gebeurd.’

‘Uw moeder? Leeft die nog?’ vroeg Jazz.

‘Ja, maar ze is heel zwak,’ zei Edward. ‘Ze woont in de oostelijke vleugel, zodat ik een oogje in het zeil kan houden.’

‘Zou u er bezwaar tegen hebben als we haar bezochten?’

Edward zuchtte. ‘Adele en ik hebben haar nog niet verteld van Charlies dood. We denken dat ze erg van streek zou zijn. En tot we besloten hebben wat we met het landgoed gaan doen, willen we niet dat ze zich zorgen maakt.’

‘Ik begrijp het.’ Jazz knikte. ‘Maar ik zou haar graag zien, en ook graag snel.’

‘Geef me dan wat tijd om haar voor te bereiden, en laat me haar zelf het nieuws vertellen. Ik zal ook zeggen dat u haar wilt spreken over een oude vriend van Corin die onlangs overleden is. Dat zal ze fijn vinden. Corin was altijd haar lievelingskind,’ voegde Edward eraan toe met een licht bittere klank in zijn stem.

‘Ik wil u niet pushen, maar misschien kunt het ons laten weten als u het haar verteld hebt?’

Edward knikte. ‘Geef me een paar dagen.’

‘Natuurlijk,’ zei Jazz, en ze stond op en schudde Edward de hand. Miles volgde haar voorbeeld.

‘Ik heb niet het gevoel dat ik jullie erg geholpen heb. Maar mocht u iets te weten komen, zou u mij daar misschien deelgenoot van willen maken? Geschiedenis is mijn vak, ziet u. Sinds mijn ongeluk tijdens het paardrijden ben ik vooral bezig met het bestuderen van de voorouders van Conaught. Het zou goed zijn om zowel de hedendaagse als de voormalige leden van de familie in het boek op te nemen dat ik aan het schrijven ben.’

‘Ik zal u op de hoogte houden. Nog één vraag, meneer. Corin heeft toch nooit een kind gekregen?’

Edward trok verbaasd een wenkbrauw op. ‘Voor zover ik weet niet, nee. Hoezo?’

‘Zomaar, meneer. Gewoon om zeker te zijn.’

‘Als hij wel een kind had gehad, dan zou ik voor de verandering wat rustiger slapen, zonder zorgen over de toekomst van het landgoed.’ Hij slaakte een zucht.

‘Ja, ik begrijp het,’ zei Jazz.

‘Nou ja,’ zei Edward, ‘dan wens ik jullie allebei nog een fijne dag.’

De huishoudster ging hun voor naar de voordeur en ze liepen het bordes af naar de auto. Jazz draaide zich om en nam het huis in zich op. De zon was ondergegaan, er stond een kille wind en uit de zich samenpakkende wolken viel een natte motregen.

En Jazz zou gezworen hebben dat ze een silhouet zich zag terugtrekken bij een raam op de linkerbovenverdieping van het huis.

Ze huiverde onwillekeurig en stapte de welkome warmte van de auto in.

15

Toen Jazz twintig minuten later bij Angelina Millar op de stoep stond, werd de deur geopend door een lange, onberispelijk geklede man. Hij leek ergens halverwege de dertig en was zo’n klassiek aantrekkelijk type met een vierkante kaaklijn en een volle bos keurig gekamd zwart haar.

‘Kan ik iets voor u doen?’ vroeg hij kortaf.

‘Ja, meneer. Ik ben inspecteur Hunter. Ik kom voor mevrouw Millar. Die woont hier toch?’

‘Wíj wonen hier, ja.’ Toen stak de man zijn hand uit. ‘Julian Forbes. Ik ben Angelina’s partner. Ik woon hier ook. Komt u binnen. Ik heb Angelina naar bed gestuurd om uit te rusten, maar ze zal wel niet echt slapen.’ Hij bracht Jazz via de hal naar de zitkamer. ‘Wacht hier maar even, dan zal ik kijken of ze wakker is.’ Hij knikte naar Jazz en verliet de kamer.

Jazz liep wat rond en merkte op hoe keurig alles was. Het leek wel een decor voor een toneelstuk. Ze kon de nieuwe verf nog ruiken.

Er hingen zorgvuldig gerangschikte foto’s van de engelachtige Rory met zijn moeder, maar Rory’s vader was nergens te zien.

Als er een nieuw vriendje in het spel was, zou dat het leven vast bemoeilijken. Ze vroeg zich af wat het deed met kinderen na een echtscheiding als de foto’s van een van hun ouders weggehaald en vervangen werden door een ander, onbekend en onbemind gezicht.

Jazz ging op de rand van een van de banken zitten, net toen Julian Angelina voorging, de kamer in.

‘Hallo, mevrouw Millar.’

Zelfs uitgeput zag Angelina er nog uit als om door een ringetje te halen. Wat een perfect paar vormden die twee, dacht Jazz.

‘Is er nog nieuws?’ Angelina’s uitdrukking hield het midden tussen vrees voor slecht en hoop op goed nieuws. Jazz had dit al zo vaak gezien.

‘Op dit moment niet, nee.’

‘O.’ Angelina liet haar schouders zakken, en ze ging naast Julian zitten. Hij hield haar hand nogal stijfjes vast.

‘Ik neem aan dat jullie ook nog niets gehoord hebben van Rory of van uw man?’

‘Nee, niets. Geen woord. Ik…’ Angelina beet op haar lip om niet te gaan huilen. ‘Ik heb heel veel berichten achtergelaten op Davids mobiel, maar hij heeft niet gereageerd.’

‘We gaan een apparaatje plaatsen op zowel uw mobiele telefoon als op uw vaste lijn, mevrouw Millar. Als uw man dan belt, willen we graag dat u probeert om hem aan de praat te houden. Dan kunnen we kijken of we via zijn telefoon een locatie kunnen achterhalen.’

Angelina schudde haar hoofd. ‘Hij gaat niet bellen, dat weet ik zeker. Hij heeft Rory en hij gaat hem niet teruggeven.’

‘Inspecteur Hunter, wat doen uw mensen eigenlijk aan deze situatie?’ snauwde Julian.

‘We hebben ze allebei als vermist aangemeld in het systeem en de foto’s die mevrouw Millar ons heeft gegeven, zijn naar alle korpsen in het hele land verstuurd.’

‘Nou, daar hebben we wat aan,’ hoonde Julian. ‘Kom nou toch, er raken dagelijks honderden mensen vermist en de computers worden overspoeld met foto’s van vermiste personen. We hebben het hier over ontvoering, door een vader die mentaal onstabiel is en fysiek agressief. Joost mag weten wat hij allemaal met die jongen doet.’ Julian kneep in Angelina’s hand. ‘Sorry, schat, maar het moet gezegd worden.’

Jazz negeerde Julian en richtte haar blik op Angelina. ‘Denkt u dat uw ex agressief is en dat hij in staat is om Rory iets aan te doen?’

Ze keek Jazz met een gekwelde blik aan. ‘Nee,’ zei ze ten slotte. ‘David mag dan een drankprobleem hebben, maar hij is stapelgek op zijn zoon, op het obsessieve af.’

‘Dus u denkt dat hij geobsedeerd is door Rory?’ vroeg Jazz met klem.

‘Nee, sorry, ik bedoel alleen… dat hij zielsveel van Rory houdt, zoals iedere normale vader, en toen we uit elkaar gingen, moet dat erg moeilijk voor hem geweest zijn. Het is in feite mijn schuld. Ik had moeten beseffen hoe wanhopig hij was.’

‘Mevrouw Millar, wist u iets over het feit dat Rory op school gepest werd?’

Angelina keek haar met haar porseleinblauwe ogen aan. ‘Nee, niets. Tenminste, daar heeft Rory me nooit iets over verteld.’

‘En pesten gebeurt op elke school, Angelina,’ zei Julian. ‘Het gebeurde in elk geval zeker toen ik op St Stephen’s zat. Je moet ermee leren omgaan, en niet huilend naar je ouders gaan. Het maakt je hard voor de toekomst.’

‘Gelukkig zien de meeste scholen dat tegenwoordig anders, meneer Forbes,’ antwoordde Jazz koeltjes. Zijn gebrek aan tact stoorde haar. ‘Het is hun hoogste prioriteit om het tegen te gaan en ik weet zeker dat het personeel op St Stephen’s daar net zo goed van op de hoogte is als op elke andere school.’

‘O, natuurlijk. Ik zeg alleen dat het onmogelijk is om het helemaal uit te roeien. Zo zitten jongens nu eenmaal in elkaar.’ Julian gaf een klopje op Angelina’s hand. ‘Ik weet bijna zeker dat Rory niets tegen je gezegd zou hebben, lieverd, dus voel je niet schuldig dat je het niet wist.’

‘Maar David wist het misschien wel. Daarom was hij hier vorige week, omdat hij een vreemd telefoontje had gehad van Rory. Hij wilde met me praten omdat hij bezorgd was over hem en…’

‘Ik heb hem eruit geschopt,’ zei Julian. ‘Hij was stomdronken, en ik vrees dat ik hem niet in mijn huis wilde hebben. De keer daarna dat ik hem zag, stond hij midden in Foltesham en zei me dat hij me zou vermoorden.’

‘Nee, schat, dat klopt niet helemaal. Hij zei dat hij je zou vermoorden als je ooit een haar op Rory’s hoofd zou krenken. Hij was er net achter gekomen dat wij iets hebben, dus dat kun je hem moeilijk kwalijk nemen.’

‘Godallemachtig, Angelina, jullie zijn gescheiden. Het gaat hem niet meer aan wat je doet of met wie je wilt zijn,’ viel Julian geïrriteerd uit.

‘Mevrouw Millar, ik heb vandaag van Sebastian Frederiks gehoord dat uw zoon gepest werd door Charlie Cavendish, de jongen die overleden is. Heeft Rory zijn naam ooit laten vallen?’ vroeg Jazz.

‘Nee, nooit. Waarom heeft meneer Frederiks mij dat niet verteld? Ik ben Rory’s moeder!’

‘Ik weet het niet,’ zei Jazz, want ze wilde niet aangesproken worden op wat Frederiks bezielde. ‘Dus u had geen idee dat uw zoon een probleem had op school?’

‘O nee.’ Angelina wreef in haar handen. ‘Hij was de laatste tijd zo stilletjes. Ik heb dat aan de scheiding geweten. Arme Rory. Waarom heeft hij in hemelsnaam niets tegen me gezegd?’

‘Ik vrees dat kinderen dat vaak niet doen. En bovendien vertrouwt u uw kind toe aan de zorg van verantwoordelijke volwassenen die, tenminste, dat mag u verwachten, namens u zullen optreden en passende maatregelen zullen nemen als dat nodig is.’

‘Zo is het,’ stemde Julian in. ‘Als er iemand in dezen schuld heeft, is het de school.’

‘Maar ik ben zijn moeder. Ik had het moeten zien. David wist dat er iets mis was. Daarom kwam hij hier.’ Angelina keek op naar Julian, die geen spier vertrok.

Jazz besloot tot de kern van de zaak te komen. ‘Uw ex-man is door meneer Frederiks gezien op de avond dat Charlie Cavendish overleed. Hij parkeerde zijn auto op de parkeerplaats van de school. Er was op dat moment een concert van het koor in de schoolkapel, waar uw zoon in zong, meen ik. Was u daar zelf ook bij?’

‘Ja.’

‘En hebt u David toen gezien?’

‘Nee, niet gezien. Maar toen David die avond hier thuiskwam, vertelde hij me wel dat hij op school was geweest om Rory te zoeken.’ Ze zuchtte diep. ‘Dit is allemaal zo onwerkelijk. Inspecteur, David stond tot een paar dagen geleden nog helemaal droog. Hij had al in geen maanden meer gedronken en ik weet dat hij zijn aa-bijeenkomsten bijwoonde, want ik ben bevriend met de vrouw van zijn huisarts. Die heeft een kind in Rory’s jaar.’

‘Lieverd, je kunt helemaal niet weten wat David wel en niet doet. Je hebt hem de afgelopen maanden nauwelijks gezien en volgens mij kun jij helemaal niks zeggen over zijn recente drinkgewoonten. Hij was in elk geval volkomen lazarus toen hij hier kwam.’

Angelina gaf geen antwoord.

Julian richtte zich tot Jazz. ‘Dus, inspecteur, wilt u soms suggereren dat David Millar er op de een of andere manier achter gekomen was dat Rory gepest werd door Charlie Cavendish en besloot het recht in eigen hand te nemen?’

Jazz staarde hem met een koele blik aan. ‘De omstandigheden suggereren dat we het als mogelijkheid niet kunnen uitsluiten.’

‘David? Iemand vermoorden?’ Angelina had eindelijk haar stem weer gevonden. Ze schudde haar hoofd alsof ze die gedachte van zich af wilde schudden. ‘Dat slaat nergens op! Hij had misschien een drankprobleem en was erg in de war omdat hij zijn baan was kwijtgeraakt, en toen ook nog zijn huwelijk en het dagelijkse contact met zijn zoon, maar dat wil nog niet zeggen dat hij een moordenaar is! Nee, inspecteur Hunter, echt, David is een zachtaardige man, geen moordenaar!’

‘Lieveling.’ Julian pakte Angelina’s handen vast en keek haar aan. ‘Alsjeblieft, wees eerlijk tegen jezelf. Ik wil best geloven dat David een zachtaardige man is als hij nuchter is, maar kom op, kijk dan naar wat er gebeurde die avond toen hij net ontslagen was? Om nog maar te zwijgen van de volgende morgen, toen hij buiten het huis tekeerging en ruiten ingooide om naar binnen te komen.’ Julian wendde zich tot Jazz. ‘Ik vrees dat Angelina een paar maanden geleden een contactverbod heeft moeten aanvragen. Haar ex gedroeg zich gewelddadig tegenover haar, en ze was erg bang, toch, Angelina?’

Angelina bracht een hand naar haar slaap. ‘Maar dat waren toch zeker verzachtende omstandigheden?’

‘Ja, dat ben ik met je eens,’ suste Julian. ‘Het probleem is alleen dat de situatie waar inspecteur Hunter het over heeft ook wijst op verzachtende omstandigheden. Je hebt zelf gezegd dat David bijna obsessief beschermend is wat Rory betreft. En het zou heel goed kunnen dat David met een hoop drank op in staat was om die Charlie uit de weg te willen ruimen.’

Angelina staarde Julian vol ongeloof aan. ‘Dat wil er bij mij gewoon niet in… nee!’ Ze schudde haar hoofd.

‘Mevrouw Millar.’ Jazz besloot in te breken in de dialoog tussen Angelina en Julian. ‘Ik weet dat dit een heel zware tijd is en het spijt me dat ik dat alleen nog maar erger maak. Maar ik denk wel dat we intensiever op zoek zullen moeten naar Rory en uw voormalige echtgenoot. Hebt u enig idee waar David uw zoon mee naartoe genomen zou kunnen hebben? Is er een speciale plaats waar hij weleens kwam of waar hij nog eens naartoe wilde?’

‘Ik weet dat hij graag met Rory op pad wilde in de vakantie en dat hij boos was toen ik zei dat ik al met hem ging skiën, maar ik heb niet gevraagd waar hij naartoe had willen gaan.’

‘Is er een bepaald deel van het land waar hij graag komt? Ergens waar hij als kind kwam, misschien?’

‘Hij hield veel van klimmen, dat weet ik wel. Zijn eigen vader nam hem altijd mee de bergen in, in Wales, Schotland, het Lake District… Hij zei altijd dat hij Rory ook mee zou nemen als die oud genoeg was.’ Angelina haalde haar schouders op.

‘Hoe zit het met zijn ouders?’

‘Zijn vader is een paar jaar geleden overleden en zijn moeder nog maar kortgeleden,’ verklaarde Angelina.

‘Heeft hij ergens goede vrienden? Broers of zussen waar hij naartoe zou gaan?’

‘David is een enig kind. En nee, hij heeft niet echt vrienden. Hij was altijd al een beetje een eenling.’

‘En bovendien,’ onderbrak Julian haar, ‘hij snapt natuurlijk ook best dat de politie daar als eerste zou gaan checken.’

‘Meneer Forbes, u gaat er zomaar van uit dat David ook echt is weggelopen met Rory. Maar het kan ook zijn dat hij, heel begrijpelijk, vond dat ze samen wat tijd nodig hadden en dat hij gewoon van plan is om binnenkort weer terug te komen.’ Jazz wendde zich tot Angelina. ‘Goed, ik denk dat ik voorlopig genoeg informatie heb.’ Ze klapte haar notitieboekje dicht en stak het in haar tas. ‘Zodra er nieuws is, laat ik het u weten.’

Angelina knikte langzaam. ‘Ik wil alleen mijn zoon terug. U denkt toch niet dat hij in gevaar is, inspecteur?’

‘Hij is bij zijn vader en uit alles wat u me verteld hebt, blijkt dat hij veel van hem houdt.’ Jazz stond op. ‘Ik zal een van mijn mensen laten bellen als ze de tracers voor uw telefoons hebben geregeld. Nee, u hoeft niet op te staan. Ik laat mezelf wel uit.’ Ze knikte bij wijze van groet en liep de kamer uit.

Miles zat buiten in de auto op haar te wachten.

‘Nog iets interessants?’ vroeg hij terwijl hij de motor startte.

Jazz staarde uit het raam. ‘We hebben een mogelijke verdachte. Een labiele alcoholist, met een zoon die door ons slachtoffer gepest werd, en dat wist hij waarschijnlijk. En toch…’

‘Ja?’

‘Het voelt gewoon niet goed. Ik heb David Millar ontmoet, al was het maar kort. Hij was toen zwaar overstuur. En juist omdát hij toen zo stomdronken was, vind ik het moeilijk te geloven dat hij in staat was tot het bedenken en uitvoeren van een moord.’

‘Zou hij geweten kunnen hebben dat Charlie Cavendish allergisch was voor aspirine?’ vroeg Miles.

‘Rory heeft het hem misschien verteld. Het was zeker geen geheim.’

Terwijl Miles naar Foltesham reed, zette Jazz haar mobieltje aan om haar berichten te beluisteren.

‘Dat was Norton, die wil weten wanneer we de dood van Hugh Daneman aan de pers gaan mededelen. Want als we er nog lang mee wachten, begint het verdacht te lijken.’

‘Het is toch helemaal niet zo gek dat iemand die zijn leven lang in het onderwijs heeft gezeten zichzelf van kant maakt als zijn pensioen voor de deur staat?’ vond Miles.

‘Als in Goodbye, Mr. Chips, bedoel je,’ zei Jazz. ‘Ik heb mijn ogen uit mijn hoofd gehuild bij die film.’

‘Echt waar, mevrouw?’ Hij staarde haar aan. ‘Dat zie ik helemaal niet voor me.’

‘Omdat ik een spijkerharde smeris zonder hart ben, bedoel je?’ Jazz trok een wenkbrauw op en toetste Nortons nummer in op haar mobiel. ‘Nou, bedankt.’

‘Sorry, mevrouw.’ Miles bloosde. ‘Maar ik zie u gewoon als… one of the guys. En die huilen niet om dat soort dingen.’ Hij had wel door dat hij een kuil voor zichzelf aan het graven was, en begon snel over iets anders. ‘Tussen haakjes, ik heb Danemans notaris gesproken en die heeft inderdaad Hughs testament. Hij zal meteen contact opnemen met de begunstigden, conform de procedure, en als hij dat gedaan heeft, zal hij de gegevens aan ons vrijgeven.’

‘Goed. Maar onze eerste prioriteit is om Millar en zijn zoon te vinden. Dag, meneer, met inspecteur Hunter. Heb u even tijd om een paar dingen te bespreken?’

Het was prima weer toen David en Rory onderaan de Pike aankwamen, na een snelle pitstop bij een buitensportwinkel om wandelschoenen en waterdichte kleding aan te schaffen. David betaalde contant, want hij wist dat als ze hem zochten, ze zijn creditcards zouden checken om te zien waar hij die had gebruikt.

Hij had nog niet bedacht wanneer hij terug zou gaan. Hij maakte van de gelegenheid gebruik en was blij dat Rory vandaag opgestaan was met wat meer kleur op zijn wangen, dat hij een stevig ontbijt had verorberd en nu naast hem stond, met glinsterende ogen van de voorpret, terwijl hij omhoogkeek naar de grote berg, waarvan de top gehuld was in een sluier van wolken.

‘Gaan we dat echt redden, pap, helemaal tot aan de top?’

‘Ik hoop het, zolang het weer goed blijft. Kom op, dan gaan we.’ David hees de kleine rugzak om Rory’s schouders en de grotere om zijn eigen schouders. ‘Het is al half elf.’

Ze liepen achter een stel andere taaie wandelaars aan door het draaihek, hun voeten knerpend op stukken vuursteen, en deden hun best de schapenmest, waar het grove gras mee bezaaid lag, te omzeilen.

‘Het begint vrij glooiend, maar dichter bij de top wordt het een stuk steiler. Maar als je er eenmaal bent, dan is het zo de moeite waard,’ zei David, die de pas erin begon te zetten. ‘We doen het rustig aan, Rory, want je moet het niet overdrijven, nu je net ziek geweest bent.’

‘Echt, pap, ik voel me vandaag veel beter. Niks aan de hand.’

‘Zo mag ik het horen.’ David glimlachte en woelde liefkozend door Rory’s krullen.

Ze liepen voor het grootste deel in stilte naast elkaar. Misschien was het de frisse lucht, en de aanblik van zijn zoon naast hem, maar Davids hoofd leek voor het eerst sinds maanden weer helder. Hij voelde dat er weer wat positieve energie door zijn aderen begon te stromen. Hij had al meer dan vierentwintig uur geen druppel drank meer aangeraakt, zijn zoon hield nog steeds van hem en ook al was zijn huwelijk voorbij en was zijn carrière misschien tot stilstand gekomen, hij was toch zeker nog jong genoeg om opnieuw te beginnen?

‘Laten we hier even stoppen om wat te drinken en uit te blazen,’ zei David en hij wees op een kleine richel met schitterend uitzicht over de vallei. Hij hielp zijn zoon de rugzak af te doen en ze gingen naast elkaar zitten en dronken wat water uit een fles.

‘Zie je hoever we al zijn?’

‘Ja.’ Rory knikte. ‘Ik voel me hier veilig, weg van alles.’

David keek zijn zoon aan en zag de angst in zijn ogen. ‘Rory, toen je me die dag vanaf school belde, zei je dat je ergens bang voor was. Waar was je dan bang voor?’

Rory schudde zijn hoofd. ‘Niks.’

‘Rory, ik zie toch dat je uit je doen bent. Ik ben je vader en je weet dat je me alles kunt vertellen, hoe erg het ook is. Is het dat ik en mama uit elkaar zijn?’

Rory gaf geen antwoord. Hij keek recht voor zich uit.

‘Ik weet hoe moeilijk het voor je is geweest en ik ben de laatste tijd een slechte vader geweest. Maar het gaat nu echt veel beter met me. En ook al kan ik niet meer thuis zijn, zoals vroeger, ik zal er altijd er voor je zijn.’

‘Dat is het niet,’ zei Rory voorzichtig. ‘Het is heel erg dat je niet meer thuis woont, maar…’ Hij zuchtte even. ‘Het is iets veel en veel ergers.’

‘Wat? Erger dan dat je die ouwe van je niet meer elke dag kunt zien?’ zei David in een poging wat lucht in hun gesprek te krijgen.

Rory trok zwijgend aan het gras rond zijn voeten.

David keek naar hem en zei toen: ‘Nou, kom op, voor de draad ermee. Je kunt het me nu net zo goed allemaal vertellen.’

Rory staarde een hele poos in de verte. Hij zuchtte nog eens diep en draaide zich om naar zijn vader.

‘Het zit zo, pap… shit! Mag ik het in je oor fluisteren?’

‘Ik denk niet dat iemand het hier boven zal horen, maar als je dat liever doet.’

‘Oké.’ Rory haalde diep adem, leunde naar zijn vader toe en sprak zachtjes in zijn oor.

16

Sinds het telefoontje had Jenny Colman de hele nacht niet geslapen, maar ze wist dat ze haar verleden onder ogen moest komen. Vijfentwintig jaar was een lange tijd, en er was ondertussen zoveel gebeurd. Ze zeiden dat je nooit aan het verleden kon ontsnappen en dit was het bewijs.

Eerst werd Charlie Cavendish dood gevonden en toen de schok van het overlijden van Hugh, en nu dat gezicht uit het verleden dat weer opdook. Het had Jenny allemaal heel erg aangegrepen. Het hielp niet dat meneer Jones, die ze jarenlang stiekem had geadoreerd, blijkbaar ook op het punt stond een zenuwinzinking te krijgen.

Maar voor zover ze begreep van meneer Jones leek die knappe inspecteur, die Jenny met haar mooie lange kastanjebruine haar aan de jonge Rita Hayworth deed denken, er gelukkig van uit te gaan dat er geen opzet in het spel was. Niet dat Jenny dat zelf had gedacht. Wie zou Hugh nou kwaad willen doen? Hij zou nooit een vlieg kwaad doen, en wat hij voor haar gedaan had toen ze in de problemen zat, nou ja… Jenny zou zijn vriendschap en steun in barre tijden nooit vergeten.

Jenny was op tijd van haar werk vertrokken, was even bij de supermarkt gestopt voor een fles wijn, en haastte zich toen naar huis om de stoofschotel in de oven te zetten. Ze had besloten dat ze maar het best bij haar in haar bungalow konden afspreken. Ze wist dat ze zich veiliger zou voelen op haar eigen territorium.

Het was wel verdrietig, dacht ze, terwijl ze druk in de weer ging in de keuken en de tafel uittrok om plaats te bieden voor twee personen en er een gedessineerd tafelkleed van vinyl op te leggen, dat ze bang was bij de gedachte dat ze de maaltijd zou gaan delen met haar vroegere beste vriendin.

Ze wist niet wat ze kon verwachten. Wie Maddy nu wás.

Er was in die tijd zoveel gebeurd. En het verleden oprakelen was nooit een goed idee. Jenny had het verwerkt door het veilig weg te stoppen… tenminste, het grootste deel van de tijd.

Ze ging naar haar slaapkamer om haar neus te poederen en wat lippenstift op te doen. De deurbel ging en Jenny schrok. Ze haalde diep adem om rustig te worden en liep naar de voordeur.

Daar stond haar gaste met een fles wijn in de hand.

‘Hallo, Jen.’ Ze glimlachte en bood haar de fles aan.

‘Hallo, Maddy. Kom binnen.’

‘Wat een leuk optrekje heb je,’ zei ze terwijl Jenny haar naar de kleine zitkamer leidde.

‘Daar heb ik flink wat voor opzij moeten zetten. Zal ik je jas aannemen?’

‘Graag.’ Madelaine trok haar jas uit en Jenny hing hem aan een haakje in de gang. ‘Je was vast verbaasd dat ik ineens weer als huismoeder op school kwam werken, of niet?’ Ze glimlachte naar Jenny.

‘Ik wist inderdaad niet hoe ik het had,’ zei Jenny. ‘En ik was natuurlijk het hele vorige trimester vrij geweest vanwege mijn heupoperatie, dus ik had je ook nog helemaal niet gezien. Dat dat nog maar een paar weken geleden is, niet te geloven, toch? Het lijkt al veel langer, met alles wat er op school gebeurd is.’ Jenny wist dat ze zenuwachtig zat te wauwelen. ‘Zullen we iets drinken?’

‘Laten we dat maar eens doen. Die wijn is gekoeld. Zal ik hem even voor je opentrekken?’

‘Doe ik zelf wel.’ Jenny liep naar haar drankentrolley en pakte de kurkentrekker en twee glazen, in de hoop dat ze zich minder ongemakkelijk zou voelen als ze eenmaal wat gedronken had. Ze opende de fles, schonk de wijn in en reikte Maddy een glas aan.

‘Proost!’ Madelaine stak haar glas uit om met Jenny te klinken. ‘Op oude vrienden.’

‘Die met de dag ouder worden.’ Jenny glimlachte en nam een flinke slok.

‘Je zult je wel afvragen waar ik uitgehangen heb,’ zei Madelaine.

‘Ja. Om eerlijk te zijn dacht ik, naarmate de jaren verstreken en ik niets meer van je hoorde, dat je misschien wel dood was.’

‘Nou, da’s ook gezellig!’ Madelaine trok haar wenkbrauwen op. ‘Maar begrijp je wel waarom ik alle banden moest doorsnijden? Na wat er is gebeurd… nou ja, laten we het erop houden dat het me veel tijd heeft gekost om eroverheen te komen.’

‘Dat vind ik niet zo gek. Wat er gebeurd is, was ook verschrikkelijk, Maddy, verschrikkelijk.’ Jenny huiverde onwillekeurig. ‘En ben je dat inmiddels? Eroverheen, bedoel ik?’

‘Nee, maar ik begrijp inmiddels wel dat dat ook nooit gaat gebeuren.’ Ze haalde haar schouders op. ‘En op de een of andere manier helpt dat. Het gaat erom dat je het leert accepteren. Toen ik uit Norfolk wegging, was ik er vreselijk aan toe.’

‘Dat weet ik nog,’ zei Jenny ernstig. ‘Toen je zomaar ineens weg was, zonder zelfs maar afscheid te nemen, wist ik niet wat ik moest denken.’

‘Ik gaf mezelf de schuld, snap je? Ik had moeten weten hoe erg het was. Ik was erbij en ik heb er niks aan gedaan…’ Madelaine staarde voor zich uit.

‘Niemand wist hoe erg het was. Hoe hadden we het ook kunnen weten? Dit zijn van die dingen die gewoon uit de hand lopen. En waar ben je toen naartoe gegaan?’

‘Naar Australië. Ik had een neef in Perth die me een poosje onderdak heeft geboden. Het was geen leuke tijd. Ik kreeg een inzinking en belandde op de psychiatrische afdeling van het plaatselijke ziekenhuis. Daar heb ik negen maanden gezeten. Ik kreeg elektroshocktherapie, de hele mikmak.’

‘O, Maddy, wat afschuwelijk. Had ik het maar geweten. Dan had ik je kunnen schrijven, of zo.’

‘Dat had ik toen toch niet gewild. Ik kon het niet aan om stil te staan bij het verleden en alles wat daarmee te maken had. Ik heb twee keer een zelfmoordpoging gedaan en de tweede keer was het bijna gelukt.’ Ze trok haar mouw omhoog en Jenny schrok van de lelijke rode littekens op haar pols.

‘Maar goed, dat is allemaal verleden tijd.’ Madelaine trok haar mouw weer omlaag. ‘Toen ik uit het ziekenhuis kwam, besloot ik om zelf een opleiding tot verpleegkundige te volgen. Ik ben naar Sydney verhuisd en daar heb ik in een ziekenhuis gewerkt. Later ben ik naar Amerika gegaan.’

‘Wat spannend. Ik ben nog nooit verder geweest dan Yarmouth, laat staan het land uit. Je klinkt ook anders. Ik hoor Norfolk niet meer in je accent,’ zei Jenny lachend.

‘Nee.’ Madelaine dronk haar glas leeg. ‘Wat er gebeurd is, heeft mijn horizon verbreed, dat zeker. Maar goed, genoeg over mij. Wat heb jij al die jaren allemaal gedaan?’

‘Niet veel bijzonders, vergeleken met jou. Ik ben gewoon blijven werken op St Stephen’s, kreeg promotie toen de nieuwe rector veertien jaar geleden kwam. Ik hou van mijn werk, echt. En die school is heel goed voor me geweest. Zullen we naar de keuken gaan? Ik moet de erwten opzetten als we nog voor twaalf uur vannacht willen eten.’

Madelaine volgde Jenny naar de keurige keuken. Ze keek toe terwijl Jenny rondliep om het avondeten klaar te maken en luisterde met een half oor terwijl Jenny doorkletste.

‘Dus ik heb nog maar een paar jaar te gaan voor ik met pensioen ga, en dan moet ik beslissen wat ik ga doen. Het leek me misschien wel leuk om te gaan reizen, want dat heb ik nog nooit gedaan, en omdat ik zo lang heb gewerkt, heb ik in elk geval een goed pensioen.’

‘Misschien moeten we samen de hort op en als een soort bejaarde versie van Thelma en Louise een spoor van vernieling achterlaten,’ zei Madelaine lachend.

‘Nou, op school waren we ook een stel lastpakken, of niet soms?’ zei Jenny giechelend. ‘Altijd in de problemen, het verschrikkelijke tweetal.’ Ze zette twee borden op tafel en ze gingen allebei zitten om te eten.

‘We dreven onze moeders vroeger wel tot wanhoop, ja. Ik bedoel, niet dat we hier op het platteland van Norfolk iets spannends konden doen, niet zoals de jonge mensen tegenwoordig, maar áls er iets te doen was, dan doken we erbovenop.’

‘Dat kun je wel zeggen, ja! Herinner je je Tommy Springfield nog? We vonden hem allebei leuk en hij had geen schijn van kans, die arme jongen! Weet je nog dat we een pact hebben gesloten om te zien wie de eerste zou zijn die hem zou zoenen?’ Jenny’s ogen fonkelden toen ze daaraan terugdacht.

‘Ja, dat weet ik nog. En… jij won!’

‘Ja, ik won! Maar toen heb jij hem de avond erna gezoend en hij voelde zich echt een casanova.’

‘Die arme ziel, het was een lieve jongen.’ Madelaine schonk zichzelf nog wat wijn in en vulde ook Jenny’s glas bij.

‘We hebben het onze ouders wel lastig gemaakt, hè? Maar goed, het was eigenlijk allemaal gewoon wat onschuldige lol. En hoe oud waren we nou helemaal. Vijftien, zestien?’

‘Zoiets, ja. Ik heb Jed leren kennen op dat dansfeest in een boerenschuur in Gately toen ik bijna zeventien was.’ Madelaine glimlachte.

‘Ja, en je was niet half zo leuk meer toen je verliefd werd,’ plaagde Jenny. ‘Hij had een stel foeilelijke vrienden en jij probeerde me altijd te koppelen.’ Jenny ging naar de koelkast om de fles wijn eruit te pakken die ze zelf in huis had gehaald.

‘Nou ja, we zeiden altijd dat we tegelijk onze bruiloft wilden houden en onze kinderen tegelijk wilden opvoeden,’ verzuchtte Madelaine.

‘Maar zo is het dus niet gelopen.’

‘Nee. Tenminste, het is allemaal wel gebeurd, maar in de verkeerde volgorde.’

Jenny keek haar vriendin aan over de rand van haar wijnglas. ‘Zou je met Jed getrouwd zijn als je niet zwanger was geraakt?’

Madelaine nam nog een slok van haar eigen glas wijn en haalde haar schouders op. ‘Wie zal het zeggen? Het is nu eenmaal zo gelopen. En zo lang ben ik ook weer niet met hem getrouwd geweest. Het was een moetje, en toen schoot hij zich met dat jachtgeweer door zijn lies, een maand nadat de baby was geboren.’ Ze schudde haar hoofd.

‘En van het landgoed hebben jullie nooit veel schadevergoeding gekregen, of wel?’

‘Een paar honderd pond. Genoeg voor een goede opleiding.’ Madelaine keek Jenny recht in de ogen en liet een hese lach klinken. ‘Best ironisch, hè?’

‘Ja, dat vind ik ook. Ach, mijn hemel, het is allemaal al zo lang geleden.’

‘Ik was pas achttien,’ mijmerde Madelaine. ‘Ik kan me nauwelijks herinneren hoe Jed eruitzag, of wat ik voor hem voelde. Maar ik heb hem na zijn dood in elk geval niet op een voetstuk gehesen, in tegenstelling tot sommige anderen.’

Jenny knikte spijtig toen ze die opmerking op zich in liet werken. ‘Ja, dat is zo.’

Madelaine leunde naar voren en gaf Jenny een klopje op haar hand. ‘Je bent nooit echt over hem heen gekomen, of wel?’

De tranen sprongen Jenny in de ogen. Ze was niet gewend aan drank, en ook niet aan medeleven. ‘Nee.’

‘Na al die jaren. Is hij de reden waarom je nooit getrouwd bent?’

Jenny veegde haar neus af met de rug van haar hand. ‘Misschien daarom, en nou ja… de juiste man heeft zich blijkbaar nooit aangediend. Appeltaart?’

Na het toetje namen ze hun koffie mee naar de zitkamer. Jenny deed de gashaard aan, want de verwarming was eerder al uitgegaan.

Ze zaten er inmiddels ontspannen bij en ze genoten allebei van de vertrouwdheid van hun vroegere vriendschap.

‘Ben je ooit nog weleens terug geweest om het landgoed te bekijken?’ vroeg Madelaine toen.

‘Nooit. Mijn moeder is nu tien jaar geleden overleden en geen van mijn broers en zussen is in de buurt blijven wonen. Ze wonen over het hele land verspreid. Ik zie mijn oudste zus met Kerstmis, maar al haar kinderen zijn inmiddels vertrokken en hebben zelf een gezin,’ zei Jenny met een zucht. ‘Wat worden we oud, hè, Maddy.’

‘Hou maar op. Er is zoveel gebeurd…’

‘Maar goed,’ zei Jenny, ‘heb je al besloten hoelang je nog bij St Stephen’s blijft werken?’

‘Tot de huismoeder die ik vervang terugkomt van haar zwangerschapsverlof, als ze tenminste terugkomt.’

‘Vind je het niet moeilijk om daar te werken?’ vroeg Jenny zachtjes. ‘Het brengt vast herinneringen boven.’

‘Natuurlijk, maar gek genoeg vind ik het wel troostrijk.’ Madelaine glimlachte. ‘Ik ben een paar keer bij hem langs geweest.’

‘O.’ Jenny knikte maar, want ze wist niet wat ze verder moest zeggen.

‘Hoe dan ook…’ Madelaine keek op haar horloge. ‘Het is al bijna elf uur. Ik kan maar beter gaan. Ik moet morgen weer om zes uur op om de jongens uit bed te helpen.’

‘Het is toch een leuk stel kinderen, vind je ook niet?’ zei Jenny glimlachend. ‘Ik zeg altijd dat St Stephen’s beleefde, welopgevoede kinderen aflevert.’

‘Nou, er zijn altijd wel een paar rotte appels op elke school,’ antwoordde Maddy somber.

‘Charlie Cavendish, bedoel je? Die zat toch in jouw huis? Dan zul je wel verhoord zijn door inspecteur Hunter. Heb je haar verteld wat een vervelend stuk vreten hij was?’

‘Wees gerust, ik heb haar precies verteld wat ik van hem vond.’ Madelaine stond op en liep naar het rek in de hal om haar jas te pakken. ‘En nu hebben we ook nog de vermissing van Rory Millar. Niet verwonderlijk dat hij weggelopen is, gezien alle problemen op school en thuis. Zijn vader mag dan een dronkenlap zijn, maar hij is tenminste geen pestkop. Dat arme schaap.’

‘Het is wel moeilijk voor alleenstaande moeders, Maddy. Dat weet je zelf ook wel. En mevrouw Millar heeft alles voor Rory over.’

‘Als dat zo is, zou ze haar zoon op de eerste plaats moeten zetten en voorzichtig moeten zijn met wie ze een relatie begint,’ snoof Madelaine. ‘Nou ja, bedankt voor de gezellige avond. Zullen we dit volgende week nog een keertje doen? Misschien uit eten gaan in de stad? Of we kunnen naar de Royal in Cromer gaan?’

‘O jee, daar ben ik al in geen jaren meer geweest. Sinds Harry Gurney me mee uit nam. Kun je je die nog herinneren? Die kon totaal niet zoenen.’ Jenny giechelde verrukt.

‘Ik heb volgende week dinsdagavond vrij,’ zei Madelaine. ‘Zullen we dan gaan?’

‘Dat lijkt me leuk. Zal ik kijken wat er draait?’

‘Ja, en dan zie ik je in de tussentijd wel in de kantine.’ Madelaine omhelsde haar oude vriendin. ‘Het was alleen al de moeite waard om hier terug te komen omdat ik jou nu weer heb gezien.’

‘Ik ben ook zo blij! Ik heb me al die jaren dat ik niets van je hoorde zorgen gemaakt. Toen ik je die dag weer terugzag in de aula, dacht ik dat ik een geest zag.’

Madelaine nam Jenny’s handen in die van haar. ‘Ik ben het echt, hoor. Dag, Jen, waarschijnlijk zie ik je morgen op school.’

Jenny sloot de deur en ging naar de keuken om de boel aan kant te maken. Haar hart was licht van geluk om de terugkeer van haar oude vriendin. Ze deed de afwas en ruimde alles netjes op. Toen maakte ze zoals altijd een beker warme chocolademelk voor zichzelf, ging naar de badkamer en stapte toen in bed. Peinzend nipte ze van haar warme drank. Twee eenvoudige plattelandsmeisjes, en toch hadden ze allebei zoveel meegemaakt.

Ze had Maddy zo graag over Hughs dood willen vertellen, maar ze wist dat meneer Jones haar een geheim had toevertrouwd en dus moest ze het bewaren tot het algemeen bekend was.

Arme, arme Hugh… De tranen prikten in haar ogen. Ze zou hem zo missen.

Maar goed, als God iets wegnam, dan gaf hij ook iets terug…

En misschien was Maddy net op het juiste moment naar haar teruggestuurd.

Thora Birtwhistle was bezorgd. Het was half tien ’s avonds en het jongetje en zijn vader waren nog steeds niet terug in haar bed and breakfast. Normaal zou ze zich geen zorgen maken als haar gasten wegbleven. Veel van hen gingen gewoon een hapje eten in de stad. Maar meneer Millar had voor hij wegging expliciet gezegd dat ze voor het avondeten terug zouden zijn. Ze had tegen hem gezegd dat het om acht uur op tafel zou staan.

En nu begon de pastei die ze had gebakken te stollen in zijn eigen vet op het aanrecht en lagen de groenten grijs en doorgekookt in de pan.

Thora wierp een blik uit het raam en zag de regen tegen de ruit slaan. Als het hier beneden al zulk slecht weer was, wist ze maar al te goed hoe het boven in de bergen zou zijn. Misschien waren ze met z’n tweeën in een rukwind terechtgekomen of was de regen overgegaan in sneeuw, want dat kon ook nog weleens gebeuren in de buurt van de top.

Die stadse lui leken geen besef te hebben dat het daar, honderden meters boven de zeespiegel, echt gevaarlijk kon zijn, vooral midden in de winter, als het weer in een oogwenk kon omslaan.

Vele jaren geleden had Thora haar man, die toch geboren en getogen was in deze bergstreek, verloren op een avond als deze.

Ze zuchtte en vroeg zich af wat ze moest doen. Ze wist dat ze op weg zouden gaan naar de Pike – ze had de jongen er tijdens het ontbijt over horen praten. Hij was ook nog maar zo’n kruimel van een jongen, en hij droeg een veel te dunne trui.

Thora besloot dat als ze om elf uur nog niet terug waren, ze het reddingsteam zou bellen om hen te waarschuwen.

Jazz was in de loop van de middag naar huis gegaan en had haar laptop en papierwerk meegenomen. Het schoollokaal was zo claustrofobisch met z’n drieën. Roland klaagde nog steeds over de pijn van de getrokken kies, en die man irriteerde haar mateloos, al deed ze nog zo haar best om hem positief te benaderen.

Maar thuis aangekomen bleek het daar niet veel beter te zijn, want de loodgieter was boven bezig met het installeren van de centrale verwarming. Jazz sloot alle deuren, plugde haar computer in het ene verouderde stopcontact en probeerde het gehamer en geklop en het valse gefluit dat van boven kwam te negeren.

Maar uiteindelijk had ze toch haar Barbour en regenlaarzen aangetrokken en was gaan wandelen door de kwelders om haar hoofd leeg te maken. Het werd al donker en in de schemering vormde de zee een ongenaakbare grijze deken die zich voor haar uitstrekte en zich dreigend uitrolde over het land. Jazz rilde en keerde terug naar huis.

Tegen de tijd dat ze daar aankwam, was de loodgieter vertrokken en ondanks de kou voelde ze zich rustiger. Ze zette thee en maakte de haard aan en haalde haar aantekeningen over de zaak uit haar werktas.

Ze bestudeerde het medicijnblad voor de dag van Charlies dood. Toen ze wat beter keek, zag ze dat een woord weggehaald was met Tipp-Ex, waar vervolgens overheen geschreven was.

10.45 Twee paracetamol uitgegeven aan Rory Millar.

Er was een handtekening naast gekrabbeld, die onleesbaar was al deed Jazz nog zo haar best.

Alweer Rory Millar.

En wat stond er oorspronkelijk geschreven onder het woord ‘paracetamol’?

Jazz staarde ernaar, krabde eraan, draaide het blad om, maar kon het verborgen schrift niet ontcijferen. Ze stopte het blad in een envelop om naar de forensische dienst te sturen. Die zouden de Tipp-Ex er binnen een paar seconden af hebben.

Ze bedacht zich iets: wat als er oorspronkelijk ‘aspirine’ had gestaan?

En als Rory Millar inderdaad het soort pillen had gekregen waar Charlie Cavendish aan overleden was, zou het dan kunnen dat Rory er iets mee te maken had? Of dat iemand wilde dat dat zo leek… Of wilde iemand hem juist in bescherming nemen…

Haar rinkelende mobieltje onderbrak haar gedachten.

‘Inspecteur Hunter,’ antwoordde ze kortaf.

‘Jazz? Je spreekt met Jonathan. Bel ik ongelegen?’

‘Eh, nee, geen probleem. Geen probleem,’ herhaalde ze, geïrriteerd omdat ze onderbroken werd.

‘Zal ik een andere keer terugbellen?’

‘Nee, het is goed.’ Nu voelde ze zich schuldig. ‘Sorry, ik heb het de hele dag al zo druk.’

‘Geen probleem. Ik zal het kort houden. Ik vroeg me alleen af of je misschien morgen of woensdag kunt afspreken. Ik heb nog een paar vragen die ik je moet stellen. De tijd begint te dringen voor dat vervloekte proefschrift van me, dus ik kom graag naar Norfolk. Ik weet dat je het te druk hebt om hier nog eens naartoe te komen.’

‘Ah.’ Ze was nog steeds met haar hoofd bij het medicijnblad.

‘En?’

‘En wat?’

‘Zou dat kunnen? Kunnen we iets afspreken, bedoel ik? Zodat ik je nog het een en ander kan voorleggen?’

‘Eh… ja. Maar ik vrees dat we niet bij mij thuis kunnen afspreken, want de loodgieter is hier bezig om centrale verwarming aan te leggen en het is hier een puinhoop. Sterker nog, ik overweeg om zelf ook even ergens anders te gaan logeren.’

‘Oké, stel jij maar iets voor. Een pub misschien?’

‘Er zit een goede pub aan de kust, in Cley, The Coach and Horses, dat is voor jou niet te ver rijden. Daar zouden we kunnen afspreken.’

‘Oké. Kun je morgen?’

‘Nog wel. Maar ik moet je waarschuwen dat ik op het moment midden in een moordzaak zit en er speelt van alles, dus als er weer iets gebeurt, dan…’

‘Ik begrijp het, maar laten we duimen dat het niet gebeurt en dan zie ik je morgen. Om acht uur?’

‘Ja, prima.’

‘Bedankt, Jazz, ik waardeer het heel erg.’

‘Geen probleem. Tot dan. Dag, hoor.’ Ze hing op, zakte achterover op de bank en slaakte een diepe zucht.

Het was al bijna tien jaar geleden dat ze aandacht van mannen had gekregen. Toen ze in Italië was, had ze wel af en toe bewonderende blikken opgemerkt, maar ze was toen zo gesloten en had nergens op gereageerd.

Ze slenterde naar de keuken om een glas wijn in te schenken, en ging toen in kleermakerszit voor het vuur zitten, in een poging de kilte die tijdens de wandeling tot in haar botten was doorgedrongen te verdrijven.

Terwijl Jazz zo in de vlammen zat te staren, herinnerde ze zich wat haar moeder gezegd had over niet verbitterd worden. Dat viel niet mee, na wat haar was overkomen. Hoe kon ze ooit weer leren vertrouwen te hebben in iemand?

Want Patrick had ze volledig vertrouwd, honderd procent. En erger nog, ze had van hem gehouden.

Wat ze zo eng vond, was dat ze nog steeds van hem hield. Zelfs na wat hij haar had aangedaan, hoe hij haar op de ergst denkbare manier vernederd had, nadat haar logisch denkende deel haar weken, maanden had voorgehouden wat een ordinaire klootzak hij was, werd ze nog steeds ’s nachts wakker en stak ze haar hand naar hem uit…

Misschien was een afleiding het antwoord.

Ze vond Jonathan aantrekkelijk, en ze had wel door dat hij haar ook leuk vond.

Zou ze met hem naar bed gaan?

Jazz dronk peinzend van haar wijn.

Ze had zoveel vrijgezelle vriendinnen, vrije geesten, die geen twee keer nadachten voor ze met een man die ze aantrekkelijk vonden het bed in sprongen. Er was geen complexiteit, geen gedachte aan de toekomst, gewoon een paar uur wederzijds plezier.

Maar ja, zelfs vóór Patrick was ze zelf al nooit zo geweest. Al deed ze nog zo haar best, het was haar nooit gelukt om seks van emotionele verbintenis te scheiden. Dus had ze nooit een gebrek gehad aan vriendjes, maar minnaars waren op de vingers van een hand te tellen.

Misschien moest ze maar eens volwassen worden, het heft in eigen hand nemen, en haar diepe overtuigingen maar eens opzijschuiven. Als ze met Jonathan naar bed wilde, of met een andere man die ze aantrekkelijk vond, waarom zou ze dat in godsnaam niet doen?

Jazz schudde haar hoofd. Omdat ze zo nu eenmaal niet in elkaar zat. En ze zou waarschijnlijk nooit veranderen.

Ze glimlachte in zichzelf terwijl ze naar de keuken liep om wat pasta te maken. Misschien had Miles gelijk met zijn Miss Marple-analogie. Misschien was ze voorbestemd om een oude vrijster te blijven, misdaden op te lossen, maar zich verre te houden van emotionele betrokkenheid.

Ze zette een cd van Chopin op en bekeek haar aantekeningen en haar agenda voor morgen.

Het was al bijna middernacht toen haar mobiel ging.

‘Norton hier, Hunter. Die David Millar van u is zojuist met zijn zoon opgedoken op een politiebureau in Windermere. En hij heeft de moord op Charlie Cavendish bekend.’

17

Toen Jazz de volgende ochtend na achten aankwam op het politiebureau van Foltesham, zat David Millar al op haar te wachten in de verhoorkamer.

‘Hallo, meneer Millar, we hebben elkaar al eens eerder gezien, op St Stephen’s.’ Ze knikte naar hem terwijl ze ging zitten en haar laptop uit de hoes haalde.

‘O ja?’ David Millar schudde zijn hoofd. ‘Het spijt me, maar ik ben bang dat ik me dat niet meer herinner. Ik was waarschijnlijk dronken op dat moment.’ Hij haalde bedroefd zijn schouders op.

‘Meneer Millar, u hebt recht op de aanwezigheid van een advocaat bij dit gesprek. En ik zou dat ook aanraden.’

Weer haalde hij zijn schouders op. ‘Ik zou niet weten waarom. Ik heb al bekend.’

‘Goed dan.’ Jazz zette het opnameapparaat aan. ‘Acht uur negentien. Dit is een verhoor van David Millar door inspecteur Hunter. De heer Millar heeft de aanwezigheid van een advocaat afgeslagen. De heer Millar heeft inmiddels een bekentenis afgelegd omtrent de moord op Charlie Cavendish op vrijdag 14 januari, en dit wordt zijn eerste verhoor. Is dat akkoord, meneer Millar? Wilt u misschien nog iets zeggen voor we beginnen?’

David schudde zijn hoofd vermoeid.

‘Meneer Millar, gisteravond deelde u een agent op het politiebureau van Windermere mee dat u Charlie Cavendish om het leven hebt gebracht op de avond van vrijdag 14 januari. Blijft u bij deze bekentenis?’

David Millar knikte. ‘Ja.’

‘Meneer Millar, ik wil u vragen om mij heel precies te vertellen wat er die avond gebeurd is.’

‘Ik zal mijn best doen, maar ik was toen natuurlijk dronken, dus er zijn details die wat vaag zijn.’

‘Neem de tijd, meneer Millar,’ knikte Jazz. Ze was gewend om verdachten te ondervragen om een bekentenis los te krijgen, en niet echt om met terugwerkende kracht te vragen naar de details rondom een misdrijf.

‘Nou ja, ik wist dat mijn zoon Rory gepest werd door een jongen op school, Charlie Cavendish.’

‘En wie had u dit verteld?’

‘Nou, Rory zelf, natuurlijk.’

‘Heeft iemand anders u ook van de situatie op de hoogte gebracht? Sebastian Frederiks, bijvoorbeeld, Rory’s huismeester?’

‘Hij zinspeelde er in elk geval wel op dat Rory ongelukkig was. Het bleek dat Rory een keer een nacht in de kelder opgesloten is door die Charlie.’

‘O ja? En heeft meneer Frederiks je verteld dat Charlie dat had gedaan?’

‘Nee. Dat heeft Rory me verteld.’

‘Ik begrijp het. Hoe wist Rory dat zo zeker, meneer Millar? De deur was immers dicht, dus hij kon hem niet gezien hebben.’

‘Luister, Rory had me verteld dat die Cavendish zijn leven tot een hel maakte. Dus ik wist genoeg, oké, inspecteur?’

‘Wanneer heeft Rory dan precies aan u opgebiecht dat Charlie hem pestte?’

‘Dat weet ik eerlijk gezegd niet meer precies. Waarschijnlijk de dag voordat ik… Charlie vermoordde.’

‘Donderdag 13 januari,’ zei Jazz in de recorder. ‘En dat gebeurde via de schooltelefoon?’

‘Ja. En na zijn telefoontje heb ik heel veel gedronken. De volgende dag heb ik geprobeerd om meneer Frederiks te spreken te krijgen, en de rector, maar niemand wilde mijn oproepen beantwoorden. Dus toen ben ik in de auto gestapt en naar school gereden. Ik moest iemand spreken. Ik wilde niet dat Rory nog een avond gevaar liep.’

‘Hoe laat was dat?’

‘Dat weet ik niet meer precies.’ David schudde zijn hoofd. ‘Maar het was in de avond.’

‘Dus toen u naar school reed, was dat met de bedoeling om Charlie Cavendish om te brengen?’

‘Ik was in elk geval woest genoeg om hem te willen vermoorden, inspecteur, maar ik had eerlijk gezegd geen vastomlijnd plan in mijn hoofd. Toen ik bij Fleat aankwam, kreeg ik van meneer Daneman te horen dat Sebastian Frederiks er niet was. En ik kon Rory niet spreken, want die was bij een concert van het koor, in de kapel.’

‘Kun u zich proberen te herinneren hoe laat u op school aankwam, meneer Millar? Bij benadering?’

‘Rond half acht misschien.’ David haalde zijn schouders op. ‘Ik weet nog dat de parkeerplaats vol was en dat er veel mensen op weg waren naar de kapel.’

‘Juist, en wat deed u vervolgens?’

‘Meneer Daneman stelde voor dat ik een andere keer terug zou komen, maar toen werd hij gebeld en…’ David krabde op zijn hoofd. ‘Toen besloot ik om zelf maar op zoek te gaan naar die Cavendish om hem eens flink de waarheid te zeggen.’

‘En hebt u hem ook gezien?’

‘Nee. Ik ben naar boven gegaan, naar de gang van de zesdeklassers, en ik heb zijn kamer wel gevonden, maar hij was er zelf niet.’

‘En wat hebt u toen gedaan?’

‘Ik heb nog een poosje rondgehangen om te zien of Charlie misschien terug zou komen, maar hij kwam niet.’

‘Meneer Millar, heeft iemand anders u gezien toen u in Fleat House was? Toen u er aankwam, of toen u op zoek ging naar Charlies kamer?’ vroeg Jazz.

‘Ja, dat zeg ik net, dat was meneer Daneman,’ zei David. ‘Vraag het hem maar, hij kan het bevestigen.’

‘Nog iemand anders?’

‘Nee. Ik geloof dat ik op de trap langs een paar jongens ben gelopen, maar ik zou u niet kunnen zeggen wie dat waren.’

‘Maar op een vrijdagavond om een uur of half acht zou het toch zeker een drukte van belang geweest zijn in de lobby? Al die jongens die binnenkwamen of juist weggingen? Iemand moet u gezien hebben.’

‘Misschien wel, ja. U zou het ze kunnen vragen.’

Jazz zuchtte, en bedacht dat het ongebruikelijk was dat een verdachte haar actief aanspoorde om naar een getuige op zoek te gaan die zijn aanwezigheid op een plaats delict kon bevestigen. ‘En, meneer Millar, wat hebt u toen gedaan?’

‘Ik heb een tijdje in de kamer van Cavendish gezeten, maar toen hij niet kwam opdagen, bedacht ik dat hij waarschijnlijk uit was en dat het dus geen zin had om te blijven wachten. Toen zag ik de tabletten naast zijn bed liggen en die brachten me op een idee. Ik kon me nog herinneren dat Rory me had verteld dat Cavendish allergisch was voor aspirine. En omdat ik zoveel drink, heb ik altijd wat pijnstillers bij me tegen de hoofdpijn. Het is een mythe dat alcoholisten geen last hebben van een kater. Ik kan u vertellen, inspecteur Hunter, dat hebben we wel degelijk. Dus ik heb het pakje uit mijn jas gehaald, om te zien wat het was. Ik pak meestal gewoon het goedkoopste dat ik in het schap zie liggen, of dat nou paracetamol, aspirine of ibuprofen is. Ik ben niet zo kieskeurig.’ David glimlachte bedroefd. ‘Hoe dan ook, gelukkig – tenminste, voor mij – had ik die avond aspirine op zak.’

Jazz zei niets, maar wachtte af tot hij verderging.

‘Ik heb twee tabletten uit het pakje gehaald en die naast de tabletjes van Charlie gelegd, en toen zag ik dat ze nogal op elkaar leken. Dus toen besloot ik om ze om te wisselen.’

‘Was u zich ervan bewust dat die aspirine dodelijk voor hem zou zijn, meneer Millar?’

‘Nee, natuurlijk niet! Ik had geen idee hoe erg zijn allergie was. Het ging mij alleen om het idee dat hij een paar uur zou lijden zoals hij Rory had laten lijden. En om eerlijk te zijn, inspecteur, ik was ook niet bepaald nuchter genoeg was om er logisch over na te denken. Het was een opwelling. Dus ik heb die tabletten verwisseld, en toen ben ik weggegaan.’

Jazz tikte met haar pen op tafel. ‘En waar bent u toen naartoe gegaan?’

‘Naar huis, natuurlijk. Daar heb ik nog wat gedronken en vervolgens ben ik op de bank in slaap gevallen. Toen ik de volgende ochtend wakker werd, herinnerde ik me wat ik gedaan had.’

‘Hoe voelde u zich toen?’

‘Vreselijk, natuurlijk. Wat Charlie Cavendish Rory ook had aangedaan, het was geen excuus om zijn leven in gevaar te brengen, dat begrijp ik natuurlijk ook best. Ik heb nog een borrel genomen om de pijn te verdoven en ik hoopte vurig dat Charlie hooguit een onprettige nacht in het ziekenhuis had doorgebracht om zijn maag te laten leegpompen.’

‘Wanneer hoorde u wat er met hem gebeurd was?’

‘Rory zal me wel ergens die middag gebeld hebben om me te vertellen dat Cavendish dood was.’ David keek naar zijn handen. ‘Meer kan ik me van die dag niet herinneren.’

‘En hoe voelde u zich toen tot u doordrong dat u hem vermoord had?’

‘Ik was er helemaal kapot van. Ik kon niet geloven dat ik zoiets krankzinnigs had gedaan. Ik mag dan een dronkenlap zijn, maar ik ben geen moordenaar.’

‘Niemand is een moordenaar tot het moment dat hij de moord pleegt, meneer Millar,’ zei Jazz koeltjes. ‘Wat deed u eigenlijk in het kantoor van de rector toen ik u daar een paar dagen later zag?’

David leek verbaasd dat ze dat überhaupt moest vragen. ‘Omdat ik Rory wilde zien, natuurlijk. Dat was me nog steeds niet gelukt.’

‘Het verbaast me dat u in de buurt van de school wilde komen toen u eenmaal wist dat u een van hun leerlingen had vermoord, meneer Millar.’

‘Daar heb ik helemaal niet bij stilgestaan. Ik wilde alleen mijn zoon zien.’

‘Wanneer hebt u besloten om met uw bekentenis te komen?’

‘Nou, ik sta pas een paar dagen droog, sinds ik met Rory in het Lake District geweest ben. En toen ben ik gaan inzien wat ik moest doen. Ik kon niet leven met het schuldgevoel. Ik moest mezelf aangeven, wat de gevolgen ook zouden zijn.’

‘Waarom hebt u Rory van school gehaald en bent u met hem verdwenen?’

‘Ho even!’ Voor het eerst sinds het verhoor begonnen was, schoot David in de verdediging. ‘Om te beginnen heb ik Rory niet “meegenomen”. Hij stond zondag ineens bij me voor de deur. Hij voelde zich niet goed, ik had hem iets te vertellen, dus leek het me een goed idee om er een paar dagen tussenuit te gaan, zodat ik het hem allemaal kon uitleggen. En trouwens,’ zei David terwijl hij zijn schouders ophaalde, ‘als ik mezelf zou aangeven, dan zou ik hem de komende jaren niet veel meer zien, dat wist ik ook wel. En ik heb Angie wel een berichtje gestuurd toen we daar aankwamen om haar te laten weten dat het goed met ons ging.’

‘Ik beëindig het gesprek met de heer David Millar om acht uur vijfenveertig.’ Jazz zette de recorder uit. Ze liet haar kin op haar handpalmen rusten en staarde David een poosje aan.

‘Meneer Millar, ik wil graag dat u weer naar beneden gaat en eens heel goed nadenkt over de gebeurtenissen van die avond. Ik wil ook graag dat u heel goed nadenkt over waarom u hebt besloten om de moord op Charlie Cavendish te bekennen.’

‘Ik heb toch al gezegd dat ik niet met het schuldgevoel kan leven. Is dat dan niet genoeg?’

‘Een jury zal moeten oordelen of u schuldig bent, in de rechtszaal, meneer Millar,’ bracht Jazz hem in herinnering.

‘Maar als ik zeg dat ik het gedaan heb, dan is dat zo gebeurd, toch?’

‘De feiten worden aan hen voorgelegd en u moet een advocaat in de arm nemen. Een goede raadsman zal op zijn minst voor een lagere straf kunnen zorgen.’ Jazz drukte op een zoemer en er verscheen een agent in de deuropening. ‘Kunt u meneer Millar weer naar beneden brengen, alstublieft?’ Ze stond op. ‘Ik spreek u later.’

Jazz zag de deur dichtvallen, spoelde toen de opname terug en luisterde nog eens naar het verhoor. Toen pakte ze haar telefoon en belde Angelina Millar.

Angelina had die nacht niet kunnen slapen en had de uren langzaam voorbij zien tikken op de klok tot het vier uur ’s morgens was, het tijdstip waarop ze Rory kon gaan ophalen op het politiebureau van Foltesham. Ze had Julian laten slapen, een bad genomen en had daarna beneden lopen ijsberen tot het tijd was in de auto te stappen en haar zoon op te halen.

Het was een emotioneel weerzien. Daarna had ze Rory naar huis gebracht, hem in bed gestopt en was naast hem blijven liggen tot hij sliep, terwijl ze met haar vingers over zijn zachte blonde krullen streelde.

Rory was veilig, maar het was het andere nieuws waar inspecteur Hunter mee kwam waardoor haar hart nog steeds niet tot bedaren was gekomen.

Om zeven uur was ze naar beneden geslopen om voor Julian een kop koffie te zetten.

Ze zette de koffie op zijn nachtkastje en schudde hem zachtjes wakker.

Zijn ogen gingen slaperig open en ze leunde naar voren om hem een kus te geven.

‘Goedemorgen, lief…’

Angelina legde een vinger op zijn lippen. ‘Sst. Rory is hier.’

Julian ging rechtop zitten. ‘Hebben ze hem gevonden?’

‘Ja. Hij was in het Lake District en de politie heeft hem vannacht teruggebracht. Ik heb hem om vier uur vanmorgen opgehaald.’

‘Waarom heb je me niet wakker gemaakt? Dan had ik gereden. Is alles goed met hem?’

‘Lichamelijk is er niks aan de hand, lijkt me. Hij is heel moe, natuurlijk, en… het zou goed zijn als je je uit de voeten maakt voor hij wakker wordt en je hier ziet. Ik wil hem nu echt niet nog erger van streek maken, zeker niet tot ik erachter ben wat er gebeurd is toen hij weg was.’

Julian zuchtte. ‘En ik maar denken dat je me uit liefde een kop koffie had gebracht. Maar het is in feite een soort oprotpremie, omdat je me mijn eigen huis uit schopt.’

‘Natuurlijk niet, Julian. Kom op, dit zijn heel ongewone omstandigheden. Bezorg me nou niet ook nog eens een schuldgevoel.’

‘Sorry, maar al dit stiekeme gedoe begint me op te breken.’

‘Ik weet het en het spijt me. Zodra alles weer normaal is, zal ik het hem vertellen, maar je snapt toch zeker wel dat dit niet het ideale moment is om je aanwezigheid in mijn leven aan te kondigen. En in dat van hem,’ zei ze streng.

‘Ja, dat snapt zelfs een ongevoelige hork als ik.’ Julian pakte zijn koffie op en nam chagrijnig een slok.

‘Luister, er is nog iets.’ Angelina haalde diep adem. ‘Inspecteur Hunter vertelde me dat David de moord op Charlie Cavendish heeft bekend.’

‘Wat?’ Julian verslikte zich bijna in zijn koffie.

‘Ja, ik snap er ook niks van.’ Angelina legde haar vingers tegen haar slapen. ‘Ik kan het gewoon niet geloven.’

‘Ik zal maar niet zeggen dat ik je nog gewaarschuwd heb…’

‘Doe dat dan ook niet!’ Angelina stond op van het bed. ‘Godallemachtig! Ik trek het niet meer, echt niet! Sta nou maar gewoon op en ga weg, ja!’

Veertig minuten later verscheen Julian in de keuken, onberispelijk in pak, zijn werktas in zijn hand. Hij liep op Angelina af en gaf haar een kus op de wang.

‘Het spijt me, schat. Echt. Ik weet best dat je vreselijk onder spanning staat.’

Angelina dook weg toen hij haar wilde omhelzen. ‘Nee, je hebt geen idee,’ mompelde ze.

‘Oké, dan niet. Ik heb nog nooit een kind gehad.’

‘Precies.’

Julian hapte verder niet. ‘Weet je zeker dat het wel goed komt, hier?’

‘Ik red me wel.’

‘Zeker weten? Je ziet zo bleek.’

‘Ik zeg toch dat ik me wel red?’ antwoordde ze geïrriteerd. ‘Inspecteur Hunter heeft net gebeld. Ze komt halverwege de ochtend langs. Ze wil Rory spreken.’

‘Dan moet ik blijven.’

‘Nee, doe niet zo gek. Ik kan het aan, nu Rory veilig thuis is.’ Angelina schonk hem een flauwe glimlach en trok zijn das recht. ‘Bovendien heb ik dan de gelegenheid om Rory uit te leggen wie je bent.’

‘En vanavond dan? Word ik dan ook naar mijn flat verbannen of mag ik thuiskomen en in mijn eigen bed slapen?’

‘Ik bel je later nog.’

‘Oké dan.’ Hij drukte een kus op haar kruin. ‘Als er een probleem is, bel me dan maar. Ik laat mijn mobiel de hele dag aanstaan.’

‘Ik red me echt wel. David zit opgesloten in een cel, dus je hoeft je over hem ook geen zorgen te maken.’

Julian liep naar de deur, bleef daar staan en draaide zich weer om.

‘Bijna vergeten. Mijn secretaresse mailde me net nog. Ik heb een cliënt die pas vanavond om zeven uur tijd heeft voor een afspraak, dus ik ben hoe dan ook laat. Dag, schat, hou je haaks.’

Hij wierp haar een handkus toe, en vertrok door de keukendeur.

Om elf uur deed Angelina de deur open voor inspecteur Hunter.

‘Kom binnen,’ zei ze vermoeid.

‘Dank u.’

Angelina ging Jazz voor naar de zitkamer en liet haar plaatsnemen op een bank.

‘Hoe is het vanochtend met Rory?’ vroeg Jazz.

‘Hij is pas twintig minuten geleden wakker geworden. Ik heb hem ontbijt op bed gebracht en hij zit nu net in bad. Hij is stilletjes, maar verder lijkt er niets met hem aan de hand.’

‘Hij heeft dus niets gezegd over dat zijn vader Charlie Cavendish heeft vermoord?’

‘Nee, niets. En ik heb er ook niet op aangedrongen. Ik was gewoon blij dat hij weer thuis was. Hij zal er snel genoeg mee moeten leren dealen.’ Angelina schudde haar hoofd. ‘Wat een nachtmerrie. Ik voel me verantwoordelijk. Als ik nooit bij David weggegaan was, als ik bij hem gebleven was, dan was dit allemaal nooit gebeurd.’

‘Een mens doet wat hem op dat moment het beste lijkt, mevrouw Millar. U kon niet weten wat er zou gebeuren.’

‘Het was niet mijn schuld dat David zijn baan verloor, en zijn drankprobleem ook niet, maar wat ik wel heb gedaan… Nou ja, wat gebeurd is, is gebeurd. Het enige wat ik nu kan doen is proberen Rory er zo goed mogelijk doorheen te helpen.’

‘Ik moet hem spreken, mevrouw Millar. Voordat we iets kunnen ondernemen tegen uw ex-man zijn er een paar vragen die Rory moet beantwoorden.’

‘Maar moet dat nu? Dat arme kind heeft al zoveel meegemaakt.’

‘Ik ben bang van wel. Ik zal voorzichtig zijn, maakt u zich geen zorgen.’

Angelina leek moedeloos. ‘Ik zal kijken of hij al uit bad is.’ Ze stond op en verliet de kamer.

Toen Rory Millar binnenkwam, met de beschermende handen van zijn moeder op zijn schouders, werd Jazz opnieuw getroffen door de gelijkenis met de jongeman op Hugh Danemans foto. Beiden hadden ze hetzelfde verfijnde, wat vrouwelijke uiterlijk. Rory was nog niet in de puberteit, die hem een poosje van die engelachtige schoonheid zou beroven. Zijn bleke huid was nog niet vlekkerig van de acne, zijn ijsblauwe ogen waren opvallend groot en zijn meisjesachtige lippen met de cupidoboog waren nog nooit gekust.

Zijn haar hing nog in vochtige gouden krullen die bijna tot zijn schouders reikten. Hij was langer dan ze hem zich had voorgesteld, tenger en smal. Ze zag wel iets van David in hem, maar hij leek totaal niet op zijn moeder.

‘Rory, dit is inspecteur Hunter. Ze is hier om je een paar vragen te stellen. Ze weet dat je erg moe bent, dus het gaat niet lang duren.’

Jazz stond op, glimlachte en stak haar hand naar Rory uit. Toen hij die schudde, voelde ze de ijzige handpalm tegen haar huid.

‘Hallo, Rory. Goed je te zien.’

‘Hallo.’ Rory ging tegenover haar op de sofa zitten.

‘Mevrouw Millar, mag ik misschien vragen om een kopje koffie? Het is een lange ochtend geweest en ik kan wel wat koffie gebruiken.’

Jazz wilde alleen met Rory spreken, al was het maar voor een paar minuten.

‘Wat onbeleefd van me om het niet aan te bieden. Natuurlijk. Red jij je zolang, Rory?’ vroeg Angelina bezorgd.

‘Ja, mam, komt goed.’

Rory had de baard nog niet in de keel en klonk wonderlijk ijl.

‘Zo, Rory, wat een avontuur heb jij achter de rug. Had je je wel gerealiseerd dat je moeder zich vreselijk zorgen zou maken toen je wegliep?’

‘Nee. Ik dacht alleen maar aan mezelf. Het spijt me dat ik zoveel problemen veroorzaakt heb.’

Hij sprak langzaam, precies, en klonk een beetje ouderwets.

‘Rory, je bent zondag vrijwillig naar het huis van je vader gegaan, toch? Je vader is niet naar school gekomen om je onder dwang mee te nemen?’

‘Nee, nee. Ik ben weggelopen. Die arme papa. Ik heb hem vreselijk in de problemen gebracht. Maar we wilden alleen maar even samen op vakantie. Hij wilde iets aardigs voor me doen.’

‘Waarom ben je dan van school weggelopen, Rory?’

‘Omdat ik mijn vader wilde zien.’

‘Niet om nog een andere reden?’

‘Nee.’

‘Rory, je was erbij toen je vader zich aangaf bij de politie in Windermere en zei dat hij Charlie Cavendish vermoord heeft. Geloof jij dat hij dat gedaan heeft?’

Rory haalde zijn schouders op. ‘Waarom zou hij dat zeggen als het niet zo is? Dus hij zal het wel gedaan hebben, denk ik.’

‘En kun je een reden bedenken waarom je vader Charlie zou willen ombrengen?’

Weer haalde Rory zijn schouders op. ‘Misschien wel.’

‘Was Charlie een pestkop?’

‘Ja.’

‘En pestte hij jou ook?’

‘Ja, maar Charlie pest… ik bedoel pestte iedereen.’

‘Heb je je vader aan de telefoon verteld dat Charlie je op een nacht had opgesloten in de kelder waar jullie koffers bewaard worden?’

Rory’s ogen schoten alle kanten op. ‘Zou kunnen.’

‘Je kunt je toch wel herinneren of je dat verteld hebt of niet?’

‘Ja, ik heb mijn vader wel verteld dat ik in de kelder opgesloten zat, maar ik wist niet of Charlie degene was die dat had gedaan. Dat kon ik toch ook helemaal niet weten? Ik hoorde alleen dat de sleutel omgedraaid werd.’

Jazz wist dat ze bijna geen tijd had, omdat de koffie bijna klaar was, en dus moest ze ter zake komen. ‘Rory, waar was jij de avond dat Charlie Cavendish overleed?’

‘Ik had een concert van het koor, in de kapel, en daarna ben ik weer teruggegaan naar het huis, en toen heb ik warme chocolademelk gedronken.’

‘Had meneer Daneman die voor je gemaakt? Ik weet dat meneer Frederiks die avond uit was.’

Voor het eerst trok er iets van angst over Rory’s onbewogen gezicht. Hij klemde zijn handen in elkaar. ‘Ja.’

‘En daarna ben je meteen naar bed gegaan?’

‘Ja.’

‘En Charlie heb je die avond niet gezien en je bent ook niet in de buurt van zijn kamer geweest?’

‘Nee. Waarom zou ik?’

‘Rory? Gaat het, lieverd?’ Angelina stond bij de deur met de koffie. ‘Je ziet zo bleek. De inspecteur maakt je toch niet van streek, hè?’

‘Nee, mam, maar ik ben geloof ik wel een beetje moe. Mag ik weer even gaan liggen?’

Angelina zette het blad met de koffie op tafel en sloeg haar armen om haar zoon heen.

‘Ja, natuurlijk.’ Ze keek Jazz aan. ‘Hij is doodop. Kunt u niet later terugkomen als hij zich wat beter voelt?’

‘Natuurlijk,’ zei Jazz met een glimlach. ‘O, nog één ding, Rory, heb jij die vrijdag dat Charlie overleed een paar pijnstillers gekregen omdat je hoofdpijn had?’

Rory was al weggelopen, maar bleef nu staan. ‘Dat weet ik niet meer. Het zou kunnen. Ik heb namelijk best vaak hoofdpijn.’

‘Want in het medicatielogboek staat namelijk dat je die dag een paar tabletten hebt gekregen. Wat waren dat voor tabletten en van wie krijg je die normaal gesproken?’

‘Ik weet niet. Gewoon pijnstillers.’ Rory haalde zijn schouders op.

‘Had je die van meneer Daneman gekregen?’

Rory knikte. ‘Ja. Mag ik nu gaan, mam?’ Hij legde zijn hoofd tegen haar schouder.

‘Tuurlijk, lieveling.’ Angelina wendde zich tot Jazz. ‘Zo is het wel genoeg. Hij is uitgeput. Rory, ga maar vast naar boven, dan kom ik zodra ik de inspecteur heb uitgelaten.’

Rory knikte en verliet de kamer zonder verder iets te zeggen.

‘Ik ga er inderdaad vandoor. Het spijt me dat ik Rory moet lastigvallen, maar hoe eerder we de feiten op een rijtje hebben, hoe beter,’ zei Jazz terwijl ze opstond. ‘Dank u wel, mevrouw Millar.’

Ze volgde Angelina naar de voordeur. Angelina zweeg even om moed te verzamelen voor de vraag die ze moest stellen. ‘Ik wil het eigenlijk niet weten, maar hoe… heeft David die jongen precies vermoord?’

‘Hij heeft Charlies epilepsiemedicijnen vervangen door een paar aspirinetabletten die hij blijkbaar in zijn zak had tegen zijn katers. Misschien weet u dat Charlie daar allergisch voor was. David wist het blijkbaar ook.’

‘Hè?’ Angelina keek verward. ‘Had David aspirine op zak?’

‘Dat is wat hij me vertelde, ja.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Maar dat kan helemaal niet.’

‘Waarom niet?’

‘David zou dat spul met geen vinger aanraken, inspecteur, laat staan ze in zijn zak hebben!’ Angelina schudde heftig haar hoofd. ‘Nee, dat kan gewoon niet.’

‘Waarom niet, mevrouw Millar?’ vroeg Jazz zachtjes.

‘Omdat David zelf ook dodelijk allergisch is voor aspirine.’

18

Jazz ging terug naar het politiebureau van Foltesham. Miles zat in de verhoorkamer te luisteren naar de opname van David Millars verhoor.

‘Nog wat wijzer geworden van die jongen?’ vroeg hij.

Jazz ging moeizaam zitten. Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, niet echt. Angelina beschermt haar welp als een tijgermoeder, zoals het hoort, maar…’ Jazz keek op naar Miles. ‘Je raadt het nooit.’

‘Wat dan?’

‘Mevrouw Millar heeft me net verteld dat haar ex-man dodelijk allergisch is voor aspirine.’

‘Echt waar?’ Miles trok een wenkbrauw op. ‘Maar ik heb de opname net beluisterd en ik heb nog nooit een overtuigender bekentenis gehoord dan die van Millar. Het is bijna alsof hij zijn best doet om het hele verhaal te laten kloppen.’

‘Dan heeft hij pech dat zijn hele modus operandi voor die avond net op de schop gegaan is.’ Jazz slaakte een zucht. ‘Dus óf de misdaad was honderd procent met voorbedachten rade – mevrouw Millar verklaarde categorisch dat haar ex nooit aspirine zou aanraken – óf Millar liegt alsof het gedrukt staat om iemand in bescherming te nemen.’

‘Op de opname zegt Millar zelf dat het niet met voorbedachten rade was en dat het idee om de tabletten te verwisselen zomaar “bij hem opkwam”,’ zei Miles. ‘Bovendien, als hij zo lam was als hij zegt dat hij was, dan lijkt me toch dat hij eerder op zoek zou gaan naar Charlie om hem verrot te slaan.’

‘Hoe dan ook,’ verzuchtte Jazz. ‘Die hele bekentenis klopt van geen kanten.’

‘Ik ben net nog op de school geweest en geen van die jongens kan zich herinneren dat ze Millar boven in de gang van de zesdeklassers hebben gezien. Sandwich?’ Miles legde een plastic zakje op tafel. ‘Eiersalade en tuinkers of een blt, mevrouw?’

‘Geen van beide, dank je. Ik heb geen trek,’ zei Jazz. ‘Volgens Millar heeft hij die avond wel met Hugh Daneman gesproken.’

‘Daar hebben we echt wat aan.’ Miles beet in zijn blt.

Jazz mijmerde door. ‘Dus de vraag is: waarom liegt hij? We weten dat David Millar zielsveel van zijn zoon houdt… en we weten dat Rory inderdaad zelf afgelopen zondag naar zijn vader is gegaan. Wat als hij aan zijn vader heeft opgebiecht dat hij op de een of andere manier betrokken was bij Charlies dood toen ze samen op reis waren?’

Miles bestudeerde zijn sandwich. ‘En papa besluit dat hij de schuld op zich neemt. Dat hebben we al vaker meegemaakt.’

‘En Rory kreeg die avond om negen uur twee pijnstillers uitgereikt. Op het medicijnblad staat dat het paracetamoltabletten waren, maar er stond iets onder wat verwijderd is met Tipp-Ex. Ik wacht op bericht van het forensisch team om te zien wat dat was.’

Miles mikte de lege boterhammenwikkel in de prullenbak, maar gooide mis. ‘Dus als we erachter komen dat het woord “aspirine” weggehaald is en vervangen is door het woord “paracetamol”, dan had Rory niet alleen een motief, maar dan had hij ook de middelen.’

Jazz zweeg even. ‘Het is nogal wat om een kind van dertien te beschuldigen van moord.’

‘Yep, en, als hij erbij betrokken was, betekent het ook dat iemand daar op school het weet en dat woord met Tipp-Ex weggehaald heeft om hem te beschermen.’

‘Tenzij hij dat zelf gedaan heeft,’ zei Jazz zachtjes.

‘Dat medicijnblad wordt bewaard in de medicijnkast, en die zit altijd op slot. De enigen die de sleutel hebben zijn Frederiks, de huismoeder en die specifieke avond Hugh Daneman, natuurlijk.’

‘Waarom moest hij nou zo nodig de hand aan zichzelf slaan?’ zei Jazz.

‘Misschien was hij er op de een of andere manier bij betrokken,’ zei Miles schouderophalend. ‘Rory’s motief ligt voor de hand, maar waarom zou een volwassene zoals Hugh Daneman hem in bescherming willen nemen?’

‘Dit is allemaal speculatie tot we de uitslag van het forensisch onderzoek hebben. Mijn god, wat gaat het allemaal traag in deze zaak!’ Jazz tikte geïrriteerd met haar pen op tafel.

‘Dat heb je nou eenmaal hier op het platteland, mevrouw.’ Miles grijnsde. ‘Is juist wel goed voor ons. Als we straks naar Londen teruggaan, waarderen we tenminste weer wat we daar hebben.’

‘Jij misschien, Miles, maar ik zéker niet,’ antwoordde Jazz scherp.

Hij veranderde snel van onderwerp. ‘En wat zei uw instinct over Rory toen u hem ontmoette?’

‘Ik kreeg de kans niet om een gevoel bij hem te krijgen in de tijd die ik had. Hij hield dingen voor me achter, maar daar kon hij allerlei verschillende redenen voor hebben. Ik zou hem als “vreemd” bestempelen, denk ik, maar ja, de meeste jongens van die leeftijd zijn vreemd. Dat wil nog niet zeggen dat het moordenaars zijn.’

‘Nee,’ beaamde Miles, ‘maar uw onderbuikgevoel zegt meestal wel of er meer aan de hand is.’

‘Volgens mij voelt mijn buik vooral dat hij in Italië te veel pasta te verstouwen heeft gekregen en dat ik weer eens serieus moet gaan sporten voor hij weer normaal kan functioneren.’

‘U bent geen grammetje aangekomen, mevrouw. Echt niet.’

‘Dat zei ik ook niet, Miles.’ Jazz slaakte een zucht. ‘Er is iets wat ik over het hoofd zie. Want ik weet wel zeker dat de zelfmoord van Hugh Daneman geen toeval was. Maar goed, ik heb Isabella vanmorgen gebeld. Ze is nu op weg hierheen om Millar en zijn zoon te beoordelen. Als iemand tot hen kan doordringen, dan is zij het wel.’

Isabella Sherriff was een van de belangrijkste criminele psychologen van de Londense politie.

‘Wauw, dus Issy heeft er zowaar mee ingestemd de grote stad te verlaten en naar de wildernis van Norfolk te komen?’ Miles floot. ‘Dan mag u zich wel vereerd voelen.’

‘We kennen elkaar al heel lang. En bovendien zit Millar momenteel in hechtenis voor moord. Ze leeft voor dit soort dingen. Ik heb een kamer voor haar gereserveerd bij jou in het hotel, dus als jij haar vanavond nou eens mee uit eten neemt? Millar spreekt ze vandaag nog en Rory morgenochtend.’

‘Hoe krijgt u dat voor elkaar met Mama Tijger?’ vroeg Miles.

‘We kunnen niet liegen over wat Issy precies voor functie heeft, maar we kunnen het wel zo framen dat ze met Rory wil praten omdat ze ervaring heeft met kinderen die een trauma hebben opgelopen. En dat heeft Rory zonder meer. Hij moet beoordeeld worden, en daarom moet zij hem spreken. En als er dan iets uit komt wat relevant is voor de zaak, dan zal Issy dat met ons moeten delen. Maar ik zal onderstrepen dat ze een van de beste psychologen in heel Londen is – Angie lijkt me wel iemand die dat soort dingen op prijs stelt. Maar nu moet ik weer naar school om die demonische rector te spreken. Ik zou graag willen dat jij ook even een praatje maakt met David Millar, maar niet zeggen dat we weten dat hij ook allergisch is voor aspirine. Dan kun je jouw bevindingen met Issy delen, voordat zij hem spreekt. Ze zei dat ze hier rond een uur of drie uur zou zijn.’

‘Komt in orde, mevrouw. Ik neem aan dat u met ons mee-eet, vanavond?’

Jazz pakte haar tas. ‘Nee. Je bent op jezelf aangewezen, Miles. Ik weet zeker dat je het aankunt. Ik ben om vijf uur terug om van Issy te horen wat die ervan denkt. Tot later.’

Robert Jones werd zichtbaar kalmer toen Jazz hem op de hoogte bracht van David Millars bekentenis.

‘Dat lijkt me goed nieuws. Rory is ongedeerd en er zit iemand in hechtenis voor de moord op Cavendish. Misschien kunnen we dan nu weer terugkeren naar een zekere mate van normaliteit.’

‘Het is goed nieuws dat Rory weer thuis is en ongedeerd, maar ik betwijfel ten zeerste of dit het einde van het verhaal is wat betreft de dood op Charlie Cavendish.’

‘Maar hij heeft bekend! Dan is het toch duidelijk?’

‘Ik vrees dat er enorme gaten in zijn bekentenis zitten. Een goede advocaat maakt daar korte metten mee, en dan zijn we terug bij af.’

‘O.’ Jones zuchtte. ‘En wat nu?’

‘We zetten ons onderzoek voort. Meneer Jones, ik wil u iets vragen. Als de huismoeder u meerdere keren duidelijk heeft verteld dat Charlie Cavendish pestgedrag vertoonde en een gevaar was voor zijn slachtoffers, waarom hebt u hem dan niet van school gestuurd?’

De rector zuchtte nog eens. ‘Charlie wist zijn sporen altijd goed uit te wissen.’ Hij verschoof ongemakkelijk in zijn stoel.

‘Meneer Jones, ik heb geen ervaring met het leiden van een school, maar ik geef wel leiding aan een team en als een van mijn mensen zich misdraagt tegenover een ander, dan ontgaat me dat niet. De naam van Cavendish is in deze zin herhaaldelijk gevallen. Dus kunt u mij alstublieft vertellen waarom u ervoor koos om zijn gedrag te negeren?’

‘Zijn vader is een bekende en belangrijke advocaat, zijn oom zit hier in de raad van bestuur…’ De stem van Robert Jones stierf weg. ‘Wat kon ik doen?’

‘Voorrang geven aan het welzijn van de leerlingen die u onder uw hoede hebt misschien?’ antwoordde Jazz koeltjes. ‘Het is niet mijn taak te oordelen over uw bekwaamheid als schoolhoofd, maar als mevrouw Millar besluit om deze zaak namens haar zoon aan te kaarten, waar ze het volste recht toe heeft, bij de media of bij de rechter, dan zal zowel uw eigen reputatie als die van de school ernstig aangetast worden.’

‘Ja.’ Robert bleef even stil. ‘Het is een ernstige inschattingsfout van mijn kant, dat ben ik met u eens.’

Jazz keek op haar horloge. ‘Ik wilde u ook laten weten dat we de details omtrent de dood van Hugh Daneman vandaag aan de pers vrijgeven. Ik stel voor dat u de school bijeenroept en het de leerlingen en het personeel vertelt voordat ze er elders over lezen. U zult wel blij zijn te horen dat de lijkschouwer tot de conclusie is gekomen dat het inderdaad zelfmoord was. En, op dit moment, is er niets wat zijn dood in verband brengt met die van Charlie Cavendish. Dat kunt u uw personeel en leerlingen vertellen. Ik moet terug naar het bureau in Foltesham. Vanaf nu zullen we ons onderzoek van daaruit voortzetten. Maar brigadier Roland en een paar van zijn mannen blijven ter plaatse voor als er zich problemen voordoen.’

Jazz knikte naar hem terwijl hij geïntimideerd op zijn stoel bleef zitten en ze de kamer verliet.

Sebastian Frederiks ging achter zijn bureau zitten en draaide het slotje om van de lade van zijn rolblok. Hij haalde de envelop eruit die vanmorgen was bezorgd, en las de brief nog een keer.

Geachte heer Frederiks,

Met betrekking tot de nalatenschap van wijlen Hugh Ronald Daneman delen wij u mede dat wij wijlen de heer Daneman vertegenwoordigen en optreden als executeur-testamentair.

Ik verzoek u contact met mij op te nemen om een afspraak te maken hier ten kantore, opdat ik de inhoud van zijn testament, die u aangaat, kan bespreken. Als u zo vriendelijk wilt zijn zo spoedig mogelijk contact op te nemen, kunnen we de zaak tot zowel uw tevredenheid als die van de heer Daneman afwikkelen.

Mag ik van deze gelegenheid gebruikmaken om mijn oprechte deelneming over te brengen.

Ik zie uit naar uw reactie.

Hoogachtend,

Thomas Sanders

Notaris

De brief was die ochtend aangekomen. Sebastian was geschrokken van de inhoud. Ook al had hij zelf nog les gehad van Hugh als leerling op St Stephen’s en had hij daarna een aantal jaar met hem samengewerkt als collega, hij had nooit echt een hechte band gehad met de oude baas. Sterker nog, hij had een zekere afkeer van Danemans fatterigheid. Hij was overduidelijk een nicht, en het was niet politiek correct, maar Sebastian had altijd moeite gehad zich in te leven in homoseksuele voorkeuren.

En eigenlijk was Sebastian er altijd van uitgegaan dat Daneman hem ook niet echt een warm hart toedroeg.

Speculeren leek hem niet echt zinvol tot hij de notaris over een paar dagen zou spreken. Als Daneman hem iets bij testament had nagelaten, dan zou dat Sebastian verbazen. Hij vouwde de brief op, deed hem weer in de envelop en bestudeerde toen de ring aan zijn pink. Hij leunde achterover en haalde een hand door zijn haar en wist even niet hoe hij het had.

Er was nu geen reden meer de ring ooit nog af te doen.

Isabella Sherriff was een dame van extravagante proporties. Ze hulde zich altijd in volumineuze zijden kaftans, met sjaals en kralen die haar hals sierden, en had prachtige oranjerode manen die tot aan haar middel reikten.

Binnen Scotland Yard had ze de bijnaam ‘de Ekster’, vanwege haar passie voor alles wat glimt. Ze droeg aan elke vinger een ring en haar polsen rinkelden als ze haar armen bewoog door de rijen met armbanden die ze droeg.

Jazz bewonderde Isabella om haar individuele stijl. En om haar ongeëvenaarde kundigheid als psychologe. Issy had het zelden bij het verkeerde eind. Norton vertrouwde haar ook, en haar getuigenissen in de rechtbank hadden hen geholpen een aantal ingewikkelde zaken te winnen die beide kanten op hadden kunnen gaan.

Toen ze de verhoorkamer binnenliep, bedacht ze dat Issy alleen nog een kristallen bol nodig had om haar look compleet te maken.

‘Dag, lieve schat!’ Issy stak haar armen uit om Jazz te omhelzen. ‘Laat me eens naar je kijken. Nou, nou, die Norfolkse lucht doet je goed. Je ziet er geweldig uit!’

‘Dank je, Issy. Ik ben zo blij dat je er bent. We voelen ons als de troepen in de laatste buitenpost in de woestijn op dit moment. Het leek zo’n eenvoudige zaak, maar hij is een stuk complexer geworden.’

‘Zo gaat het toch altijd?’ zei Issy glimlachend. ‘Er is wel degelijk criminaliteit buiten de grote steden, ook al denken die stadse mensen op het hoofdkantoor van niet. Het is hier allemaal wel heel erg schilderachtig, hè?’ Issy maakte een weids gebaar door de verhoorruimte. ‘Het voelt net alsof ik op de set van een of andere politieserie uit de jaren zestig sta.’

‘De plaatselijke dienders zeggen waarschijnlijk dat dat komt doordat alle budget naar de grote steden gaat,’ verklaarde Miles. ‘En dan hebben ze wel een punt. Ik weet ook wel dat dit geen hoofdbureau is, maar het gebrek aan middelen en personeel is echt schrikbarend.’

Issy kneep hem even in zijn wang. ‘Ach, gottegot. Wat ben je toch schattig als je boos bent. Ik kan je wel opeten. Jij ook niet, Jazz?’

Miles bloosde en Jazz, die de opmerking negeerde, trok een stoel naar achteren en ging zitten.

‘Oké, ik neem aan dat je onze verdachte gezien hebt?’

‘O ja.’ Met haar weelderige gestalte nam Issy plaats op de kleine houten stoel. ‘Ik heb vijfenveertig minuten met meneer Millar gepraat.’

‘En?’

‘Je kunt nooit honderd procent zeker zijn over dit soort dingen, zoals je weet, maar ik kan je wel zeggen dat ik de extreem dikke billen van mijn tante Madge opeet als hij onze moordenaar is. Ik heb de gebruikelijke mondelinge psychometrische tests op hem losgelaten, plus mijn kleine doos vol strikvragen, en naar mijn mening is David Millar een niet-agressief, reactief persoon wiens modus operandi niet past bij enige vorm van moord met voorbedachten rade.’

‘Hoe zit het met de verklaring dat hij dronken was?’

‘Zelfde verhaal, hij kan het wel bedenken, maar de kans dat hij het uitvoert is niet zo groot.’ Issy schudde haar hoofd. ‘Nee, ik geloof hem niet. Ik geloof hem absoluut niet.’

‘Zelfs niet om zijn zoon te verdedigen?’ drong Jazz aan.

‘Er is geen twijfel dat hij leeft voor die jongen, en die wil ik morgen graag ontmoeten zodat ik een completer beeld heb. Ik ben hier niet om de technische kant van de zaak te beoordelen, of het bewijs. Ik ben hier om je te vertellen dat naar mijn professionele mening – zelfs als je het feit dat we weten dat hij liegt dat hij een paar aspirines op zak had niet meerekent – het scenario waar Millar mee komt niet bij hem past. Arme kerel. Alles bij elkaar heeft hij het vreselijk voor zijn kiezen gekregen.’

‘Maar het punt is nog steeds: waarom zou hij zeggen dat hij het gedaan heeft als dat niet zo is?’ vroeg Jazz.

‘Ik denk dat er twee mogelijkheden zijn: ofwel hij beschermt iemand, en die iemand kan alleen maar zijn zoon zijn, die ik morgen ga zien. Of, wat ook goed kan, het is een schreeuw om hulp en aandacht. Hoe vaak ik dat al niet heb gezien. Dat iemand die aan het eind van zijn Latijn is, wanhopig iets bekent wat hij niet gedaan heeft om de schijnwerpers op zich te vestigen. David Millar mag dan geen moordenaar zijn, maar dat wil niet zeggen dat hij zijn greep op de werkelijkheid niet verloren heeft. Hij heeft verliezen geleden en is getraumatiseerd en dat kan heel goed zijn geestesgesteldheid beïnvloed hebben. Ik zou hem nog wat langer moeten spreken om erachter te komen hoe diep dat gaat, maar ik zou zeker een vorm van therapie aanraden. Ik stel ook voor nog een poging te wagen hem te ondervragen en hem dan te vertellen dat we weten dat hij allergisch is voor aspirine en hem te vragen waarom hij liegt.’

‘Ik ga nu naar hem toe. Dank je, Issy. Trouwens, over therapie gesproken, in die hoedanigheid moet je bij Rory langsgaan. De kans bestaat dat hij bij de moord betrokken is en we moeten erachter zien te komen wat hij precies weet. Maar dat moeten we heel voorzichtig aanpakken. Hij heeft veel meegemaakt. Dus je moet de moeder een beetje bespelen, in die zin, anders gaat ze in de ankers.’

‘Luister, schat, ik speel elke rol die je maar wilt tot in de perfectie. Heb ik je ooit verteld dat een oud-oudoom van me op de planken stond met Sarah Bernhardt? Acteren zit in de familie. Zo, waar is de dichtstbijzijnde herberg? Ik ben uitgehongerd.’

‘We hebben een kamer voor je geboekt in Miles’ hotel, in het stadje, en hij gaat je trakteren op wijn en een diner.’

‘Geweldig.’ Issy stond op en pakte Jazz bij de schouders. ‘En jij? Ga je niet met ons mee?’

Jazz voelde de warmte naar haar wangen stijgen. ‘Nee, sorry, ik heb geen tijd, vrees ik.’

Issy glimlachte. ‘Aha! Onze Jazmine heeft een spannend afspraakje met een man. Heb ik gelijk of niet?’

‘Ik ga uit eten met iemand die ik help bij zijn proefschrift. Ik ken hem nauwelijks.’

‘Nog niet, liefje, nog niet. Maar nu moet ik Norton spreken. Ik laat weten wat hij zegt.’

Toen Jazz de kamer verliet, vroeg ze zich even af of Issy soms helderziend was.

David lag te dommelen toen hij hoorde dat zijn celdeur werd ontgrendeld. Hij was uitgeput. Hij kon zich nauwelijks herinneren wanneer hij voor het laatst een nacht fatsoenlijk had geslapen.

Hij opende zijn ogen en zag de knappe vrouwelijke inspecteur op hem neerkijken.

‘Hallo, meneer Millar, hoe voelt u zich?’

David wreef in zijn ogen toen de inspecteur op het uiteinde van zijn smalle bed ging zitten. ‘Suf. Heb ik altijd als ik stop met drinken.’

‘David,’ begon Jazz voorzichtig. ‘We hebben een klein probleem met je bekentenis.’

‘O? Wat dan?’

‘Blijf je bij je verklaring dat het geen moord met voorbedachten rade was? Dat je de aspirine in je jaszak vond en toen spontaan hebt gehandeld?’

‘Ja, absoluut.’ David knikte.

‘Kijk, Angelina vertelde me vanmorgen dat jij ook allergisch bent voor aspirine. Het lijkt mij dus nogal twijfelachtig dat jij dat zou slikken als pijnstiller, vind je ook niet?’

David liet zijn schouders zakken. ‘Shit,’ mompelde hij.

‘David, heb jij Charlie Cavendish vermoord?’

‘Ik…’

‘Is dat een ja of een nee?’

‘Het punt is, inspecteur, het zou kunnen. Ik kan me namelijk echt niet veel herinneren van die avond.’

‘Herinner je je dat je op weg naar de school bent gestopt om ergens aspirine te kopen met de bedoeling om Charlie te doden?’

‘Nee… ik…’

‘David,’ vroeg Jazz zachtjes, ‘wie probeer je te beschermen?’

‘Niemand! Ik…’ Hij schudde zijn hoofd heftig. ‘Niemand.’

‘Rory heeft je toch niet iets verteld toen jullie in het Lake District waren, hè? Dat hij Charlie per ongeluk aspirine had gegeven, bijvoorbeeld?’

‘Nee, natuurlijk niet! Luister, inspecteur, Rory is hier het slachtoffer.’

‘Het probleem is alleen dat Charlie dat ook is. En door een bekentenis af te leggen die zo vol gaten zit vragen wij ons nu allemaal af of je dat soms doet om Rory te beschermen.’

‘Nee, inspecteur!’ David keek nu oprecht bang. ‘Echt niet. Mijn zoon is onschuldig, hij heeft niets gedaan. Ik…’ David legde zijn hoofd in zijn handen en barstte in snikken uit.

‘Je bent niet met een pakje aspirine naar school gegaan met de bedoeling om Charlie Cavendish te vermoorden, hè, David?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee. Maar het feit dat zijn vader zo gestoord is om te denken dat hij misschien iemand vermoord heeft, heeft niets met Rory te maken. Helemaal niets. Alsjeblieft, laat hem hierbuiten. Hij heeft al genoeg voor zijn kiezen gehad!’

Jazz sloeg een troostende arm om zijn schouder. ‘Ik weet het. Ik ga je nu naar huis sturen, David. Je moet eens een nacht goed slapen. En dan morgen, als je wat gekalmeerd bent, kom ik bij je thuis en dan praten we verder. Oké?’

‘Laat u me vrij?’

‘Zo zit het niet helemaal. Je kwam uit vrije wil naar ons toe en we hebben je nog niet gearresteerd. Een van de dienstdoende brigadiers brengt je naar huis, omdat je auto nog in het Lake District staat. Ik kom morgen rond elf uur.’ Ze stond op, draaide zich om en wilde de cel verlaten.

‘Echt waar, inspecteur, Rory heeft hier niets mee te maken.’

‘Zoals ik al zei, we praten morgen verder. Tot ziens, David.’

Jazz draaide zich om naar Issy, die op de gang bij de cel rondhing. Issy knikte even, stak haar duim op en liep toen achter Jazz aan de trap op.

‘Nou, dat is duidelijk. Hij beschermt zijn zoon, wat we al dachten,’ mompelde ze met zachte stem. ‘Ik kan niet wachten om Rory te spreken. Ik heb het sterke vermoeden dat hij wel enig licht op de zaak kan laten schijnen. Vooral als ik hem vertel dat papa zonder tenlastlegging is vrijgelaten. En niet aangeklaagd gaat worden. Jazz?’

‘Sorry, Issy, ik was even ergens anders met mijn hoofd. Zeg maar tegen Miles dat ik in Cley ben, in The Coach and Horses, mocht hij me nodig hebben. Hier aan de kust is de telefoonontvangst niet zo betrouwbaar.’

‘Zal ik doen.’ Issy’s ogen twinkelden. ‘En veel plezier.’

19

‘Is het goed als ik naar huis ga, meneer Forbes? Het is al over zessen en Steve staat bij het Forum op me te wachten. Dan moet u wel zelf de intercom beantwoorden als die zoemt om uw laatste cliënt binnen te laten.’

Julian keek op naar Stacey. ‘Natuurlijk, geen probleem. Ik zie je morgen.’

‘Fijne avond, meneer Forbes.’

‘Bedankt, jij ook.’ Stacey verliet zijn kantoor, maar Julians aandacht was alweer bij het dossier dat hij aan het lezen was.

Twintig minuten later keek hij op zijn horloge en belde Angelina.

‘Hoi, schat.’

‘Hallo.’

‘Hoe is het met Rory?’

‘Die zit lekker op de bank naar The Simpsons te kijken. Volgens mij gaat het wel redelijk met hem. Een beetje stil, maar dat is begrijpelijk. Morgenochtend komt er een therapeut uit Londen met hem praten. Vind jij dat een goed idee?’

‘Ik ben een tikje cynisch over dat soort mensen, maar dat is beroepsdeformatie. Het zal hem vast geen kwaad doen.’

‘Nee.’

‘Zal ik vanavond naar huis komen? Ik kan best laat komen, als Rory al in bed ligt,’ stelde hij aarzelend voor. ‘Ik wil graag proberen om mijn ongevoeligheid van vanmorgen goed te maken.’

Er viel een stilte en in die stilte lag het antwoord besloten, wist Julian.

‘Oké, dan ga ik naar de flat.’

‘Het spijt me, lief, ik wil gewoon dat Rory kan bijkomen van de schok voordat hij per ongeluk een vreemde man in het bed van zijn moeder ziet liggen.’

Julian zweeg even en vroeg toen: ‘Wanneer stuur je hem weer terug naar school?’

‘Na alles wat ik gehoord heb over die vreselijke Charlie Cavendish en wat die Rory heeft aangedaan, heb ik het hart niet om hem terug te sturen. Ik wil hem nu even niet uit het oog verliezen.’

‘Maar Charlie kan nu toch moeilijk een probleem voor Rory zijn?’

‘Nee, dat weet ik, Julian, maar… kijk…’ Angelina zuchtte. ‘We hebben het er nog wel over als we elkaar weer zien, maar deze week blijft Rory gewoon thuis.’

‘Ik neem aan dat dat betekent dat ik voorlopig naar mijn flat verbannen ben?’

‘Het spijt me. Ik dacht dat je wel zou begrijpen dat ik Rory op dit moment op de eerste plaats moet zetten.’

‘Dat begrijp ik wel, maar dat wil niet zeggen dat ik het leuk vind, Angelina. Zie ik je de komende paar dagen nog? Ik mis je.’

‘Nou…’ Angelina’s stem verzachtte. ‘Als Rory morgen in orde is, dan kan ik de oppas, Lily, vragen om ’s avonds een paar uurtjes te komen. Die mag hij graag. Dan rij ik naar Norwich, en dan blijven we bij jou thuis en bestellen we wat te eten?’

Julian was niet in de stemming om zich zo makkelijk gewonnen te geven.

‘Misschien. Ik kijk wel even of ik dan tijd heb. Ik bel je nog.’

‘O. Oké.’

Hij kon duidelijk aan haar stem horen dat ze boos was. Jammer dan, dat was hij ook.

‘Ik moet ophangen. Ik heb een cliënt die elk moment kan aanbellen. Dag, hoor.’

Julian hing op zonder op haar antwoord te wachten. Hij wist dat hij zich aanstelde –natuurlijk moest Angelina Rory op de eerste plaats zetten. Het probleem was: zou dat altijd zo blijven? In sommige opzichten was het jammer dat David Millar voor de rest van zijn leven de bak in zou draaien. Hiervoor kon Angelina dat joch tenminste om het weekend aan zijn vader overdragen. En als ze zo slap zou zijn om hem naar een gewone school te sturen, dan zouden ze de hele tijd met hem opgescheept zitten.

Toen hij zag dat hij nog een kwartier had voor zijn cliënt arriveerde, logde Julian in om zijn e-mail te bekijken.

Er was een antwoord op het mail dat hij gisteren verstuurd had.

Toen hij de mail las, liepen de rillingen over zijn rug.

De intercom zoemde.

‘Hallo?’

De stem klonk gedempt.

‘Ik doe de deur voor u open. Kom maar naar de tweede verdieping, dan wacht ik u op.’

Julian logde uit en liep naar de receptie om zijn cliënt te begroeten.

Nadat ze ervoor gezorgd had dat een van Rolands mannen die nacht bij David Millars huis zou surveilleren, voor het geval dat, was Jazz naar huis gereden.

Ze rilde onbedaarlijk terwijl ze in haar ondergoed stond met haar hoofd onder de keukenkraan en met ijskoud water de shampoo uit haar haren spoelde.

Ze wikkelde een handdoek om haar hoofd en liep naar de zitkamer om klappertandend bij het vuur te kruipen.

De loodgieter had haar beloofd dat ze morgen warm water en verwarming zou hebben, maar als dat niet zo was, besloot Jazz dat ze een hotelkamer moest zoeken. De temperatuur was de laatste twee dagen dramatisch gedaald en de loodgrijze lucht voorspelde sneeuw. Op de bovenverdieping was helemaal geen elektriciteit en haar slaapkamer leek wel een vrieskist. Lekker wegkruipen onder lagen dekbedden en lezen bij kaarslicht klonk romantisch, maar in werkelijkheid werd ze midden in de nacht wakker en moest dan rondtasten naar een zaklamp om naar de wc te gaan, waar ze struikelde over gereedschapskisten. En als ze dan weer in bed lag, was het zo koud dat ze niet meer in slaap kon komen.

Jazz deed haar best haar dikke krullen te drogen met de warmte van het vuur, want ze moest er niet aan denken om boven in het donker op zoek te moeten naar een föhn, en besloot dat ze vannacht op de bank zou slapen, waar het tenminste nog een beetje warm was.

Ze trok een spijkerbroek en een dikke trui aan, bracht een beetje mascara en wat lippenstift aan, en liep toen naar haar auto.

Terwijl ze over de spekgladde wegen reed, besefte Jazz dat ze opgewonden was, en het gevoel had dat ze de situatie niet onder controle had. Ze hield van orde en routine – haar vader zei altijd dat dat kwam doordat ze een typische Maagd was – en elke vorm van emotionele chaos veroorzaakte de vlinders die nu dan ook rondfladderden in haar buik.

Ze parkeerde de auto in de berm voor de pub.

‘Doe normaal, mens! Dit stelt niks voor, gewoon een hapje eten in een pub,’ zei ze hardop, en terwijl ze diep ademhaalde, liep ze over het smalle paadje naar de voordeur van de pub.

Jonathan zat bij het vuur met een biertje. Hij glimlachte toen hij haar zag, stond op en kuste haar op beide wangen.

‘Hoe is het, Jazz? Je ziet er geweldig uit,’ merkte hij op terwijl hij zijn ogen langs haar lange, in spijkerbroek gestoken benen liet glijden. ‘Kan ik iets te drinken voor je halen?’

‘Een glas wijn, lekker.’

‘Komt goed, ga maar vast lekker warm voor deze fantastische haard zitten. Ik neem ook even de kaart mee, hoewel de specials op het bord me ook lekker lijken.’

Ze keek hem na terwijl hij naar de bar beende, waar hij boven de andere mannen uitstak. Hij zag er vanavond op de een of andere manier anders uit, volwassener. Misschien had de universitaire omgeving haar herinneringen aan hem gekleurd, en zag ze hem daar nog maar gewoon als een student, terwijl hij in feite maar zeven jaar jonger was dan zij.

‘Kijk eens.’ Jonathan zette het glas wijn voor haar neer, samen met een menukaart, en ging op de kruk naast haar zitten, zijn lange benen voor zich uitgestrekt. ‘Kijk maar snel even. De keuken sluit om half negen en het is al tien over acht.’

Jazz grinnikte. ‘In Londen zouden de meeste mensen nog niet eens aangekomen zijn in een restaurant, laat staan dat de boel al zo vroeg dichtgaat.’ Ze nam een slokje van haar wijn en keek omhoog naar het schoolbord. ‘Ik weet het al. Kabeljauw met friet en doperwtenpuree.’

‘Voor mij ook.’ Hij glimlachte. ‘Als je aan de zee bent, moet je vis eten. Al is de kans groot dat die kabeljauw uit Noorwegen komt.’

‘Waarschijnlijk wel, maar het gaat om het idee.’

‘Absoluut. En het is weleens leuk om een vrouw te zien die duidelijk niet om de calorieën maalt… niet dat dat nodig is, natuurlijk. Ik bedoel, je hebt een goed figuur, maar…’ Hij verschoot van kleur. ‘Wat ik bedoel is dat ik het vreselijk vind om een vrouw mee uit eten te nemen als ze de hele avond bezig is om een klein stukje sla over haar bord te schuiven.’

‘Nou, dat probleem zul je vanavond niet hebben. Ik eet als het spreekwoordelijke paard en ik ben absoluut uitgehongerd, dus ga nou maar bestellen voor het te laat is.’

Het daaropvolgende kwartier begon Jazz zich te ontspannen. Jonathan had een ironisch gevoel voor humor dat ze deelde en begreep. De fish-and-chips waren heerlijk en Jazz waagde zich aan nog een klein glaasje wijn.

‘Goed, ik ben klaar om die vragen te beantwoorden die je nog voor me had. Trouwens, sorry dat ik de vorige keer zo op mijn praatstoel zat.’

‘Je bent gepassioneerd over wat je doet. Dat is niet iets om je voor te verontschuldigen.’

‘Het is hartstocht of ontgoocheling, het een of het ander,’ zei Jazz met een glimlach. ‘Twee weken geleden dacht ik nog dat ik voorgoed weg was bij het korps.’

Jonathan keek verbaasd. ‘Echt? Waarom?’

‘Ik was enorm teleurgesteld, zowel in mijn werk als thuis. Maar goed, dat is een veel te lang en saai verhaal en ik heb sowieso niet zo’n zin om in het verleden te graven.’

‘Ik begrijp het. Je vader zei al dat je niet zo lang geleden bent gescheiden.’

‘O ja, heeft hij je dat verteld?’ vroeg Jazz fronsend. ‘En wat heeft hij je nog meer verteld?’

‘Nou, het kwam erop neer dat het de beste beslissing was die je ooit genomen hebt.’

‘Nee. Hij was nooit zo’n fan van Patrick.’

‘Dat vermoedde ik al. En wat vind je er zelf van?’

‘Niemand vindt het leuk om te falen, toch? En scheiden is toegeven dat je hebt gefaald. Maar ik ben zeker blij dat die hele toestand achter me ligt, ja.’

‘En je bent dus ook weer aan het werk?’

‘Daar heeft het alle schijn van, ja. Ik dacht dat ik een klusje zou doen om mijn oude baas een plezier te doen, maar…’ Jazz haalde haar schouders op. ‘We zullen zien hoe het loopt.’

‘Maar je zou ook wel veel overboord gooien. Je hebt behoorlijk carrière gemaakt, en dat moet vast moeilijk zijn geweest als vrouw.’

‘Niet echt. En voor mij was het gewoon een baantje,’ zei ze lachend.

‘Nou, gewoon,’ zei hij. ‘En je bent in elk geval knapper dan Columbo.’

‘Laat ik dat dan maar als een compliment opvatten.’

‘Ik heb altijd graag willen werken in een beroep dat echt een verschil maakt voor de maatschappij, chirurg of uitvinder of zo. Ik heb echt bewondering voor je, Jazz. Terwijl ik alleen maar wat theoretiseer over hoe dingen in elkaar zouden moeten zitten.’

‘Eerlijk gezegd waren de helm en de wapenstok niet mijn eerste liefde. Ik wilde kunstenaar worden. Nog steeds, trouwens.’

‘Je vader vertelde al dat je kunstgeschiedenis gestudeerd hebt.’

‘Mijn lieve oude vader schijnt je nogal veel over mij verteld te hebben,’ zei Jazz fronsend.

‘Dat moet je hem niet kwalijk nemen. Ik geef toe dat ik flink heb doorgevraagd,’ zei Jonathan grijnzend. ‘Hoewel het niet moeilijk was, want jij bent zijn favoriete gespreksonderwerp. Hoe dan ook, het mooie van een echt talent hebben is dat je het nooit kwijtraakt. Ik heb geen talent voor kunst. Ik kan nog geen deurkozijn schilderen, laat staan een schilderij.’

‘Maar jij hebt weer het vermogen om logisch en helder te denken en om dat dan op papier te zetten. Dat is dan toch jouw creatieve talent?’

‘Ik wist wel dat ik u leuk vond, juffrouw Hunter. Wat een elegante manier om mijn saaie leventje wat betekenis te geven. Koffie?’

‘Lekker.’ Jazz keek op haar horloge toen Jonathan opstond om naar de bar te gaan. ‘En daarna moet ik er echt weer vandoor.’

‘Hoe gaat het eigenlijk met je huidige zaak?’ vroeg Jonathan terwijl hij twee koffie op tafel zette en twee flinke scheppen suiker in die van hem deed.

Jazz was tien jaar met een man geweest die hetzelfde werk deed als zij en die de nuances en terminologie van haar wereld begreep. Zaken konden openlijk besproken worden zonder angst voor een verspreking. Ze wist van veel collega’s op kantoor die partners buiten het korps hadden en hoe moeilijk ze het vonden om de details van hun dag niet te kunnen delen vanwege het risico van een veiligheidslek.

Dit was nieuw terrein voor haar en ze wist dat ze moest leren voorzichtig te zijn.

‘Ingewikkelder dan het op het eerste gezicht leek, maar ja, dat is eigenlijk vrij normaal,’ antwoordde ze vaag.

‘Ben je tijdelijk in Norfolk?’ vroeg hij.

‘Nee, ik was hier al komen wonen. Ik vind het hier geweldig.’

‘Het is een ongelofelijk rauw graafschap, niet bepaald schattig, Jazz.’ Jonathans hand schoof over de tafel naar de hare en pakte die vast. ‘Luister, misschien vind je dat ik wat te hard van stapel loop, maar ik vond het heel leuk vanavond. Kunnen we het nog eens doen? Ik bedoel, ik ben er nog niet aan toegekomen je die vragen te stellen.’

‘Ik, eh…’ Jazz was overrompeld en wist niet goed wat ze moest zeggen, omdat ze het protocol van de romantiek niet meer zo goed kende.

Maar voor ze van een antwoord kon formuleren, zag ze een akelig bekende figuur de kleine bar binnenkomen. Die lachte breed naar haar en liep naar hun tafeltje toe.

‘Jazz.’ Het vertrouwde zachte Ierse accent schokte haar. Patrick. Haar ex. Hij boog zich voorover en kuste haar op de wang. ‘Je ziet er geweldig uit!’

Terwijl zijn armen zich om haar schouders sloten, werd ze zich bewust van de vertrouwde geur die ze, na tien jaar intimiteit, uit duizenden blind zou herkennen.

Ze bleef zitten, niet bewegend, wachtend tot hij zijn armen losmaakte van haar schouders en rechtop ging staan.

‘En wie hebben we hier?’ Hij staarde vanuit de hoogte naar Jonathan, lachend, maar vijandig.

‘Wat doe jij hier in godsnaam?’

‘Nou, zeg, Jazz. Ik had toevallig iets in Norwich te doen voor het werk, en dus heb ik Issy een lift gegeven.’

‘Issy?’ Jazz voelde haar keel samenknijpen.

‘Het kwam gewoon zo uit. Ik heb net met Miles en onze gewaardeerde psycholoog gegeten.’

‘Wat doe je dan hier? In deze pub?’ vroeg ze kil.

‘Ah, nou, het spijt me zo dat ik je avond onderbreek, maar ik ben hier op verzoek van Norton. Hij moet je dringend spreken. Je nam je mobiel niet op, maar brigadier Miles wist waar je was, dus toen besloot ik om zelf maar naar je toe te komen om je de boodschap door te geven.’

Jazz had de energie niet om te antwoorden. Ze zag dat Jonathan nogal ongemakkelijk keek.

‘Ik kan maar beter gaan,’ zei hij terwijl hij opstond. ‘Het is spekglad, volgens mij.’

‘Dat is het inderdaad, dus rij voorzichtig.’ zei Patrick met een grijns.

‘Dat zal ik doen. Dag, Jazz, bedankt voor de gezellige avond.’

‘Ja, jij ook bedankt. Ik vond het heel gezellig.’ Ze kuste Jonathan hartelijk op de wang.

‘Jazz, moet je ons niet even aan elkaar voorstellen?’ Patrick legde een hand op Jonathans schouder.

Klootzak die je bent…

Jazz knarsetandde en zei: ‘Jonathan, dit is Patrick Coughlin, mijn voormalige echtgenoot.’

‘Aha. Nou, tot ziens, Jazz. We houden contact.’ En toen maakte Jonathan zich haastig en genegeerd uit de voeten.

‘Ik ga ook.’ Ze probeerde langs Patrick te lopen, maar hij hield haar stevig bij haar arm vast.

‘Kom op, Jazz, dat is toch niet nodig? We kunnen toch best beschaafd met elkaar omgaan? En nog even samen een drankje doen, als oude vrienden?’

‘Wij zijn geen vrienden, Patrick, en dat zullen we ook nooit meer worden.’

Hij keek haar aan en glimlachte toen veelbetekenend. ‘Nou, nou, aan de manier waarop je reageert zou je denken dat je nog steeds gevoelens voor me hebt. Want als dat niet zo was, zou je wel gewoon bij me komen zitten en wat drinken.’

Jazz ging abrupt weer zitten, en haatte hem. ‘Eentje, en dan ga ik.’

‘Gewoon wat je altijd drinkt?’

Jazz knikte terwijl haar hartslag versnelde toen ze zich herinnerde hoe goed hij haar kende.

Hij kwam terug met een cognac voor haar en zette zijn whisky op tafel.

‘Zo, wie was die man van je?’

‘Gewoon een vriend. Iemand die ik help met zijn proefschrift.’

‘Volgens mij was hij meer van plan dan zich alleen door jou te laten helpen. Nou ja, gelijk heeft hij. Doen jullie het met elkaar?’

‘Patrick, kom op, zeg! Dat gaat jou absoluut niets aan! En ik ken hem nog maar net.’

‘Tikje aan de jonge kant, of niet?’

‘Daar heb jij je toch ook nooit iets van aangetrokken?’ Het was haar mond al uit voor ze zichzelf kon tegenhouden.

‘Touché.’ Patrick nam een slok van zijn whisky. ‘Maar echt, dat betekende niets, helemaal niets.’

‘Waag het niet om met dat soort bullshit te komen! Ik weet dat je liegt. Jullie hebben minstens een jaar een affaire gehad. En het ergste was, iedereen op kantoor wist ervan. Behalve je vrouw.’

‘Ik geef toe dat ik me niet zo netjes heb gedragen, maar…’

Ze voelde de hitte naar haar wangen stijgen. ‘Niet zo netjes! Godsamme, Patrick, je hebt je afschuwelijk misdragen! Het met haar doen in je kantoortje, met de jaloezieën dicht. Jezus! Als je dan toch zo nodig vreemd moest gaan, had dat dan op zijn minst buiten kantooruren gedaan.’

Ze kon zien dat de tafel naast hen van de show genoot, maar het kon haar niets meer schelen.

‘Jazz, het spijt me echt,’ verzuchtte hij. ‘Misschien hadden we dit gesprek al veel eerder moeten voeren. Ik wilde meteen al mijn excuses aanbieden en het aan je uitleggen, maar jij bent meteen met de noorderzon vertrokken. Hoe dan ook, ik zit hier nu en ik geef toe dat ik me zakkerig heb gedragen en dat ik overspoeld word door schuldgevoelens omdat ik je dit heb aangedaan. En het spijt me nog veel erger als mijn gedrag heeft bijgedragen aan je vertrek bij de Yard.’

Ze keek hem hulpeloos aan. ‘Hoe had ik in godsnaam kunnen blijven? Het is precies zoals prinses Diana ooit zei: drie is te veel, in een huwelijk, en zij hoefde niet elke dag op hetzelfde kantoor te werken als Camilla… om over haar man nog maar te zwijgen.’ Jazz schudde haar hoofd terwijl ze haar glas leegdronk.

Patrick had voor de verandering niet meteen zijn woordje klaar. Hij staarde haar zwijgend aan.

‘Hoe dan ook, wat gebeurd is, is gebeurd,’ ging ze verder. ‘En eerlijk gezegd wil ik gewoon verder met mijn leven. Niet te geloven dat je de brutaliteit had om hier op te duiken.’

‘Jazz, ik wist het anders ook niet meer. Ik heb maandenlang geprobeerd om je te vinden. Die advocaat van je weigerde me ook maar enige aanwijzing te geven over waar je je verborgen hield.’

‘Ik wilde je toen niet zien en ik wil je nog steeds niet zien.’

‘Je kunt niet zeggen dat ik niet redelijk geweest ben door in te stemmen met de snelle scheiding. Ik had ook kunnen weigeren te tekenen.’

‘Wil je een medaille, of zo?’ Jazz lachte bitter. ‘Je lult uit je nek, man. Want zou het niet kunnen dat het ook in jouw voordeel was om zo snel te tekenen? Want dan had je je handen vrij om met Chrissie een nieuw leven op te bouwen, of niet soms?’

‘Wil je er nog eentje?’ Hij wees naar haar glas.

‘Nee, natuurlijk niet. Ik moet zo nog rijden.’

‘Ik zet je wel af.’

‘Nee. Ik heb mijn auto morgenochtend nodig. Wat wilde Norton trouwens? Je zei dat hij me dringend moest spreken.’

‘Dat was niet zo. Dat loog ik maar om een excuus te hebben je te spreken.’

‘Ik vermoord Miles omdat hij je verteld heeft waar ik was,’ mompelde ze.

‘Niet doen. Tegen hem heb ik ook gelogen.’ Patrick stak zijn hand uit en liet die toen op die van haar rusten. ‘Ik heb je zo gemist.’

Ze trok haar hand fel weg. ‘Wat? Heeft je zestienjarige liefje je de bons gegeven en ben je nu eenzaam?’ Toen nam Jazz gas terug. ‘Sorry, ik moet me niet verlagen tot jouw niveau en ik schaam me voor mezelf. Los van het feit dat ze er met mijn man vandoor ging, vond ik Chrissie best aardig. Ze was slim en een verdomd goede agent.’

‘Misschien dat je het fijn vindt om te horen, maar ze heeft me een paar maanden geleden gedumpt voor een handelaar uit de City die vijftien jaar jonger en honderd keer rijker is dan ik. Dus nu ben ik zelf de sjaak.’

Jazz lachte geforceerd. ‘Ik weet niet of het de bedoeling is dat ik met je meeleef, maar dat gaat niet. Ik ben dolblij en ik hoop dat je vreselijk hebt geleden.’

‘Dat heb ik, inderdaad. Maar niet om haar. Wel omdat ik zo’n zak was om te riskeren dat ik jou zou verliezen.’

‘Doet me niks, vrees ik. Je kon altijd overal onderuit komen met die charme van je, Patrick. Met dat schattige Ierse accent. Maar jammer genoeg werkt het niet meer bij mij. Hoor eens, ik moet echt gaan.’ Jazz stond op.

‘Maar we hebben nog een paar dingen te bespreken. Ik heb je loon nog op onze gezamenlijke bankrekening staan. En jouw naam staat op de aktes van ons appartement.’

‘Jouw appartement, Patrick. Je hebt me uitgekocht, weet je nog? Stuur maar een cheque en stuur de papieren die ik nog moet ondertekenen maar naar mijn notaris.’

Hij volgde haar naar buiten, waar dikke vlokken sneeuw om hen heen vielen.

‘Ik zie het niet zo voor me, jij als boerentrien,’ grapte Patrick terwijl ze naar de auto van Jazz liepen. ‘Je gedijde altijd zo goed in de stad.’

‘Het zal je verbazen waar je allemaal aan kunt wennen als het moet. Dag, Patrick. Veilige terugrit naar de grote stad.’ Jazz boog zich om in te stappen, maar Patrick ving haar op en trok haar in zijn armen.

‘Jezus, wat heb ik je gemist.’ Zijn hand streelde door haar haar. ‘Als je je ooit bedenkt…’

Jazz rukte zich los. ‘Nee, Patrick, het is voorbij. Voorgoed. Knoop het in je oren.’ Ze klom achter het stuur en sloeg het portier dicht. Ze startte de motor en reed zo snel als ze kon weg, zonder een blik achterom te werpen.

Die nacht kon Jazz niet slapen. Ze zat op de vensterbank van haar zitkamer te kijken naar de sneeuwvlokken die tegen de ruit vielen en een dik tapijt vormden op de grond. De vernedering die ze had gevoeld toen ze eindelijk de waarheid over Patrick had ontdekt, en het besef dat de hele afdeling het al wist, overspoelde haar weer.

Vanavond was ze niet zozeer boos op Patrick, maar eerder op zichzelf, om het gevoel dat hij nog altijd in haar losmaakte toen hij haar in zijn armen had genomen.

20

Jenny Colman deed de dingen die ze elke ochtend deed. Terwijl ze haar bad vol liet lopen, zette ze een kop sterke thee en deed haar cornflakes in een kom.

Na haar bad at ze die op, terwijl ze haar badjas nog aanhad. Ze staarde uit het kleine keukenraam naar het dikke pak sneeuw dat de afgelopen nacht gevallen was en alles bedekte.

Ze ging naar haar kledingkast en haalde er een van de drie jurken uit die ze afwisselend droeg naar haar werk. Ze noemde ze haar ‘uniformen’ en elk jaar in januari ging ze met de bus naar een uitverkoop in Norwich om drie nieuwe te kopen. Ze maakte zich op, spoot toen wat Blue Grass in haar hals en op haar polsen. Buiten hoorde Jenny de knerpende voetstappen van de postbode die over het kleine paadje naar haar voordeur liep.

‘Nog meer rekeningen,’ kreunde ze, en ze bedacht hoe ze vroeger als kind het geluid van de voetstappen van de postbode altijd zo spannend vond, vooral op verjaardagen of met Kerstmis. Maar nu betekende de postbode alleen maar dat iemand geld van haar wilde.

Er vielen twee enveloppen door de brievenbus en Jenny raapte ze van de deurmat. In de ene envelop zat reclame voor een plaatselijk loodgietersbedrijf, en in de andere…

Jenny bestudeerde de dikke crèmekleurige perkamenten envelop, waarop haar naam keurig op de voorkant was getypt. Ze zag dat er een poststempel uit Londen op zat. Ze pakte haar bril, liep naar de zitkamer en ging zitten om de brief te openen, zich afvragend wie haar in hemelsnaam kon schrijven vanuit Londen.

Ze las het adres bovenaan. Het was van een notaris. Ze las de brief twee keer door, gewoon om zeker te zijn dat ze het niet verkeerd begrepen had.

Toen ze klaar was, zette ze haar bril af en staarde voor zich uit.

Een klein legaat…

Nee, ze mocht niet te veel hoop koesteren. Ze las de brief nog eens.

De notaris wilde dat ze naar Londen kwam voor een afspraak.

Ze was nog nooit in haar leven in Londen geweest. Hoe moest ze naar het station komen? En als ze daar aankwam, hoe moest ze dan weten waar ze moest zijn?

Misschien zou ze Maddy vragen met haar mee te gaan, of haar op zijn minst naar Norwich te brengen en haar op de trein te zetten.

Jenny stopte de envelop voorzichtig in haar handtas. Ze zou aan meneer Jones vragen wanneer hij haar kon missen, en dan zou ze regelen dat een van de meisjes van de administratie voor haar zou invallen.

Daarna zou ze het telefoontje plegen.

Terwijl ze haar met fleece gevoerde laarzen aantrok en de bungalow verliet, voorzichtig door de sneeuw die al smolt op de stoep, glimlachte Jenny verdrietig.

Die lieve Hugh. Ook al zou het maar een klein aandenken zijn, het was lief van hem dat hij aan haar had gedacht.

Toen Jenny in haar ontvangstruimte aankwam, stond de deur van het kantoor van meneer Jones open. Hij zat de plaatselijke krant te lezen en had ook exemplaren van The Times en The Daily Telegraph op zijn bureau liggen.

Ze klopte toch maar op de deur. ‘Goedemorgen, meneer Jones. Hoe gaat het met u vandaag?’

‘Kom binnen, kom binnen.’ Robert wuifde haar naar zijn bureau. Hij wees op de voorpagina van een plaatselijke krant.

leraar thuis dood aangetroffen.

Jenny zuchtte. ‘O jee. Wat staat er?’

‘Het gaat voornamelijk over Hugh en dat hij zo’n vooraanstaande geleerde was, maar ze schrijven ook over Charlies dood. En in deze twee staat ook een klein artikel…’ Hij wees op de twee landelijke dagbladen.

‘Hij moet wel erg bekend geweest zijn dat die twee kranten over hem schrijven.’

‘Ja.’ Robert was duidelijk overstuur. ‘Kun je misschien koffiezetten voor mij en inspecteur Hunter? Ze wil me spreken en kan elk ogenblik binnenkomen.’

‘Natuurlijk, meneer Jones.’ Jenny stond in de deuropening, beet op haar lip en probeerde moed te verzamelen om te zeggen dat ze een vrije dag nodig had.

‘Is er verder nog iets?’

Jenny schudde haar hoofd, want ze wist dat dit niet het moment was.

‘Nee, meneer Jones. Ik ga die koffie even voor u halen.’

Omdat ze om vijf uur de slaap had opgegeven, was Jazz al vroeg van huis gegaan naar de relatieve warmte van de verhoorkamer op het politiebureau van Foltesham.

Om acht uur verschenen Miles en Issy, die allebei nogal last leken te hebben van een kater.

‘Koffie, ik heb koffie nodig,’ kreunde Issy.

Jazz negeerde haar. Issy zakte nonchalant in een stoel, maar Jazz zag wel dat Miles schaapachtig keek.

Uiteindelijk vroeg Issy: ‘En, heeft hij je nog gevonden?’

Jazz knikte. ‘Jullie hadden hem verteld waar hij moest zoeken, dus natuurlijk heeft hij me gevonden,’ antwoordde ze scherp.

‘Alistair, wees eens lief en ga kijken of je een kop koffie van versgemalen bonen voor tante Issy kunt regelen als boetedoening voor al die wijn die ze gisteravond door haar keel heeft gegoten?’

‘Ik zal mijn best doen, maar ik weet niet zeker of de koffieboon deze verre uithoek van het Britse veiligheidsgebied al heeft bereikt.’

‘Bedankt, schat.’ Issy bleef zwijgend naar Jazz kijken, die deed alsof ze zich ergens op concentreerde.

‘Hij houdt nog steeds van je, weet je.’

Jazz klapte het deksel van haar laptop dicht en keek Issy aan over het bureau.

‘Dan heeft hij pech.’

‘Ach, kom op, Jazz, je hebt het tegen Issy. Ik weet wat je voor hem voelde. En waarschijnlijk nog steeds voor hem voelt.’

‘Nee, niet meer. Het heeft lang geduurd om op dat punt te komen, en ik heb gewoon geen zin om dat allemaal nog eens opnieuw op te rakelen. Wat ik vannacht dus wel moest doen, dankzij jullie.’

‘Het spijt me, Jazz, maar ik vond dat jullie op zijn minst eens moesten praten. Het is heel erg ongezond om je demonen niet onder ogen te zien.’

‘Issy, ik ben niet een van je onderzoeksobjecten! Hoe durf je je met mijn leven te bemoeien!’

‘Inderdaad, je bent mijn vriendin, Jazz. En ik begrijp je. En ik geef om je,’ zei Issy kalm. ‘Ik weet ook dat je trots je grootste zwakte is. Patrick heeft je vernederd. En jij draaide je om en rende weg, zonder hem ook maar een kans te geven zich te verantwoorden.’

Jazz had deze weg al eerder bewandeld met Issy. En ze had er geen trek in.

‘Luister, we hebben het er niet meer over, oké? Patrick en ik zijn gescheiden. Het is voorbij.’

‘Nou ja, als je kijkt naar Liz Taylor en Richard Burton…’

‘O, alsjeblieft, Issy! Hij heeft het gedaan met een collega van ons, en niet één keer, maar heel vaak. Het was “ware liefde”, zoals ze bijna iedereen op het bureau heeft verteld. Ze maakten al plannen om samen te zijn lang voordat ik er überhaupt achter kwam. En nu ze hem gedumpt heeft, voelt hij zich ineens alleen.’

‘Ja, dat zal allemaal wel, maar natuurlijk hield hij niet van haar. Ik bedoel, Chrissie is een aardig kind, maar qua brains komt ze niet bij jou in de buurt. Nee, dit was typisch mannelijk gedrag, en allemaal lust: de opwinding van een nieuw lichaam, de egomassage van een jongere vrouw die achter hem aan zit, en geef toe, Patrick heeft een ongelooflijk groot ego,’ zei Issy grinnikend.

‘Precies. En dus ligt de conclusie voor de hand. Patrick had nooit moeten trouwen. Misschien is hij wel het soort man dat de permanente opwinding nodig heeft die één vrouw hem nooit kan geven. Je weet wat voor een flirt hij is. Ik weet wel zeker dat Chrissie niet de eerste was en het is gewoon niets voor mij om getrouwd te zijn met een seriële vreemdganger.’

‘Nee,’ verzuchtte Issy. ‘Misschien heb je wel gelijk. Hoe dan ook, in elk geval hebben jullie gepraat. God weet hoe hij wist dat ik naar Norfolk ging, maar hij wilde me per se een lift geven.’

‘Die had je niet moeten aannemen, als je mij een plezier had willen doen.’

‘Lieverd, je weet dat ik een hekel heb aan het openbaar vervoer,’ snoof Issy.

‘Sorry, maar dat is geen excuus. Noem jij jezelf nou een vriendin? Man, ik kreeg een hartverzakking toen hij gisteravond in die kroeg opdook. Je had me op zijn minst kunnen waarschuwen.’

‘Ik moest zweren dat ik je niet zou vertellen dat hij hier was. Hij wist dat je anders op de vlucht zou slaan. En ik ook.’ Issy glimlachte. ‘Kom op, Jazz, je moet ergens toch blij zijn geweest dat Patrick opdook toen je daar lekker zat te dineren met een toekomstige minnaar?’

Jazz was sprakeloos. Ze kon niet geloven wat Issy gedaan had. ‘Zeg je me nu dat je hem erin geluisd hebt?’ vroeg ze ten slotte. ‘Mens, je had geen idee met wie ik had afgesproken!’

Issy leunde naar voren. ‘Dus je kunt me met je hand op je hart vertellen dat je gisteravond, toen je Patrick zag, helemaal niets voor hem voelde?’

Jazz voelde de kleur naar haar wangen stijgen. ‘Genoeg! Bemoei je er niet meer mee. Ik meen het, Issy!’

Issy haalde haar schouders op. ‘Oké, sorry.’

Gelukkig kwam Miles terug met drie bekers koffie.

‘Het is oploskoffie, vrees ik. Iets anders was er niet.’

Misschien voelde hij wel dat er een vreemde sfeer hing, maar Miles zei er niets over.

‘Ik drink gauw even mijn koffie op, en dan ga ik naar huize Millar. Ga je met me mee, Jazz?’ vroeg Issy liefjes.

De stoom kwam nog uit haar oren. ‘Nee. Ik moet naar meneer Jones, die niet zo bekwame rector, om hem op de hoogte te brengen. Het verhaal over Hugh Daneman staat vandaag in de kranten, dus hij zal wel in de rats zitten.’ Ze wendde zich tot Miles. ‘Zodra je Issy bij de Millars hebt afgezet, kun je dan naar Hugh Danemans notaris gaan om te zien of hij de gegevens van het testament aan ons wil vrijgeven?’

Jazz stopte haar laptop in haar tas en stond op. ‘Ik zie jou hier om twaalf uur zodat je me kunt inlichten over Rory Millar,’ zei ze tegen Issy.

‘Ik verheug me er eigenlijk wel op. Ik ben tegenwoordig het liefste met vreemde pubers bezig.’ Issy glimlachte.

Jazz’ mobiel ging over. ‘Met Hunter.’

‘Het is Roland, mevrouw. Ik heb slecht nieuws, ben ik bang.’ Hij klonk nerveus.

‘Wat dan?’

‘Volgens mijn sergeant is Millar verdwenen.’

‘Shit!’ mompelde Jazz zachtjes. ‘Hoe dan? Waarnaartoe?’

‘Dat weten ze niet zeker. Ze stonden te posten tegenover zijn huis en hebben de hele nacht niemand naar binnen of naar buiten zien komen. Om tien over half negen vanmorgen kwam de postbode met een pakje voor Millar, maar er werd niet opengedaan. Kennelijk was mijn sergeant achterdochtig, dus hij is gaan kijken en zag dat de achterdeur niet op slot was en dat er niemand thuis was. Sorry, mevrouw, maar u had ons gevraagd op discrete afstand te blijven.’

‘Oké. Dan moeten we naar hem op zoek.’

‘Ik ben nu op weg naar zijn huis. En ik zal een waarschuwing uit laten gaan door het hele land. We pakken hem wel weer.’

‘Ik hoop het, brigadier Roland. Bel me zodra er nieuws is. O, en zet iemand voor het huis van mevrouw Millar tot hij gevonden is.’

Jazz wendde zich tot Issy. ‘Ik neem aan dat je hebt gehoord wat er aan de hand is?’

‘Ja. Geen paniek, Jazz. Ik zou denken dat het de lokroep van de alcohol was. Die arme kerel wilde waarschijnlijk alleen maar een drankje en de kast was leeg. Hij is vast niet al te ver weg.’

‘Ik mag hopen dat je gelijk hebt,’ zei Jazz grimmig terwijl ze naar de deur liep. ‘Maar ik had het niet verwacht. En geen woord tegen Angelina dat haar ex hem gesmeerd is en we niet weten waar hij uithangt. Ze krijgt een rolberoerte, en anders die arrogante vriend van haar wel, die advocaat.’

‘Uiteraard. Mag ik haar wel vertellen dat David vrijgelaten is? Ik zou graag haar reactie zien.’

‘Als het moet. Ik zie je straks.’

Jazz stapte in haar auto om naar de school te rijden. Ze was nog steeds woedend op Issy. En bezorgd over Millars verdwijning. De ontmoeting van gisteravond, en het telefoontje van Roland, hadden haar broze vertrouwen aan het wankelen gebracht. Een verdachte kwijtraken was één ding, maar een verdachte kwijtraken die al een moord had bekend en zonder aanklacht was vrijgelaten, was een heel ander verhaal.

Wat als ze zich in hem vergist had?

‘Shit, shit!’ Jazz sloeg op het stuur terwijl ze stond te wachten tot ze een rotonde op kon. Haar gedachten dwaalden af naar haar tijd in Italië, toen ze eigenlijk nergens over hoefde na te denken behalve dan naar welk restaurantje ze die avond zou gaan voor een heerlijk bord penne.

Wat deed ze hier in godsnaam?

Maar Jazz snapte natuurlijk ook best dat ze niet eeuwig op de vlucht kon blijven. Issy had gelijk dat ze naar huis had moeten komen om haar verleden onder ogen te zien.

Jazz sloeg af op de rotonde, zich troostend met de gedachte dat ze al eerder was weggelopen en dat ze dat dus best nog een keer kon doen.

De heldere lucht betrok en er dreigde meer sneeuw te gaan vallen. Op het weerbericht hadden ze gewaarschuwd voor zwaar weer in de hele oostelijke regio. Jazz nam het besluit dat ze vanavond in het hotel van Miles zou inchecken. Ingesneeuwd zijn in haar cottage zonder verwarming of elektriciteit was geen goed plan.

Toen ze door Foltesham High Street reed, werd ze gebeld. Ze parkeerde voor de kiosk en nam op.

‘Jazz?’

‘Hoi, mam, hoe is het?’

‘Ik…’

Jazz hoorde de aarzeling in haar moeders stem en wist dat er iets aan de hand was. Haar hart klopte in haar keel toen ze vroeg: ‘Is er iets met papa?’

‘Ja.’ Celestria onderdrukte een snik. ‘Hij is een uur geleden in elkaar gezakt en ze hebben hem met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Ik ben daar nu ook. De dokters zijn bij hem, dus daarom bel ik je.’

‘O, mama. Hoe erg is het?’

‘Je weet hoe die artsen zijn. Ze vertellen je niks. Ze zeiden dat ze meer zullen weten als ze wat onderzoeken hebben gedaan, maar ze zijn er vrij zeker van dat het een hartaanval was.’

‘O god.’ Jazz slikte moeizaam. ‘Hoe erg?’

‘Vrij erg, denk ik. O, Jazz, hij ziet er vreselijk uit, ik…’

‘Ik kom er nu aan. In welk ziekenhuis ligt hij?’

‘Papworth, maar echt, Jazz, het weer is hier vreselijk. De sneeuw komt met bakken uit de lucht. Ze zeggen dat je de weg niet op moet gaan tenzij het echt niet anders kan.’

‘Nou, hier valt het wel mee en ik kom eraan. Hou vol, mam, en zeg dat ook tegen papa.’

‘Ach, schat, ik… heel fijn dat je komt. Hij ligt op de intensive care. Alsjeblieft, rij verstandig.’

‘Zal ik doen. Ik zie je over een uur of zo.’

Jazz liet de mobiel op haar schoot vallen en liet ze haar hoofd op het stuur rusten. Ze voelde zich duizelig. Dit was het telefoontje waar ze haar hele volwassen leven bang voor was geweest.

Kom op, Jazz, spoorde ze zichzelf aan. Hij leeft nog, hij redt het wel. Dat moet.

Er werd op het passagiersraampje geklopt. Jazz keek op en zag Patrick die met The Times onder zijn arm bezorgd naar haar keek. Voordat ze hem kon tegenhouden, had hij het portier geopend en leunde naar binnen.

‘Wat is er, Jazz? Wat is er gebeurd?’

‘Mama belde net. Pa heeft een hartaanval gehad en ligt op de ic.’

‘O, Jazz, wat erg. Mag ik even in de auto komen zitten? Het is ijskoud.’

Ze hield hem niet tegen, daar had ze de kracht niet voor. Toen hij op de passagiersstoel ging zitten, boden zijn geur en de ijskoude lucht die hij meenam haar troost, hoewel ze haar tegelijk benauwden.

Hij stak een gehandschoende hand uit en kneep in haar arm. ‘Dus nu ga je naar het ziekenhuis, neem ik aan? Ben je wel in staat om te rijden? Het wordt verdomd slecht weer.’

Jazz knikte. ‘Ja, tuurlijk, komt wel goed. Sorry, ik weet het nog maar net.’ Ze dwong zichzelf om zich te herpakken.

‘Is het… heel erg?’

‘Mama zei niet veel, maar het feit dat ze me belde zegt me genoeg, ja. Het komt wel goed met me, echt.’ Ze schonk hem een flauwe glimlach. ‘Ik moet gaan.’

‘Jazz, je ziet er vreselijk uit, je bent in shock en ik ga je nu echt niet door een sneeuwstorm laten rijden.’ Patrick stapte uit. ‘Kom op, schuif eens op. Ik rij. We zetten jouw auto bij het bureau neer, want daar komen we toch langs, en dan nemen we die van mij. Met dit soort weer rij ik daar liever in. We zijn er zo.’ Hij liep om de auto heen en opende het bestuurdersportier. Jazz staarde hem aan en verroerde zich niet. ‘Jazz, mijn engel, doe nou eens één keer in je leven gewoon wat je gezegd wordt zonder ruzie te maken. Want ik blijf hier net zolang staan totdat je dat doet.’

Patrick sloeg zijn armen over elkaar terwijl Jazz een innerlijke strijd voerde, ook al wist ze dat ze zou verliezen. Ze knikte zwakjes.

‘Oké. Bedankt,’ zei ze nors, en ze stapte uit de auto. Haar knieën begaven het en ze hield zich aan Patrick vast terwijl hij haar om de auto heen hielp en voorzichtig in de stoel zette.

‘Zo, waar gaan we heen? Cambridge, neem ik aan?’

‘Ja.’ Jazz keek op terwijl hij zijn krant op de achterbank legde en de motor startte. ‘Je hoeft dit echt niet te doen. Ik red me echt wel.’

‘Ik twijfel er niet aan.’ Hij glimlachte en reed weg. ‘En ik weet dat ik dit niet hoef te doen. Zeg, moet je niet een paar telefoontjes plegen?’

Jazz knikte.

‘Wil je even tegen Norton zeggen dat ik later terug ben in Londen dan verwacht?’

Ze keek hem fronsend aan en knikte toen weer aarzelend.

‘Hij zoekt er verder niks achter, hoor, als je het uitlegt. We zijn tien jaar getrouwd geweest, dus ik geef je een lift naar het ziekenhuis, en dit is geen romantische verzoening.’

‘Ik weet het. Sorry.’ Jazz pakte haar mobiel en begon te bellen.

Het weer gedroeg zich redelijk en ze schoten op tot ze bij Ely aankwamen, waar ineens dikke vlokken sneeuw begonnen te vallen. Jazz zat stilletjes uit het raam te staren, haar hart racend bij de gedachte aan wat haar te wachten stond. Ze had geprobeerd de mobiel van haar moeder te bellen, maar die stond uit, zoals gewoonlijk. Sterker nog, Jazz betwijfelde of Celestria er zelfs maar aan gedacht had om hem mee te nemen naar het ziekenhuis. Ze had met Kerstmis een paar jaar geleden voor haar beide ouders een mobieltje gekocht met het idee dat dat wel zo handig zou zijn. Haar vader was er meteen dol op en was zelfs aan het sms’en geslagen, maar Celestria had al moeite om de aanknop te vinden. Ze maakten er altijd geintjes over.

Ze kwamen tot stilstand op de A14, een paar kilometer voor Cambridge.

‘Shit, dit ziet er slecht uit.’ Patrick zuchtte terwijl hij uit het raam keek naar de file die zich zover het oog reikte voor hen uitstrekte, wat vanwege het slechte zicht niet zo heel ver was. ‘Er zal verderop wel een aanrijding of een pechgeval zijn.’ Hij keek haar aan. ‘Tijd voor de zwaailichten.’

‘Niet doen, Patri…’

‘Daar gaan we.’ Patrick zette de auto op de vluchtstrook, draaide het raampje omlaag en zette het zwaailicht op de auto. ‘Het ergste wat kan gebeuren is dat we allebei onze baan verliezen, maar jij hebt toch al ontslag genomen, dus dat maakt ook niet uit.’ Hij begon vaart te maken. ‘Trouwens, het is ook gewoon een zaak van leven of dood.’

Bij die woorden sloeg de angst haar weer om het hart.

De vluchtstrook stond vol met auto’s met panne en Patrick moest uitwijken, in de rij aansluiten, langs een kapotte auto manoeuvreren en doorrijden tot ze de volgende tegenkwamen. Het was een inspannende klus en tegen de tijd dat ze de volgende kruising bereikten waar Patrick door kon rijden, was Jazz op van de zenuwen.

‘Godallemachtig! Wat een drama was dat. Waar zijn de hulpdiensten?’

‘In deze auto?’ grapte Jazz zachtjes en er trok heel even een glimlach over haar lippen.

Patrick kneep in haar hand, als erkenning voor de zwaarbevochten grap. ‘En waarom loopt dit godvergeten land meteen vast als het ook maar een beetje slecht weer is?’

Hij keek naar Jazz en zag hoe bleek ze was. Hij kneep nog eens in haar hand. ‘We zijn er bijna.’

Ze glimlachte zwak en vroeg zich, nu ze in de buurt van het ziekenhuis waren, af of ze niet liever gestrand zou zijn dan dat ze onder ogen moest zien wat haar te wachten stond.

21

Angelina ijsbeerde door de keuken, met haar derde kop koffie in haar koude handen. Ze staarde naar het winterwonderland buiten, pakte de telefoon van de tafel en draaide Julians mobiel voor de tiende keer die ochtend.

Haar oproep ging meteen door naar zijn voicemail. Ze hing weer op. Ze had al drie berichten ingesproken, eentje gisteravond en twee vanmorgen.

Ze had niets meer van hem gehoord sinds ze hem de vorige avond aan de telefoon had gehad. En hij had beloofd dat hij haar terug zou bellen.

Ze schreef dat toe aan een simpel feit: Julian was het zat om tweede viool te moeten spelen en had besloten zijn gevoelens duidelijk te maken door haar telefoontjes te negeren.

Angelina beet op haar lip en ging aan tafel zitten. Wat moest ze doen? God, wat konden mannen toch egoïstisch zijn! Het was toch niet haar schuld dat Rory zijn moeder nodig had, en een paar dagen rust en geborgenheid om bij te komen? Het probleem was natuurlijk dat Julian zelf geen kinderen had, dus kon hij het pure ouderlijke instinct niet begrijpen, die drang om je kinderen te beschermen.

En… Angelina stond zichzelf toe om ook even aan zichzelf te denken. Want voor haar viel dit ook niet mee. Je kind ontvoerd, en er vervolgens achter komen dat je ex misschien wel een moordenaar was, dat was ook allemaal geen sinecure.

Ze stond weer op en was ineens heel kwaad. Als dit Julians infantiele manier was om haar te straffen, dan kon hij verder de boom in.

Ze hoorde de voordeurbel rinkelen. Dat was waarschijnlijk de therapeut uit Londen die voor Rory kwam. Ze liep de keuken uit en stak de hal over naar de voordeur.

Een forse dame met een breedgerande vilten hoed bedekt met sneeuw stond op de stoep.

‘Isabella Sherriff, aangenaam. U moet Angelina zijn, Rory’s moeder.’

‘Ja.’ Angelina moest zich inhouden om niet te giechelen. Met die lange fluwelen jas en hoed deed Isabella Sherriff haar denken aan een sneeuwpop. ‘Kom binnen.’

‘Fijn.’ Isabella schudde zich eerst uit, sloeg de sneeuw van haar schouders en zette haar hoed af. ‘Ik dacht: ik ga lopen. Dom plan.’ Haar ogen twinkelden terwijl ze zich van haar doorweekte jas ontdeed, en Angelina mocht haar meteen.

‘Geef maar aan mij, dan leg ik hem op de Aga te drogen.’

‘Goed idee. Deze laarzen kan ik ook maar beter uittrekken, voor ik een sneeuwspoor door uw mooie huis trek.’ Isabella zocht steun aan de deurknop en trok haar natte laarzen uit, om één rode en één zwarte sok te onthullen. Ze keek met een glimlach op naar Angelina. ‘Sorry. Ik moest nogal halsoverkop hiernaartoe en ik had niet veel tijd om te pakken.’

‘Geeft toch niks.’ Angelina nam Issy mee naar de keuken, waar ze meteen naar de Aga liep en haar handen op de warmhoudplaat legde.

‘Ik kan het wel op mijn buik schrijven dat ik vanavond terug naar Londen kan.’

‘Ja, de sneeuw komt nu echt met bakken uit de hemel vallen.’ Angelina staarde afwezig uit het raam terwijl ze Issy’s jas over de stang van de Aga hing. Ze werd ineens door angst overvallen. Wat als Julian een ongeluk had gehad? Dat hij van de weg was geraakt in de sneeuw op weg naar zijn flat?

‘Mag ik?’

Angelina schudde de gedachte eraan van zich af en staarde naar Issy, die op de cafetière wees.

‘Sorry. Ja, natuurlijk, wacht, ik zet wel even verse. Deze zal wel koud geworden zijn.’

Angelina vulde de waterkoker en zette hem aan.

‘Hoe gaat het met Rory? Mag ik Angelina zeggen?’

‘Ja.’

‘Noem mij maar Issy, dat doet iedereen.’

‘Rory heeft geen goede nacht gehad. Ik hoorde hem schreeuwen, maar toen ik zijn kamer binnenging, sliep hij nog. Hij had een nachtmerrie. Ik heb op zijn bed gezeten en hem over zijn bol gestreken, maar volgens mij wist hij niet dat ik er was.’

‘Heb je hem vanmorgen gevraagd waar de droom over ging?’

‘Nee. Ik wilde er niet over beginnen.’

‘Nachtmerries zijn in elk geval gezond, al zijn ze niet zo aangenaam. Het is het onderbewuste dat zich een weg door problemen of angsten baant en probeert ze te rationaliseren zodat je er beter mee kunt omgaan.’

‘Aha.’

Maar Angelina begreep het niet echt. Ze was nog steeds met haar hoofd bij Julian terwijl ze de koffie in de glazen kan schepte.

‘Lekker sterk, graag,’ zei Issy, terwijl ze aan tafel ging zitten. ‘Heeft Rory veel verteld over zijn tijd met zijn vader? Bijvoorbeeld waar ze het over gehad hebben?’

‘Ik wilde Davids naam niet laten vallen. Ik dacht dat Rory dan alleen maar erger van streek zou raken. Ik zou niet weten hoe een kind moet omgaan met het feit dat zijn vader een moordenaar is.’ Angelina zette de cafetière, een beker en melk en suiker voor Issy neer. ‘Alsjeblieft, schenk rustig zelf in.’

Issy keek naar haar op. ‘Dat iemand een misdaad bekent wil niet altijd zeggen dat hij die ook echt begaan heeft. Jij kent David beter dan wie ook. Wat maak jij ervan?’ Ze schonk de hete koffie in haar beker.

‘Ik was verbaasd. En geschokt. Ik heb inspecteur Hunter gezegd dat ik gewoon niet kon geloven dat David willens en wetens iemand zou ombrengen.’

‘Zelfs als hij wist dat diegene zijn zoon iets aangedaan had?’

‘Ik denk wel dat hij dan zou reageren, ja, maar…’ Angelina keek Issy argwanend aan. ‘Waarom weet jij dit eigenlijk allemaal? Ik dacht dat je een kindertherapeut was?’

‘Dat ben ik ook. Zoals de politie waarschijnlijk heeft uitgelegd, ben ik ook forensisch psycholoog en in die hoedanigheid moest ik Rory’s vader spreken, wat ik gisteravond heb gedaan.’ Issy nipte van haar koffie. ‘Jeetje, lekker, zeg. Wat ze je op het politiebureau te drinken geven is zo vies.’

‘Ik weet gewoon niet meer wat ik moet geloven.’ Angelina wreef verward over haar voorhoofd. ‘Denkt de inspecteur dat David het gedaan heeft? Ik heb haar nog gezegd dat David allergisch is voor aspirine. Dat zou hij dus nooit voor zichzelf gekocht hebben, want die tabletten zijn voor hem ook dodelijk.’

‘Dat heeft ze me verteld. Sterker nog, meneer Millar is gisteravond vrijgelaten.’

‘Echt waar?’

‘Maar dat is natuurlijk goed nieuws. Niemand wil toch zeker dat de vader van haar kind vastzit wegens beschuldiging van moord.’

‘Nee, maar ik bedoel… hoe zit dat dan met zijn bekentenis?’

‘Die was niet steekhoudend. Ik weet dat je de inspecteur hebt verteld dat David volgens jou niet tot moord in staat was.’

‘Dat is ook zo, maar mensen kunnen veranderen, toch? En… nou ja, wat me eerlijk gezegd de meeste zorgen baart, wat nou als David gek geworden is en Charlie toch vermoord heeft, al was het dan per ongeluk. Misschien weet je het nog niet, maar hij heeft mij een keer aangevallen, en daarna probeerde hij hier in te breken in het huis om mij te pakken te krijgen en…’

Issy stak een troostende hand uit en legde die op Angelina’s schouder. ‘Stil maar. Ik begrijp dat deze situatie stressvol voor je is.’

‘Ja, natuurlijk. Sorry dat ik zo aan het wauwelen ben. Het is ook allemaal zo verontrustend.’

‘Ik begrijp het. Zou je Rory misschien willen halen? Dan kunnen hij en ik een praatje maken en dan ben je daarna weer van me af.’

Angelina ging op zoek naar Rory, en Issy, ondanks het vertrouwen dat ze had in haar instincten en ervaring, wist ze dat ze er een stuk geruster op zou zijn als David Millar weer gevonden was. Ze nipte van haar heerlijke koffie en wachtte.

Rory zat op de vensterbank in zijn slaapkamer naar de sneeuw te kijken. ‘De therapeute is er voor je, lieverd. Ze is heel aardig en ik denk dat je haar wel leuk vindt.’

‘Oké, mam.’

‘En als ze straks weg is, kunnen wij samen een sneeuwpop maken in de tuin, dacht ik zo.’ Ze drukte een kus boven op het blonde hoofd van haar zoon.

‘Nee, hoeft niet. Ik blijf liever binnen in de warmte.’

‘Kom op, dan hebben we het maar gehad.’ Angelina nam zijn hand en leidde hem naar de deur.

‘Ik hoef toch niet lang te praten, hè? Ik ben zo moe,’ zei Rory terwijl hij zijn moeder schoorvoetend de trap af volgde.

‘Nee. En onthoud dat die mevrouw hier is om je te helpen.’ Angelina zette een stralende glimlach op terwijl ze met hem de keuken in liep. ‘Rory, dit is Isabella Sherriff.’

Issy stond op en schudde Rory’s hand. ‘Hallo, Rory, noem me maar Issy. Wat vind je van die sneeuw? Ik had eigenlijk mijn slee en mijn rendieren mee moeten brengen, hè?’

Rory glimlachte zwakjes.

‘Zullen we hier in de lekker warme keuken blijven, of heb je liever dat we ergens anders gaan zitten?’ Ze keek Angelina aan.

‘Hier is prima.’ Angelina trok een stoel voor Rory uit en maakte aanstalten zelf ook te gaan zitten, maar Issy hield haar tegen.

‘Zou je het erg vinden als Rory en ik eventjes alleen praten? Ik beloof dat ik heel hard zal gillen als Rory me in elkaar wil slaan.’

Om dat laatste moest Rory wel lachen.

‘Oké, dan laat ik jullie alleen. Vermoei hem niet te veel, graag.’

‘Zolang hij mij maar niet vermoeit.’ Issy knipoogde naar Rory.

Omdat ze wel zag dat Rory op zijn gemak was, liep Angelina de keuken uit. Ze was in de bijkeuken om de schone lading was uit de machine te halen toen ze Julians werklijn hoorde overgaan. Ze liep de gang door naar Julians werkkamer om op te nemen.

‘Hallo?’

‘Hallo, Angelina, met Stacey, Julians secretaresse. Zou ik Julian even mogen spreken?’

‘Hij is er niet, Stacey. Hij is vannacht in de flat gebleven, dus ik heb hem sinds gistermorgen niet meer gezien.’

‘Maar ik heb het nummer van de flat en zijn mobiel al geprobeerd en hij neemt niet op. Ik dacht dat hij bij jou thuis was, en dat hij met het oog op het weer liever niet naar Norwich wilde rijden.’

‘Nee. Heeft hij anders ergens een afspraak? Of is hij in de rechtbank?’ Angelina besefte meteen dat dat een domme vraag was. Julians secretaresse zou dat heus wel weten.

‘Dat is het hem nu juist. Hij had hier om half elf een afspraak met een cliënt. Die mevrouw zit al twintig minuten bij de receptie te wachten. Het is heel gek dat Julian me niet heeft laten weten dat hij te laat zou komen of dat hij moest afzeggen.’

Allerlei vreselijke beelden schoten meteen door Angelina’s hoofd. ‘Stacey, je denkt toch niet dat hij een ongeluk heeft gehad? Zal ik de ziekenhuizen bellen?’

‘Als dat zo was, had je het nu wel gehoord` Misschien heeft hij zich verslapen of zo,’ opperde Stacey weinig overtuigend, want ze wisten allebei dat dat niet zo zou zijn.

‘Wat als hij thuis is ingestort?’ zei Angelina. ‘Als ik kon, zou erheen rijden, maar met dit weer gaat dat niet lukken. Bovendien heb ik Rory hier met een of andere politietherapeut.’

‘Weet je, de flat is hier niet zo ver vandaan en ik weet dat hij reservesleutels in zijn bureaula bewaart. Als hij vanmiddag rond de lunch nog niet is opgedoken, wil je dan dat ik ga kijken of hij daar is?’

‘Ik weet het niet.’ Angelina beet op haar lip. ‘Misschien stellen we ons wel aan. Er moet toch een verklaring zijn?’

Het bleef even stil aan de andere eind van de lijn. ‘Ik ga er toch maar even heen in de lunchpauze, oké?’

‘Nou ja, als je het niet vervelend vindt, graag. En laat het me zo snel mogelijk weten.’

‘Zal ik doen. Ik ga maar weer eens terug naar de cliënte. Ik zal zeggen dat Julian opgehouden is door de sneeuw en een nieuwe afspraak maken.’

‘Bel me als je daar bent. En bedankt, Stacey.’

Angelina legde de telefoon weer terug. Ze hield angstig een hand voor haar mond en voelde haar maag samentrekken.

Een paar dagen geleden was alles nog zo perfect. Waarom ging alles nu zo vreselijk mis?

22

Jazz had Celestria alleen in de familiekamer bij de intensive care aangetroffen.

‘Lieverd, niet te geloven dat je het gehaald hebt! En zo snel ook nog.’ Ze stak haar armen uit om haar dochter te omhelzen.

‘Het leek anders wel een eeuwigheid, mam.’ Jazz kon haar moeder voelen trillen. Ze ging zitten op een stoel en hield Celestria’s handen in de hare. ‘Is er al nieuws?’

‘De specialist komt zo met me praten om te vertellen wat er gaat gebeuren.’ Celestria keek op haar horloge. ‘Dat zei de zuster tenminste drie kwartier geleden.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Ik maak niet graag ophef, want ik weet maar al te goed hoe druk ze het hebben.’

‘Hoe denk je zelf dat het nu met papa gaat?’ vroeg Jazz.

‘Ik mag al niet meer binnen sinds ik jou aan de lijn had. Ze hebben allerlei onderzoeken gedaan, en ze hebben die arme Tom aan allerlei machines aangesloten… Ze zeiden dat iemand me zou komen vertellen wanneer ik weer naar binnen mocht, maar dat is dus ook nog niet gebeurd.’

Ze kneep in de hand van haar dochter. ‘Zo ontzettend fijn dat je er bent. Ik weet hoe druk je het hebt.’

‘Doe normaal, mam, ik moet hier gewoon zijn.’

‘Wil je koffie? Er staat een machine iets verderop in de gang.’

‘Nee, dank je, mam. Ik hoef niets.’

‘En, hoe was de rit?’

Jazz wist dat in deze omstandigheden ze geen andere keuze hadden dan over koetjes en kalfjes te praten.

‘Vreselijk, maar gelukkig was Pa…’

Voor ze haar zin af kon maken ging de deur open en kwam een aantrekkelijke man van middelbare leeftijd binnen.

‘Mevrouw Hunter?’

‘Ja.’

‘Ik ben Robert Carlisle, de cardioloog van uw man.’ Hij keek Jazz aan. ‘En dit is?’

‘Onze dochter, Jazmine.’

‘Oké.’ Meneer Carlisle schoof een stoel tegenover hen aan en ging zitten.

‘Was het een hartaanval?’ vroeg Jazz, die zich niet meer in kon houden.

‘Ja, ik ben bang van wel.’

Jazz kneep in de hand van haar moeder. ‘Hoe erg was het?’

‘We zijn nog wat onderzoeken aan het doen om daarachter te komen. Hij heeft ook een luchtweginfectie. Was het u opgevallen dat hij de laatste tijd hoestte, mevrouw Hunter?’

‘Ja, maar hij zei dat er niets aan de hand was.’

‘Neemt u het zichzelf niet kwalijk. Het was niet die luchtweginfectie die de hartaanval veroorzaakt heeft, al zal het niet geholpen hebben. De vraag waar we nu voor staan is hoe we dit gaan behandelen. Hij heeft twee belangrijke organen waar een probleem mee is, zijn hart en zijn longen, want die zitten vol met vocht. Dat komt door de infectie, maar ook doordat zijn hart niet naar behoren pompt. Zijn lichaam voert het vocht niet af op de manier zoals het zou moeten.’

‘Gaat hij dit wel…’ Celestria kon de zin niet afmaken.

‘Mevrouw Hunter, uw man is erg ziek. We doen er alles aan om hem te helpen. Hij krijgt een antibioticumkuur via een infuus om te proberen de infectie terug te dringen, we geven hem medicijnen om zijn hart te helpen stabiliseren en, dit is wat u misschien het meest verontrustend vindt, hij moet een luchtdicht masker verdragen, dat zuivere zuurstof in zijn longen perst, om te proberen het vocht te verdrijven. Dat is onaangenaam voor hem en voor u is het niet prettig om naar te kijken. Hij is nu even niet in staat om met u te praten.’

Er viel een stilte terwijl de twee vrouwen het nieuws op zich in lieten werken. Uiteindelijk vroeg Jazz: ‘Hoe groot is de kans dat hij dit niet overleeft?’

‘De komende vierentwintig uur zijn kritiek. We zijn natuurlijk bezorgd dat hij na deze zware hartaanval er misschien nog een krijgt. En het is mogelijk dat zijn longen niet van het vocht af komen. Als u me om een percentage vraagt,’ zei Carlisle terwijl hij zijn schouders ophaalde, ‘dan zou ik zeggen dat hij ongeveer dertig procent kans heeft om hierdoorheen te komen.’

Jazz knikte, en dwong zichzelf om niet te huilen.

‘We zullen alles doen wat we kunnen. En hij lijkt me een vechter,’ zei Carlisle glimlachend. ‘Je moet de kracht van de menselijke geest nooit onderschatten. Jullie kunnen nu bij hem als jullie willen, maar niet te lang. Hij is wakker, wat een goed teken is. Hij weet dat hij niet kan praten, dus probeer hem niet aan te moedigen.’

Celestria en Jazz stonden op. Celestria stak haar hand uit. ‘Dank u, meneer Carlisle, ik weet dat Tom in de best mogelijke handen is.’

‘We doen ons best.’ Carlisle knikte kort. ‘Als u op de bel drukt, zal de verpleegkundige jullie binnenlaten. Als u me nu wilt excuseren, ik moet nu naar een andere patiënt.’

‘Natuurlijk.’ Ze liepen achter hem aan de familiekamer uit en keken hem na terwijl hij zich door de gang haastte. Jazz drukte op de bel bij de ingang van de afdeling Intensive Care. Terwijl ze stonden te wachtten, pakte Celestria Jazz’ hand weer vast.

‘Lieverd, we mogen hem niet laten weten hoe erg het is.’

‘Ik weet zeker dat hij dat al weet, mam.’

De deur ging open en een knappe Maleisische verpleegkundige kwam naar buiten.

‘We komen om Tom Hunter te zien,’ zei Jazz.

De verpleegkundige knikte en ze liepen achter haar aan de vreemd stille afdeling op.

Toen ze dichterbij kwamen, stak Tom een hand op om hen te begroeten. Jazz bleef wat achteraf staan terwijl Celestria haar man ging omhelzen. Ze zag haar moeder iets in zijn oor fluisteren en hoe zijn ogen oplichtten van blijdschap. Celestria ging aan de ene kant van het bed zitten en hield Toms hand vast, en Jazz liep naar de andere kant van haar vaders bed.

Ze kuste hem op zijn kruin en boog zich toen voorover om in zijn oor te fluisteren. ‘Hallo, papa. Niet lachen, anders krijg ik op mijn kop, maar je ligt erbij als een babyolifantje met dat ding voor je mond.’

Ze wees op het masker, met de plastic buis die in het midden uitstak vanaf zijn neus, als een soort olifantenslurf. Ze zag haar vader glimlachen, en ging toen tegenover haar moeder zitten.

‘Typisch iets voor jou om ziek te worden op de dag dat we de ergste sneeuwbuien sinds jaren hebben,’ zei Celestria, terwijl ze Toms hand streelde. ‘Je dochter moest vanuit Norfolk hiernaartoe skiën.’

‘Het is zelfs aan de kust slecht, wat heel ongebruikelijk is.’ Jazz verwonderde zich over de banaliteit van haar opmerking. Terwijl ze eigenlijk alleen maar wilde zeggen: laat me niet alleen, ik heb je nodig en ik hou van je, en het breekt mijn hart om je te zien lijden…

Een kwartiertje later viel Tom in slaap.

‘Mam, ik moet even naar de wc. Red je het hier wel voor een paar minuten?’

‘Natuurlijk, liefje.’ Celestria streelde het voorhoofd van haar man, en zag hoe hij met een glimlach op zijn gezicht sliep. ‘Ik weet hoe hij is. Hij gaat echt zijn ogen niet dichtdoen om te rusten als ik er niet ben om ervoor te zorgen dat de dokters niets doen waar hij geen weet van heeft. Ga anders toch even een kopje koffie drinken? Even op adem komen? Ik zit hier goed, zo.’

Jazz had wel door dat Celestria alleen met Tom wilde zijn, misschien omdat ze dacht dat ze van elk moment dat ze nog hadden moest genieten.

‘Oké, dan kom ik straks weer naar boven.’

Terwijl Jazz de afdeling verliet, naar de wc ging en de weg zocht door de wirwar van gangen die haar misschien op een dag naar het restaurant zou leiden, huiverde ze bij de geur van het ziekenhuis. Als politievrouw had ze talloze uren doorgebracht in ziekenhuizen met het ondervragen van verdachten, slachtoffers of getuigen, en toen had ze er nooit zo’n last van gehad. Maar het was heel anders als je familie was van een doodzieke patiënt.

Het restaurant was uitgestorven. Misschien dat de poliklinische patiënten en bezoekers waren afgeschrikt door het vreselijke weer. Ze zag Patrick zijn krant lezen aan een tafeltje bij het raam. Jazz zakte neer in de stoel tegenover hem en voelde zich volkomen leeg.

‘Hoe gaat het met hem?’

Haar gezicht sprak boekdelen.

Hij kneep hard in haar hand en stond toen op. ‘Ik haal even een koffie voor je, en dan moet je me alles vertellen.’

‘Ik wil liever thee, alsjeblieft, en wat water.’

‘Iets te eten?’

‘Nee, dank je.’ Jazz staarde uit het raam terwijl de onophoudelijke vlokken het daglicht dreigden te verduisteren. Als haar vader vandaag zou overlijden, wist ze dat ze sneeuw voorgoed zou haten.

‘Zo, drink maar lekker op, meisje. Lekker sterke thee.’ Patrick was terug met een kleine roestvrijstalen theepot en een eenvoudige kop-en-schotel, gemaakt voor maximaal aantal keren gebruik en minimale kans op breuk.

Jazz schonk de thee in en nam een slok. Patrick zat geduldig naar haar te kijken. Uiteindelijk begon ze te vertellen: ‘De cardioloog heeft gezegd dat hij een kans van dertig procent heeft om erdoorheen te komen. Hij is heel erg ziek en de komende vierentwintig uur wordt het heel spannend.’

‘Heb je hem gezien?’

‘Ja, maar hij heeft een vreselijk masker op, dus hij kan niet praten. Luister, Patrick, het was heel aardig van je om me hierheen te brengen, maar ik ga natuurlijk nergens heen vandaag en ik wil niet dat jij hier blijft rondhangen.’

Patrick wees naar de sneeuw. ‘Dacht je dat ik hier wegging? Ik heb gebeld en er gebeurt niet veel. De criminaliteitscijfers dalen enorm bij slecht weer, zoals je weet.’

‘Zit je dan niet op een zaak, nu?’

‘Ik heb er net eentje afgesloten, een paar dagen geleden. Met zeer bevredigende afloop. Ik heb er een schouderklopje voor gekregen van de commissaris.’

‘O, mooi.’ Het boeide Jazz niet echt. ‘Nou ja, je kunt hier toch niet de hele dag rondhangen?’

‘Ik kan doen wat ik wil, en op dit moment vind ik het prima om hier te zitten en mijn krant te lezen. Als ik me echt verveel, ga ik naar buiten om een sneeuwpop te maken.’ Patricks ogen fonkelden.

‘Ik moet Miles bellen. Je mag hierbinnen geen mobieltjes gebruiken.’

‘Geef mij anders je mobiel maar, dan hou ik hem voor je in de gaten. Ik zal ze laten weten dat je voorlopig hier bent en dan geef ik je eventuele berichten door die ze voor je hebben, oké?’ Patrick leunde over de tafel en pakte haar handen vast. ‘Jazz, alsjeblieft, vergeet die zaak vandaag nou maar en concentreer je op je vader. Ik zweer dat ik het je laat weten als er iets dringends is.’

Jazz zag wel in dat hij gelijk had en knikte. Ze dook in haar tas om haar mobiel tevoorschijn te halen en gaf die aan hem. ‘In godsnaam, ga er niet met dat ding vandoor. Ik ben reddeloos zonder mijn telefoon.’

‘Ik ga er niet vandoor, Jazz. Vertrouw me nou maar.’

Jazz wilde bijna een bitse opmerking maken, maar besloot toen dat dit niet het moment was.

‘Ik wacht hier, oké?’

‘Bedankt, Patrick. Dan kan ik nu maar beter weer teruggaan.’

Rory was al even geleden met een vrolijke en ontspannen blik teruggekomen van zijn gesprek met Isabella. Hij was naar boven gegaan en zat te lezen op zijn kamer.

‘Wat denk je, is alles oké met hem?’ vroeg Angelina aan Issy terwijl ze de jas van de Aga pakte en aan haar gaf.

Issy knikte vaag. ‘Ja, ik denk dat hij in principe in orde is, maar er is toch iets wat hem dwarszit. Ik kan het alleen niet echt uit hem krijgen. Interessant genoeg heeft het, denk ik, niets met zijn vader te maken. Ik zou eerder zeggen dat het iets met school te maken heeft.’

‘O ja? Hij zei toch niet dat hij gepest werd, hè?’

‘Ik heb geprobeerd om dat boven tafel te krijgen, maar Rory ging er niet op in. Hij is een gesloten jongen, niet erg genegen om zijn emoties te tonen.’

‘Dat klopt wel, ja. Hij is een beetje zoals David vroeger, tot die vorig jaar doordraaide.’

Issy knoopte haar jas dicht. ‘Tja, dat is het probleem met mensen die het moeilijk vinden om uiting te geven aan hun emoties. En mannen zijn altijd het ergst. Het is als een borrelende vulkaan: je merkt er niks van, maar vanbinnen kookt het, tot hij zich op een dag niet meer in de hand heeft en op spectaculaire wijze uitbarst.’

‘Ja.’ Angelina leek afwezig.

‘Gaat het wel goed met je, Angelina?’

‘Ja, niks aan de hand. Ik ben gewoon moe. Komt vast door alle stress van de afgelopen dagen.’

‘Je moet goed voor jezelf zorgen.’

‘En… Julian, mijn partner, is blijkbaar verdwenen. Er zal wel niks aan de hand zijn, maar ik heb sinds gisteravond niets meer van hem gehoord, en hij is ook niet naar kantoor gegaan en dat is niets voor hem.’

Issy trok haar wenkbrauwen op. ‘Mannen. Volkomen onbetrouwbaar. Probeer er nou maar niet te veel over te piekeren.’

‘Ja.’ Angelina knikte, maar leek niet overtuigd.

‘Zo, Angelina, als het weer inderdaad zo blijft verslechteren, dan denk ik dat ik hier gestrand zal zijn tot morgen. Zou je het erg vinden als ik Rory dan nog eens opzoek? Ik denk dat ik vandaag zijn vertrouwen wel heb gewonnen en misschien voelt hij zich veilig om zich wat meer open te stellen.’

‘Natuurlijk,’ antwoordde Angelina automatisch. Haar gedachten waren bij Julian.

‘Ik kom er wel uit,’ zei Issy, op weg naar de keukendeur. ‘Probeer je niet druk te maken om je partner. Die komt vast snel weer boven water met een volkomen plausibel excuus waarom hij je gek van bezorgdheid heeft gemaakt. Tot ziens, en bedankt voor de koffie.’

Toen Issy weg was, verwarmde Angelina wat soep uit blik op de Aga en legde een paar broodjes in de oven. Ze dekte de tafel voor haar en Rory, en besloot toen een glas wijn te nemen om haar zenuwen te bedwingen. Rory kwam de keuken in gelopen en ging zitten terwijl zijn moeder een kom soep voor hem neerzette.

‘Helemaal opeten, Rory. Je bent veel te mager.’

‘Ik lijk gewoon op papa, zo is mijn bouw nu eenmaal.’ Rory pakte zijn lepel op.

‘Heeft Issy je het goede nieuws nog verteld?’

‘Nee, wat dan?’

‘Dat papa is vrijgelaten en niet wordt aangeklaagd?’

Rory verstijfde. Zijn soeplepel hing in de lucht. ‘Maar… als hij heeft gezegd dat hij het gedaan heeft, waarom geloven ze hem dan niet?’

‘Ik weet niet precies hoe het zit, schat, maar ik weet zeker dat ze hem niet vrijgelaten zouden hebben als ze dachten dat hij het gedaan had. Hoe dan ook, is het geen goed nieuws?’

Rory forceerde een knikje. ‘Ja, natuurlijk is het goed nieuws,’ zei hij zachtjes.

Angelina staarde hem aan. ‘Rory, je bent helemaal niet blij. Wat er aan de ha…’

Het schelle geluid van de telefoon onderbrak haar. Ze sprong op en greep de hoorn. ‘Hallo?’

‘Hallo, Angelina, met Stacey hier. Ik bel je vanuit Julians flat.’

‘En?’

‘Hij is er niet.’

‘O.’ Ergens was ze opgelucht dat Stacey hem niet in een plas bloed op de vloer had aangetroffen. ‘Enig teken dat hij er onlangs nog geweest is?’

‘Nee. Ik heb in de slaapkamer gekeken, maar het bed zag er onbeslapen uit. Al kan hij het natuurlijk opgemaakt hebben voor hij vanmorgen vertrok. Er stond alleen helemaal geen gebruikt ontbijtservies en zijn tandenborstel is ook droog.’

‘Jemig, Stacey, je kijkt vast veel detectiveseries op televisie. Je pakt het in elk geval allemaal wel professioneel aan!’ Angelina probeerde luchtig te doen over de situatie.

‘Ach, het is gewoon een kwestie van gezond verstand,’ antwoordde ze bruusk. ‘Wat wil je dat ik nu doe?’

‘Misschien zou je kunnen controleren of zijn kleren in de kast hangen, voor het geval hij besloten heeft weg te gaan zonder het ons te vertellen.’

‘Dat heb ik al gedaan, en het is moeilijk te zeggen, want ik heb geen idee hoeveel kleren hij heeft. Maar zijn kast hangt wel redelijk vol en het ziet er niet uit alsof hij er veel uit gehaald heeft.’

Er viel een stilte terwijl de twee vrouwen probeerden te bedenken wat ze nu moesten doen.

‘Nou ja, ik begrijp er niks van,’ zei Angelina uiteindelijk. ‘Het is echt niks voor Julian om zoiets te doen. Je weet hoe hij is, Stacey, hij is een man met vaste routines. Hij is helemaal niet van de spontane invallen.’

‘Ja, dat is zo.’

‘Dan moet ik misschien toch maar een paar ziekenhuizen bellen, want misschien heeft hij een ongeluk gehad en lijdt hij aan een soort geheugenverlies. Je hoort toch weleens dat dat soort dingen gebeurt?’

‘Ja, dat hoor je weleens,’ antwoordde Stacey aarzelend. ‘Oké, Angelina, ik ga naar huis. Er is hier een sneeuwstorm en ik geloof dat meneer Peters het kantoor vanmiddag sluit. De rechtbanken zijn ook al dicht omdat veel juryleden niet konden komen. Laat het me weten als je iets van Julian hoort en ik bel je uiteraard als ik zelf iets hoor. Probeer je geen zorgen te maken. Hij duikt vast wel weer op, en dan snapt hij vast niet waar wij ons nou zo druk om maakten.’

‘Bedankt, Stacey. Ik spreek je nog.’

Angelina legde de hoorn neer. Ze begreep het gewoon niet. Er was iets mis, ze wist het zeker.

Ze draaide zich om en wilde verder praten met Rory, maar trof alleen zijn halflege soepkom en de lege stoel waarop hij een paar seconden geleden nog had gezeten.

Jazz en Celestria zaten aan weerszijden van Tom, als twee beschermengelen. Celestria wilde niet van zijn zijde wijken en hield Toms hand stevig in de hare, alsof ze alleen met de intensiteit van haar liefde ervoor kon zorgen dat het broze hart van haar echtgenoot de kostbare levenskracht door zijn lichaam zou blijven pompen.

Jazz luisterde naar de piepjes en het gezoem van de machines die haar vader in leven hielden. De geluiden werden als een mantra in haar hoofd en als ze zich erop concentreerde, nam het wat van de pijn weg.

Tom werd telkens even wakker en viel dan weer in slaap, en werd, zoals Celestria zei, schijnbaar getroost door hun aanwezigheid. Jazz keek naar haar moeder aan de andere kant van het bed. Haar ogen stonden somber en ze zag krijtwit.

‘Mam,’ fluisterde Jazz.

Celestria schrok op en ze sperde haar ogen wijd open van angst. Jazz had nu pas door dat haar moeder had zitten dommelen.

‘Mam, neem nou alsjeblieft even een pauze en ga iets eten en drinken. De zuster heeft net gezegd dat papa stabiel is en ik ben er als hij wakker wordt.’

Celestria keek op haar horloge en zag dat het tien voor vijf was. Ze knikte. ‘Goed dan. Ik ben in het restaurant, mocht hij…’

‘Ja, ik weet waar je bent, maar we redden ons wel, toch, pap?’ Terwijl Celestria haar hand uit die van Tom haalde, pakte Jazz zijn andere hand stevig vast.

‘Ik blijf niet lang weg,’ zei Celestria zachtjes. Ze wierp een laatste liefdevolle blik op haar echtgenoot en liep toen de deur uit.

Jazz keek naar haar vader terwijl hij sliep en liet toen haar gedachten afdwalen naar de zaak. Ze vroeg zich af hoe het Issy was vergaan met Rory en of ze David Millar al gevonden hadden.

Ze ging ervan uit dat zowel haar eigen als Issy’s instinct klopte en dat hij onschuldig was. Ze probeerde zich te concentreren op het verband tussen Charlie en Hugh Daneman.

Charlie: de neef van Corin Conaught.

Hugh: de vermeende minnaar van Corin – Cory – vele jaren geleden.

Had Charlie geweten dat Hugh een nauwe band had gehad met de oom die lang voor zijn geboorte gestorven was?

Adele Cavendish, Charlies moeder, die naar haar broer Edward was gekomen om te bespreken wat ze met het landgoed zouden doen nu Charlie er niet meer was en er geen directe erfgenamen waren.

Wat zag ze over het hoofd?

Misschien kon Corins moeder helpen wat licht op de zaak te werpen. Maar zoals Edward haar had beschreven, klonk Emily Conaught erg broos en was ze daarom misschien geen betrouwbare informatiebron.

Ze voelde een lichte druk op haar hand en toen ze opkeek, zag ze haar vader met zijn ogen wijd open naar haar glimlachen van onder het masker.

Ze leunde naar voren en kuste hem op zijn voorhoofd. ‘Hoi, papa. Lekker geslapen?’ fluisterde ze in zijn oor.

Hij knikte vaag en draaide toen zijn hoofd naar links op zoek naar Celestria.

‘Ik heb haar weggestuurd om iets te eten te halen. Ze heeft de hele dag nog niets gehad. Gaat het goed met jou?’

Tom knikte weer lichtjes, keek toen alsof hij iets wilde zeggen, en schudde gefrustreerd zijn hoofd.

‘Gewoon rustig blijven, papa, je hoeft dat masker niet heel lang meer op. Ik moet zeggen dat je er nogal belachelijk uitziet, zo. Het enige wat je nu nog nodig hebt is een paar grote grijze flaporen.’

Tom rolde instemmend met zijn ogen. Hij maakte zijn hand los uit die van Jazz en maakte schrijftekens in de lucht.

‘Wil je een pen en papier?’

Tom stak zijn duim op.

Jazz zocht in haar tas naar een pen en viste haar notitieboekje eruit. Ze legde de pen in zijn ene hand en het opengeslagen boekje in de andere. Met moeite lukte het Tom om de pen naar het papier te brengen en hij begon te schrijven.

Hoe is het met je moeder?

Jazz las de bibberig geschreven woorden en knikte. ‘Het gaat goed met haar. Ze is bezorgd om jou, natuurlijk.’

Tom schreef nog iets.

Wil je op haar passen voor me?

Jazz onderdrukte een snik. ‘O, papa, dat weet je toch wel, maar je komt binnenkort weer thuis, en dan kun jij zelf weer op haar passen.’

Ik ben niet bang.

Jazz had moeite om haar tranen in te slikken. Ze kon niet antwoorden.

Hoe gaat het met de zaak?

‘Niet zo best, om eerlijk te zijn. Het lukt me maar niet om het verband te zien, maar er komt vast wel weer een doorbraak. Dat is meestal zo als ik het niet meer zie zitten.’

Tom krabbelde weer wat.

Kijk naar het verleden voor wijsheid en naar de toekomst voor hoop.

Jazz knikte. Het was een van haar vaders favoriete gezegden.

Ik hou van je, lieveling, en ik ben heel trots op je.

Toms handen vielen op het bed, uitgeput van de inspanning. Hij knikte lichtjes en deed toen zijn ogen dicht.

Jazz haalde het notitieboekje en de pen uit zijn handen. Ze bestudeerde zijn vage krabbels. Ze waren zo moeizaam opgeschreven dan het haar bijna deed breken. Ze pakte haar vaders hand en streelde zijn voorhoofd zachtjes terwijl hij lag te slapen.

Alstublieft, God, dacht ze, ik weet dat hij van u houdt, maar wij houden van hem en hebben hem nodig. Neem hem nog niet mee, nog niet…

23

Adele Cavendish ritste de weekendtas dicht, en sleepte toen de twee grote koffers naar de trap. Ze liep terug de slaapkamer in die ze de afgelopen twintig jaar met haar man had gedeeld en sloot toen de kastdeuren om de lege rails erachter te verbergen.

Ze ging naar haar nachtkastje en pakte de kleine ingelijste foto van Charlie toen hij nog een baby’tje was en propte het in een zijvak van haar weekendtas. Ze keek de slaapkamer nog een laatste keer door en trok toen de deur achter zich dicht.

Ze sjouwde de eerste koffer de trap af, liet hem beneden in de hal staan en ging terug voor de andere.

Toen de weekendtas en de koffers veilig in de achterbak van haar Mercedes lagen, liep Adele het huis weer in en doolde rond door de stille kamers beneden.

Het was zonder meer een mooi huis, maar het was geen thuis, en dat was het al vele jaren niet meer. Als Charlie in de schoolvakanties thuis was, kon de doodse sfeer soms weer wat leven ingeblazen worden. De vrienden die hij weleens meebracht zorgden ervoor dat er gelach door de kamers galmde en Adele voelde zich weer nuttig als ze de jongens de uitgebreide maaltijden kon voorzetten die ze nodig hadden, omdat ze in groei waren.

Maar nu was Charlie weg. En hij zou nooit meer terugkomen.

William kwam vrijdags thuis, maar keerde dan op zondagavond terug naar zijn appartement in Londen. Aan de manier waarop hij in hoog tempo zijn zondagse lunch at kon Adele wel zien hoe graag hij weer terug wilde naar de stad, zijn vrouw achterlatend met de afwas en weer een week alleen in het verschiet.

Ze kende veel andere echtgenotes in de omliggende dorpen die net als zij ‘weekweduwen’ waren omdat hun echtgenoten doordeweeks ook in Londen zaten. Het leek hun niet te storen en ze wisten dat hun afwezige echtgenoot de prijs was die ze moesten betalen voor hun dure levensstijl. Ze sloten vriendschappen met elkaar en vulden hun dagen met de kinderen naar school brengen en weer ophalen, yoga en lange lunches.

William had altijd gewild dat ze veel socialer zou zijn dan haar teruggetrokken aard toeliet. Omdat hij zelf luid en uitbundig was, vond hij niets leuker dan een luidruchtig dinertje, zijn tafel bevolkt door succesvolle en, vond Adele, verschrikkelijk oppervlakkige mensen.

Soms vroeg ze zich af waarom hij in hemelsnaam met haar getrouwd was. Ze was altijd een muurbloempje geweest, dat liever luisterde dan dat er naar haar geluisterd werd, maar misschien was de harde waarheid wel gewoon dat de meedogenloos ambitieuze William een zekere mate van sociaal aanzien nodig had als aanvulling op zijn slimme, snelle geest en bloeiende carrière. En Adele, zus van een lord en zelf ook van adel, met een landgoed waarop hij een groots huwelijk kon organiseren voor degenen die hij wilde imponeren, kwam hem goed van pas.

Natuurlijk had ze zich gevleid gevoeld toen hij haar wilde hebben. Hij was, nog steeds, een knappe, charismatische man. Maar naarmate zijn carrière gestaag een vlucht had genomen, was ze steeds minder relevant voor hem geworden.

Toen ze naar de keuken liep om de brief nog één keer te lezen, wist Adele dat hij nooit echt van haar gehouden had.

Ze staarde de kamer rond waarin ze zoveel uren had doorgebracht en had geprobeerd een goede echtgenote en moeder te zijn.

Ze had vaak het gevoel gehad dat de emancipatie van de vrouw volledig aan haar voorbij was gegaan. Haar leven was waarschijnlijk niet anders geweest dan dat van een willekeurig personage in een Jane Austen-roman. Zoals zoveel vrouwen voor haar, was ze in een huwelijk gelokt door een charmante, maar harteloze, schurk.

Ze was maar om één reden gebleven: Charlie.

Adele herlas de woorden die ze om zes uur die ochtend geschreven had.

Lieve William,

Ik heb het gevoel dat we geen huwelijk meer hebben, en dat we dat al heel lang niet meer hebben. Nu Charlie er niet meer is, zie ik geen reden om te blijven en de kwelling voor ons beiden voort te zetten. Ik vertrouw erop dat jij dat ook het beste vindt. Niet meer doen alsof.

Mijn advocaat zal contact opnemen over de scheidingsprocedure, maar ik zal niet moeilijk doen. Ik ga weer terug naar Norfolk. Ik stel voor dat we het huis in Rutland verkopen, tenzij jij het wilt houden. In welk geval je me zou kunnen uitkopen.

Ik wil graag dat onze scheiding zo beschaafd en zo snel mogelijk verloopt, zodat we allebei weer verder kunnen.

Dank je voor de afgelopen vijfentwintig jaar. Ik zal de gelukkige momenten koesteren.

Maar ik dank je vooral voor Charlie. Hij maakte alles de moeite waard.

Adele

Ze vouwde de brief in drieën en schoof hem in de envelop, want ze had haar hersenen nu wel genoeg gepijnigd over de bewoording.

Ze nam haar pen uit haar handtas en schreef Williams naam op de voorkant. Terwijl ze hem meenam, de hal in en boven op de rest van de post legde, vroeg ze zich af hoe hij zou reageren als hij hem las.

Ze kon zich niet voorstellen dat hij achter haar aan zou komen.

Ze liep naar de voordeur en het feit dat ze een huwelijk van vijfentwintig jaar achter zich liet deed haar niet zoveel pijn als het zou moeten doen.

Toen herinnerde ze zich ineens iets en ze holde naar boven, de gang door, naar Charlies slaapkamer. Ze zette zich schrap voor ze de deur opende, liep snel naar het bed en pakte de mottige teddybeer die op het kussen lag. Toen liep ze de trap weer af en opende de voordeur. Toen ze het besneeuwde bordes op liep, trok ze de deur achter zich dicht en keek niet meer om.

Jazz keek omhoog naar de klok. Het was half tien ’s avonds. Haar vader lag vredig te slapen. Celestria verscheen bij de deur van de afdeling en gebaarde naar Jazz dat ze moest komen.

Eenmaal buiten in de gang volgde Jazz haar moeder naar de familiekamer.

‘Lieverd, ik heb net met de intensivist gesproken en hij zegt dat Tom nu niet kritiek is. Het heeft geen zin dat we hier vannacht allebei blijven slapen. Als het morgen wat beter met je vader morgen lijkt te gaan, kun jij waarschijnlijk gewoon weer aan het werk en dan heb je wat rust nodig. Ik heb net met Patrick gesproken en hij heeft al een hotel gevonden. Het is vlakbij, dus je loopt er zo heen. Als er iets is, bel ik je.’

‘Waarom ga je niet met ons mee?’

‘Ik ga een deken lenen en dan red ik me hier wel. Ik denk niet dat de verpleegkundigen er happig op zijn dat ik de hele nacht op de afdeling blijf, maar als ik hier ben, ben ik tenminste dicht bij hem en kan ik er zijn als hij me nodig heeft.’

‘O, mam, ga alsjeblieft mee. Jij hebt ook slaap nodig.’

‘Nou, ik betwijfel of ik vannacht wel kan slapen, al zou ik in het Ritz logeren. Maar als alles goed gaat, kun je me morgenochtend een paar uurtjes aflossen.’ Celestria nam de hand van haar dochter. ‘Echt, ik wil hier zijn.’

‘Goed, maar beloof je dat je zult bellen als…’

‘Natuurlijk. Ga nu maar naar beneden. Patrick wacht op je bij de hoofdingang.’

‘Het is echt puur toeval dat hij hier is. Ik…’

‘Sst, dat weet ik. En zoals je vader zou zeggen, God heeft soms wonderlijke plannen met ons. Ik ben blij dat hij hier voor je is. Hij begrijpt het tenminste.’ Celestria klopte op haar hand. ‘Zo, ga nou maar en probeer wat te slapen.’

Patrick stond voor de hoofdingang een sigaret te roken. Hij glimlachte naar haar.

‘Alles oké?’

Jazz knikte.

‘Het is niet bepaald een driesterrenhotel, vrees ik, maar goed, het is tenminste beloopbaar. De auto is bedolven onder de sneeuw. Gelukkig dat het nu gestopt is. Ze zeggen dat het tegen de ochtend gaat dooien.’ Hij hield zijn elleboog voor haar op. ‘Zullen we dan maar?’

De maan scheen helder en rond, en verlichtte de sneeuw die alles in zijn glinsterende schoonheid hulde.

‘Deze kant op, en wees voorzichtig, het is verraderlijk glad, vooral met die schoenen van je.’ Patrick wees naar de schoenen met het lage hakje die Jazz vanmorgen voor haar werk had aangetrokken, toen ze nog dacht dat het een gewone dag zou worden.

Het enige geluid kwam van hun voetstappen, die in de sneeuw knerpten.

‘Dit is pas echt stilte,’ zei Patrick terwijl ze voorzichtig over het parkeerterrein schuifelden, weg van het ziekenhuis. ‘Niet te geloven hoe sneeuw elk geluid dempt.’

‘Patrick?’

Jazz moest het nu zeggen. Ze haalde diep adem.

‘Bedankt dat je hier bent. Ik vind het echt heel fijn.’

‘Geen probleem, hoor.’

Jazz klappertandde, ondanks haar wollen jas. Ze struikelde bijna en Patrick greep haar om haar middel.

‘Kom, het is nu niet ver meer.’

Het was het soort hotel waar Jazz onder normale omstandigheden niet over zou piekeren om naar binnen te gaan. Ze ging zitten in de kleine, lelijke receptie terwijl Patrick hen incheckte en de sleutels kreeg.

Ze liepen de trap op, die bedekt was met sleets tapijt met een druk patroon.

‘Hier is het.’ Patrick stak de sleutel in het slot en opende de deur. Jazz liep de kleine maar verrassend mooie kamer in. Patrick volgde haar en deed de deur achter hen dicht.

‘Zo, zal ik nu een lekker warm bad voor je laten vollopen?’ stelde hij voor.

‘Dat hoeft niet, kan ik zelf wel. Ga jij maar alvast slapen. Jij zult ook wel uitgeput zijn.’

‘Ik? Welnee! Ik heb een dag vrij gehad en ik heb verder niks anders gedaan dan de krant lezen en theedrinken. Ik ben totaal niet moe.’

‘Nou ja, hoe dan ook, bedankt.’ Ze gaf hem op de automatische piloot een zoen op zijn wang. ‘Welterusten.’

Ze draaide zich om, liep de badkamer in en deed het licht aan. Patrick stond in de deuropening naar haar te kijken terwijl ze de stop in het bad deed.

‘Jazz, ik vrees dat dit de enige kamer is die nog beschikbaar was. Het stikt hier van de gestrande forensen, ik slaap ook hier. Ik wil best op de stoel slapen, hoor, als je dat liever wilt.’

Ze draaide zich met een ruk om en keek naar hem op. ‘Dat meen je niet, hè?’

‘Nee, ik zweer het. Bel naar de receptie en vraag het.’

‘Godsamme!’ Jazz draaide de kraan vol open.

‘Het spijt me, echt. Ik zweer dat het geen list was om je in bed te krijgen, dit is echt de schuld van het geweldige Britse weer.’

Toen Jazz niet reageerde, haalde hij zijn schouders op. ‘Oké. Dan slaap ik wel in de auto.’

Hij liep de badkamer uit. Vanbinnen slaakte Jazz een kreet van frustratie, maar ze liep toch achter hem aan.

‘Doe niet zo belachelijk, Patrick! Je zult doodvriezen en dat heb ik dan op mijn geweten.’ Ze wierp een blik op het bed, dat in elk geval breed genoeg was. ‘Het komt wel goed,’ mompelde ze, waarna ze de badkamer weer in liep en de deur achter zich dichttrok.

Toen ze eenmaal in bad zat, liet ze haar pijnlijke schouders en haar gekwelde zenuwen tot rust komen, sloot haar ogen en probeerde rationeel te zijn. Wat er in het verleden ook gebeurd was, Patrick was vandaag geweldig geweest, en het was echt niet zijn schuld dat ze nu in deze idiote situatie zaten.

Ze waren allebei volwassen. Ze konden dit heus wel aan. Natuurlijk konden ze het aan.

Ze reikte naar de dunne handdoek, sloeg die om zich heen en stapte uit het bad, zich realiserend dat ze, als klap op de vuurpijl, niets had om in te slapen. Dus trok ze haar ondergoed weer aan en met de handdoek daaroverheen liep ze de slaapkamer in.

Patrick lag al in bed, zijn kleren over de stoel gedrapeerd. Hij zat met zijn handen achter zijn hoofd naar haar te kijken.

Ze liep om naar de andere kant van het bed, liet de handdoek vallen en dook haastig onder de lakens.

Patrick grinnikte. ‘Jazz, ik heb tien jaar met je samengewoond. Ik heb het allemaal al een keer gezien.’

‘Maar je woont nu niet meer met me samen. We zijn gescheiden, weet je nog?’ zei ze nors, terwijl ze hem haar rug toekeerde en probeerde goed te gaan liggen op het bobbelige matras.

‘Realiseer je je wel dat we in de bruidssuite van dit geweldige etablissement liggen? Ik heb medelijden met iedere bruid die het huwelijksleven in dit bed begint,’ merkte Patrick op.

‘Het is prima, echt waar. Fijn dat je het gevonden hebt. Heb je mijn mobiel?’

‘Ja, die ligt daar boven op de ladekast. En voordat je het vraagt, ja, hij staat aan.’

‘Dank je. Ik zou ze eigenlijk moeten bellen, maar…’

‘Ik heb Miles nog gesproken. Er was niets dringends te melden, maar hij zei dat hij morgenochtend zou bellen om je bij te praten.’

‘Dus dat betekent dat ze David Millar nog niet gevonden hebben.’

‘Wie?’

‘Gewoon een verdachte die vermist is.’

‘O.’

Ze lagen er een poosje zwijgend bij.

‘Gaat het wel, met jou?’ vroeg Patrick toen.

‘Hoe bedoel je?’

‘Nou, vanwege je vader?’

Jazz zuchtte. ‘Ik kan er nog niet helemaal bij dat hij op een steenworp afstand ligt en misschien niet lang meer te leven heeft. Ik moet gewoon geloven dat hij zich erdoorheen gaat slaan. Want als dat niet zo is… nou ja… daar wil ik nog niet aan denken.’

‘Ach, liefje, ik weet hoe hecht jullie zijn.’

Jazz knikte. De brok die sinds vanmorgen in haar keel zat dreigde lost te komen.

Ze voelde een hand op haar arm. ‘Jazz, je moet geloven dat hij erdoor zal komen. Als iemand het kan, dan is hij het wel. Hij heeft het vandaag gered, toch? En de eerste vierentwintig uur zijn altijd kritiek.’

Jazz knikte, niet in staat iets te zeggen.

‘Wat er ook gebeurt, ik ben er voor je. Dat weet je, hè?

Jazz knikte, en de brok loste op, waardoor de tranen over haar wangen begonnen te stromen.

‘Hij mag niet doodgaan, dat kan niet. Ik heb hem nodig, en mama ook. Hij doet zo dapper, maar ik weet dat hij vreselijk lijdt en dat maakt het nog erger.’

Hij kuste haar op haar kruin. ‘Ik weet het, Jazz, ik weet het.’

‘Godsamme, hij is pas vijfenzestig! Dat is helemaal niet oud! Hoe doen die mensen van in de negentig het, die nog jaren doorleven in het bejaardencentrum? Waarom mag hij dat niet ook? Zolang hij leeft, zolang mijn vader leeft…’ Ze keek naar Patrick. ‘Hij overleeft het wel, toch?’ vroeg ze wanhopig.

‘Tuurlijk overleeft hij het,’ suste Patrick. Toen reikte hij naar beneden en kuste haar voorhoofd, toen haar neus en toen haar lippen.

Hij nam haar in zijn armen en kuste haar dringend. Zijn handen gingen naar haar borsten en ze hield ze niet tegen, plotseling even hongerig naar hem als hij naar haar.

Ze hoorde zichzelf hijgen toen hij boven op haar rolde, en even later in haar gleed.

Hij sprak lieve woordjes tegen haar, maar ze hoorde hem niet, wilde hem niet horen terwijl ze voelde hoe zeven maanden van onthouding zich opbouwden, haar in een spiraal omhoogstuwden tot ze samen met hem explodeerde en hij boven op haar viel, hijgend van inspanning.

Ze voelde zijn warme adem op haar wang. Ze sloot haar ogen, terwijl ze het gevoel van kalmte dat volgde op de storm door zich heen liet stromen en weigerde om na te denken over de gevolgen van wat ze zojuist gedaan had.

‘O, mijn god… dat was… geweldig, echt geweldig,’ mompelde Patrick. ‘Ik heb je zo gemist.’

Jazz zweeg in de duisternis. Ze was niet van plan om verder te denken dat het moment.

‘Ik hou van je, Jazz. Echt. Ik smeek je me te vergeven.’

Jazz staarde in het donker. ‘Patrick, ik heb je lang geleden al vergeven.’

Angelina had een uur geleden nog een valium genomen, maar het leek geen invloed te hebben gehad op het kolken in haar maag of het abnormaal snelle kloppen van haar hart.

Ze stond in de keuken in haar badjas en leunde over het aanrecht terwijl ze uitkeek op de achtertuin, waar de schijnwerpers het sprookjesachtige tafereel buiten verlichtten.

Ze struinde door de keuken, opende een kastje en haalde de fles cognac eruit. Ze schonk een glas vol, liep ermee naar de keukentafel en ging zitten. Ze nam een flinke slok. Het spul was zo sterk dat ze ervan moest kokhalzen.

Ze keek op haar horloge. Het was bijna half elf. Was dat te laat om de politie te bellen?

Toen schoot haar een gedachte te binnen. Was het mogelijk dat Julians verdwijning verband hield met Rory? En met Davids vrijlating?

Gaf David Julian op een of andere manier de schuld van wat er gebeurd was?

Zou hij hem gisteravond zijn gaan opzoeken, nadat hij was vrijgelaten?

Was hij gek genoeg om Julian te vermoorden?

Angelina gaf een kreetje van angst.

Was dat een idiote gedachte?

Ze stond op en ijsbeerde door de keuken.

Nee. Nog geen vierentwintig uur geleden werd David vastgehouden op verdenking van moord. Een moord die hij openlijk had toegegeven.

Ze schudde haar hoofd. Dat ze serieus dacht dat haar ex-man haar minnaar had vermoord.

Angelina spoelde haar glas uit en zette het omgekeerd neer om uit te druipen. Ze deed alle deuren op slot en ging naar boven, waar ze eerst bij Rory ging kijken, die vredig lag te slapen.

Ze stapte in bed en pakte haar boek, om de schijn van normaliteit te wekken, van het leven dat ze leidde voordat deze nachtmerrie begonnen was.

Maar ze kon zich niet concentreren.

Ze legde het boek neer en bleef heel stil liggen terwijl ze alle mogelijkheden naliep.

Was het simpelweg dat Julian genoeg had van de situatie met Rory en David, en dat hij besloten had haar te verlaten? Dat zou kunnen, maar dat verklaarde nog niet waarom hij zijn cliënten en zijn werk in de steek zou laten.

Nee.

Was hem een vreselijk ongeluk overkomen in dit gruwelijke weer? Lag hij ergens hulpbehoevend langs de weg en was hij niet in staat te bellen?

Zou kunnen.

Angelina reikte naar haar mobiel die op het lege kussen naast haar lag en belde zijn nummer nog een keer.

Hij nam niet op.

Ze deed het licht uit. Als ze morgenochtend nog steeds niets van hem gehoord had, zou ze meteen bellen naar het nummer dat inspecteur Hunter haar gegeven had toen Rory vermist was geraakt.

‘Komt u binnen, meneer Frederiks. Ik hoop dat de reis niet te vermoeiend was? Ik ben Thomas Sanders.’ De notaris schudde Sebastians hand.

‘Helemaal niet. Het is leuk om af en toe eens naar de stad te komen. Ik heb mijn lerarenopleiding hier in Wimbledon gedaan, en ik vraag me weleens af waarom ik weer naar Norfolk teruggegaan ben, maar nou ja…’ Sebastian haalde zijn schouders op. ‘Zo heeft het lot nu eenmaal beschikt.’

‘Gaat u zitten.’ Sanders wees naar een stoel voor zijn bureau. ‘Thee of koffie?’

‘Een kopje koffie lijkt me heerlijk.’ Sebastian ging stilletjes zitten, het mooie kantoor met de eikenhouten lambrisering en de enorme georgiaanse ramen met uitzicht op Grosvenor Square in zich opnemend.

Het had Sebastian verbaasd dat een stille leraar als Hugh zich een notariskantoor had kunnen veroorloven dat zo chic was als dit.

‘Zo, meneer Frederiks, was u ervan op de hoogte dat meneer Daneman u in zijn testament een legaat heeft nagelaten?’

‘Absoluut niet. Ik ken Hugh al ruim dertig jaar. Hij heeft me nog lesgegeven toen ik zelf leerling was op St Stephen’s, en later werd ik zijn collega.’

‘Goed.’ Sanders pakte een zwaar vel papier en zette zijn leesbril op. ‘Afgezien van zijn manuscripten, die zeer waardevol zijn en naar de British Library gaan, en nog een ander legaat, heeft hij de rest van zijn nalatenschap aan u nagelaten.’

Sebastian wist niet hoe hij het had. ‘Aan mij? Maar waarom? Hij heeft toch zeker wel familie die verwacht van hem te erven?’

‘Nee. Het is gebleken dat hij verder geen verwanten meer had die nog in leven zijn. De nalatenschap is niet enorm, maar omvat wel een appartement in Kensington en wat geld en verzekeringspolissen, die samen iets meer dan tweehonderdduizend pond waard zijn. Ah, Sophie, zet het dienblad maar hier op het bureau en dan redden we ons verder wel.’

Sebastian deed zijn best om de onvermijdelijke opwinding de kop in te drukken. Hij keek hoe de aantrekkelijke jonge secretaresse het dienblad op het bureau zette, en toen weer wegging.

‘Melk en suiker?’ vroeg Sanders.

‘Graag. Heeft, eh, Hugh u ooit verteld waarom hij zijn erfenis aan mij naliet?’

Meneer Sanders gaf Sebastian zijn koffie. ‘Nee. Het is niet aan mij om daar naar te vragen. Hoewel ik Hugh ook al meer dan dertig jaar kende, vertrouw ik erop dat zijn laatste wil even zorgvuldig overdacht was als de overige beslissingen die hij in het leven nam.’

‘Tjongejonge.’ Sebastian bracht het kopje naar zijn mond en slurpte van de hete koffie.

‘Als executeur zal ik het testament verder afwikkelen. Als u wilt, kan ik dan ook u vertegenwoordigen om het eenvoudig te houden.’

‘Dat is heel vriendelijk van u, meneer Sanders. U zegt dat het ook gaat om een appartement in Kensington?’

‘Ja. Het zou kunnen dat het om erfpacht gaat, met nog maar een paar jaar looptijd. In de jaren zestig zijn veel appartementen in erfpacht gekocht en de eigenaars hebben niet de moeite genomen om die te verlengen, maar als u wilt, kan ik dat ook voor u nagaan.’

‘Als u dat zou willen doen, meneer Sanders. Ik ben geen expert in juridische zaken. Ik ben een eenvoudige leraar met een huurwoning.’

Meneer Sanders haalde zijn bril van zijn neus. ‘Dan zal dit een geschenk uit de hemel voor u zijn.’

‘Nou, dat is het zeker,’ antwoordde Sebastian.

‘Hebt u zelf een gezin?’

‘Nee. Mijn ouders leven niet meer en ik ben er nog niet in geslaagd een dame te strikken om mijn eigen dynastie te stichten,’ zei Sebastian met een grijns.

‘U bent niet geadopteerd, voor zover u weet?’

Sebastian fronste. ‘Nee. Tenminste, dat hebben mijn ouders me nooit verteld, als het zo was.’

‘Hm.’ Sanders dronk langzaam van zijn koffie.

‘Wilt u soms suggereren dat ik…’

‘Meneer Frederiks, ik suggereer niets, dat is niet mijn plaats. Maar ik oefen dit vak nu al zo’n veertig jaar uit, en meestal blijkt er wel een reden te zijn voor de schijnbare waanzin van een situatie als deze. Maar goed, dat is verder aan u om uit te zoeken. Ik kan alleen de juridische zaken regelen, niet de menselijke. Zo, ik zal uiteraard alles op schrift stellen, maar ik ben bang dat ik u vandaag tussen twee cliënten heb moeten inpassen, dus als u me wilt excuseren, dan moet ik nu afscheid van u nemen.’

In een roes verliet Sebastian het gebouw. Hij ging regelrecht naar de dichtstbijzijnde pub en dronk een whisky om eens goed na te kunnen denken.

Had Sanders er nou op gezinspeeld dat Hugh Daneman zijn vader was? Nee toch zeker?

Iedereen wist dat Hugh een ouwe nicht was, dus dat kón gewoon niet.

Misschien was het wel zo simpel dat de arme oude Hugh verder niemand meer had. Sebastian realiseerde zich dat Hugh altijd een vaderlijk soort belangstelling voor hem had gehad, zelfs toen hij nog een leerling was.

Hij nam een taxi naar Liverpool Street. Nu hij een welvarend man zou worden, kon hij zich die luxe wel veroorloven.

Hij dagdroomde de hele treinreis naar huis, en vroeg zich af of hij, nu hij wat geld had, als huismeester zou aanblijven op St Stephen’s, of dat hij weg zou gaan en de wereld rond zou gaan reizen… cricket in het Caribisch gebied, rugby in Nieuw-Zeeland… er zou een wereld aan mogelijkheden voor hem opengaan.

En zij? Wat zou ze zeggen als hij het haar vertelde? Zou het betekenen dat hij eindelijk in de positie was om haar te bieden wat ze verdiende?

24

Om zes uur werd Jazz met een schok wakker. De vergetelheid van de slaap loste meteen op en ze sprong uit bed om haar mobieltje te checken, voor het geval ze een oproep gemist had.

Dat was niet zo, maar haar hart bonsde en ze wilde naar het ziekenhuis om haar vader te zien. Patrick roerde zich terwijl ze zich haastig aankleedde en haar jas aantrok.

‘Hoe laat is het?’ vroeg hij slaperig.

‘Iets over zessen. Ik ga nu naar het ziekenhuis.’

‘Oké, zal ik daarnaartoe komen?’

Ze gluurde uit het raam. ‘Het dooit. Dus je kunt makkelijk terug naar Londen.’

‘Jazz.’ Patrick stak zijn hand naar haar uit.

Ze negeerde hem. ‘Ik moet gaan. Ik bel je als ik weet hoe het met papa is.’

Celestria glimlachte vermoeid toen Jazz de intensive care binnenliep.

‘Hoi, mam.’ Ze boog zich over haar slapende vader om hem een kus te geven. ‘Hoe gaat het met hem?’

‘Goed, het gaat goed met hem, Jazz. Zijn bloeddruk en hartslag zijn blijkbaar veel stabieler, en hij heeft goed geslapen.’

‘O, mam, goddank!’ Ze onderdrukte een snik.

‘Ja, goddank,’ beaamde Celestria. ‘Het is nog steeds wel spannend, maar elk uur is er een. De verpleegkundige zei dat ze misschien straks het zuurstofmasker afdoen om te kijken of hij zelf kan ademen.’

‘Ga jij anders even wat ontbijten, dan blijf ik wel bij hem.’

‘Ja, dat ga ik maar eens doen. Ik durf hem nu even alleen te laten.’ Celestria wees op het weer buiten.

‘En de sneeuw is aan het dooien, dus dan kun jij ook weer zonder al te veel problemen terug naar Norfolk.’

‘Ik blijf totdat ik zeker weet dat het goed gaat met papa, punt uit.’

‘Ja, natuurlijk, lieveling, natuurlijk. Ik blijf niet lang weg.’

Jazz bestudeerde haar vader en vond dat hij inderdaad wat meer kleur had dan gisteren. Toen bloosde ze bij de gedachte dat hij zou weten wat zij had gedaan terwijl hij lag te vechten voor zijn leven.

Hij had Patrick nooit gemogen, vond altijd al dat hij niet de man was voor haar, en omdat hij nu eenmaal zo in elkaar zat, had hij daar geen doekjes om gewonden.

Ze streelde zachtjes over zijn hand, en haatte zichzelf omdat ze de afgelopen nacht nodig had gehad én genoten had. Ze zuchtte in de wetenschap dat er geen weg terug was voor Patrick en haar. Hij moest zich schamen dat hij misbruik van haar had gemaakt terwijl ze op haar kwetsbaarst was.

Maar ja, zij had hem zijn gang had laten gaan.

Jazz voelde druk op haar hand en zag dat Toms ogen open waren. Er kwam een verpleegkundige achter haar staan om de monitoren te bekijken.

‘Goedemorgen, Tom. Nou zeg, je bent wel mijn sterpatiënt. Je hebt het goed gedaan.’

Jazz zag haar vader glimlachen.

‘Zo goed zelfs dat de dokter zegt dat je het masker tien minuten af mag doen, als je maar belooft niet te veel tegen je dochter aan te kletsen.’

Tom knikte en de verpleegkundige deed het masker voorzichtig af. Ze gaf Jazz een beker met daarin wat ijs.

‘Je vader heeft waarschijnlijk een erg droge mond. Geef hem maar wat van dit ijsschaafsel om op te zuigen.’

Jazz nam een ijsblokje en bevochtigde de gebarsten lippen van haar vader. Tom kreunde van genot.

‘Je doet het zo goed, pap.’ Jazz deed haar best niet te emotioneel te klinken.

‘Niet te geloven dat ik er nog ben,’ raspte hij. ‘Ik dacht dat de Heer me naar daarboven wilde halen.’

‘Nee, pap, wij willen je hier beneden. Mama is even gaan ontbijten. Dus daar blijkt wel uit hoeveel beter het met je gaat. Ze is de afgelopen achttien uur niet van je zijde geweken.’

Toms ogen vulden zich met tranen. ‘Zeg maar tegen haar dat ik van haar hou,’ fluisterde hij.

‘Zeg het zelf maar als ze terugkomt. Maar probeer voorlopig niet te veel te praten.’

Tom knikte en zijn ogen begonnen zich weer te sluiten. De verpleegkundige verscheen om het masker op te zetten en Jazz bleef stilletjes naar hem zitten kijken.

Toen Celestria terugkwam, vertelde Jazz haar wat Tom had gezegd.

‘Het is fantastisch dat dat groteske masker af mocht, al was het maar voor een paar minuten. Patrick is trouwens beneden in het restaurant. Hij zit te wachten op nadere instructies, zoals hij het zelf uitdrukte.’

Jazz voelde dat ze begon te blozen. ‘Aha. Dan zal ik maar even naar hem toe gaan om te zeggen dat hij kan gaan.’

‘Volgens mij vindt hij het prima om op je te wachten, hij zei dat hij vanochtend misschien Cambridge even in ging.’

‘Dat hoeft niet.’ Ze stond abrupt op. ‘Ik ben zo terug.’

Patrick zat aan dezelfde tafel als gisteren en zat wazig voor zich uit te kijken met een kop koffie.

‘Kan ik iets voor je halen, Jazz?’

‘Nee, ik ga meteen weer terug naar boven, naar pa. Ik kwam alleen even zeggen dat ik echt niet wil dat je hier de hele dag rondhangt. Ik ga pas weg als de cardioloog bij papa geweest is en die me ervan overtuigd heeft dat hij niet meer in gevaar is. Ik kan altijd brigadier Miles laten komen om me op te halen. Nu er geen sneeuw meer ligt, is dat niet meer zo’n lange rit. Maar heel erg bedankt dat je er voor me was gisteren. Ik waardeer het echt heel erg.’

Patrick keek verdrietig naar haar op. ‘Jazz, kunnen we niet op zijn minst wat afspreken om te praten over wat er gisteravond is gebeurd? Het klinkt misschien suf, maar het betekende echt iets voor me, ook al betekende het voor jou verder niks.’

‘Ik bel je later om je te laten weten hoe het met mijn vader gaat. Dan kunnen we het er dan wel over hebben.’ Ze wist dat ze kil en zakelijk klonk, maar het was de enige manier waarop ze het aankon. Ze boog zich voorover en gaf hem een zoen op de wang. ‘Heel erg bedankt, Patrick.’

Toen wendde ze zich van hem af en liep vlug weg, naar de ingang van het ziekenhuis. En ook al kwam haar daar een stoot koude lucht tegemoet, ze kon het zweet in haar handpalmen en op haar voorhoofd voelen.

Ze zocht een bankje, ging zitten, haalde haar mobiel tevoorschijn en belde Miles.

‘Hoe gaat het?’ vroeg hij meteen, op de toon die Jazz herkende als die van iemand die slecht nieuws verwachtte.

‘Pa is de nacht goed doorgekomen en vanmorgen gaat het ietsje beter.’

‘Wat fantastisch! Ik ben zo blij voor u.’

‘Nou, er is nog wel een lange weg te gaan, en ik weet niet zeker wanneer ik terug ben, maar ik zou graag willen dat je me even kort op de hoogte brengt van de vorderingen. Hebben jullie Millar al gevonden?’

‘Nog niet. We zijn de stad aan het uitkammen. Om eerlijk te zijn vraag ik me af of hij soms ergens met een stuk in zijn kraag in een greppel gevallen is en doodgevroren is in dit vreselijke weer.’

‘Als dat zo is, vind je hem vandaag wel, met die dooi. Is het je gelukt een kopie te krijgen van Hugh Danemans testament?’

‘Ja. Ik heb de notaris in Londen gebeld en die heeft het op de mail gezet. Het is nogal een verrassing. Hij heeft op één ander klein legaat na alles nagelaten aan Sebastian Frederiks, de huismeester van St Stephen’s.’

‘Dat meen je niet?’ Jazz moest deze informatie even verwerken, want het leek haar niet logisch.

‘Niet alleen dat, maar Daneman heeft zijn testament nog geen maand geleden aangepast. Daarvóór zou hij min of meer alles aan de British Library nalaten. Er is nog een geldbedragje voor Jenny Colman, de secretaresse van de rector. Wilt u dat ik naar Frederiks toe ga en probeer om erachter te komen hoe dit zit?’

‘Absoluut. Het kan toeval zijn dat Daneman het testament zo kortgeleden heeft veranderd. Sommige mensen zijn obsessief over hun nalatenschap en brengen heel vaak veranderingen aan. Kon de notaris hier enig licht op laten schijnen?’

‘Ik heb hem natuurlijk wel gevraagd waarom hij dacht dat het testament veranderd was. Hij zei dat hij geen idee had en dat het zijn zaken niet waren om vragen te stellen bij dit soort dingen. Hij zei nog wel dat er naar zijn professionele mening meestal wel een goede reden was voor dit soort schijnbaar vreemde beslissingen. Hij was er zelf van uitgegaan dat Frederiks ofwel een goede vriend was, of dat ze op de een of andere manier familie waren.’

‘Heeft het forensisch onderzoek al iets opgeleverd over dat medicijnblad?’

‘Ja. En het geneesmiddel dat met Tipp-Ex verwijderd was, was inderdaad aspirine. U had gelijk.’

‘En hoe is het Issy gisteren vergaan met Rory?’

‘Dat ging blijkbaar goed. Ze gaat er vanochtend nog een keer heen om hem te spreken en ik weet dat ze staat te popelen om het er met je over te hebben. Dus in feite hadden we mazzel met die sneeuw.’

‘O ja, hoezo?’

Er viel even een stilte voor Miles antwoordde. ‘Gewoon, omdat het fijn was om wat gezelschap te hebben.’

‘Ik ga weer terug naar de ic, maar zodra ik de specialist heb gesproken, weet ik waarschijnlijk wanneer ik weer terug kan en dan bel ik je. Ik zou graag willen dat je me komt ophalen. En ik zou ook graag willen dat Issy nog wat langer blijft zodat ik haar kan spreken, maar zeg haar dat ik haar tijdens lunchtijd spreek, of zo.’

‘Ze was toch al van plan hier te overnachten.’

‘O ja? Dat verbaast me. Ik dacht dat Issy een hekel had aan alles wat met het platteland te maken had. Het komt vast doordat jij zo onvoorstelbaar charmant bent, Miles. Ik spreek je later.’

Jazz stond op het punt haar mobiel uit te zetten en weer naar binnen te gaan toen hij overging. Het was een onbekend nummer.

‘Met inspecteur Hunter.’

‘Ja, hallo, inspecteur Hunter, u spreekt met Angelina Millar. Het spijt me dat ik u stoor en het is misschien niets, maar… eh… mijn… partner, Julian, lijkt vermist.’

Daar zat Jazz nu echt niet op te wachten: een neurotische vrouw met een vriendje dat haar beduveld had.

‘Vermist? Weet u dat zeker?’

‘Ja. Ik heb nu al twee dagen niets meer van hem gehoord, sinds dinsdagavond. Hij is gisteren ook niet op kantoor geweest. Hij is advocaat, ziet u, en zijn secretaresse heeft helemaal niets van hem vernomen. Hij neemt zijn mobiel niet op en hij is niet in zijn flat.’

‘Aha.’ Jazz stond te popelen om weer naar binnen te gaan. ‘Ik ben bang dat ik momenteel niets voor u kan doen, mevrouw Millar, maar ik zal u het nummer van mijn brigadier geven, misschien dat hij u kan helpen. Hebt u pen en papier bij de hand?’

‘Ja.’

Jazz gaf haar Miles’ nummer.

‘Dank u wel, inspecteur Hunter. U denkt misschien dat ik gek ben, en misschien ben ik dat ook wel, maar dit is niets voor Julian. Hij is zo precies met zijn afspraken, en zoals zijn secretaresse al zei, Julian is nog nooit niet op kantoor verschenen als hij wist dat er een cliënt kwam.’

‘Die sneeuw van gisteren was verschrikkelijk. Hebt u al contact gezocht met de ziekenhuizen?’

‘Ja, en er is in de omgeving niemand die aan zijn beschrijving voldoet opgenomen.’

‘Belt u dan met brigadier Miles en ik weet zeker dat hij u kan helpen. Ik moet nu echt gaan, mevrouw Millar. Veel succes.’

Jazz zette haar mobiel uit voor hij weer kon overgaan en liep het ziekenhuis in, in gedachten alleen bij haar vader.

Sebastian Frederiks was diep in slaap toen hij zijn mobiel hoorde rinkelen. Zijn wekker was nog niet afgegaan, maar de kamer baadde in het zachte witte licht dat alleen naar binnen scheen als de sneeuw het daglicht weerkaatste.

Hij reikte naar de lichtschakelaar en deed hem aan, maar niet op tijd om de oproep te kunnen aannemen. Hij keek op zijn horloge. Het was half zeven. Hij sprong uit bed en huiverde in de koude kamer, verrast door hoe fris het was. Normaal gesproken was het onnatuurlijk warm in Fleat House, zoals in een ziekenhuis.

Hij liep rond, op zoek naar zijn mobiel. Die vond hij in zijn jaszak en net toen hij hem had gevonden, piepte de telefoon om hem te vertellen dat hij een voicemail had. Hij luisterde hem af en kroop weer onder zijn warme dekbed.

‘Hoi, schat, met mij. Ik wilde je nog even spreken voor je aan het werk ging. Ik zou je graag vanavond zien, als je tijd hebt. Ik ben hier de hele avond, dus het maakt niet uit hoe laat. Bel me als je tijd hebt. Ik hou van je.’

Sebastian leunde achterover op zijn kussen, en probeerde te bedenken hoe hij zich vanavond uit de voeten kon maken. Huismeester zijn betekende dat hij vierentwintig uur per dag beschikbaar moest zijn. Er was geen tijd om er verder nog een leven op na te houden tijdens het schooljaar, en nu Hugh er niet meer was, had hij niet eens meer een huismentor om op terug te vallen tot er iemand anders was aangesteld. James Cox, een van de zesdeklassers en de huisoudste, viel op dit moment in, maar Sebastian kon de leiding toch moeilijk aan een achttienjarige leerling overlaten.

Hij hoopte vurig dat die erfenis snel zijn kant op zou komen en dat ze dan plannen konden gaan maken voor de toekomst.

Hij had het haar nog niet verteld, want hij wilde het nieuws bewaren voor het moment dat ze weer even samen konden zijn en er samen van konden genieten. Dan zou hij niet meer de arme sloeber zijn, en hij vroeg zich af of dat de dynamiek misschien een beetje zou veranderen.

Het belangrijkste was dat hij dan zelf de nodige beslissingen voor hen beiden zou kunnen nemen, en dat was een positie die hij een paar dagen geleden nooit voor mogelijk had gehouden.

Sebastian glimlachte even in zichzelf. Van een schijnbaar onmogelijke situatie bevonden ze zich nu samen in een positie waarin ze verder konden.

De wekker ging af, waardoor hij schrok. Hij boog zich voorover en zette hem uit, gooide het dekbed van zich af en liep naar de douche.

Hij slaakte een geschokte kreet toen een ijskoude straal water hem kippenvel over zijn hele lichaam bezorgde. Hij voelde aan de thermostaat, maar zag dat die al op de warmste stand stond. Hij stapte de douche weer uit, greep een handdoek en wachtte een paar seconden, met zijn vingertoppen aan het water voelend om te zien of het al wat warmer werd.

Dat werd het niet.

‘Shit,’ kreunde Sebastian. Er was duidelijk een probleem met de verwarming. Zo snel als hij kon kleedde hij zich aan, pakte zijn telefoon en belde Bob van de onderhoudsdienst. Die was natuurlijk nog niet aanwezig, en dus probeerde hij Bobs thuisnummer en kreeg daar diens vrouw aan de lijn.

Bob lag duidelijk nog in bed. Zijn stem klonk slaperig, maar hij beloofde dat hij zo snel mogelijk zou komen.

‘Waarschijnlijk een gesprongen leiding,’ mompelde hij. ‘Het is vanochtend gaan dooien.’

Sebastian kreunde. Zeventig jongens die niet onder de douche konden, stinkend en koud en klagend.

Hij draaide haar nummer en ze nam meteen op.

‘Hoi, liefje, met mij. Hoe gaat het?’

‘Het gaat…’ Ze bleef even stil terwijl ze erover nadacht. ‘Het gaat goed. Heel goed.’

‘Wat doe je hier? Ik verwachtte je pas weer in het weekend.’

‘Nou ja, laten we het erop houden dat ik mijn plannen omgegooid heb.’

‘Hoelang blijf je?’

‘Daar wilde ik het vanavond met je over hebben.’

‘Oké. Luister, er is hier een kleine crisis die ik moet oplossen. Ik bel je later, maar ik hoop dat ik rond acht uur weg kan. Ik kan maar een uurtje, ben ik bang, maar het is beter dan niets.’ Sebastian zweeg even. ‘Ik heb nieuws voor je.’

‘Goed nieuws?’

‘Ja, heel goed zelfs.’

‘Nou, ik heb ook zeker nieuws voor jou.’ Sebastian kon de glimlach in haar stem horen.

‘Tot acht uur dan, en anders laat ik het je nog weten. Ik moet gaan nu. Dag, liefje. Tot later.’

Sebastian zette zijn mobiel uit, stopte hem in zijn broekzak en ging op weg om de drie verdiepingen met slaapzalen te waarschuwen over het gebrek aan warm water in Fleat House.

‘Dan ga ik maar eens naar de kleine Rory,’ zei Issy, toen Miles de receptie van het hotel in liep.

‘Ik geef je wel een lift. Ik heb net Angelina Millar aan de lijn gehad. Blijkbaar heeft haar vriendje de benen genomen.’

‘Is die dan nog steeds niet boven water? Ze was nogal bezorgd toen ik haar gisteren zag.’ Issy liep achter Miles aan de lobby uit, de straat op, die glibberig was van de smeltende sneeuw. Het water liep in stroompjes over de weg. ‘Ze heeft niet veel mazzel met de mannen in haar leven, hè? Zowel haar ex als haar partner staat op dit moment op de lijst met vermiste personen. Je denkt toch niet dat…’

‘Ik betwijfel of het iets met de zaak te maken heeft, want ik zou niet weten hoe, maar ik kan beter even met haar gaan praten.’

Miles opende het portier aan de passagierskant zodat Issy over de plassen heen in kon stappen.

‘Toch wel vreemd, dat hij verdwijnt terwijl er zoveel aan de hand is,’ zei Issy terwijl ze wegreden.

‘Dat is het zeker, als hij inderdaad verdwenen is. Het zou mijn type niet zijn, die mevrouw Millar. Ik durf te wedden dat ze je voortdurend aan je kop zeurt, en je je natte handdoeken van de vloer laat oprapen. En dat ze je onderbroeken en sokken strijkt.’

‘En liefje, wat is dan wel je type?’ Issy’s hand kroop over Miles’ dijbeen. Hij duwde hem zachtjes weg.

‘Gedraag je! Ik zit achter het stuur!’ Miles sloeg rechtsaf en reed Angelina Millars’ oprijlaan op. ‘Hoelang ben je nog met Rory bezig, denk je?’

‘Zo lang als nodig is,’ zei Issy schouderophalend.

Miles stapte uit de auto en liep eromheen om haar portier te openen. ‘Ik praat nog even met mevrouw Millar, dan moet ik snel naar St Stephen’s. Kom je dan zelf naar het politiebureau?’

‘Ik denk het wel,’ zei Issy misprijzend. ‘Maar ik heb zo’n hekel aan lopen.’

Miles kneep Issy eventjes in haar wang. ‘Een beetje lichaamsbeweging zal je goeddoen,’ zei hij plagend terwijl ze naar de voordeur liepen.

Issy drukte op de bel, en werd meteen begroet door een bleke Angelina.

‘Kom binnen,’ zei ze mat. ‘Rory is boven, in zijn slaapkamer.’

‘Aha. Zal ik hem dan maar daar boven gaan opzoeken?’

Angelina knikte. ‘Als je wilt. Het is de tweede deur links.’

‘Ik zie je nog, Miles,’ riep Issy terwijl ze de trap op liep.

Angelina ging met Miles naar de keuken. Ze liep naar de Aga en zette automatisch de ketel op de kookplaat.

‘Koffie?’

‘Als u toch aan het zetten bent.’ Brigadier Miles trok een keukenstoel naar achteren en ging zitten. ‘Nog nieuws?’

Angelina schudde haar hoofd. ‘Niets. Ik heb al zijn nummers geprobeerd en Stacey belde net om te zeggen dat hij alweer niet op zijn werk is vandaag en…’ Haar stem stokte en ze begon te huilen. ‘Sorry, ik heb de afgelopen dagen niet veel slaap gehad, door alles wat er gaande is.’

‘Nee, dat begrijp ik best. Maar maakt u zich geen zorgen, we zullen ons best doen om Julian voor u te vinden.’ Hij glimlachte geruststellend terwijl Angelina een koffiekopje voor hem neerzette. ‘Bedankt. Zwart is prima. Kunt u me eens heel precies vertellen wanneer u Julian voor het laatst gesproken hebt en waar hij toen was?’

Angelina beschreef hun laatste gesprek zo precies mogelijk.

‘Dus…’ Miles nam een slok van zijn koffie. ‘Rory heeft Julian nog nooit ontmoet?’

‘Nee. Ik vond dat het, gezien de omstandigheden, beter was Rory eerst te laten verwerken dat zijn vader niet meer thuis woonde voordat ik hem voorstelde aan zijn aanstaande stiefvader.’

‘Dus u en Julian willen gaan trouwen?’

‘We willen onze verloving aankondigen in de zomer, op Julians veertigste verjaardagsfeestje.’ Opnieuw prikten tranen in Angelina’s ogen. ‘Ik had er zoveel zin in. Ik ben al begonnen om contact op te nemen met een heleboel van Julians oude vrienden van St Stephen’s en…’

‘Uw verloofde zat op St Stephen’s?’

‘Ja. En toevallig zat hij ook in Fleat House, hoewel Rory daar al zat voordat ik Julian leerde kennen.’

‘Oké. Wie waren dat dan allemaal, zijn oude vrienden?’

Angelina somde de namen op, voor zover ze zich die herinnerde van de berichten die ze hun via de website had gestuurd. ‘En natuurlijk kent Julian Sebastian Frederiks, die nu Rory’s huismeester is.’ Angelina glimlachte heel even. ‘Kleine wereld.’

‘In dit deel van het land zeker. Dus hoe vindt Julian het om stiefvader te worden van een kind dat hij nog nooit ontmoet heeft?’

‘Ik denk dat hij het een beetje eng vindt, natuurlijk, aangezien hij zelf geen kinderen heeft. Maar hij heeft altijd geweten dat Rory bij de deal hoorde. We gaan met z’n drieën op skivakantie in de aanstaande schoolvakantie. Julian dacht dat het misschien een goede manier zou zijn om een band met Rory te krijgen.’

‘En wat vond Julian ervan dat uw ex-man de moord op Charlie Cavendish opbiechtte?’

‘Hij was geschokt, net als wij allemaal.’ Angelina haalde haar schouders op. ‘Maar niet heel erg verbaasd. Hij wist hoe labiel David was.’

‘Weet hij dat David vrijgelaten is zonder verdere aanklacht?’

‘Brigadier Miles, ik heb niets meer van hem vernomen sinds Issy me dat vertelde.’

‘Nee, dat is ook zo. Mevrouw Millar, de laatste keer dat u Julian zag, deed of zei hij toen iets wat erop kon wijzen dat er iets niet in orde was?’

Angelina zuchtte. ‘Niet echt, nee. Hij was niet echt heel blij dat hij in de flat moest blijven omdat Rory hier thuis was. Ik zou hem gisteravond opzoeken in Norwich en dan zouden we samen een afhaalmaaltijd bestellen.’

‘Kunt u me het adres van zijn flat geven, en een sleutel? Ik zal iemand sturen om een kijkje te nemen,’ zei Miles.

‘Zijn secretaresse is al geweest en er was niets waaruit bleek dat hij plotseling vertrokken was. Trouwens, het is gewoon niks voor Julian om zomaar iets spontaan te doen, laat staan dat hij geen contact opneemt met zijn kantoor. Ik heb alle ziekenhuizen in de omgeving gebeld en ze hebben de afgelopen twee dagen niemand opgenomen die aan zijn beschrijving voldeed.’ Ze keek Miles mistroostig aan. ‘Hij is gewoon verdwenen.’

‘Als u me een foto kunt geven, zal ik hem toevoegen aan ons bestand met vermiste personen.’

‘Is dat alles wat u kunt doen?’

‘Zoals ik al zei, we zullen een kijkje nemen in zijn flat, we gaan naar zijn kantoor, maar…’ Miles haalde zijn schouders op. ‘Hij is een volwassen man en hij is pas twee dagen vermist. Tenzij er enig bewijs is dat op iets anders wijst, moeten we ervan uitgaan dat hij, om voor hem duidelijke redenen, besloten heeft ergens anders naartoe te gaan.’

‘Hoe zit het met…’ Angelina bleef even stil. ‘Mijn ex-man? Die haatte Julian. We waren een week of wat geleden boodschappen aan het doen en toen heeft David gedreigd om Julian te vermoorden. Er waren veel getuigen en… David werd dinsdagavond vrijgelaten, en dat was de laatste keer dat ik nog iets van Julian heb gehoord, en…’

‘Ik begrijp wat u bedoelt,’ zei Miles, die wilde afronden. ‘Maar probeert u zich nu maar geen zorgen te maken. Ik betwijfel of er een verband is. U hebt immers zelf gezegd dat meneer Millar geen gewelddadig type is. Ik hoop dat u me wilt verontschuldigen, maar ik heb nu een andere afspraak.’ Miles stond op. ‘Probeer kalm te blijven. Ik weet zeker dat er een logische verklaring is voor het feit dat Julian verdwenen is.’

‘Ik hoop dat u gelijk hebt. Want ik vind het gewoon allemaal te toevallig.’ Angelina zocht in haar handtas naar de sleutel van Julians flat en overhandigde die aan Miles.

‘We zullen alles doen wat we kunnen om hem te vinden. Goed, dan ga ik nu. Issy gaat vanuit hier zelf naar het politiebureau. Ik zal contact opnemen als er nieuws is.’

Angelina liep met Miles naar de voordeur. ‘Bedankt voor uw komst.’

‘Geen probleem. Tot ziens, mevrouw Millar.’

Buiten haalde Miles zijn mobiel tevoorschijn om brigadier Roland te bellen om te horen of er nieuws was over David Millar.

Sebastian keek op van de stapel papierwerk op zijn bureau toen Bob, de onderhoudsman, zijn kantoor binnenkwam.

‘Zo, meneer Frederiks, die leiding is gefikst. Ik moet alleen nog even naar de kelder om de boiler opnieuw op te starten, dan ben ik weg.’ Bobs rossige gezicht zag nog roder dan normaal.

‘Mooi zo. Heb je de sleutel?’

‘Ja, die heb ik, dank u, meneer Frederiks.’

Bob liep de kamer uit en de gang door. Hij ontgrendelde de deur naar de kelder, deed het licht aan en liep langzaam de ongelijke traptreden af. Dit was de plek waar de hutkoffers werden bewaard, de perfecte plaats om ze warm en droog te houden. Toen hij de onderste trede bereikte, snoof Bob de lucht op.

Het was niet overheersend, maar hij herkende de onaangename geur van bederf.

‘Zal wel weer zo’n vervloekte rat zijn,’ mompelde hij tegen zichzelf, en hij speurde de vloer af of hij daar veelbetekenende uitwerpselen zag liggen.

Hij keek achter de stapel hutkoffers en zag niets. Hij snoof nog eens. Hier was de geur sterker. Hij bukte en liet zich door zijn neus de weg wijzen. De geur leek uit een van de hutkoffers te komen, waarvan het deksel niet helemaal dichtzat.

‘Als dat verduvelde beest daar maar niet ingekropen is. De arme jongen van wie die koffer is, krijgt nog een rolberoerte als hij zijn koffer straks opent.’

Bob greep het koperen slot en gooide het deksel open.

Sebastian Frederiks sprong op van zijn bureau toen hij de schreeuw van een man hoorde die de stilte van het gebouw doorboorde.

25

Jazz en Celestria keken nerveus op toen dokter Carlisle tegenover hen ging zitten in de familiekamer.

‘Goed nieuws,’ zei hij glimlachend. ‘Tom reageert op de behandeling. Hij is er nog lang niet, maar het vocht rond de longen wordt nu afgevoerd, zijn bloeddruk is beter en dat betekent dat zijn hart efficiënter pompt dan gisteren. Ik zou zeggen dat de prognose vandaag veel positiever is en als hij goed blijft reageren, dan plaatsen we hem over een paar dagen over naar een andere afdeling.’

Celestria kneep in de hand van haar dochter en glimlachte opgelucht.

‘Dat is heerlijk nieuws, hè, lieverd?’

Jazz knikte. ‘Absoluut.’

‘Al moet ik u wel waarschuwen, want als hij het wel haalt, zal hij in de toekomst heel goed voor zichzelf moeten zorgen. Zijn hartspier is door deze tweede hartaanval zwaar beschadigd en aanzienlijk verzwakt. Dus wat de lange termijn betreft…’

‘Alstublieft, laten we hem hier gewoon doorheen helpen en ons pas zorgen maken over de toekomst als het zover is,’ onderbrak Celestria, die het goede nieuws nu door niets wilde laten bederven.

‘Natuurlijk.’ De cardioloog knikte. ‘Het is heel verstandig om het per dag te bekijken.’

‘Dus hij is nu niet direct meer in gevaar?’ vroeg Jazz.

‘Als patiënten zo ziek zijn als Tom zijn er geen garanties, maar hij gaat zonder meer de goede kant op.’ Carlisle stond op. ‘Ik zie u morgen weer.’

Toen hij de kamer uit was, sloeg Jazz haar armen om haar moeder heen. ‘O god, ik was zo bang dat we hem zouden verliezen.’

‘Nou, hij is er nog steeds en hij vecht door.’ Celestria streelde over haar dochters haar. ‘En ik denk dat je maar weer eens terug moet gaan naar Norfolk.’

‘Ik ga naar beneden om Miles even te bellen, maar als het niet nodig is dat ik daarnaartoe ga, blijf ik liever hier.’

‘Misschien helpt het, maar mijn instinct zegt me dat je vader zijn maker voor de zoveelste keer weet te ontlopen. Maar goed, ga jij dat telefoontje maar plegen, dan ga ik naar Tom om hem te vertellen wat een held hij volgens de dokter is.’ Celestria glimlachte en nam het gezicht van haar dochter in haar handen terwijl ze een kus op haar voorhoofd drukte.

‘Wat zou ik zonder jou moeten, schat? Bedankt dat je bent gekomen.’

‘Doe niet zo gek, mam. Ik ben zo terug.’

Jazz haastte zich de trap af en het ziekenhuis uit. Toen ze haar mobiel aanzette, zag ze dat ze een bericht van Miles had. Ze trok wit weg toen ze het afluisterde.

Issy at een kom van Angelina’s voortreffelijke kippensoep toen haar mobiel ging.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei ze tegen Angelina toen ze opnam.

‘Ben je nog bij Millar thuis?’ Het was Miles.

‘Ja. Ik sta op het punt om naar het politiebureau te gaan.’

‘Kun je praten? Buiten gehoorsafstand?’

‘Wacht heel even.’ Issy kon de spanning in Miles’ stem horen. Ze hees zich uit haar stoel. ‘Sorry, ik heb de baas aan de lijn,’ mompelde ze tegen Angelina, waarna ze de keuken verliet en naar de zitkamer liep. ‘Oké, vertel.’

‘Het lichaam van Julian Forbes is zojuist ontdekt in een hutkoffer in de kelder van Fleat House.’

Issy sloeg instinctief een hand voor haar mond. ‘Mijn god! Wie heeft hem gevonden?’

‘De onderhoudsman. Die moest vanmorgen de verwarmingsketel opnieuw opstarten. Nog een gelukje. Als die leiding niet gesprongen was, zou het lichaam er misschien tot Pasen hebben gelegen, want dan hebben de jongens hun hutkoffers pas nodig als ze in de vakantie naar huis gaan.’

‘Hoelang is hij al dood?’

‘Een paar dagen, zou ik zeggen, maar de forensische dienst is nu onderweg.’

‘Angelina gaat flippen, dat arme mens.’

‘Hou maar op. Issy, ik moet je om een gunst vragen. Kun je voorlopig nog even blijven waar je bent? Je bent volkomen veilig, we hebben een agent voor het huis gezet toen we wisten dat Millar hem gesmeerd was, maar ik wil niet dat mevrouw Millar of Rory nu alleen het huis verlaten. Ik heb Jazz gebeld en die verwacht ik hier binnen een uur.’

‘Is Angelina’s ex al boven water?’

‘Nee. Kun je ervoor zorgen dat alle deuren op slot zijn, voor het geval David Millar op strooptocht is en besluit om zijn ex-vrouw een bezoekje te brengen?’

‘Ik betwijfel of hij dat zal doen, maar oké.’

‘Ik weet dat jij het betwijfelt, Issy, maar Millar is vrijgelaten rond het tijdstip dat mevrouw Millar voor het laatst iets van Julian Forbes heeft gehoord. En sindsdien is hij vermist.’

‘Aangezien ik echt geen zin heb om het achterwerk van mijn tante Madge op te eten, zoals ik had beloofd, moet ik wel geloven dat het puur toeval is,’ mompelde Issy. ‘Vooral omdat ik nieuws heb over Rory.’

‘Ik bel je zodra Jazz terug is, maar zeg nog maar even niets.’

‘Ik zal mijn best doen om een beleefd en interessant gesprek te voeren.’

‘Dank je, schat. Sorry dat ik je hierbij moet betrekken.’

‘Geeft niks. Ik ga binnenkort weer terug naar de stad voor wat rust. Dag, hoor.’

Issy zette een glimlach op en liep langzaam terug naar de keuken.

Jazz had Patrick te pakken weten te krijgen net toen hij op het punt stond de A14 terug naar Londen op te draaien. Hij had haar opgepikt bij het ziekenhuis en ze waren naar Norfolk gescheurd.

Jazz had het grootste deel van de rit met Norton gebeld.

‘Dit is geen goede situatie, Hunter. Ik heb de forensische mensen al gestuurd, maar je hebt duidelijk meer hulptroepen nodig. Het komt goed uit dat je een zeer ervaren inspecteur bij de hand hebt, om het zo maar eens te zeggen. Het punt is: kun je wel met hem samenwerken?’

Jazz wist dat ze hoe dan ook verdoemd was. Als ze ‘nee’ zei, zou Norton dat als het toppunt van onprofessioneel gedrag beschouwen. Als ze ‘ja’ zei, zou ze met Patrick moeten samenwerken tot de zaak afgerond was.

Ze had geen keus. ‘Ja, meneer. Natuurlijk,’ antwoordde ze kortaf.

‘Goed. Ik heb contact opgenomen met King’s Lynn, en ze sturen nu meteen een paar agenten naar je toe. Die kun je op zijn minst op de school neerzetten.’

‘Daar wilde ik het net over hebben, meneer. Moet ik de school meteen sluiten? Brigadier Miles heeft Fleat House geëvacueerd, en de jongens worden voorlopig in andere slaapzalen ondergebracht. Maar zodra het nieuws van deze derde dode bekend wordt, en uit wat Miles me verteld heeft gaat het hier ontegenzeggelijk om moord, gaat er massale paniek uitbreken.’

‘Ga er eerst maar eens heen, dan nemen we een kijkje. Bel me als je op de plaats delict bent geweest.’

‘Dat zal ik doen, meneer.’

Ze hing op en staarde voor zich uit.

‘Gaat het?’ Patrick sloot een hand om die van haar. Jazz trok haar hand weg.

‘Jaja, het gaat wel.’

‘Je bent uitgeput, Jazz, vergeet dat niet. Je hebt een paar zware dagen achter de rug.’

‘Het komt echt wel goed,’ zei ze kortaf, want haar trots deed zich gelden. ‘Ik red me heus wel.’

‘Dat weet ik wel, Jazz. En ik snap ook best dat met mij samenwerken wel het laatste is waar je trek in had.’

‘Vooral omdat jij nu de hoogste in rang bent, sinds je promotie,’ mompelde Jazz.

‘Luister, ik zweer dat ik je niet in de weg zal zitten. Kun je me misschien een briefing geven zodat ik weet waar je staat met het onderzoek?’

Ze knarsetandde. ‘Ik zal mijn best doen.’

Tegen de tijd dat ze in Foltesham aankwamen, kende Patrick alle ins en outs van de situatie.

‘Uit wat je me net verteld hebt, snap ik echt totaal niet wat het verband is met Julian Forbes. Tenzij jij en Issy het mis hebben en David Millar wel degelijk doorgedraaid is,’ veronderstelde Patrick.

Jazz deed haar mond al open om te reageren, maar Patrick legde haar het zwijgen op. ‘Nee, Jazz, dat is geen kritiek. De feiten en de karakteranalyse spreken in zijn voordeel, maar laten we eerlijk zijn, hij heeft wel een motief, zowel wat betreft die Cavendish als wat betreft de minnaar van zijn ex.’

‘Maar ook al zou dat het verband zijn tussen de dood van Charlie – dat Millar hem vermoordde omdat die zijn zoon pestte – en Julian – dat Millar hem haatte omdat hij de minnaar van zijn vrouw was – dan nog is er geen enkel verband met de dood van Hugh Daneman.’ Jazz zuchtte.

‘Ik dacht dat je zei dat dat overduidelijk zelfmoord was? Dan hoeft er toch ook helemaal geen verband te zijn?’

‘Maar er is wel een verband met Charlie. Hugh Daneman was jaren geleden de minnaar van zijn oom.’

‘Nou ja, dat kan toch puur toeval zijn? Zo groot is Norfolk toch niet?’

‘Misschien, maar ik moet er wel achteraan. De moeder van Danemans overleden minnaar leeft nog. Ze is blijkbaar erg zwak, maar misschien kan ze wat licht werpen op wat er toen is gebeurd. En hoe het verband kan houden met deze zaak.’

Toen Patrick het terrein van de school op draaide, kon Jazz het gele politielint rond Fleat House zien.

‘Oké, daar gaan we,’ zei ze, en ze stapte uit de auto. Nog voor Jazz een paar stappen had kunnen zetten, stond de rector al bij haar.

‘Goddank, u bent er! De hel is losgebroken! Het krioelt hier van de agenten, de jongens vragen zich af wat er aan de hand is en het is nog maar een kwestie van tijd voor ze hun ouders bellen. Ik weet dat u de school zult moeten sluiten en de boel hier moet evacueren, en dan is er nog de pers… Mijn god, we kunnen wel inpakken!’

Robert Jones was buiten zinnen.

‘Ik begrijp uw paniek, meneer Jones. En het ziet er niet goed uit,’ beaamde Jazz. ‘We spreken elkaar nog, maar laat me eerst de plaats delict gaan bekijken en een overzicht krijgen van wat er precies is gebeurd. Dit is hoofdinspecteur Coughlin. Hij is hier om ons te helpen deze situatie zo snel mogelijk op te lossen. Komt u met ons mee naar Fleat House, of wilt u liever in uw kantoor wachten?’

De rector zag eruit alsof hij elk moment kon omvallen. ‘Nee, nee. Ik wacht op u in mijn kantoor.’ Toen draaide hij zich om en rende bijna terug naar zijn toevluchtsoord in het hoofdgebouw van de school.

Jazz en Patrick liepen over Chapel Lawn, dat nog vol lag met hoopjes smeltende sneeuw.

Brigadier Roland stond hen op te wachten bij de ingang van Fleat House, en leek nogal in zijn nopjes met zichzelf.

‘Mijn mannen hebben het gebouw afgesloten en we hebben niemand binnengelaten sinds we hier bij het incident werden geroepen. De jongens zijn geëvacueerd en alleen meneer Frederiks, de onderhoudsman die hem heeft gevonden en brigadier Miles wachten op u in Frederiks’ kantoor.’

‘Dank je, Roland,’ knikte Jazz. ‘Nog nieuws over Millar?’

‘Niets, mevrouw. Hij lijkt van de aardbodem verdwenen.’

‘Hoofdinspecteur Coughlin.’ Patrick stak zijn hand uit naar brigadier Roland, die hem nerveus schudde. ‘Zet iedere agent die u kunt missen op deze zaak, Roland. We moeten hem vinden.’

Jazz ging Patrick voor, de gang door, naar het kantoor.

Miles, Sebastian Frederiks en een oudere man in een bruine overall zaten gespannen bij elkaar.

‘Goedemorgen, allemaal,’ zei Jazz, en ze stelde Patrick voor aan de huisbewaarder en Frederiks.

‘Dus u hebt het lichaam gevonden, meneer, eh…’ vroeg Jazz.

‘Bob Gilkes. Ja. Er was een leiding gesprongen en de boiler ging uit. Ik moest naar beneden om hem weer op te starten, en toen rook ik iets vreemds en…’ De man slikte. ‘Toen vond ik het… hem.’

‘Ik hoorde Bob schreeuwen en toen ben ik naar de kelder gerend om te zien wat het probleem was. En ik kon hem identificeren,’ legde Frederiks uit.

‘Was hij dan een bekende van u?’ vroeg Jazz.

‘Toevallig, ja, al had ik hem al jaren niet meer gezien. Hij zat in het jaar boven me, hier op St Stephen’s. Ik wist meteen dat het Julian was. Arme kerel. Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven.’ Frederiks schudde zijn hoofd.

‘Dus hoelang had u hem al niet meer gezien?’

‘Misschien vijftien jaar.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘We gingen allebei studeren, en belandden toen een tijdje samen in Londen. Ik heb nog een paar keer een biertje met hem gedronken, maar toen ben ik teruggegaan naar Norfolk en hij bleef in Londen. Ik had gehoord dat hij onlangs naar Norfolk was teruggekeerd, maar we hebben geen van beiden moeite gedaan om elkaar te ontmoeten. Je weet hoe dat gaat.’

Jazz zag dat Bob Gilkes het moeilijk had.

‘Bob, waarom ga je niet naar huis? Dan kun je even liggen. Laat je telefoonnummer achter bij de agent die bij de deur staat, voor het geval we je nog nodig hebben.’

‘Graag, mevrouw.’ Bob stond dankbaar op.

‘En zoals brigadier Miles vast al heeft aangegeven, wil ik dat je deze ontdekking voorlopig voor je houdt. We willen de leerlingen, en het personeel, niet laten schrikken, tot we hebben uitgezocht wat daarbeneden precies gebeurd is.’

‘Tuurlijk. Ik zal het zelfs niet aan mijn vrouw vertellen, dat zweer ik.’

‘Bedankt, Bob.’

Jazz wachtte tot hij de kamer uit was voor ze zich tot Frederiks wendde.

‘Meneer Frederiks, wist u dat Julian zeer binnenkort de stiefvader van Rory Millar zou worden?’

Frederiks keek oprecht verbaasd. ‘Nee, dat wist ik niet. Ik heb hem nooit met Rory gezien. Ik had er geen idee van dat mevrouw Millar überhaupt een nieuwe partner had. Rory heeft het in elk geval nooit over hem gehad.’

‘Rory wist ook niet dat zijn moeder een nieuwe relatie had. Mevrouw Millar was er erg op gebrand dat Rory wat tijd zou krijgen om de scheiding te verwerken voordat ze Julian aan hem zou voorstellen,’ verklaarde Jazz.

Er werd op de deur geklopt en brigadier Roland kwam binnen. ‘De forensische experts uit Londen zijn er, mevrouw. Ze zijn nu aan het uitladen.’

‘Dank je. Zeg maar tegen ze dat ik over vijf minuten bij ze ben.’ Ze knikte en richtte haar aandacht weer op Frederiks. ‘Ik heb gehoord dat u onlangs wat geld hebt geërfd, meneer Frederiks.’

Sebastian trok een wenkbrauw op en friemelde zenuwachtig aan de gouden zegelring om zijn pink. ‘Ja, ik wist niet dat het algemeen bekend was.’

‘Dat is het ook niet, maar gezien de omstandigheden wilden we weten aan wie meneer Daneman zijn nalatenschap had vermaakt. Jullie waren blijkbaar close?’

Sebastian haalde zijn schouders op. ‘Niet zo close dat ik wist dat ik het grootste deel van zijn nalatenschap zou erven. Ik was eerlijk gezegd behoorlijk verrast, al was het natuurlijk een aangename verrassing.’

‘U had dus geen idee dat u in het testament voorkwam, meneer Frederiks?’ vroeg Patrick.

‘Totaal niet, nee.’

Patrick fronste. ‘Aha.’

‘Kent u Jenny Colman, meneer Frederiks?’ vroeg Jazz.

‘Ik ken haar, ja. Maar niet persoonlijk. Ze werkt hier al een eeuwigheid. Hoezo?’

‘Zij was de andere begunstigde,’ antwoordde Jazz.

‘Dat vind ik wel logisch. Ze waren al heel lang bevriend. Als ik het me goed herinner, heeft Hugh Jenny ooit een baan bezorgd, hier op school.’

Er werd opnieuw op de deur geklopt. ‘Sorry, mevrouw, de forensische mensen wachten op u.’

‘Ik kom er nu aan, Roland.’ Jazz stond op. ‘Brigadier Miles, zou u willen doorgaan met het opnemen van de verklaring van meneer Frederiks? Patrick, ga je mee?’

Patrick knikte en met z’n tweeën liepen ze de kamer uit.

‘Inspecteur Hunter?’ zei Frederiks en ze bleef staan en draaide zich om.

‘Ik heb Julian niet gevonden. En ik heb hem daar ook niet neergelegd. En ik heb niet om het legaat van Hugh gevraagd. Het was een complete verrassing. Vraag maar aan de notaris.’

‘Ik weet het, meneer Frederiks. Soms brengt het leven je nu eenmaal in ongelukkige omstandigheden.’

Hij knikte gerustgesteld. ‘Ja. Dank u, inspecteur.’

Jazz en Patrick liepen terug door de gang, op zoek naar het forensisch team. Jazz was blij dat Patrick zich niet met het verhoor had bemoeid.

‘Toch een tikje vreemd dat Daneman dat geld zomaar uit het niets aan die Frederiks nalaat,’ merkte hij op.

‘Toen Miles de notaris sprak, zei hij dat Hugh het testament pas onlangs ten gunste van Frederiks veranderd had. We moeten iets meer te weten komen over Frederiks’ familieachtergrond. Hallo, Martin, fijn dat je er bent.’

Jazz liep naar haar favoriete forensisch expert en schudde hem lachend de hand. ‘Ik ben blij dat jij het bent. Dit begint een beetje op een nachtmerrie uit te draaien. Zullen we onderweg praten?’

‘Zeker, de tijd dringt, ik snap het,’ zei Martin Chapman. ‘Hallo, Patrick, hoe gaat het?’

Als Chapman verbaasd was hoofdinspecteur Coughlin hier in Norfolk te zien met zijn ex, dan liet hij het niet blijken.

‘Prima, Martin. Ik kwam hier eigenlijk om een beetje frisse lucht op te snuiven, en nou zit ik met een lijk.’

‘Enig idee hoe hij daar terecht is gekomen?’ vroeg Chapman aan Jazz terwijl ze de kelderdeur van het slot deed.

‘Geen flauw benul, ik ben hier zelf nog maar net.’ Jazz liep voorzichtig de keldertrap af. De vertrouwde geur van rottend vlees vulde haar neusgaten. Gewoonlijk deerde het haar niet, maar ze was een beetje wiebelig toen ze de laatste trede nam. Patrick pakte haar vast zodat ze niet viel.

‘Voorzichtig, Jazz.’ Hij pakte haar hand vast, en ze zag wel dat hij snapte wat er met haar aan de hand was, dat nog maar een paar uur geleden het vooruitzicht van de dood nog heel dichtbij was geweest in haar eigen leven.

Ze trok haar hand weg, maar schonk hem even een glimlach. ‘Bedankt.’

‘En, wat hebben we hier?’ Chapman tuurde al in de hutkoffer. ‘Zware kneuzingen aan de linkerkant en het midden van het voorhoofd – hij heeft ergens een flinke dreun gekregen… Bonnetti, heb je handschoenen voor me?’

Bonnetti, Chapmans trouwe assistent, kwam moeizaam de trap af met het onderzoekkoffertje, zette het op de keldervloer, deed het open en gaf een paar handschoenen aan zijn chef.

Jazz en Patrick stonden zij aan zij achter Chapman terwijl die voorzichtig het hoofd van de overleden man van de zijkant van de hutkoffer optilde. Een van de redenen waarom Jazz Chapman graag mocht was om de respectvolle manier waarop hij omging met een stoffelijk overschot van het mensenleven waar onlangs een eind aan gekomen was. Hij behandelde stoffelijk overschotten met compassie, in tegenstelling tot sommige andere forensische onderzoekers die ze tijdens haar werk was tegengekomen.

‘Hoe deze arme Julian aan zijn eind is gekomen is wel duidelijk. Kijk.’

Jazz en Patrick tuurden naar de bloedvlekken op de zijkant van de hutkoffer, achter Julians hoofd.

‘Een enorme klap op het achterhoofd.’ Chapman pakte een van Julians handen op. ‘Kijk, de handpalm zit onder de krassen en er zit er een laagje wit stof op.’ Chapman controleerde de andere handpalm, waar precies zo’n laagje stof op zat. Hij keek achter zich naar de steile keldertrap. ‘Aan zijn handen en de blauwe plekken op zijn voorhoofd te oordelen zou ik zeggen dat hij van achteren een klap heeft gekregen toen hij de trap af liep. Hij viel met zijn hoofd naar beneden. Het stof op zijn handpalmen lijkt erop te duiden dat hij zijn handen uitstak om zijn val te breken, wat zou betekenen dat hij nog bij bewustzijn was, al was het maar voor een paar seconden, voor hij met zijn hoofd tegen de grond smakte.’ Chapman bestudeerde de achterkant van Julians hoofd nog eens. ‘Ik zou zeggen dat hij minstens drie of vier keer geslagen is.’

Jazz slikte en werd misselijk door de bedompte lucht in de afgesloten ruimte. ‘Waarmee? Enig idee?’

‘Iets met een scherpe rand, een bijl bijvoorbeeld of misschien een vleesmes. Iemand is echt uitzinnig tekeergegaan. Heel naar.’ Hij draaide zich om, bukte zich en begon de vloer van de kelder te bestuderen, een paar meter voor de trap. ‘Zie je, hier zijn ook een paar bloedvlekken. Het lijkt erop dat de moordenaar de klus afmaakte toen hij op de grond lag en dat hij daarna Julians lichaam in de hutkoffer gesleurd heeft.’

‘Hoelang is hij al dood, zou je zeggen?’

‘Kan ik niet echt zeggen tot ik de obductie gedaan heb, want de hitte hierbinnen is intens. Daardoor is het lichaam sneller in ontbinding geraakt dan normaal het geval zou zijn.’

‘De boiler stond vanmorgen een paar uur uit vanwege een gesprongen leiding,’ zei Jazz. ‘Julian is sinds dinsdagavond vermist.’

‘Dan zou ik gokken dat hij vrij snel daarna gestorven is, uiterlijk in de vroege uren van woensdagochtend. Bonnetti, laat de jongens maar een brancard brengen. Laten we Julian hier weghalen en hem wat waardigheid geven. Ik zal hier beneden eens rondneuzen, wat monsters van de vloer en de hutkoffer nemen, eens kijken of onze moordenaar sporen achtergelaten heeft.’

‘Waar breng je hem naartoe?’ vroeg Jazz.

‘Ik heb de lijkschouwer in Norwich al gebeld en daar brengen we Julian heen. Ik betwijfel of het er zo modern zal zijn als bij mij, maar ik red me wel, hoor.’

‘Hoe snel denk je dat je iets voor me hebt? We moeten nu echt rap te werk gaan in deze zaak.’

‘Als ik hier klaar ben, ga ik er meteen mee aan de slag. Ik zou vanavond een verslag voor je kunnen hebben, maar ik verwacht niet veel meer te weten dan ik je al verteld heb wat betreft de doodsoorzaak. Als ik interessante dna-monsters kan vinden, laat ik het je weten.’

‘Bedankt, Martin.’

‘Ik denk dat we hier klaar zijn.’ Terwijl Patrick zich omdraaide en de trap op ging, liep Jazz naar de hutkoffer en bukte om de initialen te bestuderen die in reliëf op de voorkant stonden.

R.M.M.

Er kunnen andere jongens in Fleat House zijn met die initialen, dacht ze, maar Rory Millar zou bij de voor- en achternaam passen.

‘Bedankt, Martin.’ Jazz knikte naar hem en volgde Patrick de keldertrap op.

Miles wachtte hen op in de lobby. ‘Ik heb de verklaring van Frederiks, mevrouw. Had Martin Chapman nog iets verhelderends te zeggen?’

‘Hij denkt dat Julian dinsdagavond laat overleden is. En het is zonder meer moord,’ zei Jazz zachtjes. ‘Patrick, wil jij naar de rector gaan en hem vertellen wat Martin ons heeft verteld, liefst zonder hem een beroerte te bezorgen. Je kunt hem geruststellen dat de school zal wemelen van de politieagenten en dat er de komende vierentwintig uur waarschijnlijk niet nog een moord gepleegd gaat worden.’

‘En dat tegen die tijd de dader veilig achter slot en grendel zit…’ Patrick knikte. ‘Ik zal mijn best doen, maar het wordt wel lastig. Als ik zelf een kind had, zou ik in elk geval mijn lieve koter nog niet in de buurt van dit oord willen hebben.’

‘Gelukkig voor ons was er niemand in Fleat House toen Bob het lichaam vond, zodat alleen Frederiks hem kon horen gillen,’ zei Miles. ‘De jongens denken dat ze geëvacueerd zijn en dat de politie hier is omdat er wat oude menselijke resten gevonden zijn onder de keldervloer toen de boiler gerepareerd werd. Ze vinden het allemaal reuzespannend en speculeren wie het zou kunnen zijn.’

Jazz fronste. ‘Beetje vergezocht lijkt me?’

‘Nee, mevrouw, blijkbaar niet. De legende wil dat er een jongetje rondspookt in Fleat House. Dat jongetje was zo ongelukkig toen hij hier woonde dat hij zich ophing aan de ijzeren haak in het plafond van de kelder. De jongens denken dat hij het is.’

‘En is dat ook echt gebeurd? Heeft een jongen zich hier verhangen?’ vroeg Jazz.

‘Ik weet niet wat er klopt van het verhaal,’ zei Miles schouderophalend. ‘Zoals met alle folklore is het waarschijnlijk nogal overdreven. Ik zal het Frederiks vragen, die trouwens gevraagd heeft of hij naar de slaapzalen aan de overkant mag gaan, waar de jongens zijn ondergebracht.’

‘Ja. Zeg maar dat dat kan, maar dat hij het terrein van de school niet mag verlaten. En vraag naar zijn mobiele nummer.’

‘Zal ik doen, mevrouw.’

‘Trouwens, waar was de huismoeder toen Julians lichaam werd gevonden?’ vroeg Jazz.

‘Dat weet ik niet. Ik zag wel nog dat ze eerder vandaag, toen de politieagenten aankwamen, de jongens het gebouw uit leidde.’

‘Kun je naar haar op zoek gaan en een verklaring afnemen?’

‘Komt goed,’ bevestigde Miles. ‘En Issy? Die heeft gebeld om te zeggen dat ze zo langzamerhand uitgekletst is met Angelina Millar en wil weten wanneer er iemand komt om haar af te lossen. En bovendien zit ze te popelen om het met u over Rory te hebben.’

‘Als jij dat nu meteen eens gaat regelen, Jazz?’ zei Patrick. ‘Miles en ik handelen de boel hier wel af. Ik ga eens kijken wat er gedaan wordt om die Millar te vinden.’

‘Ja,’ zei Jazz zuchtend. ‘Het zou fijn zijn om Angelina te kunnen verzekeren dat we weten waar hij is als ik haar het droevige nieuws vertel. En toch denk ik niet dat Millar dit heeft gedaan.’

‘Dat moet je natuurlijk wel zeggen. Je hebt hem nu zonder aanklacht vrijgelaten, Jazz. Als ze hem vinden, zou ik hem toch willen verhoren, als je het niet erg vindt,’ zei Patrick.

‘Natuurlijk. Jij bent de hoogste in rang. Je kunt doen wat je wilt,’ zei Jazz geïrriteerd. ‘Wil je ook met brigadier Roland overleggen en ervoor zorgen dat zijn mannen hier in de buurt blijven, om de rector gerust te stellen? Goed, dan ga ik er nu vandoor.’ Jazz knikte somber ten afscheid en verliet het gebouw om Chapel Lawn over te steken naar haar auto.

Patricks inmenging ergerde haar, hoe belachelijk ook. Ze zou in dit stadium juist blij moeten zijn met alle hulp die ze kon krijgen. Maar de oude vertrouwde gevoelens lagen op de loer, klaar om haar weer over te nemen. Dit was háár zaak, ze had hem in goed vertrouwen aangenomen en was er geen moment van uitgegaan dat Patrick erbij betrokken zou raken.

Een deel van het probleem op de Yard was geweest dat Patrick er genoegen in scheen te scheppen haar te ondermijnen, haar voor schut te zetten tegenover zowel haar team als hun superieuren. Tegen het einde van haar tijd daar had Jazz het gevoel dat Patrick een van de ergste macho’s was met wie ze ooit te maken had gehad. Maar omdat hij haar echtgenoot was, kon ze er niets tegen doen.

Het was interessant dat zijn gedrag niet onopgemerkt was gebleven door Norton. Hij had het erover gehad toen hij vorige week bij haar in haar cottage was.

Jazz startte de motor, en ze probeerde Patrick uit haar hoofd te zetten en zich op de zaak te concentreren. Als er één onderdeel van het werk was dat ze haatte, dan was het wel om verwanten op de hoogte te moeten brengen van een sterfgeval. En vandaag, nadat ze net vierentwintig uur had gedacht dat ze op het punt stond haar vader te verliezen, leefde ze al helemaal mee met hoe Angelina zich zou voelen.

Ze haalde haar mobieltje tevoorschijn, belde het ziekenhuis en vroeg om doorverbonden te worden met de ic. De lieve verpleegkundige die ze gisteren gesproken had, vertelde haar dat Tom verder vooruitging en dat ze hem misschien zelf kon spreken als ze later op de dag nog eens terugbelde.

Nu ze zich op dat punt in elk geval gerustgesteld voelde, reed Jazz naar het huis van de familie Millar. Ook al was ze moe, ze voelde zich alert en ze stond stijf van de adrenaline, zoals altijd als er echt druk op de ketel stond.

Twee moorden en een zelfmoord, die alle drie en link hadden met Fleat House. Charlie, een leerling, Julian, een ex-leerling, en Hugh, de huismentor.

En ook Rory, Julians aanstaande stiefzoon, wiens hutkoffer bijna zeker Julians tijdelijke graftombe was geworden.

Wat als Patrick gelijk had en ze zich had laten inpalmen door David Millars droevige omstandigheden?

Nee. Ze mocht Patrick haar zelfvertrouwen niet laten aantasten.

Jazz zuchtte. Wat dat betreft was het al te laat.

26

Toen ze de auto bij Angelina voor de deur parkeerde, zette Jazz zich schrap.

Issy deed open en trok haar wenkbrauwen op. ‘Dat duurde lang, zeg. Ik ben al twee uur bordspelletjes aan het spelen met Rory. Ze is daarbinnen.’ Issy wees naar de keuken. ‘Ik ga boven verder met mijn oppastaken. Laat me weten wanneer je klaar bent. Ik moet echt zo snel mogelijk met je praten,’ siste ze.

‘Bedankt, Issy. O, en zou je Rory kunnen vragen wat zijn tweede voornaam is, alsjeblieft?’

Jazz liep naar de andere kant van de hal en opende de keukendeur. Een bleke Angelina zat aan de keukentafel en bladerde lusteloos door een interieurtijdschrift. Ze stond op toen Jazz binnenkwam, haar ogen vol verwachting. ‘Hebben jullie hem gevonden, inspecteur Hunter?’

Jazz knikte langzaam. ‘Gaat u zitten, mevrouw Millar.’

Angelina zocht Jazz’ gezicht af op zoek naar geruststelling. Toen ze die niet zag, laaide er angst op in haar blik. ‘Alles is toch wel oké met hem, hè? Zeg alstublieft dat alles goed is? Heeft hij een ongeluk gehad in die vreselijke sneeuw? Ik wist gewoon dat er iets met hem gebeurd was, ik wist het! Waar is hij? O god, o god!’

Jazz duwde Angelina zachtjes op de stoel, pakte er toen zelf ook eentje en ging dicht bij Angelina zitten. Ze legde haar handen boven op die van Angelina. ‘Ik vind het heel erg, mevrouw Millar, maar Julian is dood.’

‘Dood? Dood? Dat kan helemaal niet!’ Angelina schudde haar hoofd. ‘Nee, dat kan niet…’

Ze zweeg en keek Jazz weer aan. Toen het besef begon door te dringen, zakten haar schouders naar voren en vroeg ze zachtjes: ‘Hoe?’

‘Mevrouw Millar, ik vind het heel erg voor u.’ Jazz sprak zachtjes. ‘Julians lichaam werd een paar uur geleden gevonden in een hutkoffer in de kelder van Fleat House.’

Angelina keek Jazz vol ongeloof aan. ‘Hoe? Waarom?’

‘Dat weten we nog niet, maar het is vrij duidelijk dat iemand hem daar neergelegd heeft. Het spijt me zo dat ik u dit moet vertellen, maar we denken dat hij van achteren is aangevallen en van de keldertrap naar beneden is gevallen, en dat dat zijn dood heeft veroorzaakt. Daarna werd zijn lichaam in een hutkoffer gelegd.’

‘Zegt… zegt u nu dat hij… vermoord is?’

‘Daar zijn we vrijwel zeker van, ja. Het spijt me zo, maar het is beter dat u meteen de waarheid weet.’

Angelina staarde Jazz aan zonder haar echt te zien, haar gezicht vol afschuw. ‘Julian, vermoord?’ fluisterde ze. ‘Maar hij had helemaal geen vijanden. Iedereen hield van hem, respecteerde hem.’

‘Hij was advocaat, mevrouw Millar. Hij zal zeker vijanden gemaakt hebben bij de plaatselijke criminele broederschap, dus dat moeten we gaan onderzoeken…’

‘Hij werd gevonden in de kelder van Fleat House… Charlie Cavendish werd daar een paar weken geleden dood aangetroffen, en de huismentor heeft zelfmoord gepleegd… Wat is daar in hemelsnaam aan de hand en waarom bent u daar niet achter gekomen voordat Julian vermoord werd?’ Angelina stond op en rukte aan haar eigen haren uit angst en razernij. ‘En wáár is David? Hij heeft het gedaan, hij heeft Charlie en Julian vermoord! En nu komt hij mij en Rory vermoorden! Julian is dood omdat jullie David hebben laten gaan!’

Ineens viel Angelina Jazz aan, haar handen tot kleine vuisten gebald, en ze haalde uit als een kind. Jazz kon haar gemakkelijk bij de polsen vastgrijpen, terwijl Angelina in een waas van schok en woede terugvocht.

‘Mevrouw Millar, ik begrijp wat een schok dit voor u is…’

‘Nee, dat begrijpt u helemaal niet! Julian is dood! Hij is dood!’

Ineens leek alle energie uit Angelina te vloeien en ze zakte snikkend ineen in Jazz’ armen. Jazz zette haar zo voorzichtig mogelijk terug op de stoel, en ging weer tegenover haar zitten, hulpeloos zoals altijd op dit soort momenten. Het zien van de rauwheid en intimiteit van het lijden van iemand anders was nooit gemakkelijk. Ze bleef rustig wachten.

Uiteindelijk werd het snikken minder. Angelina stond op en liep wankel door de keuken om een doos tissues van een van de werkbladen te pakken. Ze snoot haar neus en bette haar ogen.

‘Sorry, inspecteur Hunter. Ik was even de kluts kwijt.’

‘Geeft niks. Dat is volkomen begrijpelijk. Ik ben waarschijnlijk wel de laatste persoon die u nu in de buurt wilt hebben. Kan ik iemand voor u bellen?’

Angelina’s ogen vulden zich opnieuw met tranen. ‘Toen u dat zei, dacht ik meteen dat u Julian moest bellen, want die zou er voor me zijn, maar toen…’ Angelina beet op haar lip in een poging de tranen tegen te houden. ‘Toen herinnerde het me…’

‘Uw ouders misschien? Misschien is het goed als iemand u een paar dagen met Rory komt helpen.’

‘O god, Rory! Arme Rory. Hij heeft Julian niet eens gekend. Hij zal zich afvragen waarom zijn moeder in hemelsnaam zo van streek is, en hij heeft al zoveel meegemaakt. Wat moet ik tegen hem zeggen, inspecteur? Moet ik het hem vertellen?’

‘Mevrouw Millar, dat is aan u om te beslissen. Rory wist niets van uw relatie met Julian, dus het voordeel is dat hij in elk geval zelf geen rouwproces hoeft door te maken.’

‘Ja. Ik zal mijn moeder bellen. Zij en Rory zijn close,’ zei Angelina knikkend.

‘Mevrouw Millar… Angelina, ik weet dat dit verschrikkelijk moeilijk voor je is, maar zou je het aankunnen om me te vertellen waar jij en Julian over gesproken hebben tijdens jullie laatste gesprek dinsdagavond?’

Angelina beende de keuken op en neer terwijl ze doorweekte tissues met haar handen tot een bal kneep. ‘Ik weet het niet, ik weet het echt niet.’

‘Het punt is: hoe meer je me over die avond kunt vertellen, hoe sneller we er misschien achter kunnen komen wie dit gedaan heeft.’

‘Maar er valt niets te vertellen.’

‘Leek Julian op geen enkele manier geagiteerd of van streek toen je hem sprak?’

‘Hij was niet blij dat ik hem vroeg in Norwich te blijven en in zijn flat te overnachten omdat Rory thuis was. O god, zou dit niet gebeurd zijn als ik gezegd had dat hij naar huis kon komen? Zou hij dan nu niet dood zijn? Is het mijn schuld?’

‘Nee, natuurlijk niet. We zijn er vrij zeker van dat Julian überhaupt niet meer in zijn flat is geweest. Dat is door iets of iemand verhinderd. Kun je je herinneren hoe laat het was toen je hem sprak?’

‘Ja, dat was rond kwart voor zes. Dat weet ik nog omdat Rory naar The Simpsons zat te kijken op tv.’

‘Werkte Julian vaak over?’

‘Soms, maar… o ja, nu weet ik het weer. Op de dinsdagochtend, voordat hij hier wegging… de laatste keer dat ik hem zag… zei hij dat zelfs als hij wel nog hiernaartoe zou komen, dat aan de late kant zou zijn, omdat hij die avond om zeven uur nog een afspraak met een cliënt had.’

Jazz nam haar notitieboekje uit haar werktas en begon te krabbelen. ‘Was dat gebruikelijk? Om buiten kantooruren af te spreken met cliënten?’

‘Het gebeurde weleens. Julian was erg toegewijd aan zijn werk en de mensen die hem in de arm namen.’ Angelina knikte. ‘Het spijt me, inspecteur, maar ik voel me ineens zo slap. Ik… ik denk niet dat ik verder antwoord kan geven op vragen. Ik moet even gaan liggen.’

‘Dat is een goed idee, en dank je, Angelina. Ik weet hoe moeilijk het is, maar wat je me verteld hebt, is heel erg nuttig. Zal ik een dokter bellen om je iets te komen geven om je te helpen slapen?’

‘Nee. Mijn dokter heeft me al valium voorgeschreven toen Rory vermist werd. Toen dacht ik al dat het niet erger kon worden dan dat.’ Angelina haalde bedroefd haar schouders op. ‘Maar het werd dus wel erger. Zou u tegen Rory willen zeggen dat ik even ben gaan rusten?’

‘Natuurlijk. Ik denk dat hij en Issy dikke vrienden zijn geworden. We kunnen haar vast wel overhalen om nog een poosje te blijven tot je moeder er is. Wil je dat ik haar voor je bel?’

‘Nee, ik doe het wel vanuit mijn slaapkamer. Het zal voor haar ook een schok zijn. Voor iedereen…’ Angelina liep naar de keukendeur en zocht steun bij de klink, haar gezicht plotseling een masker van angst. ‘En David? Weten jullie waar die is? Wat als hij hierheen komt?’

‘Probeer je alsjeblieft geen zorgen te maken. Je hebt mijn woord dat er vierentwintig uur per dag een agent voor het huis zal staan. Rory en jij zijn volkomen veilig, dat garandeer ik.’

Jazz wachtte tot Angelina de keuken verlaten had en zette toen haar mobieltje aan. Er was een bericht van Patrick die haar vertelde dat David Millar eindelijk in Norwich was opgepakt, dronken, en dat hij nu naar het politiebureau van Foltesham werd gebracht om weer nuchter te worden. Patrick was weer op weg naar St Stephen’s en zou haar daar wel zien.

Jazz verliet de keuken en ging de trap op, op zoek naar Rory en Issy. Ze zaten in Rory’s slaapkamer, terwijl Issy probeerde een auto over een racebaan te sturen op Rory’s PlayStation.

‘Blij dat je er bent. Ik ben net een eenrichtingsweg ingeslagen en ik heb drie moeders met kinderwagens overreden. Hoe gaat het met haar?’ vroeg Issy zachtjes.

‘Niet zo best,’ mompelde Jazz terug. ‘Hallo, Rory, hoe gaat het?’

‘Goed.’ Rory’s aandacht was bij Issy’s auto die hij weer de goede richting op wilde laten rijden.

‘Rory,’ zei Issy, ‘dat ene waar wij het over hadden, hè, over meneer Daneman, ik zou graag willen dat je Jazz precies vertelt wat je mij verteld hebt.’

Rory keek Issy gespannen aan. ‘Moet dat echt? Ik dacht dat je zei dat het ons geheim was?’

‘Nou, ik wil graag dat Jazz het ook weet. Weet je wat het is, het zou haar helpen de zaak op te lossen. Ze zal het aan niemand vertellen, toch, Jazz?’

‘Natuurlijk niet. Ik ben een politievrouw, Rory. Het is mijn werk om veel geheimen te bewaren.’

‘Maar wat het is…’ Rory keek Issy aan op zoek naar geruststelling. ‘Het is namelijk supergênant en als een van de jongens op school het zou weten, dan…’ Hij zuchtte. ‘… dan zouden ze denken dat ik nog gekker ben dan ze me nu al vinden.’

‘Ik begrijp het, Rory. En ik beloof dat ik het niet aan je vrienden zal vertellen,’ zei Jazz zachtjes.

‘Dat gaat ze echt niet doen, Rory,’ moedigde Issy hem aan. ‘Vertel Jazz nou maar eens precies wat er die vrijdagavond gebeurde toen je naar meneer Daneman ging om pijnstillers te halen voor je hoofdpijn.’

‘Nou, kijk.’ Rory sloeg zijn ogen neer. ‘Ik had echt heel erge hoofdpijn. Dat was net nadat ik in de kapel gezongen had. Onze huismoeder was niet in haar appartement, dus toen ben ik naar beneden gegaan, naar het kantoor van meneer Frederiks, om te zien of hij me er iets voor kon geven. Meneer Frederiks was er niet, maar meneer Daneman wel.’

‘Hoe laat was dat, Rory?’ vroeg Jazz.

‘Ik weet het niet precies. Ongeveer half tien, denk ik. Alle andere jongens van de onderbouw lagen al in bed.’

‘En wat gebeurde er toen?’

‘Meneer Daneman vroeg me of ik binnen wilde komen en even wilde gaan zitten terwijl hij de tabletten voor me haalde. Toen hij terugkwam, zei hij dat hij net warme chocolademelk aan het maken was en of ik ook wat wilde. Ik zei dat ik dat wel wilde, want ik voelde me een beetje ellendig.’

‘Waarom dan, Rory?’ vroeg Jazz, al wist ze het antwoord al.

Hij haalde zijn smalle schouders op. ‘Gewoon, u weet wel.’

‘Nee, ik heb geen idee,’ drong Jazz aan. ‘Vertel eens.’

‘Nou, vooral door de andere jongens, die pesten me.’

‘Iemand in het bijzonder?’

Rory keek op naar Jazz. ‘Ze zijn allemaal niet zo aardig tegen me, maar Charlie Cavendish pestte me echt altijd. Die middag ook weer, en daar was ik verdrietig om.’

‘Oké, dus meneer Daneman en jij hebben samen een kop warme chocolademelk gedronken. Hielp dat een beetje?’

‘O ja. Meneer Daneman is… was… altijd superaardig voor me. Hij zorgde voor me. Hij wist namelijk precies hoe het was. Hij vertelde dat hij vroeger ook gepest werd op school, toen hij nog jong was. We konden heel goed met elkaar opschieten. Hij was mijn vriend.’ Rory haalde zijn schouders op.

‘Dat is mooi. Dat heeft je vast heel erg geholpen.’

‘Ja. Hij vroeg me wat er was en ik vertelde hem over Charlie en dat die me een “natte nicht” noemde in de kleedkamer, na rugbytraining. Meneer Daneman zei dat ik dat soort opmerkingen moest negeren, dat het Charlies eigen onzekerheid was die hem dat soort dingen deed zeggen, en iedereen wist dat hij een pestkop was, dus ik dronk mijn warme chocolademelk en ik voelde me beter. Totdat…’

Rory’s handen schoven zenuwachtig op en neer over zijn dijen. ‘Issy, moet ik dit nou echt vertellen?’

‘Ja, liefje, het moet. Ik weet dat Jazz dit heel erg gaat helpen met uitzoeken wat er die avond gebeurd is.’

Rory haalde diep adem. ‘Oké, nou, meneer Daneman kwam naast me op de bank zitten. Ik moest een beetje huilen, dus hij sloeg zijn arm om me heen, zei me dat hij met Charlie zou praten en dat hij ervoor zou zorgen dat die me met rust zou laten. En toen… toen begon hij me ineens te vertellen dat hij ooit iemand gekend had die erg op mij leek en hij pakte mijn gezicht in zijn handen en toen…’

Rory hapte naar lucht.

‘Vertel maar verder, Rory, het is bijna klaar,’ spoorde Issy aan.

‘Nou, hij kuste me… op mijn mond, en… en toen probeerde hij zijn tong in mijn mond te stoppen.’ Rory’s hand schoot instinctief naar zijn gezicht en hij veegde over zijn lippen alsof hij ze probeerde schoon te vegen. ‘Het was zo goor!’

Jazz knikte zwijgend en keek naar Issy, die haar aankeek met opgetrokken wenkbrauwen.

‘Dat geloof ik graag. En wat deed jij toen?’

‘Ik ben meteen de kamer uit gerend en ben naar boven naar mijn slaapzaal gegaan. Toen heb ik de dekens over mijn hoofd getrokken en heb ik liggen huilen. Meneer Daneman was mijn enige vriend, hij beschermde me, maar dat kon nu ook niet meer, omdat hij een vieze oude man was en net zo erg als de rest. Dus ik wist dat ik er helemaal alleen voor stond, dat ik nooit meer iemand kon vertrouwen. Behalve dan…’

‘Je vader?’ opperde Jazz.

Rory knikte. ‘Ik had hem gebeld, want ik wilde hem zien. Maar hij kwam niet, dus toen ben ik weggelopen om zelf naar hem toe te gaan.’

‘Je vader heeft heel erg zijn best gedaan om uit te zoeken wat er aan de hand was en waarom je zo van streek was. Ik zag hem een paar dagen later bij het kantoor van meneer Jones. Hij was daar omdat hij jou wilde zien.’

‘Maar dat mocht zeker niet, hè? Was hij dronken?’

Jazz vond dat een leugentje om bestwil hier wel op zijn plaats was. ‘Ik weet het niet. Maar hij vond het heel erg dat hij je niet mocht zien. Dus toen je met je vader naar het Lake District ging, heb je hem toen verteld wat meneer Daneman had gedaan?’

‘Ja. En hij heeft gezworen dat hij het aan niemand zou vertellen. Dat heeft hij toch zeker niet gedaan, hè?’ Rory keek Issy en Jazz gespannen aan.

‘Nee, dat heeft hij absoluut niet gedaan, echt niet,’ antwoordde Jazz. ‘En nog een laatste ding, heb je de tabletten ook echt ingenomen toen meneer Daneman die aan je gaf?’

Rory verbleekte. ‘Ik geloof het wel. Maar ik kan het me niet echt meer herinneren.’

‘Denk nog eens goed na. Het is heel belangrijk, Rory.’

‘Jaja, dat weet ik.’ Rory keek gejaagd.

Issy zei geluidloos dat het genoeg was.

‘Rory, je hebt het heel goed gedaan,’ zei Jazz met een glimlach. ‘En je hebt me ontzettend geholpen. Als je je toch nog iets herinnert, dan heb je hier mijn kaartje.’

‘Oké, bedankt,’ zei Rory en hij stak het kaartje in zijn zak.

‘Moet je horen, mama voelt zich niet zo lekker, dus die is even gaan liggen. Ze heeft oma gevraagd om een paar dagen te komen logeren om voor je te zorgen tot ze zich wat beter voelt. Issy, jij kunt nog wel even blijven tot oma er is, toch? Ik moet nu snel weer weg, vrees ik.’

Issy’s blik sprak boekdelen. ‘En hoelang duurt het nog voordat oma er is?’ vroeg ze, duidelijk balend.

Jazz sloeg de hoek om naar het politiebureau van Foltesham. Haar hoofd liep over van alles wat Rory haar verteld had.

Patrick had zich geïnstalleerd in de piepkleine verhoorkamer en zat aan wat Jazz’ bureau was geweest. Ze hield zichzelf voor dat ze moest ophouden om zo kleinzielig te zijn en knikte naar hem terwijl ze haar tas op tafel zette.

‘Ik zie dat je erin geslaagd bent om aan een kop fatsoenlijke koffie te komen.’

‘Ja, ik heb een charmante jonge agent eropuit gestuurd om dat te gaan halen. Er is ook koffie voor jou.’

‘Nou, fijn.’ Jazz trok haar wenkbrauwen op. ‘Zo zie je maar weer wat het scheelt om echt belangrijk te zijn. Voor ons zijn ze er nog nooit op uit gegaan om koffie te halen.’

‘Je weet toch, Jazz, mijn natuurlijke Ierse charme doet soms wonderen,’ grijnsde Patrick.

Jazz huiverde onwillekeurig bij de gedachte.

‘Zo,’ ging Patrick verder, ‘hoe is het je vergaan met die arme mevrouw Millar?’

‘Ze is er natuurlijk kapot van. Maar Issy is een genie. Ze heeft Rory zover weten te krijgen dat hij openhartig vertelde over de avond dat Charlie Cavendish overleed. En hij heeft ook verteld dat Hugh Daneman hem gekust heeft.’

‘Godsamme! Ik dacht dat dat soort dingen min of meer uitgeroeid waren, zelfs op Engelse kostscholen. Het arme ventje, hij zal wel voor het leven getekend zijn, en ik wil er niet aan denken hoeveel andere jongens die oude smeerlap dat nog meer heeft aangedaan.’ Hij trok een vies gezicht.

‘Ik denk dat dit een stuk complexer is dan dat. Ik betwijfel of Hugh Daneman ooit eerder zoiets gedaan had. Maar nu was er een reden waarom hij zich niet kon beheersen. Ik denk dat hij zich zo schaamde dat hij besloot zich van het leven te beroven.’ Jazz wist dat ze Hugh verdedigde terwijl hij zich onaanvaardbaar had gedragen, maar gezien de unieke omstandigheden begreep ze hem wel.

‘Sorry, Jazz.’ Patrick schudde zijn hoofd, haar gedachten lezend. ‘Er zijn geen verzachtende omstandigheden die dat gedrag ooit kunnen vergoelijken.’

‘Dat ben ik met je eens, maar Rory is toevallig het evenbeeld van de jongeman die de liefde van Hughs leven was,’ legde ze uit. ‘En hij is blijkbaar heel even zijn zelfbeheersing verloren. En daarna kon hij niet meer leven met wat hij gedaan had. Het zou hoe dan ook uitkomen. Rory heeft het aan zijn vader verteld.

‘Aan David Millar? Die oude zuipschuit, die hierbeneden zit?’ zei Patrick. ‘Jezus, wat was die lam toen hij hier een uur geleden binnengebracht werd. Daar krijgen we voor morgenochtend echt geen normaal woord uit. Nou ja…’ Patrick tikte met zijn vingers op het bureau. ‘… de puzzelstukken beginnen aardig in elkaar te vallen. David Millar vermoordt Charlie omdat die zijn zoon pest, Hugh Daneman slaat de hand aan zichzelf omdat hij Rory heeft lopen zoenen, en vervolgens vermoordt Millar Julian, de minnaar-slash-stiefvader, in een vlaag van jaloerse woede. Het is mij allemaal wel duidelijk.’

‘Ik denk dat het iets ingewikkelder in elkaar zit, Patrick,’ antwoordde Jazz zo geduldig als ze kon.

Het gesprek bracht herinneringen naar boven aan andere zaken waar ze in het verleden aan hadden gewerkt en waarover ze het fundamenteel oneens waren geweest. Patrick was meer van de naakte feiten, terwijl Jazz altijd oog had voor de menselijke details. In een team konden die twee vaardigheden goed werken, maar als de een de concurrentie met de ander aanging, wat vaak was gebeurd toen ze hadden samengewerkt, was het een recept voor ellende. Patrick wilde een zaak altijd zo snel mogelijk oplossen. Jazz moest haar instinct volgen en de tijd nemen, de verhalen van de betrokkenen horen, en alle mogelijkheden uitputten voor ze tot een conclusie wilde komen.

‘Ik weet bijna zeker dat Millar zijn zoon wilde indekken toen hij met zijn verzonnen verhaal over de moord op Charlie Cavendish kwam,’ vervolgde ze. ‘Vergeet niet dat zijn ex ook heeft verklaard dat David zelf ook allergisch was voor aspirine. Het is gewoon onmogelijk dat hij die toevallig op zak had.’

‘Tenzij het met voorbedachten rade was, en Millar de tabletten speciaal mee naar school had genomen. Het zou kunnen dat hij tegen je liegt. Het is een mogelijkheid, Jazz, kom op.’

‘Ja,’ beaamde ze, ‘dat is zo. Maar degene die wel toegang had tot aspirine die avond was Rory. Hugh Daneman heeft ze hem gegeven. En toen ik Rory vanmiddag rechtstreeks vroeg of hij ze zelf had ingenomen, zei hij dat hij zich dat “niet kon herinneren”. Ik heb Issy nodig om nog een keer met Rory te praten en te proberen het verhaal uit hem te krijgen.’

‘Denk je dat een kind van dertien dit gedaan heeft?’ Patrick floot. ‘Jezus, dat is heel naar. Hoe dan ook, als hij daar beneden weer bij zijn positieven is, zal ik hem eens flink aan de tand voelen, dat kan ik je wel vertellen.’

Jazz raakte geïrriteerd. ‘Doe dat vooral. Maar Issy is het met me eens. We denken allebei dat Millar het niet heeft gedaan.’

‘Tja, er is ook nog het gevalletje van het tweede lichaam dat is gevonden sinds jullie voor het laatst met Millar spraken. Hij werd in Norwich opgepikt, vlak bij de kantoren van het slachtoffer. Je kunt de feiten niet negeren, Jazz.’

‘Dat doe ik ook niet. En om eerlijk te zijn wil ik geen tijd meer verspillen door hier te staan discussiëren. Waar is Miles?’

‘Op het kantoor van Forbes in Norwich om verklaringen op te nemen.’

‘Oké.’ Jazz pakte haar werktas. ‘Ik ga nu langs bij de moeder van Corin Conaught, eens kijken of die wat meer licht kan werpen op de relatie tussen haar overleden zoon en Hugh Daneman. En daarna ga ik naar huis, dus dan zien we elkaar morgenochtend hier weer.’

‘Dat is toch allemaal verspilde tijd, Jazz. We weten dat Daneman zelfmoord heeft gepleegd. Dus hij is voor de moordzaak niet relevant. Beneden hebben we een verdachte zitten met een perfect motief…’

Jazz’ goede voornemens lieten haar in de steek toen de frustratie opwelde. ‘Ik dacht dat we afgesproken hadden dat dit mijn onderzoek is, niet het jouwe, Patrick. En tot we een arrestatie hebben verricht, is het mijn plicht als leider van deze zaak om iedereen te ondervragen die misschien iets kan zeggen over waarom deze drie mannen de afgelopen week zijn overleden.’ Ze keek hem aan. ‘Tenzij jij op je strepen gaat staan en het me verbiedt?’ Haar ogen glommen van woede.

Patrick stak zijn handen op om haar te kalmeren. ‘Dat doe ik absoluut niet, Jazz, en dat ben ik ook niet van plan. Nou, ga dan maar en ik zie je hier morgenochtend. Tenzij… je vanavond wat gezelschap wilt?’

Ze onderdrukte de plotselinge neiging om te snuiven om de absurditeit van Patricks suggestie en zei: ‘Ik ben doodop en ik heb slaap nodig. Fijne avond, Patrick.’ Ze liep snel het politiebureau uit en stapte in haar auto. Maar toen ze zat, sloeg ze keihard op het stuur van frustratie.

27

Sebastian Frederiks stond voor Walsingham House, waar twaalf van zijn jongere jongens waren ingekwartierd zolang Fleat House verboden terrein was, en haalde zijn mobiel tevoorschijn. Hij belde een nummer, en toen er opgenomen werd, sprak hij zachtjes in de telefoon.

‘Ha, schat, het lukt me vanavond toch niet om weg te komen. De hel is hier losgebroken. Kan ik je later bellen? Misschien dat het me morgenochtend lukt. Oké, hou van je, dag, hoor.’

Hij stopte de mobiel terug in zijn zak en ging naar binnen, naar zijn jongens.

Het was donker tegen de tijd dat Jazz voor de deur van Conaught Hall stond. Er scheen nergens licht achter de ramen in het hoofdgebouw, maar ze zag wel licht branden in de kleinere linkervleugel. Omdat er niet werd gereageerd toen ze aanbelde, liep ze om het huis heen. Ze sloeg de hoek om, kwam bij een deur waarboven een lamp brandde en drukte op de bel.

Een paar seconden later hoorde ze zachte voetstappen aan de andere kant van de deur.

‘Wie is daar?’ De stem klonk angstig.

‘Ik ben Inspecteur Hunter. En ik ben op zoek naar Lady Emily Conaught.’

Het bleef even stil voordat de stem vroeg: ‘Waarom?’

‘Het is absoluut niets om u zorgen over te maken. Ik vroeg me alleen af zij me zou kunnen helpen met wat familiegeschiedenis. Het heeft te maken met een zaak die we onderzoeken, waarbij een… vriend van de familie betrokken is.’

De deur werd langzaam van het slot gehaald en Jazz zag een bejaard, maar nog steeds mooi gezicht verschijnen. ‘Kunt u zich identificeren? U bent ongetwijfeld wie u zegt dat u bent, maar je kunt tegenwoordig niet voorzichtig genoeg zijn.’

‘Uiteraard.’ Jazz toonde de vrouw haar id-kaart. ‘Mag ik binnenkomen?’

‘Ja.’ De vrouw trok de deur verder open, zodat Jazz naar binnen kon stappen.

‘Dank u. En u bent?’

‘Ik ben haar. Emily Conaught. Aangenaam kennis met u te maken.’

Jazz merkte meteen de fysieke gelijkenis op tussen Adele Cavendish en haar moeder. Ze waren allebei lange, elegante en aantrekkelijke vrouwen. Emily was onberispelijk gekleed in een tweed rok en een kasjmier trui, al zag Jazz dat ze pantoffels aan haar voeten droeg.

‘Volgt u mij maar. Ik heb de haard aan in de zitkamer.’

Enigszins schuifelend nam Emily Jazz mee door een smalle gang en liep toen een gezellige zitkamer in. De muren hingen vol met grote olieverfschilderijen, die te groot van formaat waren om oorspronkelijk voor deze kamer bestemd te zijn geweest. In een hoek stond de televisie aan en Emily zette hem meteen uit. ‘Neem me niet kwalijk, maar ik had vanavond geen bezoek verwacht. Gaat u toch zitten,’ bood ze aan. ‘Kan ik een kop thee voor u zetten?’

‘Dat is heel vriendelijk van u, maar dat hoeft niet, hoor. Ik wil niet te veel van uw tijd in beslag nemen. Ik heb een beetje hulp nodig om wat puzzelstukken uit het verleden in elkaar te passen.’

‘Mijn kinderen beweren altijd dat ik grotendeels in het verleden leef, dus u hebt de juiste persoon te pakken.’ Emily glimlachte. ‘Hoe kan ik helpen?’

Deze heldere, kwieke vrouw paste niet bij het beeld dat Edward Conaught had geschetst toen hij zijn moeder had beschreven.

‘Zoals u nu vast wel weet, denken we niet dat uw kleinzoon Charlie overleden is als gevolg van een ongeluk,’ begon Jazz.

Emily knikte langzaam. ‘Edward zei al wel dat dat waarschijnlijk niet zo was, maar hij vertelde verder geen details. Hij wil me liever niet van streek maken, want hij denkt dat ik een frêle oude dame ben en dat ik dat niet aankan, terwijl ik eigenlijk veel meer tragische dingen heb meegemaakt dan hij ooit zal weten en ik ben er nog steeds. Hebt u al enig idee wie de dader van het misdrijf geweest kan zijn?’

‘We hebben een verdachte, ja, maar voor ik conclusies kan trekken, moet ik iets meer te weten komen over zijn familieachtergrond.’ Jazz zweeg even voor ze verderging. ‘Ik begrijp dat het een heel akelige tijd voor u is.’

‘Dat is het zeker,’ beaamde Emily. ‘Ik was geschokt toen ik hoorde van Charlies dood. Maar als u wilt dat ik eerlijk ben, ik ben nooit close geweest met de jongen en ik mocht hem eigenlijk niet. Daar zou ik me waarschijnlijk schuldig om moeten voelen,’ verzuchtte ze. ‘Hij was per slot van rekening mijn kleinzoon, maar ik vrees dat hij me veel te veel aan zijn vader deed denken, en die heb ik altijd al een verwaande kwast gevonden.’

Jazz probeerde een glimlach te onderdrukken. ‘Aha, maar u wilt ongetwijfeld ook dat we tot op de bodem uitzoeken waarom hij gestorven is.’

‘Maar natuurlijk. U moet het me maar niet kwalijk nemen, inspecteur,’ zei Emily, ‘maar zeggen wat je echt denkt is het enige voordeel van oud worden. Vertel, hoe kan ik u helpen?’

‘Nou, het is niet alleen Charlie die onlangs gestorven is. Een leraar daar op school, Hugh Daneman, is ook dood, maar we zijn er zeker van dat daar geen sprake was van moord. Hij heeft zichzelf van het leven beroofd.’

Er trok een schaduw over Emily’s gezicht. ‘Ja, ik las zijn overlijdensbericht in The Times. Zo’n zachtaardige man, en dat bedoel ik in beide betekenissen van het woord. Al was hij een beetje een dwaas.’

‘Hoezo een dwaas?’

‘U weet toch wel van Hughs seksuele geaardheid, inspecteur? En van het feit dat hij het grootste deel van zijn leven blind verliefd was op mijn zoon?’

‘Dat wist ik, ja. Lady Conaught –’

‘Alstublieft. Noem me toch gewoon Emily.’

‘Emily.’ Jazz haalde een plastic mapje uit haar tas. ‘Herken je deze jongen?’ Ze overhandigde het mapje aan Emily.

‘Even mijn bril zoeken.’ Emily voelde achter de kussens van de stoel en haalde de bril toen triomfantelijk tevoorschijn. Ze zette hem op en bestudeerde de foto. Toen zette ze de bril weer af en keek Jazz aan. ‘Ja, natuurlijk, dat is mijn zoon, Corin.’

‘Nee,’ vervolgde Jazz, ‘dit is niet Corin. Het is een andere jongen. Hij heet Rory Millar en hij is een leerling op St Stephen’s School.’

‘Mijn hemel!’ Emily leek oprecht verbaasd. ‘De gelijkenis is opmerkelijk, vooral toen Corin wat jonger was. De drank en drugs hadden hem geteisterd tegen de tijd dat hij stierf. Hij zag eruit alsof hij zesenvijftig was in plaats van zesentwintig, maar ja.’ Emily gaf de foto terug aan Jazz.

‘Dank je wel, Emily. Je hebt zojuist een van mijn theorieën bevestigd.’ Jazz glimlachte. ‘En kun je me dan nu misschien iets meer vertellen over de relatie tussen Corin en Hugh?’

Emily zuchtte. ‘Nou ja, het was allemaal nogal tragisch, eigenlijk. U hebt Edward al gesproken, dus u zult van hem wel begrepen hebben dat Corin een wilde jongen was. Joost mag weten van wie hij dat had, want zijn vader en ik waren geen van beiden rebelse types, maar Corin was dat wel, al vanaf de dag dat hij geboren werd. Zo’n ondeugende kleine baby,’ grinnikte ze. ‘Hij gaf niet veel om slapen. Misschien was hij bang dat hij dan iets zou missen. Het hielp natuurlijk niet dat hij naar Oxford ging. Voor Corin was het een geschenk uit de hemel. Hij deed niets aan zijn studie, besteedde al zijn energie aan feesten en experimenteerde met van alles en nog wat. En dan bedoel ik ook echt alles.’

‘En daar heeft hij Hugh leren kennen?’

‘Ja. Hugh was daar docent, maar hij was niet veel ouder dan zijn leerlingen. Vreselijk pientere kerel.’ Emily schudde haar hoofd. ‘Zo zonde. Hij had het zo ver kunnen schoppen als hij mijn zoon niet ontmoet had.’

‘Hadden ze een… verhouding?’

‘U hoeft niet zo omfloerst te doen. U weet het vast al, inspecteur Hunter,’ lachte Emily. ‘En toen de grote bazen in Oxford erachter kwamen, werd Hugh op staande voet ontslagen. Mijn zoon werd niet lang daarna van de universiteit verbannen voor allerlei wandaden, waaronder het feit dat hij een heel semester niet bij colleges was komen opdagen.’

‘Denk je dat Corin van Hugh hield?’

Emily zweeg en dacht na voordat ze verderging. ‘Op Corins manier misschien wel. Toen hij van de universiteit geschopt werd, kwam hij hier op het landgoed wonen. Binnen een mum van tijd kwam Hugh ook naar Norfolk en ging aan de slag als leraar op St Stephen’s. Hugh was altijd bij Corin. Ik kan me bijna niet herinneren dat hij er níét was als ik Corin in zijn cottage bezocht. Maar als u me vraagt of het een gelijkwaardige relatie was tussen hen, dan zou ik zonder meer nee zeggen,’ antwoordde ze beslist. ‘Want ziet u, Corin was geen… hoe zal ik het zeggen… fulltime homo, en zelfs al was hij dat geweest, dan betwijfel ik of hij trouw zou zijn gebleven aan Hugh. Nee, hij hield ook van vrouwen. En dat was wat uiteindelijk een probleem tussen hen veroorzaakte.’

Dit verbaasde Jazz. ‘O ja? Dus Corin werd verliefd op een vrouw?’

‘Nee, nee,’ zei Emily grinnikend. ‘Zoals ik net al zei, Corin was veel te egoïstisch om echt op een ander verliefd te worden. Maar dat wilde niet zeggen dat hij afkerig was van het vervullen van zijn lagere lusten. Hoe dan ook, Hugh kwam op een dag naar Corins huisje en trof hem daar in bed aan. Met een vróúw.’ Ze trok haar wenkbrauwen op. ‘Ik bedoel, hoe moest hij die strijd nou ooit winnen?

Hugh kwam hier naar het huis om mij te spreken. Hij was er kapot van. Ik kan je zeggen, het was een tamelijk vreemde taak om een jongeman te troosten die verliefd was op mijn zoon en die de strijd had verloren van een vrouw. Maar de arme Hugh had niemand anders bij wie hij terechtkon.’

‘Heeft het hun relatie kapotgemaakt?’ vroeg Jazz.

‘Ja, tenminste, voor een tijdje. Hugh kwam niet meer langs, maar het ging steeds slechter met Corin en hij was meestal dronken, of aan de drugs. Hij belde Hugh toen hij erdoorheen zat en Hugh kwam meteen terug om hem bij te staan. Corin overleed kort daarna, aan een overdosis heroïne. Hugh was degene die hem vond.’

‘Wat een triest verhaal,’ zei Jazz. ‘Corin was nog zo jong.’

‘Ja. En ik denk eerlijk gezegd dat ik nooit over het verlies van Corin heen gekomen ben. De eerste zoon, snap je. Dat is een heel bijzondere band.’ Emily schudde haar hoofd. ‘Interessant, toch? Verliefd worden is wat de meeste mensen willen in het leven en toch kan liefde soms zo vreselijk destructief zijn. Het heeft Hugh in elk geval kapotgemaakt. Hij is er nooit meer bovenop gekomen.’

Jazz dacht even na voor ze haar volgende vraag stelde. ‘Emily, ben je er echt zeker van dat Hugh honderd procent homoseksueel was? Dat hij geen verhouding met een vrouw heeft gehad, net als Corin?’

‘Voor zover een mens ooit ergens helemaal zeker van kan zijn wel, ja,’ antwoordde Emily. ‘Hugh hield van mijn zoon. Het slokte hem helemaal op. Waarom vraagt u dat?’

‘Hugh heeft zijn hele erfenis nagelaten aan een huismeester op St Stephen’s. Hij heeft zijn testament nog maar een paar weken geleden aangepast. Maar die huismeester en hij waren niet bijzonder hecht, al werkten ze al jaren samen en had Hugh deze man als jongen zelfs nog lesgegeven.’ Jazz haalde haar schouders op. ‘Ik vroeg me gewoon of er een bepaalde… familieband zou kunnen zijn? Ik heb het nagevraagd bij de burgerlijke stand en ze zijn niet officieel familie, maar…’ Jazz liet de rest van de zin in de lucht hangen voor ze verderging. ‘Ik vroeg me af of Hugh misschien een kind verwekt zou kunnen hebben. Dat zou geweest zijn rond de tijd dat Corin stierf, een jaar of veertig geleden.’

‘Nee.’ Emily schudde haar hoofd. ‘Hugh heeft nooit een kind gehad. Maar… nee… dat kan toch zeker niet?’ fluisterde ze in zichzelf.

‘Wat is er, Emily?’ vroeg Jazz zacht, terwijl ze de verwarring op het gezicht van de oude dame zag.

‘Nee, dat moet toeval zijn,’ mompelde Emily bij zichzelf. ‘Want hoe kon Hugh in hemelsnaam…’

‘Hoe kon hij wat?’

‘Het kan niet waar zijn, maar toch zou het kunnen…’

‘Het spijt me, Emily, ik weet niet waar je op doelt.’

‘O, hemel, o, hemel.’

Jazz zag wel dat Emily een pijnlijke innerlijke strijd voerde. Ze wachtte geduldig af en zei niets.

Toen keek Emily Jazz aan. ‘Inspecteur, ik heb dit nooit aan iemand verteld, zelfs niet aan mijn overleden echtgenoot. Denkt u echt dat het relevant is voor uw onderzoek?’

‘Dat weet ik pas als je het me vertelt,’ antwoordde Jazz naar waarheid. ‘Maar als jij denkt dat het inderdaad relevant zou kunnen zijn, dan hoor ik het heel graag.’

‘Nou kijk… het punt was…’ Emily raakte haar wenkbrauw even aan met een lange, knokige vinger. ‘Er was wel een kind, inspecteur. Een kind van Corin. Hij heeft er nooit iets van geweten. Hij stierf voordat de baby geboren werd. Maar Hugh wist er wel van.’

‘Aha. En hoe weet jij daar dan van?’

Emily keek Jazz weer aan met een bedenkelijke blik. ‘Via Hugh. Een paar maanden nadat Corin overleden was, is hij bij me gekomen om me te vertellen over de aanstaande moeder. Blijkbaar stond die zomaar ineens bij hem op de stoep, radeloos. Ze was vier maanden zwanger en wist niet wat ze moest doen. En hoewel Hugh alle reden had om haar te haten, was hij erg goedhartig. En misschien voelde hij zich op de een of andere manier verantwoordelijk voor haar en de problemen die Corin haar had bezorgd.’

‘Ik wil niet tactloos zijn,’ verontschuldigde Jazz zich, ‘maar gezien de omstandigheden die je beschrijft, was het dan niet beter dat dat meisje abortus zou laten plegen?’

Emily glimlachte. ‘Ach, inspecteur, ik wil niet nog eens wijzen op mijn hoge leeftijd, maar veertig jaar geleden was abortus nog maar net legaal, maar als je katholiek was, zoals dat meisje, was het al helemaal uit den boze. En in Norfolk waren de middeleeuwen nog maar net afgelopen.’

‘Ja, heel anders dan nu, natuurlijk,’ beaamde Jazz, die zich een beetje geneerde. ‘En, wat heeft ze gedaan?’

‘Gezien de omstandigheden vond hij dat ik het moest weten. Zelf ben ik ook katholiek, dus ik was zeker niet van plan een kind ter dood te veroordelen. Maar om reden van onze religie was er ook geen plek in ons gezin voor een buitenechtelijk kind van Corin, vooral omdat de jongedame in kwestie de dochter was van een van de arbeiders op ons landgoed.’ Emily snoof. ‘Ik stelde Hugh voor om dat meisje de baby stiekem te laten krijgen in een van de discrete tehuizen die voor dat soort gevallen opgericht waren, en het dan ter adoptie aan te bieden. Ik bood ook aan te betalen, wat het meisje accepteerde. En daarmee was het eigenlijk afgelopen. Het meisje deed wat ik had voorgesteld en verder hebben we het er niet meer over gehad. Sterker nog,’ mijmerde Emily, ‘dit is de eerste keer dat ik het er met iemand over heb in veertig jaar tijd.’

‘Het spijt me dat ik je eraan moet herinneren,’ zei Jazz. ‘Dus je hebt ook geen idee wat er met de baby is gebeurd?’

‘Goeie hemel, nee. Hij of zij kan wel overal zijn, inspecteur Hunter. Of dood, wie zal het zeggen.’

‘En dit kind zou geen idee kunnen hebben wie hij of zij werkelijk is?’

‘Absoluut niet. Ze waren in die tijd heel voorzichtig met dat soort dingen.’

‘Maar stel nu eens dat Hugh ontdekt had wie het kind was?’ vroeg Jazz langzaam.

‘Ik kan me niet voorstellen hoe, maar vertel, wat denkt u dan?’

‘Laten we een stap teruggaan.’ Jazz wreef over haar voorhoofd, terwijl ze probeerde de informatie in een logische volgorde te zetten. ‘Edward vertelde me dat Charlie de enige erfgenaam was van het landgoed van de familie Conaught. Nu hij dood is, is er niemand anders die het kan erven. Klopt dat?’

Emily knikte. ‘We hebben een deskundige ingeschakeld die in de stamboom op zoek is naar een verre neef, of een tak van de Conaughts die we misschien vergeten zijn. Maar anders zal na de dood van Edward de lijn uitsterven en dan zal het landgoed verkocht worden en het geld aan goede doelen worden nagelaten.’ Ze zuchtte. ‘Meer dan vierhonderd jaar familiegeschiedenis. Zo triest.’

‘Dus wat als er wel een erfgenaam was. Laten we zeggen, de zoon van Corin, je oudste kind? Want ik snap dat het dan wel een man zou moeten zijn.’

‘Maar, inspecteur, “hij”, als het al een “hij” is, is buiten de echt geboren!’ antwoordde Emily geschokt. ‘Het kind is onwettig.’

‘Maar wel een directe bloedverwant. En met het dna-onderzoek van tegenwoordig kan dat onomstotelijk bewezen worden. Ik weet dat er de laatste jaren enkele gevallen zijn geweest waarbij de rechtbank het buitenechtelijke kind zijn rechtmatige aanspraak heeft toegekend.’

‘Nou ja,’ antwoordde Emily kordaat, ‘dan is daarmee de kous dus af. Want Corin is veertig jaar geleden overleden. Dus die genetische band is niet meer aan te tonen. Er is niets meer van hem over.’

‘Heb je dan echt niets van hem bewaard, Emily?’

‘Wel wat dingen uit zijn jeugd, foto’s en zo, maar niets van hemzelf, inspecteur.’

‘Heb je toevallig een babyalbum bewaard, met gegevens over Corins gewicht, zijn eerste lachje, wanneer zijn eerste tandje doorkwam, dat soort dingen?’

‘Ja, dat wel,’ zei Emily, ‘maar wat heb je daar nou aan?’

‘Als je dat album voor me opzoekt, zal ik het je laten zien,’ zei Jazz terwijl ze in gedachten haar vingers kruiste. ‘Weet je waar het ligt?’

‘Vaag. Ik moet wel echt op zoek.’

Jazz vermoedde dat Emily precies wist waar het lag. ‘Emily, als je je kunt herinneren waar dat boek zou kunnen liggen, zou ik je zeer dankbaar zijn.’

Emily aarzelde en knikte toen. ‘Oké. Ik ben zo terug.’

Jazz keek haar na terwijl ze de kamer verliet. Ze hoopte dat zij zelf ooit net zo’n kwieke tachtigjarige zou zijn als Emily. Wat haar meteen weer aan haar vader deed denken. Ze pakte haar mobiel uit haar tas en keek of er voicemails waren.

Er was er eentje van Miles, die ze later zou beluisteren, maar gelukkig geen van het ziekenhuis.

Emily kwam triomfantelijk terug naar de zitkamer.

‘Gevonden!’ Ze overhandigde Jazz een zorgvuldig bewaard, met blauw satijn gekaft album. ‘Ik snap niet wat u hieraan hebt, maar kijk maar.’

‘Dank je.’ Jazz sloeg het boek open en begon te bladeren. Ze wist precies waar ze naar op zoek was. Haar hart zat in haar keel, en toen ze bijna bij de laatste paar bladzijden was, slaakte ze een triomfantelijk kreetje, want daar, vastgeplakt op de achterste bladzijde, zat een klein zakje van cellofaan, met daarin een lok witblond haar.

Ze wees ernaar. ‘Kijk. Dit is materiaal van Corin, Emily. Hier kunnen we zijn dna uit halen, en als we dat vergelijken met andere dna-monsters, dan levert ons dat het ultieme bewijs op.’

‘Het wonder van de moderne technologie.’ Emily keek Jazz bezorgd aan. ‘U denkt dat u al weet wie Corins kind is, hè?’

‘Het is maar een voorgevoel, Emily,’ zei Jazz. ‘Maar ik beloof je dat je de eerste zult zijn die het weet als die identiteit bevestigd wordt.’

‘Ik weet niet zo goed wat ik ervan moet denken.’

‘Probeer je er nou maar geen zorgen over te maken. Want het zou juist een goede zaak zijn, of niet soms?’

‘Misschien. Ik weet het niet.’

‘Nee, maar het zou kunnen dat de Conaught-lijn tóch voortgezet kan worden.’

‘Op een nogal uitzonderlijke manier, maar ja, ik denk dat je gelijk hebt,’ gaf Emily aarzelend toe.

Jazz keek naar de handen van de oude dame, die haar vingers zenuwachtig in elkaar klemde en weer losliet. ‘Dat is een interessant insigne op je zegelring.’ Jazz wist zeker dat ze dezelfde ring pas geleden nog ergens had gezien, aan de vinger van iemand anders.

‘Ja. Hij dateert uit de elizabethaanse tijd. De Conaughts stammen oorspronkelijk af van de familie Dudley, je hebt vast weleens gehoord van de beruchte Robert, de mogelijke minnaar van de Elizabeth i.’ Ze staarde omlaag naar de zegelring aan haar pink. ‘Het familiewapen – een eikel – werd een paar honderd jaar geleden aangepast. Er is toen nog een ander insigne in verwerkt – een leeuwerik. Dat was toen een voorvader van mijn man een succesvol huwelijk sloot met een andere grote Norfolkse familie, die een huis had in Holkham.’

‘Aha. En alleen familieleden hebben het recht om de ring te dragen?’ vroeg Jazz.

‘Ja. Gek dat u dat zegt, eigenlijk, want Corins ring was verdwenen toen we het lichaam vonden. Jammer genoeg gingen we er allemaal van uit dat hij hem verpand had om nog wat heroïne te kunnen scoren.’

‘O ja? Dus er is één ring vermist?’

‘Ja. We hebben nooit de moeite genomen hem te laten vervangen. Het had ook geen nut, natuurlijk. En in de toekomst zal niemand hem nog dragen.’

‘Dat zullen we zien.’ Jazz stond op. ‘Emily, hartelijk dank voor je gastvrijheid en al je hulp. Ik zal deze haarlok in de komende dagen bij je terugbezorgen, en je het nieuws laten weten zodra ik iets weet. Nee, blijf maar zitten. Ik kom er zelf wel uit.’

‘Tot ziens dan, inspecteur. Blij dat ik iets voor u kon doen.’

Jazz liep naar de deur en bleef daar staan. ‘Nog één vraag, weet je toevallig nog de naam van het meisje dat zwanger was van Corin?’

‘Ja, natuurlijk weet ik die,’ antwoordde Emily boos. ‘Ik ben niet helemaal seniel, wat mijn zoon ook mag zeggen. Ze was de dochter van een van onze werknemers. Ze werkte een paar maanden als schoonmaakster in Corins huisje. Jenny Colman, heette ze.’

Jazz stapte in haar auto en luisterde naar het bericht van Miles, waarin hij haar vertelde dat hij naar het kantoor van Julian Forbes was geweest om Julians collega’s te ondervragen en dat hij het forensisch team had gezien. Er was blijkbaar niets dringends te melden, en hij zou haar morgenochtend op het bureau zien. Ze draaide Martin Chapmans mobiele nummer.

Hij nam al op bij de eerste keer overgaan. ‘Martin, waar ben je?’

‘In het laboratorium in Norwich.’

‘Ik heb een van je mannen nodig voor het verwerken en controleren van een paar dna-monsters.’

‘Kan het wachten tot ik terug ben in Londen?’

‘Nee. Het moet nu gebeuren. Als je me het adres van het lab geeft, laat ik Miles het monster nu naar je toe brengen.’

Martin gaf haar het adres en Jazz noteerde het snel.

‘Julians auto is hier net gebracht, dus het wordt voor mij sowieso al nachtwerk. Ik zal kijken of ik iemand in het lab kan overhalen om dat dna-monster de komende vierentwintig uur te verwerken.’

‘Ik heb de resultaten morgen echt nodig, Martin.’

‘Ik zal mijn best doen, maar Patrick wil per se morgenvroeg een volledig forensisch rapport. Anders zal hij de school moeten sluiten, zegt hij.’

‘O ja, zegt hij dat?’ zei ze fel, maar ze herpakte zich en baalde dat ze haar woede had laten blijken. ‘Doe gewoon wat je kunt, Martin. Dan ben ik je een etentje schuldig.’

‘Daar hou ik je aan.’

‘Nog nieuws trouwens?’

‘Nee, ik ben nog bezig. Ik zie je morgenochtend met een volledig forensisch verslag.’

‘Ik zie ernaar uit. Bedankt, Martin, en tot dan.’

‘Tot dan.’

Jazz draaide het nummer van Miles. Hij nam meteen op.

‘Mevrouw?’

‘Waar ben je?

‘In het hotel, ik sta op het punt om aan tafel te gaan voor het diner.’

‘Alleen?’

‘Eh… nee. Issy is hier ook.’

Jazz glimlachte in zichzelf toen ze het ongemak in zijn stem hoorde. ‘Sorry dat ik jullie gezellig samenzijn verstoor, maar je moet iets voor me naar het lab in Norwich brengen. Kun je over een kwartiertje op de parkeerplaats van de school zijn?’

‘Ja, dat lukt wel.’

‘Waar is Patrick?’ vroeg ze.

‘Die is nog op het politiebureau.’

‘Oké, ik zie je over vijftien minuten.’

Jazz gooide haar mobiel op de bijrijdersstoel en reed langzaam over de met bomen omzoomde oprijlaan van het landgoed van de familie Conaught.

Ze zette zich schrap om de woede die ze voelde over Patricks bemoeizucht aan de kant te zetten en probeerde zich te concentreren op de nieuwe informatie.

Er was dus een kind. En de moeder was Jenny Colman – alweer een link met St Stephen’s.

Niet het kind van Hugh Daneman, van een Conaught, en dus een erfgenaam.

Hugh móét gedacht hebben dat Sebastian Frederiks het kind van Corin was. Het was de enige verklaring voor de plotselinge aanpassing van zijn testament. Hij zou de zoon van Corin beschouwd hebben als familie.

En wat als Hugh Daneman Frederiks verteld had wie hij was? Jazz liet haar gedachten de vrije loop. Dan zou Frederiks dus geweten hebben dat hij een directe aanspraak had op het landgoed van de Conaughts, waarvan de waarde alleen al wat betreft het land in de miljoenen moest lopen.

Maar Charlie Cavendish, als de volgende directe erfgenaam van het landgoed, had in de weg gestaan. En misschien, mijmerde Jazz, om zeker te weten dat de weg vrij was, en om te voorkomen dat hij jaren, plus tienduizenden ponden kwijt was bij de rechter, die dan zou moeten beslissen wie nu eigenlijk de wettige erfgenaam was – een neef of een buitenechtelijke zoon – wilde Frederiks Charlie uit de weg ruimen.

Terwijl Jazz de oprijlaan verliet en de weg op reed die haar of naar huis, of naar St Stephen’s zou leiden, voelde ze ineens hoe moe ze was. De gedachte aan een bad en haar bed was enorm aanlokkelijk. Maar ze zou niet kunnen rusten voor ze met Frederiks gesproken had. En dubbelgecheckt had, voor haar eigen gevoel van zekerheid, wat Hugh Daneman precies had gezien dat hem had doen geloven dat Sebastian de zoon van Corin was.

28

Nadat ze haar auto bij St Stephen’s geparkeerd had en de envelop en het bezorgadres aan een nogal gegeneerde Miles had overhandigd, ging Jazz op zoek naar Sebastian Frederiks.

Ze trof hem in de eetzaal, waar hij aan het eten was met een paar van de jongens, die informatie uit hem los probeerden te krijgen over waarom Fleat House was afgesloten door de politie.

‘Kijk, jongens, hier is de vrouw die het jullie kan vertellen, de inspecteur zelf.’ Sebastian zette een nepglimlach op terwijl hij zijn lege bord oppakte en zich opmaakte om op te staan.

In die paar seconden zag Jazz dat ze zich niet vergist had. De ring aan zijn pink was inderdaad identiek aan die van Emily Conaught.

‘Jongens, zouden jullie het erg vinden om even ergens anders te gaan zitten?’ vroeg Jazz. ‘Ik wil meneer Frederiks kort bijpraten over was er aan de hand is.’

‘Hebt u een lijk gevonden, inspecteur? Was het die gast die zich daarbeneden heeft opgehangen? Dat zegt iedereen namelijk,’ zei een van de jongens.

‘Opschieten, James,’ zei Frederiks vriendelijk. ‘Ik kom over een uur naar Walsingham om jullie allemaal in te stoppen.’

De jongens liepen weg. Jazz wilde net gaan zitten toen Frederiks zei: ‘Zou u het erg vinden als we al lopende praten? Ik heb nog geen tijd gehad om mijn weekendtas te pakken. Ik slaap bij de jongens in Walsingham House en de agent bij Fleat House zei dat hij op het punt stond Fleat voor de nacht af te sluiten.’

‘Prima.’

Ze liepen de eetzaal uit en staken Chapel Lawn over. ‘Zeg, wat is dat voor een verhaal over die jongen die zich in de kelder heeft verhangen?’ vroeg Jazz.

Sebastian schudde zijn hoofd. ‘Niets, gewoon een stukje geschiedenis van St Stephen’s dat de jongens graag mogen opblazen.’

‘Dus er heeft zich daarbeneden inderdaad een jongen verhangen?’

Frederiks keek ongemakkelijk. ‘Ja, dat klopt. Maar dat is allemaal al zo lang geleden.’

Ze waren aangekomen bij het gele politielint dat om Fleat House gehangen was. Jazz stapte eronderdoor en liep naar de ingang. Frederiks volgde haar voorbeeld. Voor de deur liep een jonge agent op en neer in een poging warm te blijven.

‘Goeienavond, mevrouw.’

‘Goeienavond, agent. Ik ga even met meneer Frederiks naar binnen.’

‘Prima, mevrouw.’

Ze gingen het donkere, verlaten gebouw binnen en Frederiks reikte naar de lichtschakelaar. Hij huiverde toen ze voorbij de gang liepen die naar de kelder leidde. ‘Wat een dag. Ik kan het gewoon niet geloven. Die arme Julian. Hebt u al enig idee wat er hier aan de hand is?’

‘We werken eraan, meneer Frederiks,’ antwoordde Jazz vaag toen ze bij de deur van zijn appartement aankwamen.

‘Ik ben zo terug, even wat spullen pakken,’ zei Frederiks terwijl hij haar in zijn zitkamer achterliet.

Jazz liep door de kamer. Op zijn bureau stond een grote ingelijste foto van een ouder echtpaar.

Frederiks kwam terug met een open weekendtas. ‘Zijn dat uw ouders?’ vroeg ze, wijzend naar de foto op het bureau.

‘Ja.’

‘Zijn ze nog in leven?’

‘Nee, helaas allebei niet meer.’

‘Al lang niet meer?’

‘Mijn vader overleed vijftien jaar geleden en mijn moeder nog maar een paar maanden geleden,’ antwoordde Frederiks.

‘Aha. Hebt u nog broers en zussen?’

‘Nee, ik ben enig kind.’

‘Woonden jullie hier in de buurt?’

‘Ja, maar…’ Hij fronste. ‘Ik zie niet helemaal wat mijn familie hiermee te maken heeft, inspecteur, dus kunnen we erover ophouden, alstublieft? Ik was heel close met mijn moeder en ik mis haar nog steeds.’

‘Neem me niet kwalijk. En ik wil niet vervelend zijn, maar zou u misschien een glas water voor me willen halen? Ik heb vreselijke dorst.’

‘Ja, goed,’ zei Frederiks, ‘ik kan wel even een glas uit mijn badkamer halen, tenzij u bronwater wilt, want dan moeten we even naar de keukens.’

‘Nee, kraanwater is prima, hoor.’

Terwijl Sebastian het water haalde, liep Jazz naar de weekendtas, pakte het voorwerp waar ze naar op zoek was van de stapel spullen, en stak het in haar zak. Frederiks kwam weer terug met een glas. ‘Dank u wel.’ Jazz nipte van het lauwe water. ‘Dus ik neem aan dat u alles geërfd hebt toen uw moeder overleed?’

‘Ja, wat er nog van over was,’ bevestigde hij. ‘Mijn moeder kreeg tien jaar geleden de ziekte van Alzheimer. Ze was pas zestig. De laatste zeven jaar van haar leven heeft ze in een verzorgingstehuis doorgebracht. Ik heb haar huis moeten verkopen om de verpleegkosten te kunnen betalen. Er bleef niet veel over.’

‘En heeft ze u al haar persoonlijke bezittingen nagelaten?’

‘Ja, natuurlijk,’ zei Frederiks, nu echt geïrriteerd. ‘Hoezo?’

‘Meneer Frederiks, het spijt me dat u dit moet vragen, maar weet u misschien of u geadopteerd bent?’

‘Wat? Nee, natuurlijk ben ik niet geadopteerd! En als ik dat was, dan hebben mijn vader en moeder verdomd goed hun best gedaan om ervoor te zorgen dat ik het nooit te weten zou komen. Het spijt me, inspecteur, ik ben een redelijk mens, maar deze vragen zijn echt veel te persoonlijk en onaangenaam, en ik zie niet in waarom ik ze zou moeten beantwoorden. Ik sta toch niet onder arrest, of wel?’

‘Nee, u staat niet onder arrest, meneer Frederiks. Nog een laatste vraag, wat is uw geboortedatum?’

‘10 april 1965.’

‘Dank u, meer hoef ik nu niet te weten.’ Ze knikte. ‘Bedankt voor uw geduld.’

Sebastian haalde onrustig een hand door zijn haar. ‘Dit heeft zeker met het testament te maken, hè? Nou, ik kan u vertellen dat ik net zo in het duister tast als u over de reden waarom Hugh besloot mij zijn begunstigde te maken. Maar dat maakt me toch nog geen misdadiger? Ik kan u wel vertellen, zo langzamerhand had ik liever dat hij het niet had gedaan!’

‘Bedankt voor uw hulp, meneer Frederiks. Ik laat u nu verder om uw spullen te pakken. Meldt u zich wel nog bij de agent als u hier weggaat.’

Jazz verliet Fleat House, stak Chapel Lawn weer over en pakte haar mobieltje toen ze bij haar auto aankwam.

‘Roland, met Hunter. Ja, het is een hectische dag geweest. Nee, nog geen nieuws. Ik wil graag dat Sebastian Frederiks extra in de gaten gehouden wordt, dus zet een van je mensen op hem. Als hij op enig moment het schoolterrein verlaat, zorg dan dat hij gevolgd wordt. En verlies hem niet uit het oog, oké? Bedankt. Ik zie je morgenochtend. Ik blijf mobiel bereikbaar.’

Toen belde Jazz Patrick, die zijn mobiel gek genoeg niet aan had staan, en reed toen de kustweg op, op weg naar huis. Terwijl ze door de smalle straatjes van Cley reed, kwam er een herinnering bij haar boven. Ze zou er morgen nader onderzoek naar doen.

Thuis aangekomen deed Jazz de voordeur van het slot en liep naar binnen in een heerlijk warm huisje. Er lag een briefje van de loodgieter waarop stond dat hij de verwarming aangelaten had. Hij was bang dat anders een leiding zou springen vanwege de kou.

Jazz kon hem wel zoenen, wat het ook aan olie gekost had.

Ze zette haar werktas neer, en luisterde haar voicemails af terwijl ze naar de keuken ging om warme chocolademelk te maken. Er waren een aantal berichten van de aannemer, waarin hij zich verontschuldigde dat hij niet was komen opdagen, en eentje van haar moeder, om te zeggen dat ze vannacht niet in het ziekenhuis bleef om thuis een nachtje bij te slapen. En dat haar vader zich erop verheugde dat hij morgen de ic mocht verlaten.

Ze ging naar boven met haar beker chocolademelk, en liet het bad helemaal vollopen met heel warm water, waar ze dankbaar in wegzonk. Ze probeerde de gebeurtenissen van de afgelopen vierentwintig uur op een rijtje te zetten, zowel wat de zaak betrof als haar privéleven, maar het lukte haar vanavond niet meer.

Een kwartier later lag ze in bed. Ze belde nog eens naar Patricks mobiel, maar tot haar ergernis stond die nog steeds uit. Ze belde Issy, maar kreeg ook haar voicemail. Ze sprak een boodschap voor haar in, waarin ze haar vroeg om morgenochtend nog eens naar Rory te gaan om te proberen hem te helpen zich te herinneren wat hij precies gedaan had met de twee aspirines die hij gekregen had op de avond dat Charlie stierf.

En als laatste belde ze Celestria, die bijna meteen opnam. Met gespannen stem vroeg ze: ‘Hallo?’

‘Hoi, mam, ik ben het maar.’

‘O, goddank. Ik dacht dat het misschien het ziekenhuis was.’

‘Sorry dat ik je liet schrikken. Ik wilde alleen weten hoe het met papa en jou is. Ik heb je toch niet wakker gebeld?’

‘Nee, ik lag alleen wat te dommelen. Ze zeiden dat ik een slaappil moest nemen, maar ik ben bang dat ik de telefoon dan niet hoor als ze bellen.’

‘Neem er gewoon eentje, mam. Jij hebt je rust ook nodig. Hoe gaat het met hem?’

‘Veel beter, lieverd, echt. Maar zoals die nogal betuttelende cardioloog steeds maar zegt, we zijn er nog niet.’

‘Maar als je vanavond naar huis bent gegaan, dan heb je toch het idee dat het een stuk beter gaat met papa?’

‘Dat is ook zo, Jazmine, en als hij zonder tegenslagen vooruitgang blijft boeken, dan gaat hij het redden. Hij is een geweldige man, je vader,’ zei ze, met een hapering in haar stem.

‘Ik weet het. Ik hoop dat ik zondag bij hem kan langsgaan. Ik zou graag morgen komen, maar deze zaak bereikt nu echt zijn hoogtepunt, en Patrick gedraagt zich weer als vanouds,’ verzuchtte Jazz.

‘O jee. Ik wist niet dat hij op de zaak zat. Wat vervelend voor je, schat.’

‘Hij zat er ook niet op, maar… nou ja…’ Jazz geeuwde. ‘Het is een lang verhaal, mam.’

‘Arm kind. Hier zat je vast niet op te wachten.’

‘Nee, maar op een vreemde manier heeft het me goedgedaan. Ik weet weer precies waarom ik ongelukkig was en waarom ik bij Patrick weggegaan ben… Ik ben nu wel echt van alle restjes romantische gedachten af.’

‘Niet te hard voor jezelf zijn, Jazz. We onthouden nu eenmaal allemaal de goede tijden en vergeten de slechte. Dat is de menselijke natuur, en gelukkig maar.’

‘Tenzij het vergeten je weer op het verkeerde pad brengt,’ mompelde Jazz.

‘Patrick heeft je gisteren toch geholpen?’ vroeg Celestria zachtjes. ‘En als zijn ego hem niet in de weg zit en hij zich niet bedreigd voelt, denk ik dat hij om je geeft. Dat wil niet zeggen dat wij ooit hebben gedacht dat hij geschikt voor je was. En liefde kan soms heel erg destructief zijn.

‘Ja, daar ben ik het absoluut mee eens.’ Jazz geeuwde. ‘Oké, mam, beloof alsjeblieft dat je me op de hoogte blijft houden. Morgen zit ik weer tot over mijn oren in het werk, dus ik zou het heel fijn vinden als je een berichtje voor me achterlaat om te zeggen dat het goed gaat met papa.’

‘Natuurlijk. Ga jij nou ook maar slapen, en veel succes morgen.’

‘Bedankt, mam. Welterusten.’

‘Welterusten, lieveling. Slaap lekker.’

Terwijl ze dankbaar onder het dekbed kroop, lag Jazz in het donker en dacht aan alle mensen wier leven vandaag niet door de liefde was verrijkt, maar was vernietigd.

De volgende ochtend klopte Jazz om half acht op Jenny Colmans voordeur.

‘Wie is daar?’ roep Jenny van binnen.

‘Inspecteur Hunter, mevrouw Colman. Het spijt me dat ik u zo vroeg stoor, maar ik wilde u nog even spreken voor u naar school vertrok. Mag ik binnenkomen?’

‘Ja, natuurlijk, inspecteur.’ Jenny deed verbaasd open en nam Jazz toen mee naar haar piepkleine zitkamer. ‘Ik zit toch niet in de problemen?’

‘Nee, helemaal niet.’ Jazz nam plaats op de bank en Jenny ging nerveus op de rand van de stoel tegenover haar zitten. ‘Het leek me alleen beter om dit onder vier ogen te bespreken.’

‘Jeetje, inspecteur, wat is er dan hemelsnaam?’ vroeg Jenny verschrikt.

‘Ik zal meteen maar ter zake komen,’ zei Jazz vriendelijk. ‘Ik ben gisteravond bij Lady Emily Conaught op bezoek geweest. En zij vertelde me over uw relatie met Corin Conaught. En over de baby die u veertig jaar geleden ter wereld bracht.’

Jenny keek alsof ze een klap in haar gezicht had gekregen. De tranen sprongen haar in de ogen en ze zei geen woord.

‘Het spijt me,’ verontschuldigde Jazz zich. ‘Ik weet dat dit een pijnlijk onderwerp voor u moet zijn om over te praten, maar ik ben bang dat ik moet weten of Emily Conaught gelijk had. Was u inderdaad de moeder van Corins kind?’

Jenny knikte verdoofd. Ze haalde een zakdoek uit haar mouw en bette haar ogen.

‘Ze liet ook doorschemeren dat u pas na Corins dood ontdekte dat u zwanger was?’

Weer kon Jenny alleen maar knikken.

‘En Hugh Daneman heeft u toen geholpen?’ vroeg Jazz.

‘Jaja, hij heeft me geholpen,’ kon Jenny fluisterend uitbrengen. ‘Hij was altijd zo aardig. Ik weet niet wat ik destijds zonder hem had gemoeten. Hij heeft mijn probleem voor me opgelost en daarna heeft hij een baan voor me geregeld op St Stephen’s. Ik kon niet terug naar huis, snapt u. Mijn ouders woonden op het landgoed van de familie Conaught.’

‘Nee, dat kan ik me voorstellen,’ zei Jazz zachtjes. ‘Dus de baby is geadopteerd?’

‘Ja.’

‘Was het een jongen of een meisje?’

‘Een jongen.’ Jenny veegde haar ogen af. ‘Ja, een lief klein jongetje.’

‘Aha.’ Jazz voelde een golf adrenaline opkomen. ‘Mevrouw Colman, hebt u enig idee wie hem geadopteerd heeft?’

Jenny schudde haar hoofd. ‘Nee. Daar waren ze heel streng in, de nonnen. Ze vonden het beter dat wij als moeders niet wisten waar ze heen gingen. En ze hadden gelijk. Wat had het ook voor nut? Onze baby’s kregen we er niet mee terug, toch?’ Jenny snoot luidruchtig haar neus. ‘De ergste dag van mijn leven was het, bevallen terwijl mijn kindje een paar uur later weg was. En alles deed nog pijn, en toen begon de melk ook nog te komen en de nonnen bonden je borsten af om dat te stoppen… Ach, neem me niet kwalijk, inspecteur, dat wilt u helemaal niet weten.’

‘Mevrouw Colman.’ Jazz leunde naar voren terwijl ze sprak en besloot om haar theorie op de proef te stellen. ‘Hebt u heel misschien de nonnen iets meegegeven om aan de nieuwe ouders van uw baby te geven?’

‘O nee, dat zouden ze nooit toestaan.’ Ze schudde haar hoofd, maar haar ogen straalden onzekerheid uit.

‘Weet u het heel zeker, mevrouw Colman?’

‘Jaja, ik heb de nonnen niets gegeven. Echt niet.’

Jazz probeerde het nog eens. ‘Goed dan. Ik zal het anders vragen: is het u misschien gelukt iets te verbergen in de kleertjes van de baby? Iets wat door de nieuwe ouders gevonden kon worden, en dat ze misschien zouden bewaren voor een dag waarop het kind ouder was en iets zou willen weten over zijn geboorterecht?’

Jenny hield haar zakdoek voor haar mond en keek Jazz verschrikt aan. ‘Hoe weet u… Ja! Ja, dat heb ik inderdaad gedaan! Ja!’ Jenny begon nu heel hard te huilen. ‘Ik wilde dat mijn baby zou weten waar hij vandaan kwam! Hij was de zoon van een lord, ook al was Corin dood en ook al was zijn moeder maar een gewone poetsvrouw waar de Conaughts vanaf wilden!’ snikte ze.

‘Het geeft niet, mevrouw Colman, neem de tijd.’

‘Het spijt me, inspecteur. Het is gewoon nogal een schok dat u dit allemaal weet,’ zei Jenny. ‘Het is een geheim dat ik zo lang voor mezelf heb gehouden, snapt u.’

‘Dat snap ik, maar het probleem is dat ik juist niet alles weet. Denk alsjeblieft niet dat ik u veroordeel, mevrouw Colman. Ik heb alleen uw hulp nodig om de stukjes van deze puzzel in elkaar te passen. En snel ook. Dus zou u me misschien kunnen vertellen wat het was dat u tussen de spulletjes van de baby hebt verborgen voor hij meegenomen werd?’

‘Ik heb hem een ring meegegeven, een zegelring waarin het familiewapen van de Conaughts gegraveerd was. Maar daar kan ik toch niet voor in de problemen komen, hè? Ik heb die ring niet gestolen, of zo.’

‘Nee, mevrouw Colman, ik beloof u, u zit niet in de problemen. Waar had u die ring precies verstopt?’

‘Nou,’ zei ze snuffend, ‘toen de nonnen me hem nog even lieten vasthouden, vlak voor hij opgehaald werd door zijn nieuwe ouders, hadden ze hem al aangekleed.’ Jenny glimlachte. ‘Hij zag er zo lief uit met zijn kleine mutsje en sokjes, en zo klein. Hij had een luier om, onder zijn romper, zo’n ouderwetse van badstof die ze tegenwoordig niet meer gebruiken, en die werd bijeengehouden door een grote luierspeld. Toen ik die zag, kreeg ik het idee. Ik heb de ring uit mijn kastje gepakt, heb de speld losgemaakt en de ring daaraan geschoven. Toen heb ik de speld weer dichtgedaan, de ring zo goed mogelijk in de plooien van de luier verstopt en het rompertje weer vastgemaakt.’ Ze glimlachte droevig. ‘Ik heb tot op de dag van vandaag nooit geweten of de nonnen hem hebben gevonden voordat de baby aan zijn nieuwe ouders werd gegeven, of dat de nieuwe ouders de ring wel hebben gevonden, maar hem weggedaan hebben omdat ze niets wilden hebben wat hen eraan herinnerde dat hun nieuwe baby niet hun eigen kind was.’

Jazz voelde een brok in haar keel. ‘Ach, mevrouw Colman, ik vind het heel lief van u, dat u dat hebt gedaan, en bewonderenswaardig. Echt waar.’

‘Ik had er alles voor over om hem bij me te kunnen houden,’ zei Jenny met een bedroefde glimlach. ‘Hij was een deel van Corin. Ik hield van hem, snapt u. En dat is altijd zo gebleven, ook al is hij al veertig jaar geleden gestorven. Ik denk elke dag nog aan hem en aan ons kindje.’

Jazz stak instinctief haar hand uit en legde hem op die van Jenny. ‘Wat moet het vreselijk voor u geweest zijn.’

‘Ja, dat was het, maar ik heb het overleefd, nietwaar? Al scheelde het niet veel,’ voegde ze eraan toe. ‘Maar ik had Hugh tenminste nog. Hij begreep het. Hij hield ook van Corin. Dat hadden we met elkaar gemeen.’

‘Ja, dat weet ik,’ beaamde Jazz. ‘Kunt u me vertellen hoe u aan die ring kwam?’

‘O, van Hugh,’ gaf Jenny toe. ‘Hij kwam me een paar keer opzoeken in het klooster waar ik naartoe gestuurd was. En de laatste keer dat hij kwam, vlak voordat de baby geboren werd, haalde hij een ring uit zijn zak en zei dat hij wilde dat ik die kreeg als aandenken aan Corin. Ik denk dat hij medelijden met me had. Het was heel lief van hem.’ Jenny glimlachte flauw.

‘Ja, dat was inderdaad heel aardig,’ zei Jazz. ‘En hebt u Hugh ooit verteld wat u met de ring hebt gedaan?’

‘Jazeker,’ knikte Jenny. ‘Ik was bang dat hij anders zou denken dat ik hem verloren had, of zoiets. En ik vond dat ik het hem wel moest vertellen, omdat hij die ring aan me had gegeven. Hugh vond ook dat ik er goed aan had gedaan, net als u, maar we wisten natuurlijk niet wat er verder met die ring zou gebeuren. Hugh zei dat het er ook niet toe deed, dat het meer om het gebaar ging.’ Weer sprongen de tranen in Jenny’s ogen. ‘Ach, ik mis hem wel, hoor. Hij was de enige die ervan wist, afgezien van mijn beste vriendin, Maddy.’

‘Zo te horen was hij heel aardig voor u,’ zei Jazz glimlachend.

‘Ja, dat was hij ook.’ Jenny knikte. ‘En hij heeft me iets nagelaten in zijn testament, de lieverd, al ben er nog steeds niet toe gekomen om naar Londen te gaan om te zien wat precies, vanwege alle toestanden op school.’

Jazz zweeg even voordat ze verderging. ‘Jenny, heb je gehoord aan wie Hugh de rest van zijn vermogen heeft nagelaten?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, geen idee.’

‘Nou, hij heeft het nagelaten aan Sebastian Frederiks.’

Jenny keek verbaasd. ‘Aan Sebastian? Wat gek. Ik herinner me dat Hugh zei dat hij nooit zo op hem gesteld was geweest, niet als volwassen man en niet toen hij nog klein was. Ze konden gewoon niet met elkaar door een deur. Maar op Fleat House vulden ze elkaar wel goed aan.’

‘Wat vindt u zelf van Sebastian, mevrouw Colman?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Ik geloof dat ik er net zo over denk als Hugh. Hij was als jongen altijd een beetje een pestkop en Hugh vond dat hij als huismeester te fysiek was. Aan de andere kant denk ik dat sommige van die jongens juist een wat steviger aanpak nodig hebben.’

‘Maar hebt u enig idee waarom Hugh alles heeft nagelaten aan een man die hij nooit echt aardig vond?’

Jenny schudde haar hoofd. ‘Geen flauw idee, inspecteur. Ik vind het ronduit vreemd, nu u het me toch vraagt, maar wie ben ik om dat te zeggen? Hugh had er ongetwijfeld zo zijn redenen voor. Hij overdacht alles altijd heel goed en deed nooit zomaar iets.’

‘Ja, van wat ik over hem gehoord heb, leek hij een heel voorzichtig iemand. Maar wat was het dat Hugh ertoe bracht zijn testament te veranderen ten gunste van Sebastian, vraag ik me af?’

‘Nou ja, zoals ik al zei, ik snap er helemaal niets van.’

‘Tenzij…’ Jazz wist dat ze haar woorden zorgvuldig moest kiezen. ‘Mevrouw Colman, wat nu als Hugh onlangs iets gezien had. Een… eigendom van iemand waardoor hij dacht dat hij uw geadopteerde kind had gevonden?’

‘Ik snap niet wat u bedoelt, inspecteur,’ zei Jenny verward. ‘Wat dan?’

‘De ring, mevrouw Colman,’ zei Jazz zacht.

‘Bedoelt u de ring die ik mijn baby heb meegegeven?’

‘Ja.’

Jenny was met stomheid geslagen en staarde Jazz aan.

‘Uw zoon werd veertig jaar geleden geboren, toch?’

‘Hij wordt dit jaar veertig,’ bevestigde Jenny.

‘In welke maand is hij geboren?’

‘In april. Op 4 april.’

‘Op 4 april?’ zei Jazz en ze fronste. ‘Weet u dat heel zeker?’

‘Ik wil niet onbeleefd zijn, inspecteur, maar dat is niet bepaald een datum die ik snel zou vergeten, denkt u ook niet?’

‘Nee, natuurlijk niet. Mevrouw Colman, heel erg bedankt voor uw hulp.’ Jazz stond op van de bank.

Jenny stond ook op en greep haar arm. ‘Alstublieft, inspecteur, u kunt me toch zo niet achterlaten? U weet wie mijn zoon is. Vertel het me alstublieft. Alstublieft!’

Jazz zag de wanhoop op haar gezicht. ‘Mevrouw Colman, het zou erg onverantwoord van me zijn om u iets te vertellen wat misschien niet waar is.’ Ze sprak zo zacht als ze kon. ‘Laat me eerst de feiten op een rijtje krijgen en ik beloof u dat ik het u dan als eerste zal vertellen. Want misschien is het allemaal maar gewoon een toeval.’

‘Dat Hugh een man van rond de juiste leeftijd heeft gezien die de ring droeg die ik hem gaf toen hij nog een baby was?’

‘Er zijn misschien veel meer van die ringen…’

‘Nee! Die ringen werden alleen gegeven aan directe leden van de familie Conaught. Ik weet nog dat Hugh me vertelde dat ze in die zin uniek waren.’

‘Maar dan nog kan iemand ze gekopieerd hebben,’ opperde Jazz.

‘Waarom zou iemand dat in vredesnaam willen doen? Het heeft toch verder voor een ander geen betekenis?’ Jenny schudde haar hoofd. ‘Nee, als Hugh iemand zou zien die die ring droeg, zou hij meteen zien of die echt was of niet. O, hemel.’ Jenny zakte onderuit in de stoel. ‘Ik weet wie het is, ik weet wie mijn zoon is. Dat is de reden waarom Hugh al zijn geld aan hem heeft nagelaten, hè? Omdat hij Corins zoon was. En die van mij. Zeg het me, alstublieft, is Sebastian Frederiks mijn kind?’

Jazz kon zien dat de hysterie toesloeg. Ze nam Jenny’s trillende handen in die van haar. ‘Ik weet het nog niet. Dat is het eerlijke antwoord. Ja, Sebastian draagt inderdaad een zegelring die identiek is aan de ring die Emily Conaught gisteravond droeg. En aangezien hij me vertelde dat zijn moeder een paar maanden geleden overleden is, zou het kunnen dat die de ring aan hem nagelaten heeft. En dat zou verklaren waarom hij hem pas onlangs is gaan dragen. En ja, het is vreemd dat Hugh zijn testament ten gunste van Sebastian heeft aangepast, maar we moeten geen dingen veronderstellen tot we onomstotelijk bewijs hebben.’

‘Maar dat kán toch helemaal niet?’ Jenny trok haar handen los. ‘Ik ken Sebastian al vanaf zijn dertiende, en ik heb nooit ook maar een seconde gedacht dat hij mijn…’ Ze beet op haar lip, want ze kreeg het woord haar mond niet uit. ‘Als iemand het zou moeten weten, dan ben ik het toch zeker?’

‘Hoe had u dat nou kunnen weten, mevrouw Colman? Neem het uzelf alsjeblieft niet kwalijk. Maar, luister, het goede nieuws is dat ik wel een manier heb om aan bewijs te komen: Lady Conaught heeft een lok van Corins haar bewaard. Die zat in zijn babyalbum. Als het overeenkomt met een monster van Sebastians haar, weten we honderd procent zeker of hij uw kind is.’

‘Dat heb ik zelf ook gedaan,’ mompelde Jenny.

‘Wat hebt u zelf ook gedaan?’

Jenny stond op en ging naar de lade van het dressoir. Ze voelde achterin en haalde er een smoezelige bruine envelop uit die ze aan Jazz overhandigde. ‘Hier. Kijk maar.’

Jazz haalde de inhoud uit de envelop. Er zat een kleinere envelop in en daarin zaten een lok witblond haar en een zwart-witfoto. De tranen sprongen in haar ogen toen ze de wazige omtrek van Jenny’s baby bestudeerde.

‘Hugh had me zijn fotocamera geleend, zodat ik een foto kon maken,’ verklaarde Jenny. ‘Ik moest snel zijn, dus het is een slechte foto. Ik weet nog dat ik mijn ogen uit mijn hoofd heb gehuild toen Hugh hem had laten ontwikkelen en aan me gaf, want je kunt hem bijna niet zien.’

‘En dit is het haar van uw kindje?’

‘Ja. Dat heb ik snel afgeknipt toen niemand keek.’

‘Jenny, zou ik dit mee mogen nemen? Want hoe meer genetisch materiaal de onderzoeker heeft om met elkaar te vergelijken, hoe groter de kans dat we het bewijs absoluut rond kunnen krijgen.’

‘Ja, als jullie er maar voorzichtig mee zijn.’

‘Dat komt goed. Bedankt.’ Jazz schoof de haarlok in een plastic hoesje en stak hem in haar zak. ‘Dan ga ik nu. Heel hartelijk dank voor uw hulp.’

Jazz verliet de zitkamer en liep naar de voordeur. Jenny liep met haar mee.

‘Het trieste is dat ik me al die jaren heb afgevraagd wat er met mijn jongen gebeurd is, waar hij zou zijn, wat voor een man hij geworden zou zijn, of hij ooit naar me op zoek zou gaan. En nu blijkt hij misschien iemand te zijn die onder mijn neus is opgegroeid, op wie ik als jongen niet zo dol was en als man al helemaal niet.’ Jenny slaakte een zucht. ‘Wat ironisch, hè?’

‘Laten we nou gewoon maar afwachten wat het lab…’

‘O jee!’ Jenny’s hand schoot plotseling naar haar mond.

‘Wat is er, mevrouw Colman?’ vroeg Jazz bezorgd.

‘Ik snap ineens waarom u zo geïnteresseerd bent in het feit dat Sebastian Corins zoon is. Dat is vanwege Charlie, hè? U denkt dat als Sebastian ontdekt had dat hij Corins zoon was, hij Charlie misschien uit de weg wilde ruimen en aanspraak wilde maken op…’

Er werd aangebeld.

‘Mijn hemel, wat een drukte ineens,’ zei Jenny terwijl ze opendeed. ‘Hoi, Maddy.’

Jazz stond oog in oog met de huismoeder van Fleat House. ‘Goedemorgen,’ zei ze, en ze wendde zich toen weer tot Jenny. ‘Ik ga ervandoor.’

‘Bedankt, inspecteur, laat het me weten, hè?’ vroeg Jenny. ‘Veel succes.’

De twee vrouwen keken Jazz na toen die het tuinpaadje af liep en uit het zicht verdween.

‘Kom je binnen, Maddy?’

‘Nee, ik was op weg naar school. Ik moest wat monsters afgeven bij de dokter in de stad voor een van de jongens. We denken dat hij misschien de ziekte van Pfeiffer heeft,’ verklaarde Maddy. ‘Gaat het goed met je, lieverd? Je ziet een beetje bleek.’

‘Niet zo verwonderlijk toch, met wat er allemaal op school gebeurt,’ verzuchtte Jenny. ‘Wacht even, dan pak ik mijn jas en dan loop ik met je mee.’

Twee minuten later verlieten ze de bungalow voor de korte wandeling naar de school.

‘Ik kwam alleen even langs om sorry te zeggen dat ik van de week moest afzeggen. Mijn auto staat in de garage, zoals ik al zei. Ik dacht dat we misschien volgende week naar de bioscoop kunnen gaan?’ zei Maddy.

‘Ja, leuk,’ zei Jenny automatisch, in gedachten nog steeds bij alles wat de inspecteur haar verteld had.

‘Ik weet alleen nog niet precies wanneer ik weer een vrije avond heb,’ voegde Maddy eraan toe.

‘Nee, nou ja, het is ook allemaal een beetje chaotisch nu, hè?’

‘Dat kun je wel zeggen. Al die jongens die van Fleat naar een ander huis overgebracht moeten worden. Ik hoop dat de politie het allemaal snel oplost en dat alles weer normaal wordt. Wat moest de inspecteur, trouwens?’

‘O, gewoon wat administratieve dingen. Niets belangrijks. Niemand schijnt te weten wat er aan de hand is,’ zei Jenny. ‘Zoveel ellende, dit semester. Het is niet goed voor de reputatie van de school.’

‘Nee, inderdaad, maar zolang meneer Jones niet strenger optreedt, zal er nooit iets verbeteren.’

‘Meneer Jones doet zijn best, hoor,’ verdedigde Jenny haar baas loyaal. ‘Hij heeft een heleboel mensen tevreden te houden. Het schoolbestuur, de ouders, de kinderen… Nu we het daar toch over hebben, ik heb Rory nog niet teruggezien op school.’

‘Nee. Ik betwijfel of die ooit nog terugkomt, vanwege wat hem allemaal is overkomen. Als ik zijn moeder was, zou ik hem ook veilig en wel thuishouden en hem niet uit het oog verliezen. Nu die mán er ook niet meer is, heeft ze verder niemand meer, en hij is een teer mannetje. Misschien is hij wel beter af op een gewone school.’

‘Ja.’ Jenny’s gedachten dwaalden af naar haar eigen zoon. ‘Misschien…’

‘Weet je zeker dat die inspecteur hier was voor een administratieve kwestie? Je lijkt een beetje afgeleid.’

‘O,’ zei Jenny geeuwend, ‘ik ben gewoon moe, dat is alles. Het valt niet mee om meneer Jones kalm te houden, met alles wat er aan de hand is. Maar…’ zei Jenny. ‘Er is iets waar ik het graag met je over zou willen hebben, Maddy.’ Ze bleven staan voor het hoofdgebouw.

‘O ja?’

‘Ja,’ zei Jenny, want ze wist dat ze zou ontploffen als ze met niemand kon delen wat de inspecteur gezegd had.

‘Luister, kom anders in de lunchpauze even bij me langs, als je tijd hebt,’ stelde Maddy voor. ‘Dan ben ik in de ziekenzaal, maar we kunnen wel even naar mijn appartement gaan voor een boterham en een kop koffie.’

‘Mag ik Fleat dan wel binnen?’ vroeg Jenny. ‘Ik dacht dat ze het afgesloten hebben.’

‘Overdag mag ik de ziekenzaal wel gewoon gebruiken. Ik zie je om één uur bij de achteringang, goed?’

‘Prima,’ zei Jenny, ‘want ik moet echt even met iemand praten. Bedankt, Maddy, dan zie ik je straks.’ Ze zwaaide naar haar vriendin en ging op weg naar de receptie.

29

Toen Jazz aankwam op het bureau in Foltesham, trof ze Miles en Issy diep in gesprek op de parkeerplaats.

‘Goeiemorgen, Jazz, ik ben net op weg naar Rory,’ zei Issy.

‘Mooi zo. Waar is Patrick?’

‘Die is binnen bij David Millar,’ antwoordde Miles.

Jazz fronste en vroeg zich af waarom hij zonder haar was begonnen met het verhoor. Ze wendde zich tot Miles. ‘Gisteravond nog iets interessants gevonden op het kantoor van Julian Forbes?’

‘Alleen dat de afspraak van zeven uur met ene meneer Smith was. Maar dat kan een valse naam zijn. In de agenda stond verder geen telefoonnummer of adres genoteerd. De secretaresse zei dat ze zich niet kon herinneren dat ze de oproep had aangenomen, maar ze was de week ervoor ziek geweest en was vervangen door een uitzendkracht. Ik heb het uitzendbureau gisteren nog geprobeerd te bellen, maar dat was al dicht. Ik heb hun cliëntenbestand bekeken en daar stonden honderdtweeëndertig Smiths in. Een speld in een hooiberg, mevrouw.’

‘En de computer van Forbes? Was daar iets te vinden?’

‘Een collega is bezig om daarin te komen. Het wachtwoord is een probleem, zoals gewoonlijk, maar hij denkt dat hij dat over een uur of wat wel gekraakt heeft. Ik ga naar de school om de mannen te spreken. Blijkbaar is de pers erop gedoken.’ Miles trok zijn wenkbrauwen op. ‘Ze weten nog niet wat er aan de hand is, maar we kunnen de waarheid niet lang meer voor ze verborgen houden. Ik zet Issy op weg daarheen af. Tot straks.’

Jazz voelde een hand op haar schouder. Het was Martin Chapman.

‘Ha, Jazz.’

‘Goeiemorgen, Martin.’

‘Tot later,’ zei Issy, en ze liep achter Miles aan naar zijn auto en legde onderweg haar hand op zijn rug.

‘Hebben die twee soms…’ Martin liet de vraag in de lucht hangen. ‘Toen ik gisteravond in het hotel bij ze aanschoof voor een cognacje, zaten ze ook al de hele tijd aan elkaar.’

‘Als goedgetrainde inspecteur zou ik uit het wederzijdse gedrag van de verdachten concluderen dat de kans daarop vrij groot is, ja,’ zei Jazz glimlachend. ‘Nog nieuws?’

‘Ik heb Patrick net de definitieve pathologische en forensische rapporten gegeven.’

‘Al iets gevonden?’ vroeg ze.

‘Ik laat de conclusies verder aan jou en Patrick over,’ antwoordde hij diplomatiek.

‘Hoe zit het met mijn dna-monsters?’

‘Daar is nog iemand mee bezig.’

‘Mooi zo.’ Jazz haalde een plastic zakje uit haar zak en overhandigde het aan Chapman. ‘Hier is nog een monster om te vergelijken met de rest. Deze is van “Baby X”. En minstens een van de andere monsters, of allebei, zouden hiermee overeen moeten komen.’

Chapman keek haar vragend aan. ‘Ik neem aan je deze hebt verkregen met de volledige medewerking van de eigenaar?’

‘Uiteraard.’

‘En die, eh…’ Chapman krabde aan zijn kin. ‘… haarborstel van gisteravond?’

‘Die niet, nee,’ gaf Jazz toe. ‘Die heb ik uit een weekendtas gestolen toen de eigenaar even niet keek.’

‘Dacht ik al,’ verzuchtte Chapman. ‘Dan heb je dus dna gestolen, wat een strafbaar feit is, en ik had moeten weigeren om het te verwerken.’

‘Martin, alsjeblieft. Er was geen andere manier. En ik kan niets bewijzen tot ik weet of er een match is.’

‘Oké, oké, omdat jij het bent… Maar als blijkt dat dit overtuigend bewijs is voor je zaak en je gaat over tot arrestatie, dan sta ik erop dat we zijn dna-profiel vastleggen volgens de gebruikelijke weg, en dat niemand weet dat je voorkennis had. Afgesproken?’

‘Uiteraard,’ stemde Jazz in. ‘En ik heb de uitslag dus echt heel dringend nodig.’

Chapman hief zijn handen ten hemel. ‘Jaja, ik snap het.’

‘Mooi. Sorry, en bedankt, Martin.’

‘Tot later.’

Chapman wandelde weg en Jazz ging het politiebureau binnen. Ze liep naar de verhoorkamer, wierp een blik door het raam en zag dat Patrick alleen was en dat hij zat te bellen op zijn mobieltje. Hij gebaarde dat ze binnen kon komen en dat hij bijna klaar was met zijn gesprek.

‘Ja, meneer, dat zal ik doen. Ik zie u later.’ Hij hing op en glimlachte naar Jazz. ‘Alles oké? Je ziet er moe uit.’

‘Niks aan de hand,’ antwoordde ze kortaf. ‘Ik hoor dat je David Millar al verhoord hebt.’

‘Klopt. Hij was gisteravond voldoende ontnuchterd om te praten, dus ik heb hem een paar uur aan de tand gevoeld, en toen ik de nieuwe informatie van Chapman heb gekregen, heb ik het vanmorgen nog eens geprobeerd.’

Jazz smeet haar tas op de tafel. ‘Patrick! We hadden afgesproken dat we hem samen zouden verhoren!’

‘Doe effe rustig, Jazz. Ik dacht dat ik je er een plezier mee zou doen. Je was gisteravond doodop. Je kon wel wat fatsoenlijke nachtrust gebruiken, dus ik wilde je niet storen en…’

‘Patrick! Dit is míjn zaak! Hoe haal je het in je hoofd om voor mij te beslissen wat ik wil!’

‘Luister, Jazz, wat maakt het nou uit wie hem verhoort? Het goede nieuws is dat we onze moordenaar achter slot en grendel hebben. Ik heb David Millar tien minuten geleden gearresteerd wegens de moorden op Charlie Cavendish en Julian Forbes.’

Jazz staarde Patrick aan met een mengeling van afschuw en ongeloof. ‘Wát heb je gedaan?’

‘Kom op, je hebt hem zelf een paar dagen geleden ook in de boeien geslagen.’

‘Helemaal niet! Ik heb hem verhoord toen hij zichzelf had aangegeven. Hij was hier uit vrije wil. Ik heb hem nooit gearresteerd.’

‘Nou, hij heeft me gisteravond verteld dat hij Charlie Cavendish vermoord heeft.’

Jazz zette haar handen op haar heupen en trok haar wenkbrauwen op. ‘Tuurlijk,’ zei ze. ‘Toen hij nog flink onder invloed was en jij hem onder druk hebt gezet, en…’

‘Vanmorgen is er nieuw bewijsmateriaal aan het licht gekomen. Chapman heeft vastgesteld dat Millars vingerafdrukken op de hutkoffer zaten waarin Forbes’ lichaam gevonden werd. Dat lijkt mij behoorlijk overtuigend.’ Patrick keek zelfvoldaan.

‘Niet als die koffer van zijn zoon is!’ riep ze. ‘Godallemachtig, dat is Róry’s hutkoffer! Dus het is volkomen logisch dat de vingerafdrukken van zijn vader, oftewel David Millar, daarop zitten! Het bewijst niets en het zou absoluut niet standhouden voor de rechter. Dat weet jij heel goed.’

Patrick zei niets. En ineens drong het tot Jazz door dat hij niet wist dat de hutkoffer van Rory was.

‘Dus…’ Jazz probeerde tot bedaren te komen. Ze beende op en neer voor Patricks bureau. ‘Heeft Millar ook de moord op Julian Forbes bekend?’

‘Nee, nog niet, maar kom op, hij gaf toe dat hij een week geleden nog tegen Julian gezegd heeft dat hij hem zou “vermoorden”…’

‘Als Julian ooit een vinger naar Rory zou uitsteken, wat nogal moeilijk was, want Julian had de jongen nog nooit ontmoet. Jezus, Patrick!’

Jazz zakte neer op een stoel. ‘Ik kan gewoon niet geloven dat je niet hebt gewacht tot ik er was voor je die arrestatie verrichte.’

‘Het spijt me, Jazz, echt, maar iedereen is erop gebrand dit zo snel mogelijk op te lossen. Ik heb de rector net gesproken, en die ik behoorlijk opgelucht dat er een arrestatie is verricht. Norton denkt dat we de media waarschijnlijk wel zoet kunnen houden en dat we het zonder veel ophef kunnen afhandelen door het af te doen als een geval van “huiselijk” geweld dat uit de hand is gelopen en…’

‘Je hebt niet bepaald stilgezeten, hè?’ Jazz stond weer op. ‘Dat je iedereen al op de hoogte hebt gebracht van je moordenaar, je trofee? En daar hebben we hoofdinspecteur Coughlin die de zaak van zijn onbekwame ex binnen een paar uur opgehelderd heeft…’

‘Nou, Jazz, laten we eerlijk zijn…’ Patrick leunde achterover in zijn stoel, zijn armen over elkaar geslagen. ‘… jij hebt altijd al een probleem met mij gehad op het werk. En nu ik promotie heb gemaakt…’

‘Pardon?’ Jazz leunde met haar armen gespreid over het bureau. ‘Daar heb ik nog nooit een probleem mee gehad! Nog nooit! Jij bent hier het probleem! Dat zei Norton zelfs!’

‘O ja? Nou, met mij heeft hij het er nooit over gehad, en, eerlijk is eerlijk, Jazz, als ik al een probleem heb, dan is het eerder dat Norton jou aanbidt en je altijd voortrekt…’ Patrick stond op en ze keken elkaar woest aan over het bureau.

‘Hoe dúrf je dat te zeggen! Hij heeft me op geen enkele manier bevoordeeld. Ik ben er gekomen door hard te werken en…’

‘Zo denkt de hele afdeling er anders niet over,’ zei Patrick met een grijns.

‘Klootzak!’ Ze kon zich niet beheersen en gaf Patrick een klap op zijn wang.

De gedeelde schok legde hun een verbijsterd zwijgen op.

‘Shit! Het spijt me,’ zei Jazz uiteindelijk terwijl Patrick zijn pijnlijke wang aanraakte. ‘Dat had ik niet moeten doen.’

Patrick haalde zijn schouders op. ‘Je had altijd al een zeldzaam opvliegend karakter. En ik begrijp wel dat je over je toeren bent, vanwege je vader, en zo.’

‘Nee, Patrick! Dit heeft niets te maken met dat ik “over mijn toeren” ben. Ik heb de leiding over deze operatie, en als er iemand een arrestatie zou verrichten, dan had ik dat moeten zijn. Het feit dat je me nog niet de kans gegeven hebt om Millar nog eens zelf te verhoren, zodat ik zelf de feiten heb kunnen vaststellen…’

‘Ga je gang, hoor.’ Patrick haalde zijn schouders op, terwijl hij zijn laptop pakte. ‘Hij is helemaal van jou. Norton heeft me gevraagd om nu meteen terug naar Londen te komen. Er is iets tussen gekomen. Dus van mij heb je geen last meer.’

Hij pakte zijn tas en zocht in zijn zak naar zijn autosleutels. Ze keek hem zwijgend maar ziedend van woede na toen hij naar de deur liep. Maar ineens bleef hij aarzelend staan en draaide zich om.

‘Luister, Jazz, er was voldoende bewijs om Millar te arresteren. En de tijd dringt. De media hebben er lucht van gekregen dat er iets niet in orde is daar op school. Ze zullen zich daar inmiddels als een troep gieren hebben verzameld.’

‘Dat zal best,’ zei ze, zich realiserend dat het zinloos was om hier nog verder strijd over te voeren.

Hij overhandigde haar een dossier. ‘Hier heb je het obductierapport en het forensisch rapport. Aan jou om een bekentenis uit hem te krijgen wat betreft de dood van Forbes, hoewel ik ervan uitga dat Millar die ook ten laste gelegd zal worden, zelfs als hij niet bekent. Hij zei dat hij de nacht dat Forbes is vermoord heeft doorgebracht op een bankje in het park ergens in Norwich.’

‘Bedankt.’ Ze nam het dossier van hem aan.

Patrick stak zijn hand uit om de deur open te duwen, maar trok hem weer terug en zei: ‘Luister, Jazz, uit wat er net gebeurde blijkt wel weer waarom ons huwelijk niet werkte, hè?’

‘O, dus jij denkt dat het feit dat je het met Chrissie hebt gedaan daar niets mee te maken had?’ antwoordde Jazz sarcastisch terwijl ze om het bureau heen liep en in de stoel onderuitzakte.

‘Nou, dat hielp ook niet, inderdaad,’ beaamde Patrick. ‘Wat ik wil zeggen, Jazz, is dat het die nacht zo heerlijk was. Toen was het alleen jij en ik.’

Jazz concentreerde zich op haar laptop, die ze uit haar tas haalde. Ze keek niet naar hem op terwijl ze sprak. ‘Patrick, die nacht lag mijn vader op sterven en toen kon ik niet helder nadenken. Jij en ik waren een vergissing, en het is mijn beurt om me te verontschuldigen. Het was fijn dat je er was. Maar het is voorbij. We zijn uit elkaar. Punt.’ Ze zuchtte vermoeid terwijl ze haar laptop opstartte. ‘Goeie terugreis naar Londen.’

‘Jazz, ik…’

Haar mobiel ging over. Ze negeerde Patrick en nam op.

‘Met Hunter.’

Uit haar ooghoek zag ze dat Patrick de kamer uit liep.

‘Hallo, mevrouw, met Roland.’

‘Roland, alles in orde?’

‘Ik dacht dat u misschien wel zou willen weten dat Frederiks ongeveer een uur geleden in zijn auto is weggereden. Een agent is hem gevolgd naar een cottage in Cley. Daar is hij twintig minuten binnengebleven, en toen is hij weer naar buiten gekomen en terug naar de school gereden. Hij is nu net weer aangekomen.’

‘Met wie had hij daar afgesproken?’

‘De agent zei dat Frederiks aanbelde en werd binnengelaten in de cottage, maar omdat die aan het eind van een smal doodlopend paadje lag, heeft hij niet kunnen zien wie het was. Hoe dan ook, ik zal u het adres geven.’

‘Mooi. Bedankt, Roland. Hoeveel mensen van de media hebben zich op dit moment bij de school verzameld?’

‘Ik zou zeggen een stuk of tien, maar u weet hoe dat gaat, er komen er steeds meer.’

‘Oké. Heb je Miles al gesproken?’

‘Hij staat vlak naast me, mevrouw.’

‘Wil je zeggen dat hij terug moet komen naar het bureau? Ik moet hem spreken.’

‘Prima, mevrouw.’

‘Bedankt, Roland. Ik kom straks naar de school. Maar voorlopig moet jij het fort zo goed mogelijk zien te bewaken.’

Jazz legde haar mobiel op het bureau neer en leunde achterover in de stoel om zich lui te rekken. De dag was nauwelijks begonnen en ze was al uitgeput. Maar ze was ongelofelijk opgelucht dat Patrick weer terug was naar Londen.

Ze veegde met haar hand door haar lange haar. Er was een telefoontje dat ze nu moest plegen, voor ze de moed zou verliezen. Haar hand zweefde boven de hoorn terwijl ze bedacht wat ze zou zeggen en ze zette zich schrap om Nortons nummer te draaien.

‘Goedemorgen, meneer, met Hunter.’

‘Hunter, gefeliciteerd! Coughlin vertelde me al van Millars arrestatie.’ Norton klonk joviaal. ‘Goed nieuws, toch?’

‘Ja, meneer.’ Jazz wist dat ze niet te afgunstig moest overkomen. ‘Maar hij heeft die arrestatie niet van tevoren met mij kortgesloten.’

‘Aha. Dus, Hunter, kom ter zake, alsjeblieft.’

‘Nou, meneer, ik ben er eigenlijk niet van overtuigd dat Millar de dader is. En tot ik dat wel ben, zou ik graag uw toestemming krijgen om andere lijnen van onderzoek te volgen.’

Het bleef even stil aan de andere kan van de lijn. ‘Coughlin zei dat er onomstotelijk forensisch bewijs was,’zei Norton. ‘Bovendien heeft Millar bekend dat hij Charlie Cavendish heeft omgebracht.’

‘Ik vrees dat ik het daar niet mee eens ben, meneer, al twijfel ik verder niet aan het oordeel van hoofdinspecteur Coughlin,’ voegde ze er snel aan toe. ‘Er was forensisch bewijs, ja, maar de betrouwbaarheid daarvan is twijfelachtig, als het gaat om een veroordeling. Omdat hij pas sinds gisteren op de zaak zat, was hoofdinspecteur Coughlin niet op de hoogte van alle feiten.’

‘Nou ja, feit is wel dat we momenteel een man in hechtenis hebben. Dus de leiding van de school zal een stuk geruster zijn, en mevrouw Millar en haar zoon ongetwijfeld ook,’ antwoordde Norton korzelig.

‘Ja, meneer. Ik ben er alleen niet helemaal van overtuigd dat het de juiste man is.’

‘Oké.’

Jazz kon Norton horen nadenken.

‘Ik zal het maar ronduit zeggen, Hunter,’ zei hij ten slotte. ‘Het is duidelijk dat het feit dat hoofdinspecteur Coughlin ineens opdook het je moeilijk gemaakt heeft. Dus ik wil heel zeker weten dat je het onderzoek alleen wilt doorzetten op basis van professionele redenen, en niet persoonlijke. Wie Millar heeft gearresteerd, is niet relevant als hij inderdaad de dader is.’

‘Daar ben ik me van bewust, meneer, en hoewel u misschien iets anders denkt, heeft dit niets te maken met een situatie tussen hoofdinspecteur Coughlin en mijzelf. Naar mijn professionele mening zijn er een aantal aanwijzingen waar ik nog achteraan moet. Ik geloof dat ik de integriteit van het korps in gevaar zou brengen als ik dat niet deed.’

Ze hoorde hem zuchten. ‘Goed dan. Maar ik wil dat Millar ondertussen in hechtenis blijft. Nog maximaal vierentwintig uur, en dan haal ik iedereen van de zaak af.’

‘Dank u, meneer. Ik stel het op prijs. Ik zal u bellen als ik nieuws heb.’

‘Doe dat, Hunter. Veel succes.’

‘Dank u, meneer.’

Jazz legde de hoorn opgelucht op de haak, blij dat dit gesprek achter de rug was. Ze leunde voorover en zette de geluidsopname aan om het verhoor van David Millar te beluisteren. Toen ze daarmee klaar was, vroeg ze de dienstdoende agent om Millar uit de cel te halen en naar boven te brengen.

Jazz bestudeerde hem toen hij tegenover haar ging zitten. Millar zag er vreselijk uit, zijn ogen bloeddoorlopen, zijn uitgemergelde gezicht grijs getint.

‘Hoe gaat het met u?’ vroeg ze.

‘Hoe gaat het überhaupt met iemand in mijn situatie?’ Hij haalde zijn schouders op.

‘Ik weet dat u al verhoord bent door mijn collega, dus ik zal geen dingen gaan herhalen, maar er zijn een paar vragen die ik u nog zou willen stellen.’

‘Gaat uw gang, inspecteur.’

‘U zegt dat u op dinsdagavond, de avond dat Julian Forbes vermoord werd, uw huis verliet en naar Foltesham bent gelopen en dat u van daaruit een taxi naar Norwich hebt genomen, waar u de hele avond in een pub vlak bij het winkelcentrum hebt zitten drinken.’

‘Dat klopt, ja.’

‘Kunt u zich herinneren welke pub dat was?’

David schudde zijn hoofd. ‘Het waren er een paar.’

‘Wat hebt u daarna gedaan?’

‘Toen ze me er rond sluitingstijd uit gooiden, heb ik een bankje opgezocht en daar ben ik in slaap gevallen.’

‘Hoe laat werd u weer wakker?’

‘Nog voor zonsopgang. Het sneeuwde, en ik was weer nuchter en had het ijskoud. Ik heb rondgelopen, op zoek naar een taxi, maar niemand wilde me naar Foltesham brengen vanwege het weer. Dus toen ben ik naar de Travelodge gegaan bij het station en daar heb ik een kamer genomen.’

‘Dat was op woensdagochtend?’

David krabde op zijn hoofd. ‘Ja, dat moet op woensdag geweest zijn. Ik heb het grootste deel van de dag geslapen en die avond ben ik weer naar de pub gegaan. Toen ben ik teruggegaan naar mijn kamer en ben ik weer gaan slapen, tot de politie op mijn deur bonsde en me hiernaartoe heeft gebracht.’

‘Dus in de nacht van de moord op Julian Forbes sliep u op een bankje ergens in Norwich?’

‘Ja.’

‘Meneer Millar,’ verzuchtte Jazz. ‘Realiseert u zich dat die informatie u niet helpt? Het is onwaarschijnlijk dat er iemand is die uw verhaal kan bevestigen.’

‘Dat weet ik,’ zei David en hij knikte. ‘Maar wat heeft het voor zin, zelfs als er iemand was die dat wel kon? Uw collega was er heilig van overtuigd dat ik nog tijd heb gehad om Julian Forbes om zeven uur in zijn kantoor te bezoeken, hem over te halen in zijn auto te stappen en onder bedreiging van een pistool of een mes naar St Stephen’s te laten rijden, hem om te leggen, en vervolgens weer op tijd naar Norwich terug te rijden voor een snelle borrel om dan in slaap te vallen op een bankje in het park. En vanmorgen vertelde hij me dat mijn vingerafdrukken op de hutkoffer zaten waarin Julian gevonden werd.’

‘Meneer Millar, het was de koffer van uw zoon. Het was Rory’s hutkoffer.’ Jazz benadrukte het feit in een poging om iets van strijdlust in de man te ontsteken.

‘Echt waar?’ David keek verbaasd. ‘Dat wist ik niet.’

‘Dus u hebt niet toegegeven dat u Julian Forbes vermoord hebt?’

‘Nee.’

‘U blijft bij die verklaring?’

‘Ja, natuurlijk!’

Jazz tikte met haar pen op het bureau. ‘Ik vraag het omdat u steeds weer een ander verhaal over de moord op Charlie Cavendish vertelt.’

‘Ik heb u gezegd, inspecteur, dat ik dat misschien gedaan zou kunnen hebben. Ik kan het me werkelijk niet herinneren.’

‘En dat hebt u ook tegen hoofdinspecteur Coughlin gezegd? Dat u het zich “niet kunt herinneren”?’

‘Ja.’

Jazz zweeg even. Toen knikte ze. ‘Oké, meneer Millar. Dank u.’

‘Was dat alles? Krijg ik geen derdegraadsverhoor van u, zoals van die andere inspecteur?’ David leek verbaasd.

‘Nee, dit was alles.’ Ze drukte op een zoemer en de agent kwam binnen. ‘Wilt u meneer Millar naar zijn cel terugbrengen?’

‘Goed, mevrouw.’

David stond op en zei toen tegen Jazz: ‘Ik begrijp het wel. Als ik heb toegegeven dat ik Charlie Cavendish gedood heb toen ik dronken was, waarom zou ik dan niet hetzelfde gedaan hebben met de vriend van mijn ex-vrouw? En misschien héb ik het ook wel gedaan. Ik was dinsdag verschrikkelijk dronken. En ik heb het perfecte motief. Julian was een zak en ik vond het een verschrikkelijk idee dat hij Rory zou opvoeden, en niet ik. Er zullen ongetwijfeld een paar getuigen zijn die me een paar dagen geleden midden in de stad tegen Julian hebben horen zeggen dat ik hem zou vermoorden.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Het ziet er niet best voor me uit, hè?’

‘We spreken elkaar nog.’ Jazz knikte, en keek hem na terwijl hij de kamer verliet.

‘Mevrouw, brigadier Miles staat buiten. Wilt u dat ik hem naar binnen stuur?’ vroeg de agent.

‘Graag, ja.’

Jazz zette haar mobiel uit toen Miles de ruimte binnenkwam.

‘U wilde dat ik kwam?’

‘Ja. Ga zitten, Miles, alsjeblieft.’ Jazz wees met haar pen naar een stoel. ‘Heb je al gehoord van de arrestatie van Millar?’ vroeg ze.

‘Ik hoorde het net van meneer Jones op school. Patrick heeft het me niet verteld. Ik stond nogal voor schut dat ik het niet wist,’ gaf Miles toe.

‘Geen commentaar.’ Jazz zuchtte. ‘Ik ga er verder geen woord aan vuilmaken. Waar het nu op neerkomt is dit: Patrick is op verzoek van Norton terug naar Londen, en Norton heeft ons nog vierentwintig uur gegeven voor verder onderzoek voor hij de zaak afsluit en Millar als de dader aanwijst. Dus ik wil jullie snel op de hoogte brengen van wat ik gisteren heb ontdekt. Ik weet niet precies waar het ons brengt. Maar als we de waarheid niet boven tafel krijgen, zelfs al zitten er grote gaten in Millars verklaring, dat denk ik dat het om hem wel degelijk voor beide moorden veroordeeld krijgt.’

‘Oké, mevrouw.’ Miles ging zitten. ‘Brand maar los.’

Tien minuten later kende Miles alle feiten. Hij wreef met zijn vingers geconcentreerd over zijn voorhoofd. ‘Dus wat u zegt is dat als Sebastian Frederiks ontdekt heeft dat hij de echte maar onwettige erfgenaam van het landgoed van de Conaughts is, hij Charlie misschien uit de weg geruimd heeft om de weg vrij te maken?’

‘Precies.’

‘Maar hoe zit het dan met Julian Forbes? Waarom zou Frederiks hem hebben willen vermoorden?’

‘Ze zaten samen op St Stephen’s. Dus ik vraag me af of daar ergens een verband is. Frederiks zei dat ze bevriend waren, en dat ze af en toe nog een borrel dronken.’ Ze sloeg met haar handpalmen op het bureaublad. ‘We moeten terug naar het verleden.’

‘Ja, mevrouw, ik denk dat u gelijk hebt,’ beaamde hij. ‘De enige gemene deler van alles wat er gebeurd is, is die school. Fleat House, om precies te zijn.’

‘Inderdaad,’ zei Jazz knikkend. ‘Ik wil meer weten over dat verhaal over die jongen die zich verhing in de kelder. Wie en wanneer was dat, en wat is er nou werkelijk gebeurd. Rory Millar werd daar een paar weken geleden een nacht opgesloten. Het kan toeval zijn, maar…’

‘We moeten een ouder personeelslid vinden dat het verhaal misschien kent.’

‘Precies,’ zei Jazz. ‘En degene die waarschijnlijk meer zal weten dan wie ook is Jenny Colman, de secretaresse van de rector. Die zit er al decennia. Arme vrouw. Ze leek niet al te blij toen ik haar vertelde dat Frederiks weleens haar verloren zoon zou kunnen zijn.’

‘Nee. Dat kan ik me indenken.’

‘Ik moet wachten op Martin Chapman en die dna-monsters. Als die een match opleveren, dan haal ik Frederiks op voor verhoor. Zo niet,’ verzuchtte Jazz, ‘dan wil ik nog steeds weten waar hij die ring vandaan heeft. Al heb ik wel een theorie…’ Jazz’ stem stierf weg terwijl ze nadacht. ‘Ja, dat moet het zijn.’

‘Ik volg u even niet, mevrouw.’

‘Sorry. Ik vertel het je later, als ik de theorie bevestigd heb.’

‘Oké. Tussen haakjes, mijn mannetje heeft toegang tot Julians computer. Ik ga dadelijk kijken of dat enig licht op de zaak werpt. Is het goed als ik daar hier mee aan de slag ga?’

‘Ga je gang. Ik ga bij Angelina Millar langs om te kijken hoe het met haar is en om te zien of ik nog wat meer te weten kan komen over haar overleden geliefde. Bel me als er nieuws is.’

‘Dat zal ik doen, mevrouw. En trouwens, Issy is er nog steeds van overtuigd dat Millar geen moordenaar is. Misschien dat dat u troost.’

‘Mooi. Je weet hoeveel waarde ik hecht aan haar mening. Hoe gaat het trouwens met haar?’ vroeg Jazz luchtig.

‘O…’ Miles knikte. ‘Prima. Yep. Gewoon goed.’

‘Hm… Voor iemand die een hekel heeft aan het platteland, lijkt ze hier nogal goed te kunnen wennen.’

Miles verschoof ongemakkelijk op zijn stoel en begon toen ergens anders over. ‘O, trouwens, mevrouw, Roland vroeg me u te vragen of u misschien naar de school kunt komen om een verklaring af te leggen? Het wemelt daar inmiddels van de journalisten. Ze gaan niet weg vóór we ze iets geven. En Jones wil het liefst nog gisteren van ze af.’

‘Zeg maar dat ik vanavond om zes uur een persconferentie hou. Vraag Jones om de zaal beschikbaar te stellen, zodat de pers daar zijn spullen kan opstellen. Hij zal nog even geduld moeten hebben, tot die tijd.’

‘Wilt u hun vertellen dat we David Millar gearresteerd en aangeklaagd hebben?’ vroeg Miles.

Jazz zuchtte. ‘Nee. Ik zal hun zeggen dat hij ons helpt met ons onderzoek. We hebben vierentwintig uur de tijd, meer niet, voor jij weer terug naar Londen moet en ik mijn rustige leventje hier weer oppak.’

‘U kunt het, mevrouw.’ Miles glimlachte.

‘Dank je. En dit gaat er alleen maar om ervoor te zorgen dat we de juiste persoon voor deze misdrijven arresteren. Oké?’ Jazz stond op en keek hem aan.

‘Ik weet het,’ knikte hij. ‘Dat was ook het enige waar ik aan dacht.’

‘Goed. Ik ga ervandoor. Laten we hopen dat Issy wonderen heeft verricht met Rory. Tot later.’

‘O, maar Issy kan van alles verrichten,’ mompelde Miles zachtjes terwijl hij Jazz nakeek.

‘Zorg nou maar dat je niet gekwetst raakt,’ mompelde Jazz als antwoord en ze trok de deur achter zich dicht.

30

Angelina zag er klein en breekbaar uit toen ze de deur opendeed. Alsof de gebeurtenissen van de afgelopen dagen haar hadden doen krimpen.

‘Hallo, Angelina. Hoe gaat het met je?’ vroeg Jazz terwijl ze met haar meeliep naar de keuken.

‘Wat denkt u?’ Angelina zakte op een stoel.

Jazz ging ook zitten. ‘Kan ik iets voor je doen?’

Angelina schudde haar hoofd en keek toen verdrietig naar haar op. ‘Julian weer tot leven wekken?’ Ze glimlachte flauwtjes. ‘Meer niet.’

Jazz reikte naar haar kleine, koude hand. ‘Ik vind het zo erg. We doen ons best om uit te zoeken wie dit Julian aangedaan heeft en waarom. En ik moet je waarschuwen, de pers is nu op de school afgekomen. Ze hebben er lucht van gekregen, zoals gewoonlijk. Ik heb nog geen verklaring afgelegd waarin ik Julian bij naam noem, maar als ik dat later vandaag doe, is het misschien het overwegen waard om tijdelijk ergens anders te verblijven. Ik ben bang dat ze hier komen aankloppen, en dat is wel het laatste waar jij en Rory nu op zitten te wachten.’

Angelina knikte. Ze luisterde nauwelijks.

‘En dan heb ik helaas nog een heel akelig verzoek. Ik moet je vragen om Julian formeel te komen identificeren.’

Angelina legde haar hoofd in haar handen. ‘O god, moet dat echt? Ik heb nog nooit een overledene gezien.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Ik geloof echt niet dat ik dat kan.’

‘Misschien kunnen we contact opnemen met zijn ouders? Ik neem aan dat je het hun al verteld hebt?’

‘Zijn moeder leeft niet meer, maar zijn vader is in het buitenland op vakantie, dus nee, die weet het nog niet. Ik kon moeilijk een voicemail voor hem achterlaten met de boodschap dat zijn zoon vermoord is,’ zei ze mistroostig. ‘Ik heb hem alleen gevraagd me terug te bellen.’

‘Dan ben ik bang dat jij het zult moeten doen. Ik ga met je mee.’

Angelina knikte. ‘Als het moet, dan moet het. Julian zou willen dat ik sterk ben…’ De tranen sprongen haar in de ogen. ‘Het zal helpen om het tot me door te laten dringen, het écht te maken. Want ik kan nog steeds niet geloven dat het werkelijk zo is.’

‘Nee. Natuurlijk niet,’ zei Jazz zachtjes. ‘Zal ik wat koffie voor ons zetten?’

‘Gaat uw gang.’ Angelina wuifde met haar arm in de richting van de Aga.

Jazz stond op en zette water op. ‘Hoe is het met Rory?’

Angelina knikte. ‘Prima. Het was wel heel fijn dat Issy er de afgelopen twee dagen was. Rory en zij kunnen het heel goed vinden. Mijn moeder komt vanmiddag, dus dat helpt ook.’

‘Ik zou je echt willen aanraden om hier weg te gaan, Angelina.’ Jazz schepte wat oploskoffie, heet water en melk in twee bekers en kieperde een theelepel suiker in die van Angelina. Ze liep ermee naar de tafel. ‘Probeer dit maar eens te drinken.’

‘Dank u wel. Nee, ik blijf hier, in ons – mijn – huis.’ Ze beet op haar lip. ‘Hebben jullie…’

‘Of we al iemand opgepakt hebben?’ Jazz nam een slok van haar koffie. ‘Tja, je ex-man zit momenteel in hechtenis en helpt ons met het onderzoek. Maar hij heeft de moord op Julian niet bekend.’

Angelina zei niets en staarde alleen maar in de ruimte.

‘Ik ben bang dat ik je wel een paar vragen moet stellen.’

‘Gaat uw gang.’ Angelina haalde lusteloos haar schouders op.

‘Weet je toevallig of Julian iemand kende die Smith kende? Privé of beroepsmatig?’

‘Dat zou best kunnen.’

‘Had hij hier thuis een adresboek liggen?’

‘Ja. Dat ligt in de lade in zijn werkkamer.’

‘Zou ik daar misschien even in mogen kijken?’

Angelina liep langzaam naar de werkkamer en kwam terug met een in leer gebonden adresboek. Ze overhandigde het aan Jazz.

‘Dank je wel. Over mensen gesproken die hij kende, heeft Julian ooit aan je verteld dat hij Sebastian Frederiks kende?’

‘Niet echt, nee.’

‘Ze zaten samen op school.’

‘Ja, dat heb ik gehoord. Maar niet in hetzelfde jaar.’ Angelina keek Jazz met doffe ogen aan. ‘Hoezo?’

‘Zomaar.’ Jazz veranderde van onderwerp. ‘Dus Julian heeft zich de afgelopen weken volkomen normaal gedragen? Je kunt je niks ongebruikelijks herinneren?’

Angelina schudde haar hoofd. ‘Nee. Hij was heel gelukkig. Het werk liep goed, we waren samen…’

‘Dus er was niets wat hem zorgen leek te baren? Los van dat hij Rory zou ontmoeten en alles wat dat met zich meebracht?’

‘Nee, hoewel, nu u over Rory begint…’ Angelina fronste. ‘Ik bedenk ineens iets.’

‘Wat dan?’

‘Het is waarschijnlijk niets, maar afgelopen zaterdag ben ik met Julian naar school gegaan om Rory te zien, want die lag op de ziekenzaal. Ik ben naar binnen gegaan en Julian bleef wachten in de auto. Toen ik terugkwam, gedroeg Julian zich vreemd, dat herinner ik me wel. Hij wilde zo snel mogelijk weg. En de volgende dag, toen Rory vermist werd, weigerde Julian met me mee terug te gaan naar school om te helpen hem te zoeken. We hebben er nog ruzie over gemaakt. Ik had het gevoel dat Julian me niet steunde.’

‘Dat snap ik, ja,’ zei Jazz meelevend. ‘Heb je hem gevraagd waarom niet?’

‘Ja, natuurlijk,’ zei Angelina. ‘Maar hij gaf geen antwoord. Hij keek…’ Angelina bleef even stil en zocht naar het juiste woord. ‘… bang, denk ik. Ik herinner me nog dat ik dacht dat het leek alsof hij een geest had gezien toen ik weer in de auto ging zitten. Hij zag lijkbleek.’

‘Zou hij misschien iemand gezien hebben die hij niet wilde zien toen hij op je stond te wachten? Het was tenslotte zijn oude school.’

‘Zou kunnen.’ Angelina haalde haar schouders op. ‘Hij heeft er niets van gezegd, en we kunnen het hem niet meer vragen.’

Jazz’ mobiel ging over.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei ze terwijl ze opnam. ‘Met Hunter.’

‘Met Martin Chapman. Ik heb de resultaten van die monsters die je me hebt gegeven.’

‘Kan ik je over vijf minuten terugbellen, Martin?’

‘Tuurlijk.’

Jazz hing weer op. ‘Ik moet gaan, maar wat je me net hebt verteld is heel interessant. Als ik vanmiddag terugkom, rond drie uur, dan kan ik met je langs het mortuarium gaan en misschien kunnen we dan nog wat praten. Ik ga nog even naar boven, naar Issy, goed? Blijf maar zitten, ik laat mezelf zo wel uit.’

Angelina knikte. ‘Dank u, inspecteur.’

Jazz liep de trap op en riep Issy’s naam. Die kwam een van de slaapkamers uit lopen.

‘Is het al gelukt?’ fluisterde Jazz.

‘We komen er wel, maar het gaat langzaam. Ik zal hem vertellen dat papa weer in een cel zit. Misschien dat dat op zijn geweten werkt.’

‘Wil je dat ik met hem praat?’

‘Nee, nog niet. Die jongen is doodsbang en ik weet nog niet zeker waarom. Laat hem nog maar even aan mij over.’

‘Oké, maar de tijd begint te dringen. En ik moet rennen. We houden contact, ja?’

‘Komt goed.’

Jazz vloog de trap weer af en liep snel naar haar auto, terwijl ze Martin terugbelde.

‘Martin. Wat heb je voor nieuws?’ Haar hart bonsde.

‘Ten eerste, dat monster uit de haarborstel komt niet overeen met een van de andere haarmonsters die je me gaf.’

De moed zonk Jazz in de schoenen. ‘Shit!’

‘Sorry, Jazz. Maar de andere twee monsters zijn wel een match. “Baby X” is een directe verwante van “monster A”.’

‘Oké. Bedankt, Martin.’ Jazz beet teleurgesteld op haar lip.

‘Maar luister, de laborant heeft iets interessants gevonden. Hij is nu nog bezig met een extra check, maar als we het zeker weten, bel ik je weer.’

‘Kun je me niet alvast vertellen wat het is?’

‘Niet voordat we het nog eens gecontroleerd hebben. Geduld, alsjeblieft.’

‘Ja, tuurlijk, Martin, sorry. Ik spreek je later.’ Jazz sloeg op haar stuur. ‘Verdomme!’

Ze belde naar de receptie van de school. Jenny Colman nam op.

‘Mevrouw Colman, met inspecteur Hunter. Ik dacht dat u wel zo snel mogelijk de uitslag zou willen weten.’

‘Ja, graag.’ Jenny klonk gespannen en vol verwachting.

‘Het dna van Sebastian komt niet overeen met dat van Corin, en ook niet met het haarmonster dat u hebt gegeven. Dat wil zeggen dat hij niet uw zoon is.’

Jenny slaakte een zucht van opluchting. ‘O, hemel! Ik heb hier wel van geleerd dat het misschien beter is om het niet te weten.’

‘Ja. Het spijt me dat ik u die onzekerheid heb bezorgd, mevrouw Colman. Nog even snel een vraagje. Kunt u zich een leerling herinneren die Julian Forbes heette?’

Het bleef even stil. ‘Julian Forbes? Waarom vraagt u dat?’

‘Ik vroeg me gewoon af of u zich hem kon herinneren. Hij is de partner van Angelina Millar, Rory’s moeder.’

‘Echt? Dat wist ik helemaal niet.’

‘Kunt u zich hem dan nog herinneren?’

‘Ik… nou ja, ik weet wel wie het is, maar ik kende hem niet goed.’

Jazz kon de terughoudendheid in Jenny’s stem horen.

‘En nog één ding, weet u iets van het verhaal dat in de school de ronde schijnt te doen over de jongen die in de kelder gevonden werd en zich daar had verhangen?’

‘Nee… ik… niet echt, nee,’ antwoordde Jenny schichtig.

‘Weet u het zeker?’

‘Ja. Ik bedoel, het is inderdaad gebeurd, maar ik weet er eigenlijk niet veel van.’

‘Is het gebeurd toen u al op school werkte?’

‘Ja, maar… inspecteur Hunter, het is niet aan mij om dat aan u te vertellen. Meneer Jones weet er veel meer van dan ik.’

‘Het was toch zelfmoord, hè?’

‘Ja.’

‘Kunt u zich de naam van de jongen herinneren?’

Er viel een stilte op de lijn. Toen zei Jenny schoorvoetend: ‘Hij heette Jamie.’

‘Achternaam?’ vroeg Jazz.

‘Inspecteur, ik denk echt dat u dit aan meneer Jones moet vragen. Ik eh… wil er liever niet over praten.’

Jazz had wel door dat dit niet opschoot. ‘Bedankt voor uw hulp, mevrouw Colman. Wilt u tegen meneer Jones zeggen dat ik eraan kom en dat ik hem dan meteen wil spreken?’

‘Dat zal ik doen, inspecteur. Mijn telefoon rinkelt al de hele dag. Bedankt voor uw telefoontje. Tot ziens.’

Jenny legde de telefoon neer en staarde voor zich uit. Waarom had het verleden nu weer de kop opgestoken? En waarom was de inspecteur geïnteresseerd in wat er al die jaren geleden gebeurd was? Om nog maar te zwijgen over Julian Forbes…

Wist ze wat er gebeurd was?

Jenny schoof ongemakkelijk in haar stoel. Had ze Jamies naam niet mogen noemen? Jawel toch? Het was toch zeker publiekelijk bekend wat er was gebeurd…

Maar toch, het was niet aan haar om het te vertellen.

De gordijnen op de benedenverdieping van het kleine huisje zaten nog dicht toen Jazz parkeerde. Ze klopte een paar keer aan, maar er kwam geen reactie, tot ze eindelijk binnen iets hoorde bewegen.

‘Wie is daar?’ vroeg een bekende stem.

Toen ze die hoorde, werd Jazz’ theorie bevestigd.

‘Inspecteur Hunter. Kan ik u even spreken, mevrouw Cavendish?’

De deur werd van het slot gehaald en Adele Cavendish verscheen in de deuropening.

‘Hoe wist u dat ik hier was?’

‘Ik zag u een paar dagen geleden hier in Cley, in de hoofdstraat. U was uw boodschappen uit de auto aan het laden. Mag ik binnenkomen?’

Adele stemde met tegenzin toe en nam Jazz mee naar een kleine maar gezellige zitkamer.

‘En…’ Adele maakte geen aanstalten om Jazz een zitplaats aan te bieden. ‘Hebt u nieuws over Charlie?’

‘Nee, al hoop ik dat het niet lang meer duurt. Maar dat is niet de reden waarom ik hier nu ben.’

Adele sloeg haar armen defensief over elkaar. ‘Nou ja, als u hier niet bent voor Charlie, wat wilt u dan van me?’

‘Ik ben hier, mevrouw Cavendish, omdat ik graag wil dat u me vertelt over uw relatie met Sebastian Frederiks.’

Adele Cavendish bracht een hand naar haar voorhoofd en zuchtte diep.

‘O god. Sebastian zei al dat het uiteindelijk toch uit zou komen.’ Toen keek ze op naar Jazz met een mengeling van bewondering en afschuw. ‘Hoe weet u het?’

‘Dat doet er niet echt toe, mevrouw Cavendish. En echt, uw privéleven is mijn zaak verder niet. Maar u begrijpt vast wel dat het nalatig van me zou zijn om geen onderzoek te doen naar een relatie tussen de moeder van een slachtoffer en zijn huismeester. Zullen we gaan zitten?’ opperde Jazz.

‘Ja, natuurlijk.’ Adele streek neer op de armleuning van de bank en Jazz zonk in een oude, met chintz beklede stoel.

‘Vertelt u maar, mevrouw Cavendish.’

Adele haalde diep adem. ‘Het begon eigenlijk heel langzaam. Ik leerde Sebastian kennen omdat hij Charlies huismeester was. Charlie zat altijd wel om de een of andere reden in de problemen, en in het eerste jaar moest Sebastian mij dus vaker bellen dan andere ouders.’

‘Vond hij Charlie aardig?’

‘Nou ja, wat misschien belangrijker was, hij begreep hem. Hij wist, kort gezegd, precies hoe hij met hem om moest gaan, iets wat Charlies eigen vader nooit is gelukt.’

‘Wanneer begon uw relatie met meneer Frederiks te veranderen?’

Adele bloosde. ‘Hij had de jongens meegenomen voor een zeilweekend op Rutland Water, vlak bij waar ik woonde. William was er niet en ik stelde Charlie voor dat hij met zijn acht vrienden op zaterdagavond kon komen eten. Sebastian kwam ook. Ze hadden een fantastische dag op het water gehad en waren allemaal zo vrolijk… Ik had in tijden niet zoveel plezier gehad.’ Adele glimlachte ironisch. ‘Ik ben niet zo tuttig als ik eruitzie, inspecteur, maar je voegt je naar je manier van leven en je echtgenoot.’

Jazz knikte instemmend. Daar wist ze alles van.

‘Hoe dan ook, we dronken allemaal iets te veel, denk ik. En Sebastian maakte me aan het lachen – hij kan heel geestig zijn als hij dat wil. Ik was de keuken aan het opruimen terwijl de jongens in de televisiekamer naar een dvd keken toen Sebastian binnenkwam om me te helpen. We kletsten wat en… ik realiseerde me dat hij echt naar me lúísterde.’ Ze glimlachte liefdevol. ‘Hij leek geïnteresseerd in wat ik te zeggen had. Dus toen het tijd was om de jongens terug te brengen naar de bed and breakfast waar ze verbleven, stelde Sebastian voor dat we ons gesprek een keer zouden voortzetten tijdens een etentje, om me te bedanken voor mijn gastvrijheid aan hem en de jongens. Ik ging ervan uit dat hij gewoon beleefd was. Hij is immers zeven jaar jonger dan ik.’

‘En toen belde hij?’ vroeg Jazz.

‘Ja, hij belde me, een dag of drie dagen later. Hij stelde voor om te gaan lunchen, want gezien de omstandigheden leek hem dat gepaster. Ik had dit huisje net gekocht, want dan kon ik ergens blijven slapen als ik Norfolk bezocht om bij Charlies rugbywedstrijden en andere schoolevenementen te gaan kijken. Ik slaap niet graag in mijn ouderlijk huis – het is er net een mortuarium, zo koud. Dus was ik vrij vaak hier in Norfolk.’

Jazz draaide er niet omheen. ‘Dus jullie werden geliefden?’

‘Niet meteen, inspecteur.’ Adele bloosde. ‘We waren eerst een hele poos vrienden. Vergeet niet dat hij Charlies huismeester was en ik was getrouwd, dus dat was bepaald niet zoals het hoort. Ik vond hem een aantrekkelijke man. Sterker nog, ik geloof dat ik een beetje verliefd op hem was, maar ik heb nooit een seconde gedacht dat het wederzijds kon zijn. Maar op een dag vertelde hij me dat hij ook verliefd op mij was.’

‘Hoelang is dat geleden?’

‘Twee jaar geleden.’ Adele zuchtte. ‘Het was duidelijk dat er geen andere keus was dan onze relatie geheim te houden zolang Charlie nog leerling op de school was. Maar we hadden afgesproken dat zodra Charlie van school ging, er niets was wat ons tegenhield om samen te zijn. Sebastian zou op zoek gaan naar een andere baan en ik zou dan bij William weggaan. We waren van plan samen een nieuwe start te maken.’

‘U wilde de rest van uw leven met hem doorbrengen?’

‘Ja.’ Adele knikte. ‘We houden van dezelfde dingen, ziet u. We zijn allebei buitenmensen, sportief. U ziet het misschien niet aan me af, maar ik was in mijn tijd een heel sterke korfbalster. Vroeger reed ik ook paard en ik zwom en…’ Adeles stem stokte even. ‘William was tot in zijn vezels een stadsjongen. Zijn idee van een dag op het platteland was om de dichtstbijzijnde schilderachtige pub op te zoeken en de zondagskranten te lezen. De dood van Charlie heeft de situatie in een stroomversnelling gebracht. Ik ben een paar dagen geleden bij William weggegaan. We gaan scheiden.’ Adele haalde haar schouders op. ‘Het was eigenlijk heel eenvoudig. Er was niets meer om voor te blijven.’

‘Ik waardeer uw openhartigheid, mevrouw Cavendish,’ zei Jazz. ‘Hebt u Sebastian misschien ooit een persoonlijk bezit van uzelf gegeven, als… teken van uw genegenheid. Een sieraad, bijvoorbeeld?’

Adele keek verbaasd. ‘Ja, dat klopt. Ik heb hem mijn zegelring gegeven, die met mijn familiewapen. En hij gaf mij dit.’ Adele stak de ringvinger van haar linkerhand uit en toonde Jazz een heel mooie Russische trouwring. ‘Sebastian kon de ring natuurlijk niet dragen in het bijzijn van Charlie. Hij bewaarde hem in een la in zijn bureau en droeg hem als we samen waren.’

‘Hij draagt hem inmiddels wel. Ik heb hem gezien,’ bevestigde Jazz. ‘Hoelang is het geleden dat u hem de ring hebt gegeven?’

‘Ergens begin november, geloof ik.’ Ze wreef over haar hals, alsof ze de spanning eruit wilde masseren. ‘Goh, wat lijkt dat lang geleden. Vóór mijn zoon stierf. Toen het leven nog betrekkelijk normaal was.’ Ze schudde haar hoofd. ‘U kunt zich wel voorstellen hoe moeilijk het sindsdien voor ons allebei geweest is.’

‘In welke zin?’ moedigde Jazz aan.

Adele fronste. ‘Dat hoeft u toch zeker niet te vragen, inspecteur? Mijn zoon is overleden terwijl hij aan de zorg van Sebastian was toevertrouwd. Dus dat lijkt me duidelijk. Hij gaat heel erg gebukt onder schuldgevoelens.’

‘Maar… Sebastian was er op dat moment niet,’ zei Jazz langzaam. ‘Hij was afwezig op de avond dat Charlie overleed, en hij wil niet zeggen waar hij was.’

‘Precies.’ Adele zat kaarsrecht, en staarde Jazz aan. Toen legde ze haar hoofd in haar handen en wiegde heen en weer. ‘Snapt u dan niet dat dat het des te vreselijker maakt?’

‘Wat precies?’ vroeg Jazz zachtjes, ook al wist ze het al.

Adele haalde haar handen voor haar gezicht weg en haar pijn werd zichtbaar. ‘Het feit dat de man die mijn zoon had moeten beschermen hier was toen hij werd vermoord… bij míj…’

Miles zat nog steeds aan haar bureau toen Jazz weer terugkwam op het politiebureau in Foltesham.

Ze deed zo beknopt mogelijk verslag van haar gesprek met Adele.

‘Dat verklaart volgens mij waarom Hugh dacht dat hij Corins verloren zoon was. Hugh ontdekte dat Sebastian de ring droeg die Adele hem vorig jaar november had gegeven. Sebastian is van dezelfde leeftijd als Jenny’s zoon geweest zou zijn. En bovendien wist Hugh dat Frederiks in Norfolk was opgevoed. En niet te vergeten, hij heeft blond haar en blauwe ogen, net als Corin had,’ voegde Jazz eraan toe.

‘Ja, mevrouw, maar wat hebben we aan deze kennis?’

‘Nou, het is te betwijfelen of Frederiks enig idee had waarom Hugh hem het geld had nagelaten.’ Jazz wreef nadenkend over haar neus. ‘Want als hij dat wel had, dan zou hij de pijnlijke conclusie hebben moeten trekken dat hij in feite een verhouding met zijn tante heeft.’

Miles trok een gezicht. ‘Yep. Da’s een goeie. Tenzij Frederiks en moeder Cavendish dit natuurlijk allemaal samen bekokstoofd hebben.’

‘Kom nou toch, Miles! Je gelooft toch niet echt dat Adele een complot zou beramen om haar eigen zoon te vermoorden?’ Jazz schudde haar hoofd. ‘Dat lijkt me zeer onwaarschijnlijk. Adele was stapelgek op Charlie. Maar ik snap nu tenminste wel waarom Frederiks een oogje dichtkneep wat Charlie en zijn wangedrag ten opzichte van de jongere jongens betrof. Hij wilde dat Charlie hem aardig vond omdat hij op een dag zijn stiefvader zou zijn. Nee,’ verzuchtte ze, ‘ik ben bang dat we Frederiks wel kunnen uitsluiten…’

‘Dus dan zijn we weer terug bij af…’

‘Ik ga zo weer naar de school om met meneer Jones te praten over de jongen die in de kelder gestorven is,’ ging Jazz verder. ‘Jenny Colman zei dat hij Jamie heette, maar ze was erg terughoudend. Ik wil het hele verhaal weten. Mijn instinct zegt me dat het iets te maken heeft met wat er toen is gebeurd.’

‘Ik ga verder met de computer van Forbes. Ik heb zijn zakelijke dossiers, maar het is me helaas niet gelukt om ook maar iets over die Smith te vinden. Ik ga nu aan zijn privébestanden beginnen,’ zei Miles.

‘Prima. Ik ga ook nog met Frederiks praten en eens zien wat die te vertellen heeft over die jongen die zich in de kelder verhing. En ik zal hem nog eens vragen naar Julian Forbes. Tot later.’

‘Veel succes, mevrouw.’ Miles geeuwde – het was een latertje geworden, vannacht – en richtte toen zijn aandacht weer op Forbes’ laptop en probeerde zich te concentreren op zijn werk.

31

Issy keek naar Rory, die een sneeuwklokje aan het schetsen was dat in een vaasje op zijn bureau stond.

‘Je kunt heel goed tekenen.’

‘Bedankt,’ zei Rory, terwijl hij zich op zijn tekening concentreerde.

‘Trouwens, papa zit weer in de cel in Foltesham,’ zei Issy langs haar neus weg.

Rory’s potlood aarzelde slechts een seconde. ‘O ja?’

‘Ja. Ze schijnen te denken dat hij ook nog iemand anders vermoord heeft.’

Rory’s potlood bleef nu in de lucht hangen. Met een geschokt gezicht draaide hij zich om naar Issy. ‘Wat?’

Issy knikte. ‘Het is echt waar, helaas.’

‘Maar…’ Rory schudde zijn hoofd. ‘Dat kan helemaal niet.’

‘Waarom niet? Als hij zegt dat hij Charlie gedood heeft, waarom zouden ze dan niet kunnen denken dat hij ook nog iemand anders omgebracht heeft?’

‘Omdat… omdat…’

Issy legde haar handen op Rory’s smalle schouders om hem te troosten. ‘Ik snap het, kindje. Het moet zo moeilijk voor je zijn.’

‘Nee.’ Rory schudde zijn hoofd. ‘Voor míj is het niet moeilijk.’

Ze voelde zijn schouders schokken onder haar handen, keek omlaag en zag dat hij huilde. ‘Ach, schat, dat is het wel, natuurlijk is het voor jou ook moeilijk. Kom hier.’ Ze knielde bij zijn stoel neer en sloeg haar armen om hem heen. Hij snikte tegen haar schouder terwijl ze hem over zijn haar streelde. ‘Huil maar eens goed uit. Dat lucht op.’

Rory tilde zijn hoofd op zodat hij haar in de ogen kon kijken. ‘Nee, dat lucht helemaal niet op. Want dit is allemaal mijn schuld.’

‘Welnee, kindje. Je had toch nooit kunnen denken dat je vader Charlie zou vermoorden toen je hem vertelde dat die je zo pestte? Je moet jezelf niet de schuld geven. Híj heeft die beslissing genomen, niet jij, en jij bent niet verantwoordelijk voor zijn daden, echt niet.’

‘Maar dat ben ik wél, Issy, dat ben ik wel.’

‘Waarom dan, Rory?’ vroeg ze met klem. ‘Vertel me dan waarom?’

‘Omdat… omdat…’ Rory legde zijn hoofd op Issy’s knie en sloot zijn ogen met een zucht. ‘Papa heeft Charlie niet vermoord. Ik heb het gedaan.’

‘Jenny.’ Robert Jones stak zijn grauwe gezicht om de hoek van zijn kantoor. ‘Zou je misschien wat koffie kunnen brengen?’

‘Natuurlijk, meneer Jones. Geen probleem.’

Jenny ging naar het kleine keukentje en zette de waterkoker aan. Ze was doodmoe. De telefoon had de hele ochtend roodgloeiend gestaan, omdat de pers lucht had gekregen van het feit dat er iets gaande was in Fleat House. Om nog te zwijgen van de emotionele rollercoaster in haar éígen leven… Jenny zette een kopje, melk en suiker op een dienblad en bracht dat naar het kantoor van meneer Jones.

‘Dank je, Jenny.’ Robert Jones deed wat melk en een theelepel suiker in het kopje, pakte het op en begon luidruchtig te slurpen. ‘Lukt het allemaal een beetje?’

‘Nog net. Maar ik weet niet wat ik tegen al die journalisten moet zeggen. Weet u zelf al wat er aan de hand is?’

Hij zette het koffiekopje neer en zuchtte. ‘Ja, ik vrees van wel. Er is weer een dode gevonden.’

‘Alweer een sterfgeval? O, meneer Jones!’

Robert Jones zuchtte en schudde zijn hoofd vermoeid. ‘Ach, ik kan het je nu net zo goed vertellen. Over een paar uur weet de hele wereld het. Gisteren is het lichaam van een man gevonden in een hutkoffer in de kelder van Fleat House. En het was meteen duidelijk dat hij vermoord was.’

Jenny sloeg een hand voor haar mond. ‘Meneer Jones, o, mijn hemel! Weten ze wie hij was?’

‘Hij werd geïdentificeerd als Julian Forbes, een voormalig leerling van de school.’

Jenny opende haar mond om iets te zeggen, maar er kwam niets uit.

‘Heb jij Julian nog gekend van toen hij hier op school zat?’ vroeg hij.

Ze knikte als verdoofd.

‘Het schijnt dat hij samenwoonde met Angelina Millar, de moeder van Rory Millar.’

Jenny hoorde de telefoon in de andere kamer overgaan. Toen ze haar stem weer gevonden had, zei ze: ‘Neem me niet kwalijk, meneer Jones, ik moet opnemen.’

‘Natuurlijk. En geen woord tegen wie dan ook. Inspecteur Hunter komt straks een persconferentie geven. Dan zullen we wel meer te horen krijgen.’

Jenny had het benauwd toen ze terugliep naar haar receptie. Toen ze het telefoongesprek afgehandeld had, legde ze de hoorn neer en staarde even voor zich uit.

Een paar minuten later stond ze op en ging weer naar het kantoor van meneer Jones.

‘Sorry, meneer Jones. Ik… zei u nou dat tot nu toe nog niemand wist dat Julian dood was?’

‘Niemand, behalve ikzelf, de politie, Sebastian Frederiks en Bob, die hem vond, die arme kerel.’

‘En dat weet u heel zeker?’

‘Volkomen zeker. We kregen allemaal in niet mis te verstane bewoordingen van de politie te horen dat we onze mond moesten houden. Hoezo?’

Jenny schudde haar hoofd. ‘O, niks.’ Ze forceerde een glimlach en liep terug naar haar bureau.

Haar hoofd liep over van de gedachten… gedachten die ze niet kon verwerken, al waren ze nog zo…

‘Hou op!’ maande ze zichzelf. ‘Je laat je meeslepen door je verbeelding.’

Maar er was één ding dat ze niet snapte, al deed ze nog zo haar best.

‘Hallo, mevrouw Colman, hoe gaat het?’

Jenny keek op en zag inspecteur Hunter voor haar bureau staan.

‘O ja, eh… goed.’

‘Mooi… mooi.’ Inspecteur Hunter leek al even verstrooid als Jenny zelf. Ze wees naar het kantoor van meneer Jones. ‘Is hij er?’

‘Ja.’

‘Bedankt, mevrouw Colman.’ De inspecteur glimlachte en liep door naar het kantoor van de rector.

‘Inspecteur Hunter?’

De inspecteur bleef staan en draaide zich om. ‘Ja?’

‘Ik… nou, het zit zo…’

‘Wat is er, mevrouw Colman?’

De woorden wilden niet over haar lippen komen. Ze wist niet hoe ze het moest zeggen. Want wat als ze zich vergiste?

‘Nee, niks.’ Jenny schudde haar hoofd. ‘Er is niks.’

De inspecteur staarde haar aan. ‘Weet u het zeker?’

Jenny knikte. ‘Ja. Het is alleen dat…’ Ze beet op haar lip. De inspecteur was zo knap en zo vriendelijk. Jenny wilde haar graag in vertrouwen nemen. ‘Ik wil niemand in de problemen brengen.’

‘Laten we anders even praten als ik meneer Jones gesproken heb?

‘Over twintig minuten heb ik lunchpauze en dan ga ik naar mijn vriendin.’

‘Nou, dan moet ik dus niet te lang binnenblijven…’ Jazz wees naar het kantoor van de rector. ‘… als we nog even rustig willen praten. En mevrouw Colman, alles wat wat u tegen me zegt, is vertrouwelijk, dat weet u. En als er iets is wat u…’

‘Inspecteur Hunter! Daar bent u eindelijk!’ Robert Jones verscheen in zijn deuropening. ‘Het wemelt hier van de media. Ik heb geen flauw idee wat ik tegen ze moet zeggen en…’

De inspecteur wendde zich tot meneer Jones. ‘Dan gaan we het daar nu even over hebben. Tot zo, mevrouw Colman.’ De inspecteur glimlachte naar haar terwijl ze Robert Jones weer rustig zijn kantoor in loodste en de deur achter zich dichttrok.

Jenny zuchtte. De vraag was: hoe kon ze te weten komen wat ze moest weten zonder onrust te veroorzaken?

Misschien was het maar het beste om rechtstreeks naar de bron te gaan. Ja, dat moest ze doen. Jenny keek op haar horloge, en terwijl ze de hoorn van de haak legde, pakte ze haar handtas en vertrok.

‘Ik zou u aanraden om nu even niet het gebouw te verlaten. De aasgieren zitten voor de deur te wachten op een lekker hapje,’ zei Jazz, terwijl ze ging zitten in de stoel tegenover de rector.

‘Maar gaan ze daar wel weer weg als u tijdens de persconferentie vertelt dat jullie de moordenaar in hechtenis hebben?’ vroeg de rector.

‘Uiteindelijk wel, ja,’ antwoordde Jazz vaag. ‘Meneer Jones, ik moet u iets vragen over die jongen, Jamie, die overleed in de kelder van Fleat House. Wat weet u daarover?’

Hij zuchtte. ‘Ach, inspecteur, dat was ver voor mijn tijd. Ik weet hetzelfde als iedereen. Die jongen was dertien, als ik het me goed herinner. Hij hing zich op aan een vleeshaak in de kelder.’ Robert Jones schoof ongemakkelijk in zijn stoel.

‘Weet iemand waarom hij zich van het leven beroofde?’

‘Dat moet u allemaal maar aan Jenny vragen, want die was hier toen al, inspecteur. Maar is dit nu allemaal echt relevant?’

‘Ja,’ antwoordde Jazz stellig en ze wachtte tot hij antwoord gaf.

‘Ik herhaal dat dit zo’n tien jaar voor ik hier in dienst trad plaatsvond…’

‘Dus zo’n vijfentwintig jaar geleden?’

‘Ja, zo ongeveer,’ beaamde hij. ‘Er werd in die tijd verschrikkelijk gepest. Blijkbaar was die Jamie het slachtoffer van uitzonderlijk wrede pesterijen. Ik wil benadrukken dat de politie zijn dood heeft onderzocht en tot de conclusie kwam dat er geen sprake was van een misdrijf.’

‘En weet u ook wie de jongens waren die achter die pesterijen zaten?’

‘Nee, dat weet ik niet.’

‘Wie zou dat wel weten?’

‘Jenny? En Sebastian Frederiks, misschien. Hij heeft hier op school gezeten.’

‘In dezelfde tijd als Julian Forbes?’

Robert Jones keek verward. ‘Ja, maar die kan ons nu niet meer helpen. En wat doet dit er trouwens allemaal toe? Je hebt David Millar in hechtenis. Dat heeft uw baas me vanmorgen zelf verteld.’

Jazz fronste onwillekeurig bij het woord ‘baas’.

‘Dat is ook zo, maar er zijn nog een paar details die opgehelderd moeten worden, wat mij betreft. Bijvoorbeeld, Rory Millar heeft ook een nacht opgesloten gezeten in de kelder van Fleat House, nietwaar? Was dat gewoon toeval, denkt u?’

‘Waarschijnlijk niet. Er wordt gezegd dat die jongen rondspookt in de kelder waar hij is overleden. Degene die Rory daar opsloot, wist wat hij deed.’

‘Charlie Cavendish, bedoelt u?’

‘Ja.’ Robert Jones zuchtte. ‘Maar die heeft een zware prijs betaald voor zijn misdragingen, zou ik zeggen.’

Jazz negeerde die opmerking. ‘Enig idee waar Sebastian Frederiks zou kunnen zijn?’

Jones keek op zijn horloge. ‘Waarschijnlijk in de eetzaal, of in de kleedkamers met de jongens, want de rugbytraining begint zo. Het leven gaat door, al hou ik mijn hart vast voor wat de jongens moeten denken van die al televisiecamera’s buiten. Ik hoop maar dat u ze tijdens de persconferentie genoeg te bieden hebt, zodat ze hier weer weggaan. Om zes uur, toch?’

Jazz stond op. ‘Ja, tot dan. Ik ben op mijn mobiel bereikbaar als u me nodig hebt.’ Ze knikte en liep de kamer uit, want met een blik op haar horloge wist ze dat het nog maar een kwestie van uren was voor ze David Millar als haar hoofdverdachte moest accepteren.

Jenny zat niet meer achter haar bureau. Ze was vast al gaan lunchen. Terwijl Jazz het gebouw uit liep, ging haar mobiel over.

‘Jazz, met Issy.’

‘Issy, nog nieuws?’

‘Ja. Kunnen we zo even praten op het bureau?’

‘Nu niet. Vertel even kort.’

‘Rory heeft net toegegeven dat zijn vader hem indekt. Het blijkt dat hij zijn vader in het Lake District heeft verteld dat hij zich niet kon herinneren of hij de aspirine nou wel of niet had ingenomen.’

Jazz liep door. ‘Oké. Maar er moet toch meer aan de hand zijn geweest?’

‘Dat was ook zo. Blijkbaar gebruikte Charlie Cavendish Rory als slaafje. Rory moest zijn schoenen poetsen, altijd alles voor hem opruimen… nou ja, je kent het wel.’

‘Ik ken het, ja.’

‘Nou, de nacht dat Charlie overleed, moest Rory van Charlie naar zijn kamer gaan voor hij terugkwam uit de pub om zijn elektrische deken aan te zetten. Dus na het verontrustende intermezzo met Hugh Daneman, moest Rory naar boven, naar Charlies kamer…’

‘En hij dacht dat hij de aspirine daar misschien per ongeluk had laten liggen.’

‘Precies.’

‘En was dat ook zo?’ Jazz zag Frederiks over het rugbyveld benen en zette de pas erin, een hork met een camera ontwijkend.

‘Was wat ook zo?’

‘Heeft hij die pillen per ongeluk in Charlies kamer laten liggen? Of opzettelijk? Cavendish maakte hem het leven immers tot een hel.’

‘Nou, Rory kan zich herinneren dat Hugh Daneman hem een glas water gaf. De kans is groot dat hij de aspirine al had ingenomen nog voor hij ook maar in de buurt van Charlies kamer kwam. Maar Rory had daarvoor al het emotionele trauma door moeten maken van Danemans kus, en toen drong het ook nog eens tot hem door dat hij de laatste was die in Charlies kamer is geweest voor die overleed, plus het feit dat hij pas een half uur daarvoor twee aspirines in zijn hand had gehad. Dus denk ik dat Rory’s verbeelding met hem aan de haal is gegaan. Dat heet autosuggestie. Bovendien betwijfel ik of Rory zelfs maar in staat was om helder te denken en een plan te beramen om Charlie te vermoorden na wat hem even daarvoor met Daneman was overkomen.’

‘Maar Issy, dit betekent dus dat Rory op de plaats delict was, met de middelen, dus het zou toch kunnen… Issy? Hallo?’

Jazz haalde haar mobiel van haar oor en zag dat ze geen bereik meer had. ‘Verdomme!’ zei ze zachtjes.

Sebastian Frederiks stond een paar meter bij haar vandaan. ‘Meneer Frederiks, kan ik u even spreken?’ riep ze terwijl ze op hem af liep.

‘Als het maar niet is om mijn afkomst in twijfel te trekken.’ Hij liep in een flink tempo weg. Jazz moest hollen om hem bij te houden.

‘Robert Jones zei dat u zich misschien de leerlingen zou herinneren die betrokken zouden zijn geweest bij het pesten van de jongen die zich ophing in de kelder van Fleat.’

Frederiks bleef abrupt staan en keek haar aan. ‘Dat zijn toch ouwe koeien? Wat heeft dat hier nou mee te maken?’

‘Waarschijnlijk niets, maar als u zich de namen van de jongens kunt herinneren, zou ik dat heel fijn vinden.’

Sebastian keek schichtig. ‘Het is nooit bewezen, hoor, en ik zat hier nog niet eens op school toen het gebeurde. Ik kwam pas een paar maanden later, na de herfstvakantie. Maar sommige van de jongens zeiden dat die Jamie labiel was, niet helemaal goed bij zijn hoofd. Ik denk niet dat iemand zijn dood in de schoenen geschoven kan worden.’

‘Nee, dat begrijp ik, maar ik wil toch graag de namen,’ drong Jazz aan.

Hij krabde op zijn hoofd. ‘Luister, vergeet niet dat ik dit allemaal alleen van horen zeggen heb. Ik kende sommige van die jongens. Het waren gewone jongens, jongens zoals ik, die wel van een grapje hielden.’

‘Meneer Frederiks, de namen, graag.’

‘Oké, oké,’ zei hij en hij knikte. ‘Er waren vier jongens van wie gezegd werd dat ze bij de pesterijen betrokken waren. Ze hadden sinds ze hier op school zaten een “bende van vier” gevormd. Adam Scott-Johnson, Freddie Astley, Harry Connor en… Julian Forbes.’

‘Julian Forbes? Weet u dat zeker?’

‘Ja. Met hem ben ik later nog bevriend geraakt. Geweldige rugbyspeler. Arme kerel, zo triest dat hij er niet meer is.’

‘Dank u, meneer Frederiks. Dit was precies wat ik wilde weten. Wilt u me excuseren, ik moet terug naar het bureau.’

Sebastian keek de inspecteur na toen ze zich omdraaide en zich over het veld haastte.

Jazz liep het politiebureau van Foltesham binnen en ging op zoek naar Issy.

‘Ze is even naar buiten om een broodje te halen, mevrouw,’ zei Miles. ‘Ze zag er uitgeput uit toen ze terugkwam. Ze heeft u haar nieuws al verteld, hoorde ik?’

‘Jaja.’ Jazz ijsbeerde door de kleine ruimte, geïrriteerd dat Issy er niet was. ‘Waar is Rory?’

‘Thuis. Issy stelt voor dat jullie vanmiddag samen naar hem toe gaan. Maar mevrouw, op basis van wat ze vertelde, zou ik zeggen dat Rory gewoon in de war was omdat hij zo vreselijk gespannen was. Bovendien, wat zou in vredesnaam het verband zijn met de dood van Forbes? Want we weten dat Rory dinsdagavond thuis was bij zijn moeder. Er stond een agent van ons vlak voor haar huis op wacht.’

‘Ik weet het, ik weet het.’ Jazz zakte in een stoel. ‘Tenzij de sterfgevallen niets met elkaar te maken hadden, wat, gezien het feit dat het er drie waren in de afgelopen week, statistisch gezien totaal onmogelijk is. Ik sprak net met Frederiks en die vertelde dat Julian Forbes een van de vermeende pestkoppen was die verantwoordelijk was voor de dood van de jongen die in de kelder van Fleat is overleden…’

Ze keek op haar horloge.

‘Shit! De persconferentie is al over tweeënhalf uur. Ik weet nu zeker dat David Millar dit niet gedaan heeft… Het heeft allemaal iets met het verleden te maken, maar ik kan het gewoon niet…’

‘Wat heeft Frederiks precies gezegd? vroeg Miles kalm. Hij was gewend aan de overslaande stem van zijn chef als ze dicht bij de waarheid was.

‘Er was een bende…’

‘Namen?’

‘O, ene Harry, een Adam… Ik heb ze opgeschreven, maar het waren geen namen die ik eerder ben tegengekomen.’

‘Wacht even, mevrouw.’ Miles keek weer naar het scherm van de laptop, scrolde naar beneden en las de e-mail voor die op het scherm stond. ‘En ook een Freddie, toevallig?’

‘Ja.’ Jazz stopte met ijsberen en draaide zich verbaasd naar hem om. ‘Hoezo?’

‘Ik denk dat u weleens gelijk zou kunnen hebben dat dit met het verleden te maken heeft. Kijk maar eens naar deze e-mail. Hij werd naar Julian gestuurd op de avond dat hij overleed. Ik vond hem al zo vreemd toen ik hem las.’

Miles draaide het scherm naar haar toe en Jazz begon te lezen.

Beste Julian,

Wat leuk om na al die jaren weer eens iets van je te horen. Blij dat je me hebt opgespoord. Die website Schoolreünie werkt dus echt!

Je vroeg of ik iets gehoord had van de rest van onze bende van vier. Helaas heb ik slecht nieuws voor je over twee van hen. Harry’s vrouw nam vorig jaar contact met me op om me te vertellen dat hij overleden was. Hij was naar Sydney verhuisd, wist je dat? Naar het schijnt was hij een zeer begaafde chirurg. Hij werd dood aangetroffen in de sluiskamer van zijn ziekenhuis. De details weet ik niet precies, maar het was geen ongeluk. Ze hebben de dader nog steeds niet te pakken, voor zover ik weet.

En ik hoorde een paar maanden geleden dat Freddie ook niet meer onder ons is. Hij is een jaar of drie geleden in de Verenigde Staten overleden. Een vriend van een vriend werkte vroeger met hem bij Goldman Sachs. Zelfmoord. Hij is uit het raam van zijn kantoor gesprongen en werd dood gevonden, beneden op de stoep. Dat heb je in die snelle financiële wereld – de druk is ongelooflijk. Pas achtendertig, ook. Hij heeft een paar kinderen achtergelaten. Nou, dat stemt wel nederig. Dus, jammer genoeg, ouwe, zijn we nog maar met z’n tweeën over.

Ik woon momenteel in de Provence waar ik leer om druiven in wijn te veranderen. Ik heb het kantoorleven achter me gelaten en heb me op iets veel smakelijkers gestort. Ik ben aan mijn tweede vrouw toe. Ik heb twee kinderen met de eerste en een baby op komst over drie maanden met nummer twee.

Zou graag naar je veertigste verjaardag komen en zal tegen die tijd wel wat regelen. Hoewel je natuurlijk in een vloek en een zucht van Marseille naar Norwich kunt gaan. Dus noem de datum, dan spreken we iets af.

Het spijt me te horen dat je ‘Le Forgeron’ gezien hebt. Het verbaast me niet dat je ervan geschrokken bent. Ik zou zelf ook schrikken.

Laat snel wat van je horen.

Adam

Toen Jazz klaar was met lezen, keek ze even zwijgend voor zich uit. ‘Harry, Freddie, Adam en Julian. De namen van de jongens van wie gezegd wordt dat hun voortdurende pesterijen de reden waren waarom Jamie zich vijfentwintig jaar geleden heeft verhangen.’

‘Harry, Freddie, Julian… Allemaal dood…’ voegde Miles eraan toe.

‘En vergeet Charlie Cavendish niet, ook een vermaarde pestkop…’

Le Forgeron… Het woord galmde door haar hoofd, het antwoord net buiten bereik…

Sydney… Amerika…

Jazz haalde haar notitieboekje uit haar werktas en vloog door de aantekeningen die ze de afgelopen week had neergepend.

En toen vond ze het.

‘Natuurlijk,’ zei ze ademloos.

‘Wat?’ vroeg Miles.

‘Le Forgeron… ik denk dat ik het snap.’

Miles keek haar niet-begrijpend aan. ‘Dat u wat snapt?’

Jazz was al bij de deur. ‘Julian heeft zijn moordenaar onlangs gezien. Angelina Millar vertelde me dat hij eruitzag alsof hij een geest had gezien toen hij een paar dagen geleden met haar bij de school was. Iemand die genoeg van Jamie hield om degenen die hem de dood in hebben gejaagd te vermoorden. En die korte metten maakt met ieder ander die zich aan dezelfde misdaad schuldig maakt. Stuur nu meteen een e-mail naar die Adam. Neem desnoods contact op met de gendarmerie in de Provence. Je moet hem zien te vinden en hem waarschuwen.’

‘Waarschuwen waarvoor, mevrouw?’

‘Voor Le Forgeron. Zeg hem dat hij de volgende is.’

32

Jenny zat nog steeds niet achter haar bureau toen Jazz weer terugkwam. Ze liep het kantoor van Robert Jones binnen en trof hem daar half in slaap aan met zijn hoofd achterover.

‘Hebt u mevrouw Colman gezien?’ vroeg ze kortaf.

‘Ja, die zit achter haar bureau.’

‘Nee, ze is er niet.’

‘Dan is ze misschien naar het toilet.’

‘Meneer Jones, het is echt belangrijk dat ik haar vind. Wanneer hebt u haar voor het laatst gezien?’

‘Ongeveer een uur geleden, misschien?’

‘Goed. Mag ik uw telefoon even?’

‘Natuurlijk.’

‘Brigadier Roland, je moet met zoveel mogelijk agenten op zoek gaan naar Jenny Colman, de secretaresse van de rector. Wat? Nee, vergeet de media en ga nu meteen op zoek. Laat me weten als je haar vindt. Bedankt.’ Jazz legde de hoorn neer en richtte zich weer tot de rector. ‘Ik heb nú een complete lijst van alle werknemers van de school van de afgelopen vijfentwintig jaar nodig.’

‘Dan moet u in het archief zijn, in het kantoor van de administratie.’ Robert Jones stond op en voelde blijkbaar eindelijk dat het dringend was. ‘Ik zal u laten zien waar het is.’

Ze namen de brandtrap om het hoofdgebouw te verlaten en liepen over Chapel Lawn naar de andere kant van het gebouw. Jazz nam de trap met twee treden tegelijk, zodat Robert Jones zich ook moest haasten.

‘Ik neem aan dat al het personeel dat op de school komt werken gedegen referenties moet aanleveren?’ vroeg ze hem.

‘Uiteraard.’ Jones bleef hijgend staan voor een deur op de derde verdieping. ‘Je kunt tegenwoordig niet voorzichtig genoeg zijn.’

‘Zelfs als het gaat om personeelsleden die hier misschien al eerder gewerkt hebben?’

‘Ja, ik…’ Jones zweette terwijl hij een grote archiefkast van het slot draaide. ‘Negentientachtig?’

‘Laten we daar maar eens mee beginnen, ja.’ Ze kon haar irritatie over zijn pedante traagheid nauwelijks bedwingen.

‘Voilà.’ Robert Jones nam het grootboek mee naar het bureau en sloeg het open.

‘Bedankt.’ Jazz begon de namen door te nemen.

‘Kan ik helpen?’

Ze negeerde hem, sloeg de bladzijden om, terwijl de spanning haar bijna te veel werd. En toen vond ze eindelijk de naam die ze zocht. Ze sloeg het boek dicht en staarde omhoog naar Robert Jones.

‘Neem me niet kwalijk, meneer Jones, ik moet rennen.’

Jazz sprintte naar Fleat House terwijl ze ondertussen Roland belde.

‘Al enig teken van Jenny Colman?’

‘Nee, mevrouw.’

‘Zijn jullie al in Fleat geweest?’

‘Natuurlijk niet, mevrouw. Dat is toch verboden terrein? Het leek me dat u niet zou willen dat mijn mensen daar met hun vieze voeten…’

Jazz nam niet de moeite hem te laten uitpraten. Toen ze bij het gebouw aankwam, vroeg ze de agent of er iemand naar binnen was gegaan.

‘Nee, mevrouw, het afgelopen uur niet.’

‘Bedankt.’ Jazz duwde de deur open en liep vlug door de gang naar de trap. Toen ze Miles’ nummer belde en die niet opnam, sprak ze een boodschap voor hem in. ‘Ik heb je dringend nodig in Fleat House, met versterking. Zeg tegen Roland dat hij ook hierheen moet komen.’

Toen vloog ze de trap op en wist precies waar ze naartoe moest, bang dat ze misschien te laat zou zijn.

Ze rende naar de deur op de bovenste verdieping, maar die bleek op slot te zitten.

‘Verdomme!’ Verdomme, had ze maar een sleutel. Ze deed een stap naar achteren en beukte tegen de deur, maar die gaf niet mee.

Ze bonsde met haar vuisten op de deur en riep: ‘Mevrouw Colman, ik ben het, inspecteur Hunter. Bent u daar? Geef antwoord als u kunt!’

Stilte.

‘Hallo, mevrouw. Hoe gaat het?’ Miles verscheen aan haar zijde met twee potige agenten.

‘Breek maar in, jongens,’ beval ze. ‘En snel een beetje.’

De agenten gooiden hun hele gewicht tegen de deur. Bij de vierde poging kregen ze hem open.

‘Bedankt, mannen. Er zijn zo van die gelegenheden dat ik weer weet dat ik een vrouw ben,’ zei Jazz opgelucht terwijl ze het appartement binnenging, met Miles naast zich.

Ze liep de hal door en de kleine zitkamer in. Jenny lag bewusteloos op de vloer. Jazz knielde bij haar neer en controleerde haar polsslag. Ze voelde een vage hartslag.

‘Bel een ambulance, en zeg Roland dat hij bij elke uitgang iemand moet neerzetten. Niemand gaat erin of eruit tot ik het zeg.’

Jazz stond op en liep de slaapkamer in. Zoals ze al had verwacht, waren de kasten en laden daar leeg.

Miles kwam ook de slaapkamer binnen.

Jazz zuchtte. ‘Waarschijnlijk heeft ze haar spullen gisteren al ingepakt. Ik neem aan dat ze naar het vliegveld van Norwich is gegaan, of misschien Stansted. Van daaruit gaan er vluchten naar Zuid-Frankrijk. Neem contact op met de luchthavenautoriteiten. Geef ze een beschrijving, Miles. Ik zal nagaan of de school een pasfoto van haar heeft.

‘Een beschrijving van wie, mevrouw?’ Miles fronste niet-begrijpend.

‘Van Madelaine Smith, Miles. De huismoeder van Fleat House. En de moeder van Jamie Smith, de jongen die zich vijfentwintig jaar geleden verhing in de kelder. Of, zoals haar slachtoffers haar noemden, “de Smid”.

33

Scotland Yard, een week later

Norton deed zijn deur open en verwelkomde Jazz.

‘Kom binnen, ga zitten. Goed je te zien, inspecteur Hunter.’

Jazz nam plaats in de stoel voor zijn bureau.

‘Vreemd om terug te zijn?’ vroeg hij veelbetekenend.

‘Ja, maar ik heb het nu achter me gelaten, meneer.’

‘Mooi, mooi,’ knikte hij. ‘Zo, ik heb natuurlijk je rapport over de zaak gelezen, maar ik zou graag willen dat je me er toch nog even doorheen praat. Nu ik een treurige ouwe pennenlikker ben, moet ik het van de verhalen van mijn mensen hebben voor wat spanning.’ Hij glimlachte grimmig en Jazz zag dat hij het meende.

‘Nou, meneer, zoals u weet, was ik er vrij zeker van dat David Millar Charlie niet had omgebracht. Er klopte niets van. Ik was er de hele tijd van overtuigd dat dit iets met het verleden te maken had. En het enige verband dat ik voor alle drie de sterfgevallen kon bedenken, was Fleat House. Toen ik eenmaal het verhaal over de zelfmoord van Jamie Smith had gehoord, en daarna de e-mail las die Adam Scott-Johnson aan Julian Forbes had gestuurd, viel alles op zijn plek. Ik herinnerde me mijn eerste verhoor van Madelaine Smith weer. Ze vertelde me toen dat ze jaren geleden ook al op de school gewerkt had. Ze zei dat ze daarna in de Verenigde Staten en Australië had gewerkt. Wat ze er niet bij vertelde, was dat haar zoon leerling was geweest op St Stephen’s en dat hij er zelfmoord had gepleegd.’

‘Dus wie kende haar nog?’

‘Die arme Jenny Colman, natuurlijk. Die wist ervan,’ zei Jazz. ‘Ze waren vroeger bevriend. En Hugh Daneman herkende haar, volgens mevrouw Colman. De rector had er totaal geen weet van. In haar dossier zaten schitterende referenties van haar functies in Australië – waaronder opvallend genoeg eentje van hetzelfde ziekenhuis waar de arme Harry aan zijn eind kwam.’

‘Je hebt contact gehad met Sydney, neem ik aan?’ viel Norton haar in de rede.

‘Ja, en ook met de politie in de vs voor wat betreft Freddie Astley,’ bevestigde Jazz. ‘Mevrouw Smith zal nooit meer de geur van vrijheid ruiken. Ze heeft de “Bende van Vier” een voor een omgelegd. Ze had natuurlijk wel het sterkste motief voor de moorden dat een mens kan hebben: de liefde van een moeder voor haar kind.’

‘Ja, dat is inderdaad een behoorlijk stevig motief,’ beaamde Norton. ‘Dus ze nam een baan in Norfolk met het doel om Julian Forbes te vermoorden?’

‘Ja. En ik ben geneigd haar te geloven als ze zegt dat de tijdelijke baan bij St Stephen’s een toevalligheid was. Ze was in Norfolk, op zoek naar werk, en een gelegenheid om Forbes om te brengen, en toen kwam dit ineens voorbij.’ Jazz haalde haar schouders op. ‘Ze zag het misschien als ironisch. Het was precies wat ze zocht, het bood haar een plek om te wonen en ook de gelegenheid om Julian te doden precies op de plek waar haar eigen zoon gestorven was. Volgens haar was Julian de leider van de bende. Degene die de meeste schuld had aan de pesterijen die naar haar zeggen tot de dood van haar zoon hadden geleid.’

‘En Charlie Cavendish was een slachtoffer van de omstandigheden,’ opperde Norton, ‘in die zin dat Smith zag hoe Rory Millar door hem genadeloos gepest werd, op precies dezelfde manier als haar eigen zoon vijfentwintig jaar geleden. Ze vond dat ze dat een halt moest toeroepen.’

‘Precies,’ bevestigde Jazz. ‘De waakzame huismoeder. Nogmaals, haar motief om Charlie te doden was glashelder. Smith was zeer beschermend tegenover Rory, om begrijpelijke redenen. Zijn broosheid deed haar denken aan haar eigen zoon, Jamie. Dus toen ze in het medicijnlogboek las dat Hugh Daneman Rory twee aspirines had gegeven, vlak nadat ze er zélf twee uit het medicijnkastje had gepak om Charlie mee te doden, besloot ze om die melding op het blad met Tipp-Ex te verwijderen en een valse notitie te schrijven, zodat Rory niet verdacht zou worden.’

‘Dus je zegt dat ze die dinsdagavond naar het kantoor van Forbes in Norwich is gegaan en dat ze hem op de een of andere manier wist over te halen om met haar mee terug te gaan naar de school?’

Jazz knikte. ‘Hij moet doodsbang geweest zijn toen ze daar ineens opdook. Ze had van de jongens de bijnaam “de Smid” gekregen toen ze vijfentwintig jaar geleden de huismoeder van Nelson House was, vanwege haar naam, haar karakter en haar gitzwarte haar.’

‘Ze klinkt angstaanjagend,’ gaf Norton toe. ‘Ik had zelf vroeger op school ook zo’n huismoeder.’

‘Eerlijk gezegd denk ik dat ze een doodgewone vrouw was voordat haar zoon stierf,’ bracht Jazz daartegen in. ‘En het hielp niet dat haar man dodelijk gewond was geraakt bij een schietpartij op het landgoed van de Conaughts toen Jamie nog maar een maand oud was. Het kleine bedrag aan schadevergoeding dat ze van de familie had gekregen stelde haar in staat haar zoon naar St Stephen’s te sturen, waar hij, dacht ze, een kans op een betere toekomst zou krijgen. Helaas,’ verzuchtte Jazz, ‘bleek het tegendeel het geval te zijn.’

Norton maakte een misprijzend geluid. ‘Ja, ik herinner me die vreemde slimme arbeidersjongen met een studiebeurs op mijn oude school. Ik schaam me te moeten te zeggen dat we die een zware tijd hebben bezorgd. Het oude Britse klassensysteem, blijkbaar verdwijnt dat nooit echt uit ons systeem. Het zal ongetwijfeld een rol gespeeld hebben bij de zelfmoord van de jongen.’

‘Het is afschuwelijk, maar ik denk dat u gelijk hebt, meneer.’

‘Dus die vrouw is duidelijk gek geworden van verdriet,’ concludeerde Norton.

‘Zo is het precies, meneer. Toen ik Adam een paar dagen geleden ondervroeg, vertelde hij me dat de “Bende van Vier” stuk voor stuk een bezoekje hadden gekregen van Smith nadat Jamie was gevonden. Ze vertelde hun dat ze hen op een dag zou laten boeten voor wat ze haar zoon hadden aangedaan. Kort daarna verliet ze de school, maar Adam zei dat geen van hen haar woorden ooit vergeten is.’

‘Het bleek geen loos dreigement. Vertel me eens over Jenny Colman,’ zei Norton. ‘Hoe gaat het met haar?’

‘Ze heeft het ziekenhuis verlaten. Het gaat redelijk goed met haar. Nog steeds aan het bijkomen van de schok dat de vrouw die ze als haar beste vriendin zag, heeft geprobeerd haar te vermoorden. Jenny Colman had het geraden. Goddank dat we er op tijd bij waren. Ze is een lieve vrouw. In al haar tegenspoed is ze altijd dapper gebleven, heeft nooit iemand de schuld gegeven van haar lot. En…’ Jazz glimlachte. ‘… er is tóch nog iets goeds voortgekomen uit al deze ellende. Martin Chapman heeft iets heel interessants ontdekt toen hij die dna-monsters aan het vergelijken was.’

‘Hij heeft ontdekt wie haar verloren zoon is?’

‘Precies,’ zei Jazz. ‘Door stom toeval had Martin de dag ervoor een vergelijkbaar dna-patroon gezien, tijdens het forensisch onderzoek naar sporen van de plaats delict. Hij heeft de monsters met elkaar vergeleken en toen zag hij dat ze identiek waren.’

‘Mag ik vragen wie het is?’ informeerde Norton.

‘Meneer, het is niet relevant voor de zaak, dus zou u het erg vinden als ik het u niet vertel? Ik vind dat Jenny Colman en haar zoon het als eerste te horen moeten krijgen,’ verklaarde Jazz.

‘Je hebt gelijk.’ Norton schonk haar en glimlach. ‘Dus wat had Smith tegen haar gezegd waardoor mevrouw Colman besefte dat zij er misschien iets mee te maken had?’

‘Ze zei dat Maddy, zoals ze haar noemt, afgelopen vrijdagochtend, dus de dag nadat Forbes dood werd aangetroffen, tegen haar had gezegd dat Angelina Millar nu alleen nog Rory had. Ze zei letterlijk “nu die mán er ook niet meer is”. Terwijl op dat moment het feit dat we überhaupt een lichaam hadden gevonden nog steeds geheim was, laat staan dat het om Julian Forbes ging. Mevrouw Colman snapte ook niet hoe Smith wist van Angelina’s relatie met Forbes. Want ze kon het niet van Rory hebben. Die wist het niet. Dus toen ze de volgende dag van Robert Jones hoorde dat Julian inderdaad vermoord was, en omdat ze beter dan wie dan ook wist dat Smith hem en zijn handlangers de schuld gaf van de zelfmoord van haar zoon, viel het kwartje bij haar.’

‘Dus voordat ze met jou sprak, ging ze Maddy Smith om uitleg vragen?’

‘Ja. Smith zei tegen haar dat Sebastian Frederiks haar had verteld over Forbes, dat ze haar geruststelde terwijl ze een kopje thee met antivries erin voor Jenny Colman zette. Goddank niet genoeg om veel schade aan te richten, maar, echt, meneer, dit is nu al het derde geval dat we meemaken. Kunt u niet eens voorstellen aan uw belangrijke contacten dat hier iets aan gedaan moet worden? Het is gemakkelijk verkrijgbaar en wie er niet aan doodgaat, zou wensen dat hij niet meer leefde.’

‘Rattengif en chloor zijn ook gemakkelijk verkrijgbaar, Hunter.’

‘Maar antivries heeft geen smaak, meneer. Dus dat werkt beter.’

‘Dat is zo. Maar de meeste mensen willen nu eenmaal graag een auto die ’s morgens start, en een schone badkamer. De meeste mensen gebruiken die middelen niet om anderen om te leggen.’ Norton glimlachte. ‘Kom van de kansel en ga verder, Hunter.’

‘Sorry, meneer. Ik weet ook best dat het maar om een klein percentage gaat en dat ik de dingen in perspectief moet blijven zien. Dat valt alleen soms niet mee.’

‘Maar interessant genoeg ben je niet verhard, Hunter. Ondanks alles. En een empathische, ervaren inspecteur is het beste wat we de samenleving kunnen bieden. Zorg ervoor dat dat zo blijft.’

Jazz besefte dat ze via een omweg een compliment van hem had gekregen.

‘Ja, meneer, ik zal mijn best doen.’

‘Goed. Dus, ga verder…’ Norton keek haar vragend aan. ‘Het klinkt alsof die mevrouw Smith helemaal doorgedraaid is. Is ze geestelijk wel in staat om terecht te staan?’

‘Issy is al vrij vaak bij haar geweest en ze zegt dat Smith volkomen normaal is voor iemand die krankzinnig is, zoals ze het uitdrukte. Ze heeft geen enkele wroeging. Ze is ervan overtuigd dat er recht is gedaan doordat ze de dood van haar zoon heeft gewroken. Het zal geen lang proces worden, dat is duidelijk. Ik zou zeggen dat ze regelrecht naar de gevangenis gaat, meneer.’

‘Nou…’ Norton sloot de map die voor hem op het bureau lag. ‘Het is je toch gelukt, Hunter. Gefeliciteerd. En nog wel vóór de persconferentie. Ik moet er niet aan denken wat de gevolgen waren geweest als je had aangekondigd dat we David Millar hadden gearresteerd en dat we er dan later achter gekomen waren dat we er naast zaten.’

De onuitgesproken erkenning van wie die chaos bijna had veroorzaakt bleef even tussen hen in hangen.

‘Zo, los van deze zaak wil ik graag weten hoe je de toekomst ziet.’

‘Ik heb nog niet veel tijd gehad om daarover na te denken, meneer,’ antwoordde Jazz naar waarheid.

‘Het punt is…’ Norton pakte een envelop van zijn bureau. ‘… dit is je ontslagbrief. En ik stel voor dat als je echt ontslag wilt nemen, je wat meer tijd en moeite steekt in wat je me schrijft. Ik neem aan dat je nog niet naar Londen terug wilt?’

‘Inderdaad, meneer.’

Norton maakte een berustend handgebaar. ‘Goed, ik zal niet proberen om je nog eens over te halen, als je zeker van je zaak bent. Maar de Yard is waar je moet zijn voor dit werk, natuurlijk, en de plek waar jij als inspecteur opvalt als het gaat om toekomstige promotie.’

‘Dat begrijp ik, meneer. Maar promotie is geen obsessie van me, ik wil gewoon goed werk leveren. En gelukkig zijn,’ voegde Jazz eraan toe.

Norton trok een wenkbrauw op. ‘En jij denkt dat je “gelukkig” bent in Norfolk?’

‘Ik ben er nog niet zo lang maar, ja, ik geloof dat ik dat inderdaad ben,’ beaamde Jazz.

‘Ik zal er geen doekjes om winden dat ik je hier terug wil. Maar als je niet bij ons wilt blijven, wil de commissaris je graag zo snel mogelijk spreken.’

‘O ja? Waarom?’ vroeg Jazz zenuwachtig.

‘Om te bespreken hoe je hem zou kunnen helpen bij zijn plannen voor het opzetten van een Speciale Eenheid in East Anglia. Die moet dan gaan werken in Norfolk, Suffolk en delen van Cambridge en Lincolnshire,’ legde Norton uit. ‘Om het maar ronduit te zeggen: de commissaris heeft er schoon genoeg van dat zijn Londense team overal in het land wordt ingezet. Vooral nu Londen steeds meer behoefte krijgt aan onze diensten. Er zijn nog drie andere regionale afdelingen die momenteel worden opgezet en die het hele land moeten bestrijken zonder dat het ons mensen kost.’

‘Aha,’ zei Jazz. ‘En wat zou de commissaris precies willen dat ik ga doen?’

‘Dat jij de leiding op je neemt, natuurlijk. In eerste instantie om een klein mobiel team op te zetten dat contact onderhoudt met de eenheden Zware Criminaliteit in de regio’s die ik net noemde, en dan met die eenheden samenwerkt. Het is een gespecialiseerde baan, Hunter. Je hebt uitstekende mensenkennis en het vermogen om je aan allerlei verschillende situaties aan te passen. En ik zou zeggen dat je net het perfecte voorproefje gehad hebt met de zaak op St Stephen’s.’

Jazz realiseerde zich dat Norton al meer had geweten over die nieuwe afdeling toen hij haar een paar weken geleden was komen opzoeken en haar de zaak op St Stephen’s had aangeboden. Hij had haar op de proef gesteld. Aan de ene kant stoorde het haar dat hij haar had gemanipuleerd. Maar aan de andere kant voelde ze zich vereerd dat hij haar hoog genoeg had zitten om de moeite te nemen.

‘Dit is nogal een verrassing, meneer. Ik zag hem niet aankomen. Mag ik er nog een paar dagen over nadenken?’

‘Niet langer dan een paar dagen, Hunter. Ik heb mijn nek voor je uitgestoken in deze zaak. De commissaris is al nerveus over je zogenaamde “sabbatical” en is bang dat je misschien weer met de noorderzon verdwijnt. Als je ervoor gaat, wil ik dat we het gevoel kunnen hebben dat je je voor honderdtien procent inzet.’

‘Ik begrijp het, meneer. Hoe zit het met het personeel? Zou ik een paar van mijn oude collega’s kunnen nemen?’

‘Hooguit een paar,’ waarschuwde Norton. ‘Ik heb het afgelopen jaar genoeg van mijn manschappen verloren. Ik neem aan dat je Miles zou willen hebben? Die zit hier nu al een hele poos. Misschien kan hij wel een nieuwe uitdaging gebruiken. Ik heb nooit het gevoel gehad dat we alles uit hem hebben weten te halen,’ overpeinsde Norton. ‘Maar jij blijkbaar wel. En misschien is een verandering, plus een promotie, wel de manier.’ Norton keek op zijn horloge.

Jazz vatte dat op als teken dat het tijd was om te vertrekken. Ze stond op en schudde Norton over het bureau de hand. ‘Dank u, meneer, ik waardeer het vertrouwen dat u in me hebt gesteld heel erg. Ik kom er tegen het einde van de week op terug, dat beloof ik.’

‘Goed. Ik hoop dat het een positief antwoord is.’

Jazz draaide zich om en liep naar de deur. Terwijl ze die opendeed zei hij: ‘Hunter?’

‘Ja, meneer?’

‘Laat hem niet winnen, oké?’

Ze glimlachte in zichzelf. ‘Ik zal mijn best doen, meneer.’

Jazz reed over de A11 richting Norfolk, en haar hoofd liep over.

Laat hem niet winnen…

Het waren krachtige woorden, maar ze kon het zich niet veroorloven een beslissing te nemen die gebaseerd was op iets anders dan wat ze zelf echt met de rest van haar leven wilde doen.

Ze had al twee grote veranderingen gemaakt: scheiden van Patrick en weggaan uit Londen. En nu haar huisje vorm begon te krijgen, wist ze dat ze er graag zou gaan wonen.

Maar kon ze zichzelf serieus zien leven zonder de adrenaline die haar werk losmaakte, hoe frustrerend en demoraliserend het soms ook kon zijn?

Ze was er goed in, heel goed. En dat gaf haar een goed gevoel. Misschien nog wel beter zonder Patrick erbij die haar betuttelde en haar zelfvertrouwen ondermijnde…

Toen ze Cambridge op de borden zag staan, sloeg ze in een opwelling af en reed naar het ziekenhuis.

Tom lag nu op een gewone verpleegafdeling en zat rechtop in bed te kletsen met zijn buurman.

‘Jazz, mijn schat.’ Hij spreidde zijn armen. Ze omhelsde hem en voelde zijn broodmagere gestalte door zijn pyjama heen.

‘Hoe gaat het met mijn lievelingsdochter?’

‘Het gaat goed, pap, heel goed.’ Ze ging op de stoel naast zijn bed zitten terwijl ze zijn holle wangen en nog altijd grauwe bleke huid bestudeerde. Maar zijn blik was helder en zijn ogen twinkelden levendig. ‘Hoe gaat het met jou?’

‘Ik leef, mijn hart tikt nog, zij het nogal onregelmatig, zoals die dokter steeds zegt. En ik ben heel blij je te zien. Mama heeft me alles verteld over de zaak.’ Hij reikte naar haar hand en kneep erin. ‘Ik ben vreselijk trots op je.’

‘Bedankt, pap. Weet je al wanneer je hier weg mag?’

‘Volgende week ergens, als ik me gedraag en mijn bètablokkers braaf blijf slikken. Ik kan niet wachten.’ Tom begon te fluisteren: ‘Ze zijn hier allemaal seniel, liggen midden in de nacht te schreeuwen. Ik ben veel liever thuis bij je moeder, in mijn eigen bedje.’

‘Je mag pas weer naar huis als de dokters zeggen dat het kan, pap,’ zei Jazz streng. ‘Het zou niet eerlijk zijn tegenover mama. Je weet hoe bezorgd ze is.’

‘Ik weet het. En dat doe ik, maar ziekenhuizen máken je ziek. De een na de ander legt hier het loodje,’ fluisterde hij.

‘Ik weet het, pap, maar dit is toch echt de beste plek voor je, voorlopig.’

‘Nou, goed, genoeg over mij. Ik wil over jou horen. Wat staat er nu op de agenda?’

‘De keuken is bijna klaar, ik heb een nieuwe badkamer, en de schilder is zowaar gisteren komen opdagen.’ Jazz klapte even van blijdschap.

‘Jaja, heel mooi,’ beaamde Tom. ‘Maar ik bedoel je leven, kindje.’

‘Nou,’ zei Jazz langzaam, ‘ze hebben me gevraagd of ik volgende week met de commissaris wil praten over het leiden van een nieuwe Speciale Eenheid in East Anglia.’

Tom was onder de indruk. ‘Dat is nogal een eer.’

‘Nou ja, Norton ziet het als een stap terug vergeleken met het werk bij de Yard, maar ik zou min of meer autonoom zijn.’

‘Geen baas om voor te buigen, want je bent zelf de baas,’ erkende Tom.

‘Ja, een grote vis in een veel kleinere vijver.’

‘Tjonge.’ Tom bestudeerde zijn nagels. ‘Heb je al iets besloten?’

‘Nee. Ik heb hem gezegd dat ik er nog over wil nadenken,’ zei Jazz. ‘Een half jaar geleden ben ik weggegaan bij het korps en was ik nog van plan iets heel anders met mijn leven te gaan doen. Wat vind jij?’

Hij keek haar aan en glimlachte. ‘Weet je, een van de dingen waar ik hier over heb liggen nadenken is het feit dat ik jouw beslissingen misschien altijd te veel heb willen beïnvloeden. Omdat ik te zeker ben van mijn eigen gelijk, en omdat ik zo ontzettend veel van je hou.’ Hij stak zijn hand naar haar uit terwijl de tranen opwelden in zijn ogen. ‘Dus daarom zal ik me nu een keer gedeisd houden. Je moet doen wat je zelf denkt dat goed is. Dat is alles wat ik erover kan zeggen.’

Jazz kneep in zijn hand en de tranen schoten haar ook in de ogen. ‘Oké, pap.’

‘Welke beslissing je ook neemt, het zal de juiste zijn. Dat weet ik zeker. Wees niet bang om te falen, Jazz. Soms gaan dingen fout, dat hoort bij het leven. En het hoort ook bij het leven om weer op te krabbelen en door te gaan.’

‘Ja, je hebt gelijk. Dank je, pap.’

‘Jonathan kwam laatst nog even bij me op bezoek, trouwens.’ Tom keek haar veelbetekenend aan.

‘O ja?’

‘Ja, hij vroeg naar je, deed je de groeten en hij vroeg of je hem nog een keer wilde bellen als je tijd had.’

‘Pap, alsjeblieft, hou op met koppelen. Ik ben niet geïnteresseerd, echt niet.’

‘Jazz…’ stribbelde Tom tegen. ‘Op een dag ga je beseffen dat liefde het enige is wat ons erdoor sleept, of het nu liefde is voor onze familie, voor religie of kunst. Het hogere, zoals ik het graag zie. Sorry, kindje, maar als “eilandje” wordt het niks met je. Je hebt altijd liefde nodig in je leven, neem dat nou maar van mij aan.’ Hij grijnsde. ‘Je bent per slot van rekening niet voor niks mijn dochter.’

Terwijl Tom zijn ogen sloot en begon te dommelen, zat Jazz naast hem en vroeg zich af hoe ze ooit zonder hem zou kunnen.

David Millar zat een eenzaam avondmaal van witte bonen in tomatensaus op toast te eten in zijn treurige keuken. Sinds hij een week geleden was vrijgelaten, had hij veel geslapen. Het hielp de tijd te doden en als hij niet wakker was, kon hij ook niet drinken. De afgelopen twee weken leken een waas, maar langzaam begon zijn hoofd op te klaren en voelde hij zich iets beter.

Zijn sponsor van de aa was bij hem langs geweest en hij was weer aan het afkickprogramma begonnen. En deze keer was hij vastbesloten dat het hem zou lukken. Hij had zich eraan overgegeven, toegegeven dat de drank hem in zijn macht had. Er was geen strijd meer, alleen een besef dat hij nooit meer kon drinken als hij zijn leven weer onder controle wilde krijgen en voorzichtige stappen wilde zetten om een béter leven te krijgen. Hij kon geen maat houden zoals andere mensen. Omdat hij een alcoholist was.

In de zitkamer ging zijn mobieltje over, en hij rende eropaf om op te nemen.

‘Hallo?’

‘David, met Angie. Hoe… hoe gaat het met je?’

‘O, een stuk beter nu ik niet aangeklaagd word voor een dubbele moord.’

‘Ja.’ Het bleef even stil. ‘Weet je, ik heb nooit geloofd dat je het gedaan had. Ik heb ook tegen inspecteur Hunter gezegd dat je het niet gedaan kon hebben.’

‘Nou, bedankt,’ antwoordde hij kil.

‘En… Ik vroeg me af, als je het aankunt, of Rory donderdag een dagje naar je toe kan komen? Hij heeft vakantie, zie je, en dan is Julians begrafenis. Het zou beter zijn als hij hier dan niet is.’

‘Uiteraard. Als je me tenminste vertrouwt.’

‘Ben je…’

‘Ja, ik ben nuchter. En je weet dat ik nog nooit dronken ben geweest in het bijzijn van Rory. Dat kan en wil ik hem niet aandoen. Nooit.’

Er viel weer een stilte en toen zei Angelina: ‘Het spijt me allemaal zo, David.’

‘Ja, nou ja, het heeft geen zin om het verleden te blijven oprakelen, toch?’

‘Nee. Maar ik hoopte dat we op zijn minst vrienden konden zijn, voor Rory.’

‘Angie, ik hield van je,’ zei David. ‘Het enige wat ik wilde was jou en Rory gelukkig maken. En jij hebt me aan alle kanten genaaid. Dus nee, Angie, ik zie ons nooit meer “vrienden” worden.’

‘Nee. Het is voor ons allebei geen beste tijd geweest, David.’

‘Nou ja, jij schijnt er aanzienlijk beter uit gekomen te zijn dan ik. Je hebt Rory, en het huis is nu helemaal van jou, toch? Je bent rijk, en jij komt zo weer aan de man.’

Hij hoorde haar een snik onderdrukken.

‘Vind je me dan echt zo’n kreng?’

‘Ja. Breng Rory donderdag maar langs. Ik zal er zijn.’

Toen hij ophing, werd er op de deur geklopt.

‘Shit! Wie kan dat nou weer zijn?’ mompelde hij, terwijl hij naar de voordeur liep. ‘O, u bent het,’ zei hij, toen hij inspecteur Hunter op de stoep zag staan. ‘U bent hier toch niet gekomen om me te ondervragen over de mysterieuze verdwijning van een kabouter uit de tuin van de buren, hè? Want dat heb ik echt niet gedaan, inspecteur.’

Jazz negeerde de opmerking. Hij had recht op zijn sarcasme, vond ze. ‘Mag ik binnenkomen?’

‘Ja hoor.’ Hij deed de deur wat verder open zodat ze binnen kon komen en liep toen met haar naar de keuken. ‘Sorry, inspecteur,’ verzuchtte hij. ‘Ik had net Angie aan de lijn en daar ben ik nog een beetje boos over.’

‘Ik begrijp het. Mag ik gaan zitten?’ vroeg Jazz, terwijl ze de vuile borden op het aanrecht en de algehele chaos in het huis in zich opnam.

‘Wat u wilt,’ zei hij schouderophalend. ‘Ik blijf wel staan.’

‘Luister, David, ik kan me alleen maar verontschuldigen namens mijn collega’s voor wat je is overkomen. Maar vergeet niet dat jij jezelf hebt aangegeven en de moord op Charlie Cavendish hebt bekend.’

‘Ik weet het.’ David haalde een hand door zijn haar. ‘Het was eigenlijk heel dom om dat te doen, maar ik kon de gedachte dat Rory gestraft zou worden voor een stomme fout niet verdragen. Ik moest gewoon iets doen.’

‘Nou, Rory heeft veel geluk dat hij een vader heeft die zoveel van hem houdt dat hij bereid was naar de gevangenis te gaan voor een misdrijf dat hij niet had gepleegd. Ik bewonder je, David, echt waar. Ik weet niet of ik het lef zou hebben gehad om dat te doen als ik in jouw schoenen stond. Maar ja…’ Jazz glimlachte wrang. ‘… ik weet ook precies hoe het in de gevangenis is.’

‘Ach, inspecteur, het leek me op dat moment niet eens een slecht alternatief voor het leven dat ik leidde. Ik bedoel…’ Hij gebaarde met zijn armen naar de kamer. ‘… dit is niet bepaald Buckingham Palace. Zeker vergeleken met het huis waarin mijn vrouw en zoon wonen. Het is het enige wat ik wilde, een gelukkige jeugd voor Rory.’ Hij slaakte een zucht.

‘Heb jij zelf een gelukkige jeugd gehad, David?’ vroeg ze.

‘Heel gelukkig. Het was soms wel een beetje eenzaam, want ik was enig kind. Ik werd als baby geadopteerd, ziet u. Daarom wilde ik dat Rory broertjes en zusjes zou krijgen, deel zou uitmaken van een echt gezin.’

‘Ben je opgegroeid in Norfolk?’

‘We hebben hier de eerste twee jaar van mijn leven gewoond en toen kreeg pa een baan in Kent, dus verhuisden we daarheen. Maar ik heb altijd van Norfolk gehouden.’ David toonde nu voor het eerst een glimlach.

‘Hebben je ouders je verteld dat je geadopteerd bent?’

‘O ja,’ zei hij. ‘Ze maakten er geen geheim van. En ik weet dat ik hier in de buurt geboren ben. Misschien heb ik daarom altijd affiniteit met deze streek gehad. Hoe dan ook,’ zei David, ‘u komt vast niet om naar mij en het saaie verhaal over mijn verleden te luisteren, inspecteur. Is er nog iets anders?’

‘Ja, David, er is zeker iets,’ knikte Jazz. ‘Ik heb je iets te vertellen, en ik denk echt dat je beter even kunt gaan zitten.’

Epiloog

Een maand later

Toen Jazz wakker werd en haar gordijnen opentrok, zag ze voor het eerst in weken een blauwe lucht en zonlicht. Ze opende het raam en ademde de frisse geur in die de lente aankondigde.

Ze kleedde zich haastig aan, pakte haar krukje, schildersezel en verf, en beende de weg over naar de kwelders om te gaan schilderen voordat het weer om zou slaan.

Ze zette haar spullen op een goed uitkijkpunt neer en realiseerde zich dat het zonlicht bedrieglijk was, want het was nog koud. Desondanks was het heerlijk om een paar uur te schetsen wat ze allemaal zag. Normaal zou ze een veel minder realistische stijl kiezen, maar ze wilde dit zo nauwkeurig mogelijk vastleggen, zodat ze het aan de muur van haar zitkamer kon hangen en hieraan terug kon denken tijdens lange, donkere winterdagen.

Toen ze weer thuiskwam, waren haar vingers bevroren en kon ze haar tenen niet meer voelen. Ze nam een bad om op te warmen, trok een spijkerbroek en een trui aan en maakte toen een salade met geitenkaas voor de lunch.

Om één uur zag ze de auto buiten parkeren.

Ze opende de voordeur en wachtte tot hij het korte tuinpad op gelopen was.

‘Brigadier Miles, Alistair, hoe is het?’

‘Goed, heel goed.’ Miles zoende haar hartelijk op beide wangen en ze ging hem voor naar binnen.

‘Jazz, dit is prachtig.’ Hij keek de zitkamer rond en complimenteerde haar met de frisheid van de crèmekleurige muren, de crèmekleurige bank, kokosmatten op de vloer en de dikke goudkleurige gordijnen die voor de ramen hingen.

‘Ik ben blij dat je het mooi vindt. Niet te tuttig, toch?’ vroeg ze bezorgd.

‘Helemaal niet. Het is warm maar elegant, niet tuttig maar gezellig, een beetje zoals de eigenaar van het huis.’ Hij glimlachte.

‘Mooie metafoor, Alistair. Iets drinken?’ bood Jazz aan, terwijl ze de keuken in liep.

‘Een glas wijn zou er wel in gaan. Ik was alweer vergeten hoe allemachtig afgelegen dit deel van het land is. Het kostte me bijna vier uur op hier te komen vanwege wegwerkzaamheden op de A11.’ Miles liep met haar mee en zag de grijze vloertegels en de strakke witte kastjes die de rode Aga zo goed deden uitkomen.

‘Je hebt hier wonderen verricht, Jazz, echt waar,’ zei hij goedkeurend. ‘Het is een fantastische mix van oude en nieuwe dingen.’

‘Dat was inderdaad precies het plan,’ antwoordde Jazz blij. ‘En ik wilde proberen het huis wat lichter te maken. Cottages zijn soms zo donker.’

Miles keek naar het grote moderne schilderij dat aan de duifgrijze muur boven de kleine keukentafel hing. Het was geschilderd in gedurfde, opvallende kleuren: zelfverzekerde blokken wit, grijs en rood die perfect bij de keuken pasten. ‘Waar heb je die vandaan?’ vroeg hij, terwijl hij het van wat dichterbij bekeek. ‘Hé, het is een origineel werk?’

‘Dat mag ik hopen, want ik heb het zelf geschilderd,’ zei ze glimlachend.

Miles keek haar vol ontzag aan. ‘Jij?’

‘Ik, ja.’

‘Mevrouw, wat kunt u eigenlijk níét?’ zei hij plagend. ‘Dit is serieus goed. Proost.’

‘Proost.’ Jazz klonk met hem met een glas water. De laatste tijd had ze niet meer zo’n zin in alcohol. ‘Laten we gaan zitten.’ Ze ging hem voor naar de zitkamer, waar de haard lekker was brandde.

Miles ging zitten. ‘Dit is echt idyllisch. Je zult hier wel heel gelukkig zijn.’

‘Ben ik ook,’ zei Jazz. ‘Het is een perfect toevluchtsoord voor een vrouw alleen. En je mag je wel vereerd voelen. Je bent mijn eerste officiële gast.’

‘Het is fijn om hier terug te zijn. Toen ik na de zaak terug in Londen was, voelde ik me wekenlang claustrofobisch.’ Hij haalde zijn schouders op, ‘Nou ja, het went wel weer.’

‘Misschien dat ik me nog eens bedenk, maar ik voel totaal niet de behoefte om naar Londen terug te gaan,’ verklaarde Jazz hartstochtelijk.

‘Nou, vertel me maar wat er allemaal nog na de zaak is gebeurd.’ Miles ging er goed voor zitten op de bank. ‘Hoe ging het met Jenny Colman toen ze haar zoon voor het eerst ontmoette?’

‘Emotioneel, natuurlijk. En dat was het voor David Millar ook. We hebben het aan Martin Chapman te danken. Toen hij Rory’s hutkoffer onderzocht, heeft hij naast de vingerafdrukken wat van Davids dna gevonden in een haar die hij in de koffer aantrof. Hij herinnerde het zich toen hij het haarmonster van Jenny’s baby checkte. Hij vergeleek ze met elkaar en ze waren een match. En vervolgens heeft hij dat monster ook nog eens met dat van Corin vergeleken, en voilà!’

‘Wauw!’ zei Miles verwonderd. ‘Soms heb ik een hekel aan die moderne forensische fratsen – ze zorgen voor een hoop vertraging of andere ellende – maar in dit geval heeft het geleid tot een spectaculair resultaat.’

‘Dat kun je wel zeggen, ja. Jenny Colman heeft ineens een heel nieuw leven. En David ook.’

‘Hoe zit het met het landgoed van de Conaughts?’ vroeg Miles. ‘Kan David er aanspraak op maken als de directe, zij het onwettige afstammeling?’

‘Absoluut. Emily Conaught had eerst zo haar bedenkingen, maar ze belde me een paar dagen geleden om me te bedanken. David was naar het huis gekomen om haar te ontmoeten. Hij had Rory bij zich, die natuurlijk, zoals we al wisten, het evenbeeld van zijn grootvader Corin is.’

‘Hugh Daneman mag dan de vader verkeerd hebben gegokt, maar je snapt wel waarom hij zo dol was op Rory,’ zei Miles zachtjes.

‘En het is uit spijt voor die liefde dat hij er nu niet meer is,’ verzuchtte Jazz. ‘Hoe dan ook, de Conaughts hebben nu hun bloedlijn terug: David, en Rory. En Emily en Edward hebben David al een cottage aangeboden op het landgoed. Ze zijn zich ervan bewust dat David een alcoholprobleem heeft, net als zijn vader, en ze willen een oogje in het zeil houden.’

‘Ze zeggen wel dat het genetisch kan zijn,’ merkte Miles op, terwijl hij zijn glas uitstak voor nog wat wijn. ‘Maar mijn ouders zijn allebei geheelonthouder. Weet Angelina Millar dat de echtgenoot die ze zomaar dumpte omdat hij een loser was, straks heer en meester wordt van een van de grootse landgoederen in heel Norfolk?’

Jazz moest lachen. ‘Moet je je voorstellen hoe die zich zal voelen als ze erachter komt? Wat zal ze balen! Ze heeft haar kans verprutst om tot de aristocratie toe te treden en het halve graafschap voor zich te laten buigen. Het is de droom van iedereen die het belangrijk vindt zich sociaal omhoog te werken. Ongetwijfeld zal ze proberen om weer bij David in het gevlei te komen. Ik hoop dat hij dat niet laat gebeuren, na alles wat ze hem heeft aangedaan.’

‘Ik ben zo blij voor David. Hij leek me oprecht een aardige kerel.’

‘Dat is hij ook,’ beaamde Jazz. ‘En, zoals Emily al opmerkte, zolang hij van de drank afblijft, heeft hij het zakelijk inzicht en de contacten om het landgoed de eenentwintigste eeuw in te loodsen. Ach, wat hou ik toch van een gelukkig einde op zijn tijd. Dat maakt dit soms ondankbare werk van ons de moeite waard. Oké, zullen we gaan eten?’

Jazz warmde een ciabatta op en ze aten samen van de salade.

‘Hoe zit het met Adele Cavendish en Sebastian Frederiks? Ik bedoel, Hugh Danemans erfenis had eigenlijk naar David Millar moeten gaan. Al zal die op een dag genoeg erven,’ merkte Miles op.

‘Meneer Jones vertelde me dat Frederiks zijn ontslag heeft ingediend. Adele en hij willen samen een heel nieuw leven beginnen.’

‘Niet zo gek, na alles wat er gebeurd is. Het geeft hun allebei de kans om de dood van Charlie te verwerken.’

‘Deze zaak heeft voor de verandering in elk geval ook hier en daar nog wat goeds opgeleverd.’

‘Ja. En… eh… voor mij ook, trouwens.’

Jazz zag de kleur naar Miles’ wangen stijgen.

‘O ja? Hoezo?’ Jazz wist het allang, maar ze wilde het van hem zelf horen.

‘Issy en ik… we zijn, nou ja…’ Alistair haalde zijn schouders op. ‘… samen, om het maar zo te zeggen.’

‘Dat is geweldig nieuws, Alistair,’ zei Jazz hartelijk. ‘Je weet hoe dol ik ben op Issy.’

‘Ja, ik dus ook,’ zei hij verlegen. ‘Mensen zeggen dat we een vreemd stel zijn, maar dat vind ik zelf helemaal niet. Oké, ze is een stuk luidruchtiger dan ik, en ze mag me graag bemoederen, maar dat vind ik juist wel leuk.’ Miles glimlachte. ‘Ik weet niet of het iets blijvends is, maar voorlopig is het leuk. En we zijn allebei heel gelukkig.’

‘En dat is het enige wat telt. Koffie?’ Jazz stond op en zette de ketel op de Aga.

‘Graag,’ zei hij.

‘Het enige wat ik wil zeggen, Alistair, is dat je heel voorzichtig moet zijn. Ik weet, jullie zijn niet allebei inspecteurs, zoals Patrick en ik waren, maar jullie zullen op een gegeven moment toch weer samen moeten werken. En ik hoef je er niet aan te herinneren wat een ramp dat was voor onze relatie.’

‘En mag ík dan zeggen dat Issy geen egocentrische, arrogante eikel is die zijn superioriteit over zijn veel getalenteerdere vrouw wilde bewijzen als hij maar even de kans kreeg?’

Jazz knikte minzaam. ‘Dat mag.’

‘Iedereen vindt hem een klootzak, Jazz. Hij is niet geliefd op de Yard. En het doet je vast goed dat het verhaal over het Millar-debacle flink de ronde doet.’ Miles haalde argeloos zijn schouders op. ‘Ik heb echt geen idee wie heeft verteld dat Patrick een pak slaag van Norton heeft gekregen.’

‘Bedankt, Alistair.’ Jazz klopte even op zijn hand. ‘Je hoeft je geen zorgen te maken. Ik ben eroverheen. Het is klaar. Zo, en nu heb ik iets veel belangrijkers waar ik het met je over wil hebben. Laten we weer bij de haard gaan zitten, dan drinken we daar onze koffie.’

Toen Jazz het vuur had opgepookt, ging ze voor de haard zitten, terwijl Miles zich op de sofa nestelde.

‘Alistair, dat ik je hier vandaag heb uitnodigd was niet alleen zodat je mijn ego kon strelen, en mijn interieur kon bewonderen. Het was ook om je een idee voor te leggen,’ begon ze.

‘Als je wilt dat ik naakt voor een van je portretten poseer, vergeet het dan maar,’ zei hij met een grijns. ‘Maar als dat het niet is, brand dan maar los.’

‘Nou, ik ben gevraagd om hier in East Anglia een Speciale Eenheid op te zetten. Ik ben bezig met het samenstellen van een team. En ik zou graag willen weten of je belangstelling hebt om me bij te staan als mijn adjunct.’

Miles keek haar sprakeloos aan. Het duurde even voor hij zei: ‘Sorry, Jazz, ik weet niet wat ik moet zeggen. Ik weet het echt niet.’

‘Nou, je zou kunnen zeggen dat je het serieus zult overwegen.’ Jazz was een beetje teleurgesteld door zijn reactie. ‘We werken al vijf jaar zeer succesvol samen. Je zou een schaal omhooggaan qua salaris, al je verhuiskosten worden betaald, maar ik weet niet hoe je het zou vinden om de Yard op te geven voor iets veel provincialers.’

Miles zuchtte en bestudeerde zijn handen. ‘Het is niet de Yard die ik zou missen, Jazz. Het gaat om Issy. Verdomme!’ Miles sloeg gefrustreerd op de armleuning van de bank. ‘Een paar maanden geleden zou ik staan te springen bij een nieuwe uitdaging, maar nu…’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik weet het gewoon niet.’

‘Ik begrijp het,’ knikte Jazz. ‘Heb het er anders eens over met Issy en kijk wat die zegt?’

‘Ze gaat zeggen dat het platteland niks voor haar is. Je kent haar. Wat betekent dat ik zou moeten pendelen. Mag ik erover nadenken?’

‘Natuurlijk. Ik wil je hebben, Alistair. Niet in de Bijbelse zin,’ zei Jazz lachend, ‘maar ik denk dat we samen een geweldig team zouden kunnen leiden.’

‘Dank je, Jazz. Het gevoel is wederzijds. En het is een geweldig idee om een team helemaal zelf op te kunnen bouwen, zonder rotte appels waar je mee moet werken omdat ze er al zaten.’

‘Dan zal ik Patrick niet vragen te solliciteren.’

‘Doe dat maar niet.’ Miles lachte. ‘Maar er is wel een jonge vrouwelijke brigadier die bij ons gedetacheerd is geweest die echt indruk op me heeft gemaakt. Ik denk dat je haar ook wel zou mogen…’

‘Dan wil ik graag haar naam van je,’ zei Jazz gretig. ‘Norton zei dat ik verder niemand van de afdeling mag wegkapen, maar als ze gedetacheerd was, telt het niet. En hoe meer vrouwen, hoe liever. Kunnen we lippenstiften delen en roddels uitwisselen over de lengte van jullie wapenstokken.’

Miles grinnikte. ‘Ach, Jazz, het is zo fijn te zien dat je je oude gevoel voor humor weer terug hebt.’

Jazz fronste. ‘Dacht je dan dat het verdwenen was?’

‘Je was niet je gebruikelijke ontspannen zelf, Jazz, nee. Als ik erover nadenk, was je dat eigenlijk al ver voor je wegging niet meer,’ zei hij eerlijk.

Jazz stemde met een zucht in. ‘Je hebt gelijk. Maar ik voel me weer helemaal mezelf.’

‘Dat doet me deugd. Ik moet er niet aan denken dat die zakkenwasser je blijft ondermijnen.’

‘Wees gerust, dat is niet meer zo.’

Miles keek op zijn horloge. ‘Ik moet gaan, anders kom ik vast te zitten op de M25.’

‘Gebruik je sirene, Alistair. Dat doet iedereen. Behalve ik, natuurlijk.’

‘Juist.’ Hij stond op en Jazz ook. ‘Ik zal het je zo snel mogelijk laten weten. En bedankt voor de lunch.’

‘Kom nog eens langs, en als het aan mij ligt, is dat heel vaak.’ Ze kuste hem op de wang en nam een van zijn handen in die van haar. ‘Denk er alsjeblieft serieus over na, hè?’

‘Absoluut. Dag, Jazz, hou je haaks.’

Jazz deed de deur achter hem dicht en ging toen de keuken opruimen. Terwijl ze het restant van Miles’ wijn in de gootsteen schonk, staarde ze uit over de kwelders die zich voor de cottage uitstrekten. Het werd vloed, en over een paar uur zouden de kluwen kreekjes en wandelpaden die door het weidse landschap liepen helemaal aan het zicht onttrokken worden. Jazz glimlachte, blij dat haar nieuwe huis zo mooi was en zo typisch voor de omgeving.

Terwijl ze toekeek hoe de grijze zee vanuit de verte de groene kwelders op rolde, gingen haar gedachten uit naar Madelaine Smith, een vrouw die even vastberaden was als het getij in het volbrengen van haar taak. Ze werd gedreven door een enkel, verschrikkelijk doel, aangewakkerd door de pijn en kwelling van het verleden.

Jazz’ telefoon zoemde op de keukentafel, en ze pakte hem op om een berichtje van Jonathan te lezen.

Ik vertrek nu uit Cambridge. Ik zie je over een uur. X

Jazz had besloten dat ze blij was dat ze het verleden achter zich kon laten. Ze wilde zich alleen nog richten op de toekomst.

Dankwoord

Ik ben Maria Rejt van Pan Macmillan heel dankbaar. Haar enorme ervaring en kennis van misdaadromans hebben ervoor gezorgd dat De geheimen van de kostschool de lezers de spanning en sensatie biedt die onze moeder voor ogen had. Oprechte dank gaat ook uit naar de geweldige Lucy Hale en Jeremy Trevathan voor hun voortdurende steun voor Lucinda’s werk.

In het voorwoord gaf ik al aan dat Lucinda deze roman schreef in 2006. In die tijd was ik dertien jaar oud, en ik kan onmogelijk raden wie mama zou hebben willen bedanken. Daarom maak ik van deze gelegenheid gebruik om de schrijfster zelf te bedanken.

Het ware bewijs van Lucinda’s onverzettelijkheid is het feit dat ze tijdens haar ziekte maar liefst vijf romans schreef. Bovendien werd ze door de Zeven zussen-serie een ster, en werd ze een van de beroemdste verhalenvertellers ter wereld.

Maar haar boeken waren altijd ondergeschikt aan haar gezin. Gedurende haar veel te korte leven heeft ze zichzelf niet één keer op de eerste plaats gezet. Daarin en in alle andere opzichten was Lucinda de beste moeder ter wereld. Haar vermogen om haar vier kinderen te steunen, toe te juichen, te troosten en te motiveren is ongeëvenaard.

Gelukkig kennen we door haar blijvende wijsheid allemaal het grote geheim van geluk, dat mama vaak met ons deelde, en ik voel me verplicht het nu ook met jullie te delen: pluk de dag, leef voor het moment, en geniet van elke seconde van het leven – zelfs als het moeilijk is.

Harry Whittaker

Colofon

Uitgegeven door Xander Uitgevers

www.xanderuitgevers.nl

..

Oorspronkelijke titel: The Murders at Fleat House

Oorspronkelijke uitgever: Macmillan

Vertaling: Anna Livestro

Omslagontwerp: ZeroMedia

Omslagontwerp: ZeroMedia

Belettering: Studio Marlies Visserer

Omslagbeeld: Stephen Stephen Mulcahey/Trevillion Images

Auteursfoto: Boris Breuer

Verzorging ePub: Michiel Niesen, ZetProducties

..

Copyright © 2022 Lucinda Riley

Copyright © 2022 voor de Nederlandse taal:

Xander Uitgevers bv, Haarlem

..

isbn 978 940161 724 6

..

De uitgever heeft getracht alle rechthebbenden te traceren. Mocht u desondanks menen rechten te kunnen uitoefenen, dan kunt u contact opnemen met de uitgever. Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

The license to this eBook belongs to you. This eBook can be read on Mac or PC computers, eReaders, tablets, and mobile phones.

(Re)selling, distributing, (sub)licensing, renting, leasing or otherwise assigning or transferring any rights in or to the license or this eBook, or reproducing, publishing, broadcasting or making this eBook or any portion of it available to any third party otherwise is strictly prohibited.

This eBook is watermarked with traceable information that identifies you as the owner of the license, as a security measure in the event of misuse.

Enjoy your eBook!

9d4a9f81471fe2ce57b3024c9f449296cc4b9366730c82816c2f8681f8b4d