31

25 augustus

..

Ik heb gisteravond meer van het bal genoten dat ik had verwacht. Er waren een paar van mijn oude vrienden uit Harrow die met twee van de meisjes waren meegekomen. Het was heel fijn ze weer te zien en even over vroeger te praten. Ze gaan allebei trouwen in de komende weken en hebben mij gevraagd te komen. Ze hadden het natuurlijk allebei direct over V en zeiden dat ik geluk had omdat ik met het mooiste meisje in de zaal danste…

Violet had besloten dat ze wat langer dan gepland in de stad zou blijven. En Donald zag ertegen op om naar Devon terug te gaan om Mr. Kinghorn het groene licht te geven voor de verkoop van het landgoed, dus hij besloot dat nog even uit te stellen. Hij begeleidde Violet naar verschillende diners en naar enkele bezienswaardigheden in Londen, en bezocht tussendoor zijn club in Pall Mall. Hij vond het prettig om oude kennissen weer te zien en om tot laat in de avond over de oorlog te praten.

Hij besefte steeds meer dat toen hij na de wapenstilstand in Londen was geweest, zijn hele leven om Anni en zijn liefde voor haar had gedraaid. Niets anders was belangrijk geweest, alleen dat hij bij haar was, en hij had nauwelijks tijd of belangstelling gehad voor iets anders. Het was alsof hij in een zeepbel had geleefd en hoewel zijn hart nog altijd pijn deed, was de huidige sociale afleiding in ieder geval plezierig.

Natuurlijk vond hij het leuk dat zijn vrienden jaloers waren op zijn relatie met Violet, die werkelijk de belle van de Londense society leek te zijn. Ze was mooi, grappig en, zoals Donald ontdekte toen ze uit de verstikkende cocon van haar ouders weg was, bezat zowel een levendig karakter als een ondeugend gevoel voor humor.

Zelfs hij werd betoverd door haar vrolijkheid en haar oprechte plezier in het leven. Anni was diep, gepassioneerd en donker geweest, maar Violet was opgewekt, frivool en licht. Hij ontdekte ook dat ze enorm gul was en vaak attente verrassingen had voor haar vrienden.

De uitnodigingen stroomden binnen en ze was welkom aan elke eettafel in Londen. De mannen streden om naast haar te mogen zitten en van haar gezelschap te kunnen genieten. Donald ging bijna elke avond met haar mee en, hij moest het toegeven, hij begon het steeds leuker te vinden.

Tegen het eind van Violets tijd in Londen, werden ze uitgenodigd voor een diner in het huis van Lord en Lady Charlesworth, vlak bij Hyde Park. Hun zoon Harry was erfgenaam van een van de grootste en meest vooraanstaande landgoederen van het land. Hij was ook bijzonder knap en bezat een charmante en uitbundige persoonlijkheid. Zoals gebruikelijk, omdat ze nu eenmaal het meisje van de dag was, kreeg Violet een plaats naast haar jonge gastheer aan tafel en Donald zag hoe zij en Harry op een intieme manier met elkaar fluisterden. Het was duidelijk dat hij erg van haar onder de indruk was, en zij van hem. Tijdens de pudding voelde Donald een bezitterig steekje in zijn hart en besefte hij tot zijn schrik dat hij jaloers was.

Dit plotselinge besef bracht hem van zijn stuk en tijdens de autorit naar huis was hij stil en dacht na. Violet was zoals altijd vrolijk gehumeurd en praatte opgewekt over Harry en dat hij haar had uitgenodigd op zijn landgoed in Derbyshire, als het jachtseizoen begon, over een paar dagen.

De volgende ochtend lag er een brief voor Violet op het blad in de hal. Donald, die erlangs liep om te gaan ontbijten, draaide hem om en zag het zegel van de Charlesworths op de achterkant. Die avond vroeg Violet Donald niet om haar te vergezellen. In plaats daarvan kwam een van haar vriendinnen om met haar mee te gaan en ze vertrok in een adembenemende Paquin-jurk en een wolk parfum. Het lukte hem niet in slaap te vallen voor hij in de kleine uurtjes haar lichte voetstap op de trap hoorde.

Ze kwam de volgende ochtend niet naar beneden voor het ontbijt, maar tijdens de lunch zat ze gapend aan tafel.

‘Heb je een leuke avond gehad?’ vroeg Donald beleefd.

‘Geweldig,’ zei ze dromerig. ‘Harry weet waar je naartoe moet gaan in Londen. Hij heeft me meegenomen naar een undergroundclub waar ze de beste jazz spelen! We hebben de hele avond gedanst, zoveel dat mijn voeten vanochtend pijn deden. En zijn vrienden zijn ook fantastisch.’

‘Ga je Harry vaker zien?’

‘Dat hoop ik wel. Hij is zo leuk!’

‘Ik moet terug naar Devon. Zal ik je hier in Londen achterlaten?’ stelde Donald voor. ‘Je lijkt me heel goed in staat om op jezelf te passen.’

Ze keek naar hem van onder haar lange wimpers, kwetsbaar opeens. ‘Ik weet niet of ik die lange reis terug wel alleen wil maken.’

‘Ik wil geen spelbreker zijn,’ antwoordde hij en hij voelde zich twee keer zo oud als hij was. ‘Waarom sluiten we geen compromis en vertrekken we aan het eind van de week naar Devon?’

‘Ja, dat zou perfect zijn! Ik heb zo’n heerlijke tijd in Londen gehad! Dank je wel, Donald!’

‘Geen dank. Ik ben blij dat je het naar je zin hebt gehad. Nu moet ik mij verontschuldigen. Ik heb een afspraak in mijn club.’ Donald stond op en liep naar de deur. Toen wachtte hij even en keek achterom. ‘Misschien kun je me voor we weggaan naar een van die nieuwe tenten meenemen die Harry kent?’

‘O, Donald, dat zou ik geweldig vinden!’

En opeens waren de rollen omgedraaid. In zijn verlangen om Violet een plezier te doen leerde Donald de daaropvolgende drie avonden om te dansen op de nieuwe jazzmuziek die zo populair was in Amerika en in Engeland voor opschudding zorgde. Ze kwamen zwetend en giechelend thuis in Belgrave Square als het al licht begon te worden. Donald kuste haar braaf welterusten onderaan de trap en zij lachte naar hem, waarna ze op haar onnavolgbare vrouwelijke manier de trap op trippelde en naar bed ging.

Op hun laatste avond in Londen was Violet zoals gebruikelijk de trap op gegaan en Donald liep de woonkamer in om zichzelf een glas cognac in te schenken. Toen hij een slok nam, wist hij dat hij haar vanavond echt had willen kussen. Met een zucht bedacht hij dat hij er zelfs naar uitkeek om de volgende dag terug te gaan naar Devon en haar voor zichzelf te hebben.

‘Anni,’ fluisterde hij en hij leunde achterover in zijn stoel, met een gevoel van schuld. ‘Vergeef me.’

Tijdens de treinreis naar huis viel Violet, die doodmoe was van haar bezigheden in Londen, in slaap en gebruikte Donald de tijd om de balans op te maken van zijn gevoel.

Hij wist niet zeker of zijn toenemende affectie voor Violet gewoon een reactie was op zijn verdriet over het kwijtraken van Anni, maar hij kon ook het feit niet negeren dat in haar mooie ogen een alternatieve sleutel voor zijn toekomst verborgen lag. Als hij Astbury moest verkopen, zou hij geen doel meer in zijn leven hebben. Toen hij dat scenario eerder had overwogen, was Anni in de afwegingen opgenomen en de gedachte aan een nieuw begin met haar aan zijn zijde had de gedachte draaglijk gemaakt. Maar nu, dacht Donald met een zucht, als hij nu moest verkopen en alleen was, wat voor zin had zijn leven dan nog?

Aan de andere kant, als hij met Violet zou trouwen, op wie hij dol was en die Astbury Hall ongetwijfeld nieuw leven in zou blazen met haar geld, haar persoonlijkheid en haar sociale contacten, zou dat echt zo’n vreselijk alternatief zijn?

Misschien, dacht hij, had Selina wel gelijk gehad; in de eerste maanden na de oorlog was hij mentaal en emotioneel kapot geweest, beschadigd door de verschrikkelijke dingen die hij had meegemaakt. Het was van groot belang geweest om die dingen met iemand te kunnen delen. Op de lange termijn echter… Donald staarde uit het raam van de trein en vroeg zich af of het wel had kunnen werken. Had hij met zijn hoofd in de wolken geleefd?

Hij gaf ook aan zichzelf toe dat hij van zijn oude leven had genoten in de afgelopen maand in Londen. Misschien had het af en toe wat weinig diepgang, maar hij hoorde er wel thuis. Hij wist zeker dat hij nooit zo van iemand zou kunnen houden als hij van Anni had gehouden, maar wie van zijn klasse kon zich nu eigenlijk wel de luxe veroorloven uit liefde te trouwen? Hij wist dat zijn ouders dat ook niet was gegund – zij hadden alleen een succesvol partnerschap gevormd.

En hij kon zich geen mooiere bruid wensen, dacht Donald toen hij naar Violet keek over de tafel in de eersteklascoupé heen. Het zou geen straf zijn om met haar te vrijen. Hij verlangde fysiek al naar haar.

Natuurlijk wist hij dat de kans groot was dat Violet zijn aanzoek zou weigeren. Hij was slechts een man in een lange rij van gegadigden, en dan ook nog een zonder een cent.

Tegen de tijd dat de trein Exeter binnenreed, was Donald vastbesloten om haar hand te vragen.

Die avond, tijdens het diner, spraken de Drumners over hun terugreis naar huis, die over een week zou beginnen.

‘We vinden het allemaal jammer om Engeland te moeten verlaten. Is het niet zo, Violet?’ vroeg Sissy aan haar dochter.

‘Heel erg jammer,’ zei Violet met een zucht. ‘Engeland is mij zo goed bevallen.’

‘En jij bevalt Engeland ook heel goed,’ hoorde Donald zichzelf met een glimlach zeggen.

Later, bij een glas cognac en sigaren in de bibliotheek met Ralph Drumner, vatte Donald moed om de woorden uit te spreken die gezegd moesten worden.

‘Mr. Drumner…’

‘Alstublieft, Lord Astbury, noem me Ralph.’

‘Noem mij dan Donald,’ reageerde hij. ‘Ralph, het kan je niet zijn ontgaan dat ik heel erg gesteld ben geraakt op Violet.’

Ralph trok een wenkbrauw op. ‘Echt? Dan moet jullie relatie zich de afgelopen maand hebben ontwikkeld.’

‘Ja, dat is zo,’ zei Donald. ‘Violet is heel bijzonder en…’ Donald dacht goed na over zijn woorden. ‘Ze heeft zichzelf op vele manieren dierbaar gemaakt.’

‘Ze is inderdaad bijzonder.’ Ralph keek hem onderzoekend aan. ‘En ze beschikt over veel geld. Je begrijpt zeker wel dat ik niet wil dat er om die reden door een man misbruik van mijn dochter wordt gemaakt.’

‘Natuurlijk niet,’ haastte Donald zich te zeggen. ‘En ik kan je verzekeren dat het niet in mijn aard ligt om zoiets te doen.’

‘Zelfs niet nu de Astbury’s dringend behoefte hebben aan een financiële injectie?’ Ralph keek hem aan. ‘Geloof me, Donald, ik ben niet blind. Of dom. Ik heb de tijd genomen om rond te kijken en ik heb met mijn eigen ogen gezien hoeveel geld er nodig is om dit landgoed weer op poten te zetten.’

‘Ralph, neem me niet kwalijk, maar ik heb het over mijn gevoelens voor je dochter, niet over mijn financiële situatie,’ antwoordde Donald, niet van zijn stuk gebracht. ‘In alle eerlijkheid, ik heb al een koper voor het landgoed gevonden en overweeg serieus om zijn bod te accepteren.’

Daar keek Ralph van op. ‘Werkelijk? Zou je bereid zijn om je geboorterecht, je eigen familiegeschiedenis te verkopen? Dit huis wat, vergeef me als ik het verkeerd zeg, sinds de zeventiende eeuw in je familie is?’

‘Als dat nodig is, ja. Op dit moment heb ik een strop om mijn nek, en als ik de financiële middelen om de schulden te betalen en het landgoed te restaureren niet kan vinden, dan ben ik liever realistisch en verkoop ik het.’

Ralph zweeg en Donald zag dat hij de dingen op een rijtje zette. ‘Waar zou je moeten wonen als je zou verkopen?’

‘Ik heb geen idee, maar om eerlijk te zijn, is dat ondergeschikt aan mijn zorgen om mijzelf en mijn moeder, plus de vrouw die ik zou trouwen en de kinderen die wij zouden krijgen, financiële zekerheid te bieden.’

‘Ik denk dat ik je heb onderschat, jongeman. Ik heb altijd moeilijke financiële beslissingen moeten nemen die niet door emoties gestuurd kunnen en mogen worden. Ik ben weinig mensen tegengekomen die dit soort problemen zo pragmatisch kunnen benaderen. Zeker als het hun familiebezit betreft.’

‘Ik kan je alleen maar verzekeren, Ralph, dat ik aan het eind van deze week Mr. Kinghorn ga bezoeken, de toekomstige koper. Het is mijn bedoeling om hem dan mijn uiteindelijke beslissing mede te delen.’

‘En die is dat de verkoop doorgaat?’

‘Ja,’ antwoordde Donald. ‘Ik heb geen keus.’

‘Het zal je moeders hart breken als je dat doet, nietwaar?’

‘Zoals je zelf zojuist al zei, kan ik mijn emoties hierin niet laten meewegen. Ik moet bovenal pragmatisch zijn.’

‘Heb je het met Violet over deze situatie gehad?’ vroeg Ralph.

‘Nee, maar ik ga ervan uit dat als zij met mij wil trouwen, zij genoeg van mij houdt dat het niet uitmaakt waar wij uiteindelijk zullen wonen.’

Donald kon een glimlach niet onderdrukken toen zijn opmerking doel trof.

‘Natuurlijk,’ stemde Ralph in, nadat hij even had nagedacht. ‘Als je je crediteuren hebt betaald, blijft er dan nog iets over van de verkoop van Astbury?’

‘Genoeg om een aanvaardbaar huis op het land van te kopen en om ons huis in Londen aan te houden.’

‘Ik begrijp het.’

‘Ik hoop dat het genoeg zal zijn om de toekomst van je dochter zeker te stellen,’ voegde Donald eraan toe.

‘Begrijp ik het goed dat je om de hand van mijn dochter vraagt?’

‘Ja,’ zei Donald. ‘Al kan ik begrijpen, na wat wij besproken hebben, dat je het onverstandig vindt om toe te stemmen. Ik kan haar tenslotte niet geven wat andere gegadigden misschien wel kunnen.’

‘Luister goed, jongeman, ik weet, ondanks wat ik zojuist beweerde, dat geld hier niet de belangrijkste overweging is. Het gaat om het hart van mijn dochter en om haar toekomst. Heb je je gevoelens voor haar uitgesproken?’

‘Nee, ik vond dat niet gepast, voor ik met jou had gesproken.’

‘Nou, Donald, je hebt me wel iets gegeven om over na te denken. Maar uiteindelijk is het Violets beslissing.’

‘Dus je geeft me toestemming om haar een aanzoek te doen?’

‘Ja. Al heb ik liever niet dat je haar vertelt dat je overweegt om Astbury te verkopen. We weten allebei dat dat niet nodig zal zijn, als zij ja zegt. Ik ben een vader en ik wil het beste voor mijn kleine meid.’ Ralph dronk zijn glas leeg en keek Donald ernstig aan. ‘Jongeman, ik moet toegeven dat ik aan je twijfelde, maar je eerlijkheid in dit gesprek heeft mij overtuigd. Ik denk dat je een goede echtgenoot voor mijn dochter zult zijn.’

‘Dank je, Ralph, ik ben blij dat je er zo over denkt.’

‘Ik ben gelukkig als mijn meisje gelukkig is. Zullen we ons nu bij de dames voegen in de woonkamer?’

Misschien voelden ze het aan, maar alle drie de vrouwen keken verwachtingsvol op toen Ralph en Donald binnenkwamen.

‘Ik verlang naar mijn bed. Sissy, ga je met mij mee?’ zei Ralph tegen zijn vrouw.

‘Natuurlijk,’ zei Sissy. Ze gaf Violet een nachtkus voor ze de kamer verliet.

Maud volgde al snel en ze wenste zowel Violet als Donald mooie dromen.

‘Nou, daar zitten we dan,’ zei Donald onhandig toen ze eindelijk alleen waren.

‘Ja, daar zitten we,’ zei Violet.

Donald ging in een stoel tegenover haar zitten. ‘Weet je, ik zei net tegen je vader dat ik je heel erg ga missen als je volgende week teruggaat naar New York.’

‘Echt?’ vroeg Violet met grote ogen. ‘O jee!’

‘Ja, echt. Je moet hebben gemerkt dat ik de afgelopen maanden erg dol op je ben geworden.’

‘Het is heel lief van je dat je dat zegt, Donald, dank je wel.’

‘En ik besprak net met je vader een manier waarop ik jou misschien zou kunnen overhalen om langer te blijven.’

‘Zoals?’

‘Nou…’ Donald haalde diep adem. ‘Violet, ik begrijp het als je dit een ongepast voorstel vindt, want ik heb geen idee hoe jij over mij denkt. Maar ik heb gemerkt dat ik voor je gevallen ben. Dus, ik vroeg me af of… eh… ik je kon vragen of je misschien mijn vrouw wilt worden?’

Ze keek naar hem, met een zweem van een glimlach om haar lippen. ‘Donald Astbury, probeer je mij een aanzoek te doen?’

‘Ja, en het spijt me als ik wat onhandig overkom. Ik doe zoiets niet elke dag, weet je.’ Donald haalde nogmaals diep adem en knielde toen voor Violet. Hij nam haar handen in de zijne. ‘Violet Drumner, ik vraag je of je mij de gelukkigste man van de wereld wilt maken en met mij wilt trouwen.’

Ze keek op hem neer en antwoordde niet.

Hij voelde zich opgelaten en ongemakkelijk in de stilte die volgde, maar hij vervolgde: ‘Ik begrijp het volledig als er een ander is die je hart heeft gestolen en ik beloof je om je afwijzing als een man te dragen.’

Toen hij dat zei, gooide Violet haar hoofd in haar nek en barstte in lachen uit. ‘Bedoel je Harry Charlesworth?’

‘Ja, eerlijk gezegd wel,’ antwoordde hij. Hij begreep niet wat er zo grappig aan was.

‘O, Donald, neem me niet kwalijk.’ Violet probeerde zich te beheersen. ‘Harry heeft geen enkele romantische belangstelling voor mij. Om precies te zijn heeft hij geen enkele belangstelling voor welk meisje dan ook, als je begrijpt wat ik bedoel.’

‘Bedoel je dat hij homoseksueel is?’

‘Natuurlijk! Is dat niet duidelijk?’

‘Voor mij niet, nee.’

‘Goed,’ zei Violet en ze werd weer ernstig. ‘Ik weet zeker dat Harry in de toekomst een van mijn beste vrienden zal blijven. Ik heb veel met hem over jou gepraat.’ Opeens werd Violets blik ernstig. ‘Hij zei dat er veel onduidelijks om jou heen hing.’

‘Werkelijk?’

‘Ja, en blijkbaar is er afgelopen jaar in Londen veel over jou gepraat.’

‘Echt?’

‘Ja, iets over dat je een geheime vrouw had, die je verborgen hield.’

‘Mijn hemel.’ Donald toonde oprechte verbazing. ‘Ik wist niet dat ik zo goed in de gaten werd gehouden.’

‘Donald Astbury!’ zei ze bestraffend. ‘Je bent de bloem van de natie en bovendien een heel aantrekkelijke. Natuurlijk werd je in de gaten gehouden. Dus, voor ik je mijn antwoord geef, wil ik weten of het waar is. Had je een geheime liefde?’

Donald probeerde een goed klinkend antwoord te formuleren. Hij wist dat dat essentieel was. ‘Er was iemand met wie ik heel goed bevriend was, ja. Maar ik beloof je, Violet, dat is allemaal allang achter de rug.’

‘Weet je het zeker?’

‘Heel zeker.’ Voor het eerst geloofde Donald het werkelijk.

‘Nou, ik moet zeggen dat je aanzoek mij verrast. Ik had het idee dat je helemaal niet in mij geïnteresseerd was,’ bekende Violet.

‘Meen je dat?’

‘Ja, ik bedoel…’ Ze bloosde heel charmant. ‘… ik denk dat het je een tijdje geleden wel was opgevallen dat ik heel erg in jou geïnteresseerd was.’

‘Dan is de vraag, is dat nog steeds zo?’

‘Nou, Donald! Hoe kun je daaraan twijfelen? Volgens mij heb ik de afgelopen weken alles gedaan wat in mijn vermogen ligt om je dat te tonen. Heb je echt niets gemerkt?’

‘Om eerlijk te zijn, dacht ik dat je gevallen was voor onze vriend Harry Charlesworth.’

‘Nee, gansje! Ik heb voortdurend tegen hem zitten klagen over het feit dat jij mij niet zag staan. En dat terwijl heel Londen weet hoe waanzinnig verliefd ik op je ben.’

‘Is dat echt zo?’ vroeg Donald verbijsterd.

‘Natuurlijk, en dat is zo geweest vanaf het eerste moment dat ik je het terras op zag rennen in je rijbroek!’ Ze keek koket naar de grond.

‘Betekent dat dus dat je wilt overwegen om mijn vrouw te worden?’

‘Ja, eerlijk gezegd zou ik maar al te graag nu meteen al ja zeggen.’

‘Daar maak je mij een gelukkig man mee.’ Donald trok Violet omhoog en nam haar in zijn armen. ‘Mag ik je, nu we onszelf als verloofd kunnen beschouwen, kussen?’

‘Ik denk van wel, ja, maar ik moet je nog één ding vragen: krijg ik een ring?’

‘Violet…’ Donald was van zijn à propos. ‘Ik heb hem boven, ik kan hem nu gaan halen. Ik…’

Violet legde een vinger op Donalds lippen. ‘Ssst, ik plaagde je maar.’

Toen kuste Donald haar en haar lippen waren zacht en verwelkomden hem. Hij voelde niet dezelfde dringende passie als voor Anni, maar hij werd beloond door haar gretigheid. Uiteindelijk maakte hij zich los en keek in haar ogen. ‘Zullen we dan morgen iedereen maar vertellen dat Lord Astbury zijn toekomstige “lady” heeft gekozen?’

‘Dat zou fantastisch zijn. Ik denk alleen niet dat ze verbaasd zullen zijn. Wij vrouwen dachten al dat de reden waarom je vanavond zo lang met Pa aan de cognac en de sigaren zat, was dat je hem om mijn hand vroeg. Ik twijfel er niet aan dat mijn ouders blij zullen zijn. Mijn moeder weet hoe ik over je denk en ik begrijp uit Pa’s plotselinge besluit om vroeg naar bed te gaan dat hij geen bezwaar had. En zo lang Pa het ermee eens is, denk ik dat we een deal hebben.’

‘Nou, dan lijkt het erop dat we het eens zijn,’ zei Donald lachend. Opeens geeuwde hij. ‘Vergeef me, Violet, ik ben volstrekt uitgeput. Het is waarschijnlijk de spanning van het gesprek met je vader. Zullen we naar boven gaan?’ Hij bood haar zijn hand en zij stak haar koele, slanke vingers in de zijne. Ze liepen van de woonkamer de hal in en stonden samen onderaan de trap.

‘Ik kan nauwelijks geloven dat dit mijn nieuwe thuis zal zijn,’ zei ze verwonderd toen ze omhoogkeek naar de grote koepel boven haar. ‘Maar ik denk dat het wel een likje verf kan gebruiken, vind je niet?’ vroeg ze toen ze langzaam de trap beklommen.

‘Zeer zeker.’

‘Er is vast ook geen goede verwarming geïnstalleerd. Ik denk dat het hier ’s winters behoorlijk koud kan zijn.’

‘Je hebt alweer gelijk,’ zei hij toen ze bovenaan de trap waren aangekomen. ‘Welterusten, mooie Violet.’

‘Welterusten,’ zei ze zachtjes en ze wendde zich van hem af om door de gang naar haar kamer te lopen.

Donald liep in de tegenovergestelde richting naar de zijne. Eenmaal binnen, ging hij op zijn smalle bed zitten en staarde uit het raam naar de maan.

‘Anni, waar je ook bent, weet dat ik je voor altijd liefheb. Vergeef me.’

Toen sloeg hij zijn handen voor zijn ogen en huilde.