19

‘Gaat het, Rebecca?’ vroeg James toen ze maandagochtend vroeg op de set stonden. ‘Je lijkt niet je gewone vrolijke zelf.’

‘Ik weet het niet.’ Rebecca keek naar haar trillende handen en ze wist dat die trilling niets te maken had met zenuwen voor de scène die ze zouden opnemen. ‘Ik voel me een beetje raar, ook al heb ik een paar dagen vrij gehad.’

‘Misschien is het een virus, of misschien past ons zware Engelse voedsel niet bij je fijne constitutie. We kunnen Steve vragen of hij een dokter wil bellen.’

‘Ik kom maar niet van die hoofdpijn af. Ik dacht gisteren dat hij weg was, maar nu is hij weer terug. Misschien is het migraine, maar daar heb ik nog nooit last van gehad. Bedankt, ik kijk het nog even aan,’ zei ze met een vage glimlach.

‘Dertig seconden, iedereen!’

Rebecca was blij dat ze deze scène mocht zitten. Naast de hoofdpijn voelde ze zich misselijk en duizelig. Ze moest nog wat meer ibuprofen nemen als ze pauzeerden voor de lunch.

Een uur later, toen Rebecca zich naar haar kamer haastte om de pillen te halen, hield Steve haar tegen.

‘Het productiebureau is vanochtend vroeg weer gebeld door je verloofde. Hij klonk nogal ongerust, omdat je blijkbaar had gezegd dat je hem in het weekend zou bellen en je dat niet hebt gedaan.’

‘Het is onmogelijk om hier mobiel te bellen en ik gebruik niet graag de huistelefoon,’ legde Rebecca uit.

‘Dat begrijp ik helemaal, maar je verloofde blijkbaar niet. Ik heb je al gezegd dat alle kosten worden vergoed, dus gebruik gewoon de vaste telefoon in de studeerkamer van Lord Astbury.’

‘Oké, ik zal hem later bellen. Het spijt me dat hij jullie lastigvalt.’ Ze wendde zich van Steve af en liep doodmoe de trap op.

Gelukkig was Rebecca die avond niet nodig op de set. Ze was ’s middags niet opgeknapt en ze was naar haar kamer gegaan en dankbaar op haar bed neergevallen.

Mrs. Trevathan verscheen een paar minuten later, haar gezicht een en al bezorgdheid.

‘Voel je je niet goed, lieverd?’ zei ze. Ze haastte zich naar haar toe en legde een hand op Rebecca’s voorhoofd.

‘Het gaat wel over. Het is alleen hoofdpijn.’

‘Je voorhoofd voelt niet of je koorts hebt. Zal ik je zo een kop soep brengen? Dan kun je vroeg gaan slapen.’

‘Dank u, maar ik kan echt geen hap door mijn keel krijgen,’ zei ze. Ze wilde dat Mrs. Trevathan wegging, zodat ze haar ogen dicht kon doen.

‘Goed, lieverd. Ik kom straks nog wel even bij je kijken.’

‘Dat is echt niet nodig.’

‘Je wilt met rust gelaten worden,’ zei Mrs. Trevathan bijna fluisterend. ‘Ik begrijp het. Welterusten dan.’

Toen ze de kamer uit liep, vroeg Rebecca zich af of de mensen die in het verleden op Astbury hadden gewoond zich ook benauwd hadden gevoeld onder de zorgen van hun personeel. Er was gewoon geen enkele privacy. Ze zuchtte toen ze haar kleren uittrok en in bed kroop. Ze had Jack nog niet gebeld, maar ze voelde zich nu te ziek om dat te doen. Na een nacht goed slapen zou ze er vast beter toe in staat zijn.

Rebecca had die nacht vreemde dromen. Ze was in het huisje op de moors en er was gevaar, maar de deur zat dicht en toen ze de ramen probeerde te openen, slingerde de klimop die daar groeide zich rond haar handen en hield haar vast. Weer rook ze de koppige geur van parfum toen een hand over haar neus en mond werd gelegd en ze geen lucht meer kon krijgen…

Rebecca schrok wakker; haar hart bonkte in haar borst. Toen ze haar hand uitstak om het licht aan te doen, gooide ze het glas water om dat op haar nachtkastje stond. Ze stapte uit bed en stelde zichzelf gerust dat het maar een droom was geweest, misschien door de koorts – haar voorhoofd voelde nu in ieder geval wel warm aan. Ze stommelde de gang op naar de badkamer om haar glas opnieuw te vullen. Ze waste haar gezicht met koud water en liep in het halfduister terug over de gang naar haar kamer.

Ze onderdrukte een gil toen een figuur haar in de schaduw bij haar deur opwachtte.

‘Gaat het?’

‘Ik…’ Ze slaagde erin haar ogen scherp te stellen op de vorm en zag dat het Anthony was, gekleed in een geruite kamerjas. ‘Ik verwachtte niet iemand tegen te komen,’ zei ze en ze hapte naar adem.

‘Het spijt me dat ik je heb laten schrikken. Ik hoorde iemand schreeuwen en ik kwam kijken wat er aan de hand was.’

‘Ik denk dat ik een nachtmerrie had. Sorry dat ik je gestoord heb.’

‘Dat geeft niet, ik slaap zelden erg diep,’ stelde Anthony haar gerust. ‘Nou, als je zeker weet dat alles in orde is, dan zeg ik je welterusten.’

‘Welterusten.’ Rebecca opende de deur van haar kamer en sloot hem stevig achter haar.

‘Jack heeft weer gebeld,’ zei Steve de volgende ochtend. ‘Ga naar de studeerkamer en bel hem als je pauze hebt, voor ik in de roddelbladen terechtkom omdat ik jullie sprookjesachtige romance in de kiem zou hebben gesmoord.’ Hij grijnsde en liep verder.

Rebecca verliet de set op het terras waar ze net klaar was met filmen en liep naar Anthony’s studeerkamer. Haar hoofdpijn was weg en ze kon het eindelijk aan om met Jack te praten.

Zoals gebruikelijk gingen zowel zijn nummer thuis als dat van zijn mobiele telefoon direct over op de voicemail. Rebecca zuchtte gefrustreerd en liep terug naar het uiteinde van het zuidelijke terras, waar de catering tafels in de zon had neergezet, en voegde zich bij de anderen voor de lunch.

‘Kom je bij mij zitten?’ zei Marion Devereaux en ze klopte op de lege stoel naast haar.

‘Graag,’ zei Rebecca en ze voelde een nerveuze trilling in haar maag. Tot nu toe was ze te verlegen geweest om de legendarische actrice te benaderen. Haar carrière had haar elke prijs en lauwerkrans die er maar te krijgen was opgeleverd.

‘Ik zag je vanochtend bezig op de set, lieverd, en ik wilde je zeggen dat je goed bent. Heel goed, om precies te zijn.’

‘Bedankt!’ Rebecca bloosde.

‘Ja, je hebt een heel natuurlijke présence voor de camera. Heb je veel op het toneel gestaan?’

‘Wel toen ik op Juilliard zat, in New York, maar sinds mijn eindexamen daar heb ik alleen maar films gedaan.’

‘Ik hoop dat je de kans krijgt om weer op het toneel te verschijnen. Niets beter dan een live publiek om de adrenaline te laten stromen en het beste uit een acteur te halen.’ Marion glimlachte en stak een dun sigaretje aan. ‘Je krijgt er trouwens maar een schijntje voor.’

‘Het geld maakt mij niet uit. Het heeft me nooit iets uitgemaakt.’

‘Nee, dat zal wel niet, met al die grote Hollywoodproducties in je zak,’ merkte Marion droog op.

Rebecca bloosde om de overduidelijke insinuatie. ‘Heb je misschien advies voor me? Manieren waarop ik mezelf als actrice kan verbeteren?’

De befaamde paarsblauwe ogen van de oude dame richtten zich op haar. ‘Ja, schat. Lééf. Verzamel ervaringen en leer jezelf kennen. Het begrip van de menselijke geest voegt gewicht en emotionele bagage toe aan een uitvoering die techniek alleen nooit zou kunnen brengen. Acteer net zoveel vanuit je ziel als vanuit je hoofd,’ zei ze en ze sloeg haar hand tegen haar aanzienlijke boezem.

Een deel van Rebecca wilde giechelen, maar ze knikte ernstig. ‘Dank je, Marion. Ik zal het proberen.’

‘Ik ben jaloers op je. Je begint net, en je hebt nog een heleboel prachtige rollen vóór je.’ Ze zuchtte. ‘Maar goed, ik ben nu een veel betere actrice dan toen ik zo oud was als jij. We moeten eens samen dineren voordat de opnames klaar zijn. Nu moet ik gaan,’ zei ze en ze stond op. ‘De zon doet rare dingen met mijn make-up.’

Rebecca bleef op haar stoel zitten. Ze genoot van de complimenten die ze net had gekregen, de warmte van de dag en haar huidige hoofdpijnloze toestand. James verscheen en ging naast haar zitten op de stoel die Marion een paar seconden eerder had verlaten.

‘Voel je je beter?’ vroeg hij. ‘Je ziet er in ieder geval beter uit.’

‘Ja, het gaat beter. Dank je.’

‘Goed genoeg om vanavond met mij uit eten te gaan? We kunnen naar die geweldige pub rijden waar ik je laatst over vertelde.’

‘Waarom niet?’ antwoordde Rebecca. Ze had het gevoel dat ze misschien echt even uit Astbury Hall weg moest.

‘Geweldig, we moeten er om acht uur zijn. Alles gaat hier op het platteland zo vroeg dicht.’

‘Je klinkt als een echte stadsjongen,’ plaagde Rebecca.

‘Zeker, niet echt gemaakt voor het platteland – eerder een jongen voor een rokerige nachtclub om twee uur ’s nachts. Maar ’s lands wijs…’ Met die woorden liep James weg.

‘Waar ga je naartoe vanavond?’ vroeg Mrs. Trevathan toen Rebecca haar haar kamer binnenliet. ‘Je bent helemaal opgedirkt.’

‘Niet echt, dit is gewoon een nieuw shirt dat ik zaterdag heb gekocht. Ik ga naar de pub met een van de andere acteurs.’

‘Dus je eet vanavond niet hier?’

‘Nee, vanavond niet.’ Rebecca had er bijna aan toegevoegd: ‘Als u het tenminste goed vindt,’ maar ze hield haar mond.

‘Lord Astbury hoopte dat je hem zou vergezellen. Hij wilde met je praten over dat verhaal dat die Indiër hem heeft gegeven en hij heeft hem morgenavond weer te eten gevraagd. Je bent dan toch wel beschikbaar?’

‘Ja, natuurlijk. Verontschuldig me bij hem en zeg hem dat ik ernaar uitkijk om hem morgenavond te zien.’

‘Goed dan. Tot later, lieverd. Ik wacht op je tot je weer veilig thuis bent. His Lordship wil altijd dat ik het huis afsluit en vergrendel voor ik naar bed ga.’

‘Dat is niet nodig. Ik wil u niet tot last zijn. Misschien kan ik een sleutel lenen, alleen voor vanavond?’

‘Dat hoeft echt niet,’ zei Mrs. Trevathan vastberaden.

‘Oké,’ gaf Rebecca toe. ‘Ik zal niet laat zijn. Ik wil u trouwens iets vragen. In welk deel van het huis zit de slaapkamer van His Lordship?’

‘In de gang in de westvleugel, aan de andere kant van de grote trap. Waarom vraag je dat?’ Mrs. Trevathan reageerde zowel verrast als defensief op Rebecca’s vraag.

‘O, nergens om. Ik dacht alleen dat ik iemand buiten mijn deur hoorde praten afgelopen nacht. Het zal wel een droom zijn geweest.’

‘Ja, dat moet het wel geweest zijn. Fijne avond, lieverd.’

Toen Rebecca over de oprit naar James liep, die in Grahams auto op haar zat te wachten, verkeerde ze in grote verwarring. Als Anthony aan de andere kant van het huis sliep, had hij haar afgelopen nacht nooit kunnen horen schreeuwen. Waarom had hij buiten haar deur gestaan?

James sprong de auto uit om de passagiersdeur voor haar te openen. ‘Schat, wat zie je er… modern uit!’ riep hij lachend uit.

Ze roddelden over de opnames tijdens de rit naar The Rugglestone Inn. Toen ze aankwamen, kregen ze een discreet tafeltje toegewezen.

James ging naar de bar en kwam terug met een fles wijn. Hij ging zitten en schonk wat in het glas bij Rebecca’s bord.

‘Dat is genoeg!’ zei ze toen het halfvol was. ‘Na mijn afschuwelijke migraine, wil ik niet riskeren dat die terugkomt.’

‘Je bent niet zo’n drinker, hè?’

‘Je zegt het alsof dat iets slechts is,’ antwoordde ze.

‘Natuurlijk niet. Toen ik naar Hollywood ging, merkte ik dat alle Amerikaanse acteurs geheelonthouders leken te zijn. Terwijl de Engelsen een stelletje dronkaards zijn. Proost!’ James tikte met zijn glas tegen het hare. ‘Ik drink op onze ondeugden. Vertel eens,’ vervolgde hij met een lach, ‘hoe is het leven op Astbury Hall?’

‘Nou, eerlijk gezegd, hoe langer ik er ben, hoe vreemder het er lijkt,’ bekende Rebecca. ‘De huishoudster, Mrs. Trevathan, is bijvoorbeeld zo beschermend voor Lord Astbury dat het bijna obsessief is.’

‘Misschien is ze verliefd op hem, vrouwelijke bedienden vallen vaak voor hun baas. Het is een cliché, maar het gebeurt.’

‘Misschien, maar ze is ook voortdurend in mijn kamer en bemoeit zich met me, ze brengt me van alles te eten en te drinken.’

‘Lijkt me heerlijk. Ik houd wel van een vrouw die voor me zorgt,’ zei James met een grijns.

‘Ik weet wel dat ze het goed bedoelt, maar ze lijkt me nooit met rust te kunnen laten.’

‘Ik zou denken dat het heerlijk was als je als een prinses in een paleis woont en alles voor je wordt gedaan. Wij hebben in ons hotel geen roomservice meer na tien uur.’ James trok zijn wenkbrauwen op. ‘Nou ja, het heeft je in ieder geval toch wel goed gedaan om even wat rust te hebben, gezien de omstandigheden?’

‘Ja, dat aspect ervan is heerlijk. Sorry als ik klink als een verwend nest. Ik denk dat ik me gewoon niet zo prettig heb gevoeld.’

‘En de mysterieuze Lord Astbury? Hij heeft toch niet geprobeerd je te bespringen, hè?’

‘God, nee!’ Rebecca rolde met het haar ogen. ‘Ik krijg de indruk dat hij niet veel interesse heeft in vrouwen, of mannen of welk soort relatie dan ook.’

‘Ik kan ook geen hoogte van hem krijgen,’ zei James. ‘Alleen in dat grote huis, al die jaren, geen internet of moderne gemakken. Het is een rare, dat is wel zeker.’

‘Ik mag hem eigenlijk wel en ik ben het met je eens dat hij bijzonder is, maar er is iets verdrietigs aan hem. Soms wil ik gewoon mijn armen om hem heen slaan en hem even goed vasthouden,’ gaf Rebecca toe.

‘Dus je bent inderdaad voor hem aan het vallen?’

‘Nee, helemaal niet! Ik zou hem alleen af en toe willen beschermen. Het is of hij de moderne wereld niet echt begrijpt. O god, nu klink ik net als Mrs. Trevathan!’ Ze kreunde.

‘Nou, als ik het zo hoor, is het maar goed dat hij de onnatuurlijk toegewijde Mrs. Trevathan heeft om voor hem te zorgen,’ zei James.

‘Ik begin me af te vragen of dat niet de helft van het probleem is.’ Ze zuchtte. ‘Zelfs áls hij iemand zou ontmoeten, zouden ze geen kans maken als zij ze voortdurend in de gaten houdt.’

‘Uit alles wat je zegt blijkt dat ze werkelijk verliefd op hem is. Misschien doen ze het al jaren in het geheim.’ James grijnsde. ‘Ik zie nu stiekeme afspraakjes voor me in de linnenkamer of achter de tuinschuur.’

‘Houd op!’ smeekte ze, huiverend bij de gedachte. ‘En het gaat me natuurlijk ook helemaal niet aan.’

‘Nee, maar het is altijd interessant om je andermans leven voor te stellen. En we zijn tenslotte acteurs, schat, dus het analyseren van menselijk gedrag is een groot deel van ons werk.’

‘Iets anders wat me stoort is de manier waarop Anthony voortdurend tegen me zegt dat ik zo op zijn grootmoeder, Violet, lijk. Heel vervelend.’

‘En is het ook zo?’ vroeg James.

‘Ik heb haar portret gezien en ja, het is zo, zeker met mijn haar in deze kleur geverfd.’

‘Hoe raarder en raarder, zoals Alice ooit zei. Je bent toch geen familie van deze Violet?’

‘Nee. Mijn familie heeft geen enkele relatie met de Engelse aristocratie.’ Rebecca nam een slokje van haar wijn. ‘Integendeel.’

‘Nou, als ik het zo hoor, zijn de gebeurtenissen op Astbury Hall veel interessanter dan het verhaal dat we aan het filmen zijn,’ veronderstelde James.

‘Weet je, soms, als ik in kostuum ben, dan heb ik het vreemde gevoel dat ik echt Violet bén, de vrouw op wie ik lijk, en dat ik op Astbury woon in de jaren twintig. Het is allemaal heel surrealistisch.’

‘Nou, houd ze nog even op een rijtje, schat, het is geen goed idee om fantasie en werkelijkheid door elkaar te halen. Als je me nodig hebt om je terug te brengen in de echte wereld, dan roep je maar. Zullen we bestellen?’

Er kwam een vrouw van middelbare leeftijd verlegen naar hun tafel toe gelopen. ‘Neem me niet kwalijk, maar bent u niet James Waugh en… O mijn god! U bent Rebecca Bradley! Ik herkende u niet met die andere haarkleur.’

‘Goed gezien,’ zei James en hij glimlachte naar de vrouw. ‘Wat kunnen we voor u doen?’

‘Nou, ik zou heel graag uw handtekening hebben. En een foto, als dat kan.’

‘Natuurlijk.’ James nam het aangereikte servet aan en zette er zijn handtekening op. Hij gaf het servet net aan Rebecca toen een flits hun gezichten verlichtte.

‘Dank u wel. Het spijt me dat ik u gestoord heb en ik hoop dat u een prettige tijd heeft in Engeland, Miss Bradley.’

Toen de vrouw bij hun tafel wegliep, keek Rebecca James vol afschuw aan. ‘Jij liet haar een foto nemen? Ik sta een fan nooit toe om dat te doen zonder dat ik ze een verklaring laat ondertekenen dat hij niet gepubliceerd zal worden en alleen bedoeld is voor privégebruik!’

‘Rustig maar, Rebecca. Ze zal hem toch niet direct naar het eerste het beste roddelblad sturen?’

‘Nou, dat overkomt mij doorgaans wel, als iemand een foto neemt zonder iets te ondertekenen,’ wierp Rebecca tegen. Ze voelde zich misselijk.

‘Ik denk dat jij veel meer nieuwswaarde hebt dan ik.’ James haalde zijn schouders op. ‘Laten we maar hopen dat ze het niet doet.’

Daarna werden ze voortdurend onderbroken door een stroom opgewonden plaatselijke inwoners die allemaal hun handtekening wilden.

‘Ik denk dat het tijd wordt om hier te vertrekken, vind je niet? Het spijt me heel erg, Rebecca,’ zei hij toen hij haar de pub uit leidde naar de wachtende auto. ‘Ik heb je roem kennelijk onderschat, zelfs in een ingeslapen dorpje als dit.’

‘Het geeft niet,’ zei Rebecca geschrokken. ‘Vergeet alle negatieve dingen die ik over het leven in Astbury Hall heb gezegd. Ik ben zo blij dat ik er weer naartoe kan gaan, terug naar de veiligheid daar. Ik was bijna vergeten hoe het was om uit eten te gaan.’

‘God, jouw leven moet een hel zijn.’ James rolde met zijn ogen. ‘Hoe houd je dat in vredesnaam vol?’

‘Ik houd het niet vol en de waarheid is dat ik nog niet eens ja heb gezegd tegen Jack! Het zijn de media die ermee op de loop zijn gegaan.’ Ze beet op haar lip. ‘Ik weet helemaal niet wat ik moet doen.’

‘Ik begrijp het,’ zei James rustig toen ze over de schitterende moors reden onder een met sterren gevulde hemel.

‘Nou,’ zuchtte Rebecca. ‘Ik vind er vast wel wat op als ik terug ben in de States. Ik zeg niet dat het uit is tussen ons, maar ik wil gewoon niet overhaast trouwen.’

‘Als je ooit besluit om hem te dumpen, dan werp ik me op als alternatief.’

‘Bedankt,’ antwoordde Rebecca luchtig, ‘maar ik denk niet dat dat nodig zal zijn.’

‘Jammer, hoor.’ Toen ze voor Astbury Hall stopten, zei hij: ‘Ik denk dat het niet netjes is als je mij uitnodigt voor een kop koffie of een afzakkertje bij jou thuis, dus we nemen hier maar afscheid.’

‘Dag James, en dank je wel voor het eten.’

Rebecca opende het portier van de auto, maar voor ze kon uitstappen, greep hij haar hand en trok haar naar zich toe om haar stevig te omhelzen.

‘Onthoud, lieverd, ik ben er altijd als je wilt praten.’

‘Dank je.’ Rebecca maakte zich los uit zijn greep, stapte uit, wierp hem een handkus toe en zwaaide hem na toen Graham en hij wegreden. Ze draaide zich om om naar het huis te lopen, maar stond geschrokken stil toen ze zag wie er bij de voordeur stond.

‘Jack,’ zei ze en ze liep langzaam de treden op naar hem toe. ‘Wat doe jij hier in vredesnaam?’ Ze zag dat zijn gezicht op onweer stond.

‘Ik heb geprobeerd je te bellen om te zeggen dat ik langs zou komen, maar je belde nooit terug. En ik denk dat ik nu weet waarom. Wie is je nieuwe vlam in de auto?’ vroeg hij woedend.

‘Nee, Jack…’ Rebecca schudde haar hoofd. ‘Hij is niet… ik bedoel… echt, ik…’

‘Nu begrijp ik tenminste waarom ik de afgelopen twee weken nauwelijks iets van je gehoord heb. Ik denk dat het maar het beste is als ik meteen weer ga.’

‘Jack, alsjeblieft! Het is helemaal niet wat je denkt!’

‘Wat is het dan wel? Als het niet door hem komt, vertel me dan eens waarom ik je maar één keer heb gesproken sinds je bent weggegaan en we hadden besloten te trouwen!’

‘Dat hebben we helemaal niet gedaan! Alsjeblieft, Jack.’ Rebecca besefte dat de voordeur wijd open stond, zodat iedereen in het huis hun gesprek kon horen. ‘Alsjeblieft, laten we in ieder geval naar binnen gaan, zodat ik het kan uitleggen.’

‘Jezus christus!’ Jack wierp haar een ijskoude blik toe en lachte schamper. ‘Je klinkt net als ik als ik me ergens uit wil praten.’

Mrs. Trevathan verscheen in de deuropening. Ze keek bezorgd. ‘Misschien kunnen jullie beter binnenkomen. His Lordship slaapt en ik wil niet dat hij gestoord wordt.’

‘Het spijt me, Mrs. Trevathan,’ zei Rebecca. ‘Ik wist niet dat mijn… vriend zou komen.’

‘Nee, en dat kwam omdat je in de armen van je nieuwe minnaar lag en geen zin had om mij terug te bellen!’

‘Alstublieft, wilt u zacht praten,’ siste Mrs. Trevathan.

‘Wilt u liever dat we naar een hotel gaan?’ vroeg Rebecca haar toen ze achter de huishoudster aan naar binnen liepen. ‘Mijn chauffeur kan ons ernaartoe brengen.’

‘Ik betwijfel of er nog iets open is om half elf ’s avonds,’ zei ze kortaf en ze ging hen voor door de gang, waarna ze een deur opende naar een kleine zitkamer. ‘Ik hoop dat jullie hier je meningsverschillen kunnen oplossen.’ Ze trok de deur achter zich dicht.

‘Is zij ook een van de acteurs?’ Jack sloeg zijn armen over elkaar. ‘Goed, wil je mij vertellen wat er in godsnaam aan de hand is? Is het uit tussen ons en had je de moed niet om me dat te zeggen?’

‘Ik heb je al gezegd dat ik hier geen enkel bereik heb en dat er hier maar één telefoon is, waar ik niet graag gebruik van maak.’

‘Nou, nu ik het hier zie, wil ik dat graag geloven. Dit huis ziet eruit als iets uit een geschiedenisboek. Maar, ook als het moeilijk was om mij te bereiken, toen ik de ene boodschap na de andere achterliet bij het productiebureau met de vraag mij terug te bellen, heb je dat ofwel niet gedaan, of deed je het op een moment waarvan je wist dat ik niet zou opnemen. Ik wil weten waarom, Becks.’

Rebecca liet zich op de bank vallen. Ze voelde zich geschokt, uitgeput en niet voorbereid op deze confrontatie. ‘Ik denk dat ik gewoon tijd nodig had om na te denken.’

‘Nadenken over ons? Over ons? De avond voor je wegging, gaf ik je een verlovingsring en vroeg ik je om mijn vrouw te worden!’ schreeuwde hij. ‘Dan vertrek je de volgende dag en vertelt me niet waar je bent en wat er allemaal gebeurt in dat hoofd van je, Becks. En de enige keer dat we elkaar wél spreken, klink je zo afstandelijk, alsof je het gesprek zo snel mogelijk wilde beëindigen. Ik ben sinds dat gesprek helemaal van streek.’ Jack haalde een hand door zijn haar en ijsbeerde door de kamer. ‘Begrijp je niet dat het wreed is wat je doet, mij zo aan het lijntje houden, zonder dat ik weet wat er in je hoofd omgaat? Ik houd van je, Becks. Die avond zei ik dat ik de rest van mijn leven met je wil doorbrengen! Waarom liep je dan weg?’

‘Ik liep niet weg,’ antwoordde ze. Ze probeerde rustig te blijven. ‘Je weet toch dat ik de volgende dag een vlucht naar Engeland zou nemen? Ik besloot alleen een vlucht eerder te nemen.’

‘Toe nou! Je hebt het tegen mij! Vertel me nou geen bullshit!’

‘Nee, het spijt me. Ik denk…’ Ze zocht naar de juiste woorden. ‘… dat ik bang werd. Trouwen is nogal wat en we hebben de laatste tijd onze problemen gehad.’

‘Welke problemen? Ik dacht niet dat we problemen hadden, anders had ik niet gevraagd of je met me wilde trouwen.’

Ze ademde diep in. ‘Nou, het gaat om de drugs, Jack. Dat is de afgelopen tijd wel erg geworden.’

‘Wát? Godverdomme, Becks! Ik geloof gewoon niet dat jij denkt dat ik een probleem heb. Half Hollywood gebruikt. Het is normaal! Je doet alsof ik verslaafd ben!’

‘Het spijt me, maar ik vind het verschrikkelijk, dat is alles.’

‘Iedereen heeft toch zeker recht op een beetje plezier af en toe? Zeker nu het met mijn carrière even niet zo goed gaat. Daar weet jij natuurlijk niets van,’ merkte hij kattig op.

‘Jack, probeer alsjeblieft te begrijpen dat ik tijd nodig had om na te denken. Toen ik hier uit het vliegtuig stapte, werd ik opgewacht door een massa journalisten die mij met mijn verloving feliciteerden. Ik voelde me in de val gelokt.’ Rebecca wreef wanhopig in haar handen. ‘Heb jij de media ingelicht?’

‘Nee, ik heb niets gezegd!’

‘Echt niet? Waar hebben ze hun verhaal dan vandaan?’

‘Waar ze het altijd vandaan halen, schat, zoals je heel goed weet. Van mijn persvoorlichter, die uit de school geklapt heeft.’ Jack rolde met zijn ogen. ‘Kom nou, Becks, doe niet zo naïef. Je weet toch hoe het gaat en ik vind het erg dat je mij de schuld geeft.’

‘Het spijt me,’ zei ze weer. Ze wist niets anders te zeggen.

‘Maar weet je wat ik het ergste vind?’ Hij stond woedend voor haar. ‘Zelfs al hád ik bevestigd dat ik je ten huwelijk had gevraagd, zou dat echt zo verschrikkelijk zijn geweest? Ik bedoel, ik denk dat ik het helemaal verkeerd begrepen heb. Ik hoopte dat je gelukkig zou zijn…’

‘Het is een grote stap en…’

‘Nou, je hebt hier voldoende ruimte en tijd gehad. Mag ik je vragen wat je besloten hebt?’

Rebecca zweeg. Ze wist niet hoe ze het moest zeggen.

‘Oké.’ Jack zuchtte. ‘Ik denk dat die reactie voldoende zegt. En die vent die in de auto zo druk met je was, hij heeft je waarschijnlijk geholpen met je beslissing?’

‘Nee! James is een acteur in de film. Hij is aardig. Ik mag hem graag, maar ik heb hem buiten de set nauwelijks gezien. Hij vroeg me vanavond mee om iets te eten en dat is alles.’

Jack staarde naar haar. ‘En dat moet ik geloven? Met je tegenspeler slapen op locatie is zo oud als de wereld. Ontken het maar niet. Ik kom hier na twee weken radiostilte langs en ik vind mijn meisje in de armen van een andere man. Wat moet ik dán denken? Je kunt toch niet van me verwachten dat ik geloof dat het een niet met het ander samenhangt?’

‘Nou, ik kan je verzekeren dat het niet zo is,’ herhaalde Rebecca. Ze was uitgeput. ‘Vraag het Mrs. Trevathan, als je wilt. Zij weet dat ik hier elke avond binnen was. Ik weet hoe het op jou moet overkomen, Jack, maar het is gewoon niet zo.’

‘Christus, je klinkt zelfs anders. Dat Engelse accent is nog iets wat je sinds je hier bent hebt gekregen.’

Ze zaten zwijgend tegenover elkaar, geraakt door elkaars woorden. ‘Dus jij zegt dat we nog steeds bij elkaar zijn?’ vroeg Jack uiteindelijk.

‘Ja, iedereen hier weet dat dat zo is.’

‘De vraag is alleen, Becks, weet jij het ook? Heb je al een antwoord op mijn vraag? Want je hebt nu wel genoeg tijd gehad om erover na te denken. En als het een ja is, dan duurt het ook nog wel even voor je mij ervan overtuigd hebt dat je die acteur niet hebt genaaid.’

Rebecca’s hoofd was één warboel van door elkaar heen dwarrelende gedachten. ‘Ik…’ Ze legde haar vingers op haar slapen. ‘Jack, ik ben nog steeds in shock dat je opeens voor mijn neus staat. Kunnen we niet beter eerst rustig worden en er morgen over praten, als we geslapen hebben? Ik ben ziek geweest, een vreselijke migraine, en…’

‘Speel nu niet die zielige kaart, Becks. Je voelde je goed genoeg om met je nieuwe vlam uit eten te gaan.’ Jack zuchtte. ‘Goed, Ik denk dat ik genoeg heb gezien. Ik denk dat het het beste is dat ik nu maar naar huis ga.’

‘Jack, alsjeblieft! Ga niet weg,’ smeekte ze. ‘We moeten dit oplossen. Alleen omdat ik schrok van je aanzoek, hoeft dat nog niet te betekenen dat ik heb besloten dat het uit is tussen ons. Een van onze problemen is dat we nooit tijd of privacy hebben om echt met elkaar te praten. Jij bent altijd hier en ik daar. Nu kunnen we praten. Vind je niet dat we daar gebruik van moeten maken?’

Jack liet zich op de bank naast haar vallen en schudde zijn hoofd. ‘Ik weet niet wat ik wil op dit moment, Becks. Met jou trouwen was het enige wat me nog overeind hield. Mijn carrière zit aan de grond. Er komen geen goede rollen meer, zoals vroeger. Ik begin te geloven dat het voorbij is voor mij. Ik…’

Jack begon te huilen. Rebecca trok hem tegen zich aan.

‘Het spijt me, Jack. Echt. Natuurlijk is het niet voorbij. Het is gewoon even een moeilijke periode. Dat zal mij in de toekomst ook overkomen.’

‘Ja, maar jij hebt nog een paar goede jaren voor je waarin je de hoofdrollen krijgt. Die tijd is voorbij voor mij. En ja,’ gaf hij toe, ‘ik heb de afgelopen tijd te veel gebruikt, maar ik zweer je, Becks, ik ben niet verslaafd. Ik voel me de laatste tijd alleen nogal slecht en wilde daarvan af. Je gelooft me toch zeker wel?’

‘Ja, ik geloof je,’ antwoordde Rebecca. Wat moest ze anders zeggen? Ze was sinds Jacks komst al in de verdediging.

‘En het doet me pijn, Becks, het doet me echt pijn dat jij mij blijkbaar niet serieus nam toen ik je vroeg of je mijn vrouw wilde worden. Dat je dacht dat ik een spelletje speelde en dat je niet begrijpt hoeveel ik van je houd.’

Rebecca streelde hem zachtjes over zijn haren. ‘Het spijt me dat ik je pijn heb gedaan, Jack. Echt waar.’

‘Dank je. Ik kan wel een borrel gebruiken. Is er alcohol in dit godverlaten krot?’

‘Als dat zo was, zou ik niet weten waar. Waarom gaan we niet naar boven en proberen we om wat te slapen? We kunnen morgen verder praten, al moet ik wel vroeg op de set zijn.’

‘Als je zeker weet dat je mij nog in je bed wilt.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘En als je zweert dat je die acteur niet de hele tijd hebt geneukt, want dan weet iedereen het en ik wil hier niet het lachertje zijn.’

‘Nee, Jack,’ antwoordde Rebecca zuchtend. ‘Dat zweer ik.’

Uiteindelijk lachte Jack een beetje. ‘Ik moet je dan maar op je woord geloven. Neem me maar mee naar je toren, prinses, waar ik van plan ben om mijn schade in te halen.’ Hij trok Rebecca naar zich toe en kuste haar.

‘Kom, laten we gaan,’ zei ze. Ze pakte zijn handen en trok hem omhoog van de bank. ‘Mogelijk hangt Mrs. Trevathan nog ergens rond. Zij weigert naar bed te gaan voordat ieder ander dat heeft gedaan.’ Rebecca ging hem voor door de doolhof van duistere gangen tot ze in de hal kwamen. En daar dook Mrs. Trevathan als een spook naast hen op. ‘Wil je… vriend hier blijven slapen?’ informeerde ze.

‘Ja, als u en Anthony het goed vinden,’ zei Rebecca.

‘Ik kan het His Lordship moeilijk vragen op dit uur van de nacht, of wel? Hij ligt allang te slapen. Ik zal hem morgenochtend natuurlijk op de hoogte brengen van de aanwezigheid van je man in het huis. Welterusten.’

‘Welterusten, en bedankt. Het spijt me dat we eerder zo’n lawaai hebben gemaakt.’ Jack schonk haar een van zijn legendarische glimlachen, maar Mrs. Trevathan toonde zich onberoerd.

‘Jezus, zij is een rare, zeg,’ zei Jack toen ze boven waren en Rebecca de deur van haar kamer had gesloten. ‘Zeg, zit er echt geen slot op de deur?’ vroeg hij vanaf de rand van het bed, waar hij zat.

‘Helaas niet,’ antwoordde Rebecca. Ze voelde zich opeens ongemakkelijk toen Jack zijn armen naar haar uitstak.

‘Kom hier.’

Ze liep naar hem toe en hij nam haar in zijn armen.

‘Ik was vergeten hoe prachtig je bent. Blond staat je mooi, dat is een ding wat zeker is. Ik heb je gemist, Becks.’

Toen ze vrijden, probeerde ze zich te ontspannen en ervan te genieten. Na afloop viel Jack in slaap en Rebecca ging het bed uit om naar de wc te gaan. Toen ze terugkwam, kroop ze weer naast hem en deed het licht uit.

Vroeg in de ochtend werd hij wakker en trok haar in het donker nogmaals naar zich toe. Toen haar lichaam zich naar hem toe kromde, had ze het griezelige gevoel dat ze niet alleen waren, dat er iemand toekeek…

Toen ze haar hoofd op Jacks brede schouder legde, zette ze dat idee uit haar hoofd en zakte ze weg in een droomloze slaap.