1

Rebecca Bradley drukte haar neus tegen het raam toen het vliegtuig de landing inzette naar Londen. De lappendeken van verschillende tinten groen glinsterde alsof er ochtenddauw op lag op deze prachtige zomerdag. Toen de stad onder haar zichtbaar werd, herinnerde de aanblik van de Big Ben en de Houses of Parliament haar aan een speelgoedstadje, vergeleken bij de huizenhoge wolkenkrabbers van New York.

‘Miss Bradley, u kunt als eerste het vliegtuig verlaten,’ informeerde de stewardess haar.

‘Dank u.’ Rebecca lachte geforceerd naar haar. Ze haalde een grote zonnebril uit haar schoudertas tevoorschijn waarachter ze hopelijk haar uitputting kon verbergen, al zouden er waarschijnlijk geen fotografen op haar staan te wachten. Ze had New York overhaast moeten verlaten, en daarom had ze de luchtvaartmaatschappij gebeld en haar oorspronkelijke vlucht omgeboekt naar een eerdere.

Het voelde goed dat niemand, zelfs haar impresario of Jack, wist waar ze was. Jack had die middag haar flat verlaten om terug te vliegen naar Los Angeles. Ze had hem niet het antwoord kunnen geven waarop hij had gehoopt; ze had hem gezegd dat ze tijd nodig had om na te denken.

Rebecca rommelde in haar tas, op zoek naar het rode fluwelen doosje en klapte het open. De ring die hij haar had gegeven was zeker indrukwekkend, al was hij naar haar smaak iets te opzichtig. Jack hield er nu eenmaal van om de dingen groots aan te pakken, zoals dat hoorde bij zijn status van een van de beroemdste en bestbetaalde filmsterren ter wereld. En hij had haar niets minders kunnen aanbieden, want, als ze ja had gezegd op zijn aanzoek, zou de ring in kranten en tijdschriften over de hele wereld te zien zijn. Jack Heyward en Rebecca Bradley waren het populairste stel in Hollywood en de media konden geen genoeg van hen krijgen.

Rebecca sloot het fluwelen doosje weer en staarde voor zich uit terwijl het vliegtuig zich klaarmaakte voor de landing. Sinds zij en Jack elkaar een jaar geleden hadden ontmoet op de set van een romcom, had ze het gevoel dat haar leven was overgenomen door mensen die haar leven wilden leiden, niet alleen de rollen die ze speelde, maar ook haar privéleven. De waarheid was – Rebecca beet op haar lip terwijl het vliegtuig verder daalde – dat de ‘droomrelatie’ die de wereld dacht dat zij hadden net zo onecht was als haar films.

Zelfs Victor, haar impresario, moedigde haar aan haar relatie met Jack voort te zetten. Hij zei haar steeds weer dat die haar carrière als opkomende wereldster alleen maar ten goede kon komen.

‘Er is niets waar het publiek meer van smult dan een echt Hollywoodstel, liefje,’ had hij gezegd. ‘Zelfs als je filmcarrière mislukt, willen ze nog foto’s van je kinderen die in het park spelen.’

Rebecca dacht terug aan de hoeveelheid tijd die zij en Jack feitelijk met elkaar hadden doorgebracht in het afgelopen jaar. Hij woonde in Hollywood, zij in New York, en ze hadden allebei zulke drukke programma’s dat ze elkaar vaak weken achtereen niet zagen. En als ze wél samen waren, werden ze overal achtervolgd. Gisteren nog hadden ze geluncht in een piepklein Italiaans restaurantje en waren ze belegerd door gasten die foto’s en handtekeningen wilden. Jack had haar uiteindelijk meegenomen naar Central Park om daar in alle rust zijn aanzoek te kunnen doen. Ze hoopte maar dat niemand hen daar had gezien…

De overweldigende claustrofobie die ze had gevoeld toen ze een taxi terug naar haar flat in SoHo hadden genomen en Jack op een antwoord had aangedrongen was de reden geweest dat ze een eerdere vlucht naar Engeland had geboekt. Het feit dat de wereld meekeek met elke stap die ze zette, dat ze van dag tot dag werd achtervolgd door vreemden die allemaal dachten dat ze recht hadden op een deel van haar, was ondraaglijk voor Rebecca. Het gemis aan privacy dat hoorde bij een dergelijke relatie in de spotlights, dat ze niet eens even een bagel en een latte kon nemen bij de plaatselijke koffiebar zonder te worden belaagd, begon langzaamaan zijn tol te eisen.

Haar dokter had een paar weken geleden valium voorgeschreven toen ze bij haar flatgebouw was opgewacht en zichzelf uiteindelijk in haar badkamer had opgesloten, waar ze op de vloer gehurkt hysterisch had zitten huilen. Het had even geholpen, maar Rebecca wist dat het uiteindelijk nergens toe leidde. Het glibberige pad naar verslaving om haar in staat te stellen met de druk waaronder ze leefde om te gaan doemde voor haar op. En Jack wist dat maar al te goed.

Hij had haar in de eerste, onstuimige dagen van hun romance verzekerd dat de cocaïne die hij gebruikte geen gewoonte was. Hij kon er zo mee stoppen. Het hielp hem alleen om te ontspannen. Naarmate ze hem echter beter leerde kennen, had Rebecca gemerkt dat dit niet helemaal klopte. Hij had defensief en boos gereageerd toen ze hem vroeg naar zijn voortdurende zware gebruik van het middel en naar de hoeveelheid alcohol die hij tot zich nam. Rebecca was zelf iemand die geen drugs gebruikte en maar zelden dronk en ze had er een hekel aan als Jack high was.

In het begin van hun relatie had ze gedacht dat haar leven niet perfecter kon zijn: ze had een zeer succesvolle carrière en een knappe, getalenteerde partner om dat succes mee te delen. Maar met de drugs, de voortdurende afwezigheid en de geleidelijke gewaarwording van Jacks onzekerheid – die uiteindelijk had geleid tot een woedende reactie toen zij zeven maanden geleden was genomineerd voor een Golden Globe en hij niet – begon de roze wolk te verdampen.

Het aanbod van een grote rol in een Engelse film, The Still of the Night, die speelde in de jaren twintig van de twintigste eeuw en ging over een aristocratische Engelse familie, had niet op een beter moment kunnen komen. Niet alleen was het een volgende stap, na de lichtgewicht rollen die ze tot dusver had gespeeld, maar het was ook een grote eer om te worden uitverkoren door Robert Hope, de beroemde Engelse regisseur. Jack was er zelfs nog in geslaagd om daar een domper op te zetten door te zeggen dat ze haar nodig hadden vanwege haar associatie met ‘Hollywood’, om de financiers van de film tevreden te stellen. Vervolgens zei hij haar dat haar grootste bijdrage aan de film zou zijn dat ze er prachtig zou uitzien in de historische kostuums die ze zou dragen en dat ze zich niet moest verbeelden dat haar talent iets te maken had met het krijgen van de rol.

‘Je bent veel te mooi om serieus te worden genomen, schat,’ had hij eraan toegevoegd terwijl hij zijn glas nog eens volschonk met wodka.

Toen het vliegtuig op Heathrow was geland en tot stilstand kwam, maakte Rebecca haar veiligheidsgordel los. De lichten in het vliegtuig waren weer aangegaan.

‘Bent u klaar, Miss Bradley?’ vroeg de stewardess.

‘Ja. Dank u wel.’

‘Ze zijn er over enkele minuten.’

Rebecca haalde een kam door haar lange, donkere haar en zette het vast in een knot in haar nek. Haar Audrey Hepburn-look, noemde Jack het, en de media vergeleken Rebecca inderdaad voortdurend met de iconische filmster. Er was zelfs sprake van een remake van Breakfast at Tiffany’s, volgend jaar.

Ze zou niet naar hem moeten luisteren, zou haar zelfvertrouwen als actrice niet nog verder door hem moeten laten afbreken. Jacks laatste twee films waren geflopt en zijn ster straalde niet meer zoals vroeger. De afschuwelijke waarheid was dat hij jaloers was op haar succes. Ze ademde diep in om zichzelf te kalmeren. Wat Jack ook tegen haar had gezegd, ze was vastberaden om te bewijzen dat ze meer was dan een mooi gezichtje, en het omvangrijke script gaf haar een kans om dat ook echt te doen.

Ver weg op locatie, ergens in een landelijk deel van het Engelse platteland, hoopte Rebecca dat ze rust en ruimte zou vinden om na te denken. Onder al zijn problemen wist ze dat er een Jack verborgen zat van wie ze hield. Hij moest echter wel bereid zijn om iets te doen aan zijn toenemende verslaving, anders wist ze dat ze geen ja kon zeggen op zijn aanzoek.

‘We nemen u nu mee het vliegtuig uit, Miss Bradley,’ zei de in een donker kostuum geklede beveiligingsbeambte van het vliegveld die naast haar was opgedoken.

Rebecca zette haar zonnebril op en verliet de eersteklascabine. Toen ze in de viplounge op haar bagage zat te wachten, bedacht ze dat het een doodlopende weg was met Jack, als hij niet toegaf dat hij problemen had. Misschien moest ze hem dat wel zeggen, overwoog ze toen ze haar telefoon uit haar tas haalde en naar het scherm staarde.

‘Miss Bradley, uw bagage wordt naar uw auto gebracht,’ zei de beveiligingsbeambte. ‘Ik ben echter bang dat er een hele batterij fotografen buiten op u staat te wachten.’

‘Nee!’ Ze keek wanhopig naar hem op. ‘Hoeveel?’

‘Véél,’ bevestigde hij. ‘Maakt u zich geen zorgen. Ik loods u er veilig doorheen.’

Hij gebaarde dat ze moesten gaan en Rebecca stond op.

‘Ik verwachtte dat niet,’ merkte ze op toen ze met hem mee liep naar de aankomsthal. ‘Ik heb een andere vlucht genomen dan de vlucht die ik oorspronkelijk had geboekt.’

‘Tja, u arriveert in Londen op de ochtend dat uw grote nieuws bekend is geworden. Mag ik u feliciteren?’

Rebecca stond stil. ‘Welk nieuws?’ vroeg ze.

‘Uw… verloving met Jack Heyward, Miss Bradley.’

‘Ik… O, jezus,’ mompelde ze.

‘Er is een heel mooie foto van u in Central Park, waarop Mr. Heyward een ring aan uw vinger schuift. Hij staat op de voorpagina van de meeste kranten hier vanochtend. Goed…’ Hij stond stil voor de schuifdeuren. ‘Bent u er klaar voor?’

Achter de glazen van haar zonnebril prikten tranen in Rebecca’s ogen en ze knikte boos.

‘Goed, we gaan er zo snel mogelijk doorheen.’

Een kwartier later, toen de auto van Heathrow wegreed, staarde Rebecca hulpeloos naar de foto van haar en Jack, midden op de voorpagina van de Daily Mail, naast de kop:

..

jack en becks – het is officieel!

Op de korrelige foto was Jack te zien die de ring aan haar vinger schuift in Central Park. Ze keek naar hem op met wat zij wist dat een uitdrukking van paniek was, maar wat de journalist beschreef als verrukte verrassing. Het ergste was dat er een opmerking van Jack bij stond, die hij duidelijk had gemaakt nadat hij gistermiddag haar flat had verlaten. Hij had blijkbaar bevestigd dat hij Rebecca ten huwelijk had gevraagd, en gezegd dat ze nog een datum moesten bepalen.

Ze haalde met trillende handen nogmaals haar telefoon uit haar tas. Toen ze zag dat er een hele rij berichten waren, van Jack, haar impresario, en journalisten, zette ze de telefoon uit en stopte hem weer in haar tas. Ze kon het niet opbrengen om op dit moment een van hen te antwoorden. Ze was woedend op Jack dat hij iets had gezegd over wat er in het park was voorgevallen.

Morgen zou de hele wereld speculeren over wie haar trouwjurk zou ontwerpen, waar de ceremonie zou plaatsvinden en waarschijnlijk ook of ze zwanger was.

Rebecca sloot haar ogen en zuchtte diep. Ze was negenentwintig jaar en tot gisteravond was de gedachte aan trouwen en kinderen krijgen een ver-van-mijn-bed-show geweest, iets wat misschien later ooit zou gebeuren.

Jack liep al tegen de veertig, was met zijn meeste collega-filmactrices naar bed geweest en vond, zoals hij haar had gezegd, dat het tijd werd om te settelen. Voor haar was dit pas haar tweede serieuze relatie – ze was jaren met haar jeugdliefde samen geweest. Haar bloeiende carrière en uiteindelijke roem hadden dat liefdesverhaal uiteindelijk te gronde gericht.

‘Ik ben bang dat het een paar uur kost om in Devon te komen, Miss Bradley,’ zei haar vriendelijke chauffeur. ‘Mijn naam is Graham. Laat het me weten als u onderweg ergens wilt stoppen.’

‘Dat zal ik doen,’ zei Rebecca. Ze zou op dat moment het liefst willen dat hij haar naar een of andere woestijn in Afrika reed, een plaats zonder fotografen, kranten of piepende telefoons.

‘Het is daar behoorlijk geïsoleerd, Miss Bradley,’ merkte Graham op, alsof hij haar gedachten kon lezen. ‘Er zijn weinig felle lampen en winkels op Dartmoor te vinden,’ voegde hij eraan toe. ‘Een schitterend oud huis, waar u gaat filmen, dat wel. Alsof je teruggaat naar een andere tijd. Ik wist niet dat er nog mensen woonden in die grote oude huizen. Het platteland is voor mij weer eens wat anders. Normaal gesproken rijd ik acteurs naar de studio’s rond Londen, door het drukke verkeer.’

Zijn woorden troostten Rebecca enigszins. Misschien zouden de media haar met rust laten als ze ergens in the middle of nowhere zat.

‘Het lijkt erop dat we gevolgd worden door een motorfiets, Miss Bradley,’ zei Graham. Hij keek in zijn achteruitkijkspiegel en verstoorde haar gedachten over privacy direct. ‘Maak u geen zorgen. Zodra we op de snelweg zijn, raken we hem wel kwijt.’

‘Dank u,’ zei Rebecca. Ze probeerde haar overspannen zenuwen te kalmeren, zakte onderuit in haar stoel, sloot haar ogen en probeerde te slapen.

‘We zijn er bijna, Miss Bradley.’

Na vierenhalf uur in de auto, waarbij ze af en toe een dutje had gedaan, begon Rebecca haar jetlag te voelen. Ze keek verward uit het raam. ‘Waar zijn we?’ vroeg ze en ze staarde naar het ruwe, verlaten heidelandschap dat hen omringde.

‘Op Dartmoor. Het ziet er vandaag, met een zonnetje erbij, nog wel vriendelijk uit, maar volgens mij is het hier ’s winters erg somber. Neem me niet kwalijk,’ zei Graham toen zijn telefoon ging. ‘Het is de productiemanager. Ik stop hier even om op te nemen.’

Terwijl de chauffeur zijn mobiele telefoon opnam, opende Rebecca het portier en stapte op het ruwe gras dat naast de smalle weg groeide. Ze ademde diep in en rook de zoete frisheid in de lucht. Er waaide een lichte bries over de heide en in de verte zag ze de contouren van gekartelde rotsen zich tegen de hemel aftekenen. Er was kilometers ver geen enkel levend wezen te bekennen. ‘Heerlijk!’ verzuchtte ze, toen Graham de auto startte en zij weer instapte. ‘Het is hier zo vredig,’ merkte ze op.

‘Inderdaad,’ stemde hij in, ‘maar helaas, Miss Bradley, belde de productiemanager om te zeggen dat er al een hele verzameling fotografen buiten het hotel staat waar de cast verblijft. Ze wachten op uw komst. Daarom stelt hij voor dat ik u direct naar Astbury Hall breng, waar de opnames zullen zijn.’

‘Oké.’ Rebecca beet gefrustreerd op haar lip toen ze doorreden.

‘Sorry, Miss Bradley,’ zei hij meelevend. ‘Ik zeg altijd tegen mijn kinderen dat het helemaal niet is wat het lijkt om een rijke en beroemde filmster te zijn. Het moet zwaar voor u zijn, zeker op momenten als deze.’

Door zijn medeleven kreeg Rebecca een brok in haar keel. ‘Soms is dat inderdaad zo,’ stemde ze in.

‘Het goede nieuws is dat als u aan het filmen bent, niemand in uw buurt kan komen. Het privéterrein rond het huis is enkele honderden hectaren groot en een paar kilometer van de toegang tot het huis zelf.’

Rebecca zag dat ze waren gearriveerd bij een smeedijzeren hek met een beveiligingsagent ernaast. Graham gebaarde naar hem en hij opende het hek. Rebecca keek verwonderd rond toen ze over het parkachtige terrein reden, vol stokoude eiken, kastanjes en beuken aan weerszijden van de oprit.

Verderop stond een enorm huis, meer een paleis. Zoiets had ze alleen gezien in boeken of historische programma’s op de televisie. Een barokke suikertaart van beeldhouwwerk en gedraaide zuilen.

‘Wow,’ zei ze zacht.

‘Spectaculair, nietwaar? Al wil ik er niet aan denken wat het kost om het te verwarmen,’ grapte Graham.

Toen ze dichterbij kwamen en Rebecca de marmeren fontein zag die voor het huis stond, wilde ze dat ze genoeg architectonische termen kende om de schoonheid die ze voor zich zag te beschrijven. De elegante symmetrie van het gebouw, met twee sierlijke vleugels aan elke kant van een overkoepeld centraal gedeelte, was adembenemend. Het zonlicht werd weerkaatst door de perfect geproportioneerde raampanelen, die als juwelen in de voorgevel waren geplaatst. Het steenwerk ertussen werd afgewisseld door gebeeldhouwde cherubijnen en urnen. Onder de massieve centrale portiek, gedragen door vier enorme zuilen, zag ze een magnifieke dubbele eiken deur.

‘Passend voor een koningin, hè?’ zei Graham toen hij rond het huis reed naar een binnenplaats aan de zijkant ervan, die vol stond met vrachtwagens. Het was er een drukte van belang; mensen droegen camera’s, lampen en kabels door een deur naar binnen. ‘Ze hopen morgen klaar te zijn voor de opnames, heb ik gehoord,’ zei Graham en hij parkeerde de auto.

‘Dank u,’ zei Rebecca toen ze uitstapte en Graham naar achteren liep om haar koffer uit de achterbak te halen.

‘Is dit alles wat u hebt meegenomen, Miss Bradley? Filmsterren reizen doorgaans met een karrenvracht bagage,’ plaagde hij haar vriendelijk.

‘Ik ben nogal overhaast vertrokken,’ gaf Rebecca toe toen ze hem over de binnenplaats volgde naar het huis.

‘Goed, denk eraan dat ik tijdens de duur van de opnames beschikbaar ben, dus als u ergens naartoe wilt, hoeft u het maar te zeggen, oké? Het was een genoegen u te leren kennen.’

‘Ah! U bent er!’ Er kwam een slanke jongeman op hen af. Hij stak zijn hand uit naar Rebecca. ‘Welkom in Engeland, Miss Bradley. Steve Campion, productiemanager. Het spijt me te horen dat u vanochtend moest rennen om onze verschrikkelijke paparazzi te ontvluchten. Hier bent u tenminste veilig voor ze.’

‘Dank u. Weet u wanneer ik naar mijn hotel kan? Ik kan wel een douche en wat slaap gebruiken,’ zei Rebecca, die zich verkreukeld en verreisd voelde.

‘Natuurlijk. We wilden u niet nog eens dezelfde ellende bij het hotel aandoen als op het vliegveld,’ zei Steve. ‘Lord Astbury heeft u voorlopig een kamer in het huis aangeboden, tot we een alternatieve accommodatie voor u vinden. Zoals u kunt zien…’ Steve wees naar het enorme gebouw en grijnsde, ‘heeft hij wel wat ruimte over. Robert, de regisseur, wil graag morgen met de opnames beginnen en wilde niet dat uw concentratie, of die van de andere acteurs in het hotel, zou worden verstoord.’

‘Het spijt me dat ik de oorzaak ben van al dat gedoe,’ zei Rebecca. Ze bloosde en voelde zich opeens heel schuldig.

‘Het geeft niet, het is onze eigen schuld. We wilden nu eenmaal een beroemde jonge actrice in de film. Oké, de huishoudster zei dat ik haar moest roepen als u er was. Zij brengt u naar uw kamer. Om vijf uur vanmiddag is er een bijeenkomst van de volledige cast in de woonkamer. Dat geeft u de gelegenheid om een paar uur te slapen.’

‘Dank u,’ zei Rebecca nog eens. De toon in zijn stem ontging haar niet. Ze wist dat ze al als ‘moeilijk’ te boek stond en wist zeker dat de cast van getalenteerde Engelse acteurs – die het geen van allen in beroemdheid en als publiekstrekker tegen haar konden opnemen – dat hartgrondig met hem eens was.

‘Wacht daar en ik ga Mrs. Trevathan halen,’ zei Steve en hij liet Rebecca op de binnenplaats achter, terwijl de cameracrew hun materiaal langs haar heen sjouwde.

Even later verscheen er een stevige vrouw van middelbare leeftijd met grijzend, krullend haar en een gezonde kleur in de deuropening en liep naar haar toe.

‘Miss Rebecca Bradley?’

‘Ja.’

‘Ach, natuurlijk, lieverd.’ De vrouw lachte breed. ‘Ik herkende je onmiddellijk. En geloof me, je bent in het echt nog mooier. Ik heb al je films gezien en het is me een genoegen je te leren kennen. Ik ben Mrs. Trevathan, de huishoudster. Volg me maar, dan breng ik je naar je kamer. Het is een stukje lopen, ben ik bang. Graham brengt je koffer straks wel naar boven,’ zei ze, toen Rebecca aanstalten maakte hem op te tillen. ‘Je kunt je niet voorstellen hoeveel kilometers ik elke dag afleg.’

‘Waarschijnlijk niet,’ knikte Rebecca. Ze had moeite om de vrouw te verstaan, met haar zware Devon-accent. ‘Dit huis is werkelijk fantastisch!’

‘Minder fantastisch nu het alleen door mij en af en toe een daghulp wordt onderhouden. Ik ben helemaal aan mijn eind. Natuurlijk, jaren geleden werkten er hier dertig mensen fulltime, maar de tijden zijn veranderd.’

‘Ja, dat zal wel,’ zei Rebecca toen Mrs. Trevathan haar voorging door een reeks deuren naar een enorme keuken, waar een vrouw in verpleegstersuniform aan een tafel koffie zat te drinken.

‘Via de personeelstrap vanuit de keuken kom je het snelst bij de slaapkamers,’ zei Mrs. Trevathan en Rebecca volgde haar over een smalle, steile trap omhoog. ‘Ik heb een mooie kamer aan de achterkant voor je in gereedheid gebracht. Hij heeft een mooi uitzicht op de tuin en het landschap erachter. Je mag van geluk spreken dat Lord Astbury het goed vond dat je hier een kamer krijgt. Hij houdt niet van gasten. Wel jammer, want dit huis kon ooit gemakkelijk aan veertig mensen onderdak bieden, maar die dagen zijn voorbij.’

Eindelijk kwamen ze door een andere deur op een brede tussenverdieping uit. Rebecca staarde verwonderd naar de schitterende koepel boven haar en volgde toen Mrs. Trevathan door een brede, schemerige gang.

‘Hier is het,’ zei ze en ze opende een deur naar een ruime kamer met een hoog plafond, waarin centraal een enorm tweepersoonsbed stond. ‘Ik heb de ramen opengezet om een beetje te luchten, dus het is wat koud. Dat is beter dan de geur van vocht. Er is een elektrisch vuur dat je aan kunt doen als je het koud hebt.’

‘Dank u. Waar is de badkamer?’ vroeg ze.

Mrs. Trevathan glimlachte. ‘Twee deuren naar links, aan de andere kant van de gang. Ik ben bang dat we nog niet zo ver zijn dat we kamers met badkamer hebben. Ik zal je nu alleen laten, dan kun je rusten.’

‘Kan ik misschien een glas water krijgen?’ vroeg Rebecca bescheiden.

Mrs. Trevathan was al onderweg naar de deur, stond stil, draaide zich om en keek haar vriendelijk aan. ‘Natuurlijk, je hebt verzorging nodig. Heb je iets gegeten?’

‘Nee, ik kon in het vliegtuig niet eten.’

‘Zal ik je dan een pot thee en wat toast brengen? Je ziet er echt wat verpieterd uit.’

‘Dat zou heel fijn zijn.’ Rebecca bedankte haar. Ze voelde zich opeens duizelig en plofte neer in een leunstoel die bij de lege open haard stond.

‘Goed. Ik ga het voor je halen.’ Mrs. Trevathan keek nadenkend naar haar. ‘Je bent ook maar een klein meisje onder al die glamour, hè? Nou, kom een beetje bij en ik ben zo weer terug.’ Ze glimlachte vriendelijk en verliet de kamer.

Even later ging Rebecca de gang op en vond, na enkele mislukte pogingen, waarbij ze in een kast en een andere kamer terechtkwam, een grote badkamer met een ouderwetse gietijzeren badkuip in het midden. Er hing een verroeste metalen ketting aan het waterreservoir boven het toilet en nadat ze wat water had gedronken, keerde ze terug naar haar kamer. Ze liep naar de hoge ramen en keek uit over het landschap onder haar. De tuin achter het brede terras dat tegen de achterkant van het huis lag, was goed onderhouden. Bloeiende planten en struiken groeiden in overvloed in de borders. Hun veelkleurige bloemen verzachtten het groen van de gazons in het midden. Achter de hoge taxushaag die de Franse tuin omringde lag de heide. De ruwheid van het landschap contrasteerde scherp met de strakke, goed onderhouden gazons onder haar. Ze schopte haar schoenen uit en klom op het bed, waarvan het matras door jaren gebruik zacht was geworden.

Toen Mrs. Trevathan tien minuten later zachtjes op de deur klopte en de kamer binnenkwam, zag ze dat Rebecca diep in slaap was. Ze zette het blad neer op de tafel bij de open haard, dekte haar voorzichtig toe met de beddensprei en verliet stilletjes de kamer.