32
30 september
..
V’s ‘folks’, zoals zij ze noemt, staan op het punt naar New York terug te gaan. Daddy Drumner moet voor zaken terug – waarschijnlijk om zijn miljoenen te tellen. Violet blijft op Astbury om de bruiloft te organiseren, samen met moeder. Als ik al had gehoopt op een rustige ceremonie, dan word ik teleurgesteld. Je zou haast denken dat het een koninklijke bruiloft is, als je het aantal gasten ziet dat V wil uitnodigen. Gelukkig hoest daddy Drumner de kosten op voor zijn kleine meid. Gisteravond nam hij me mee naar de bibliotheek voor een gesprekje…
‘Zo,’ zei Ralph en hij schonk zichzelf een flink glas cognac in, ging zitten en stak een sigaar op, ‘het maakt me blij mijn kleine meid zo stralend te zien.’
‘Ik zal alles doen wat in mijn macht ligt om ervoor te zorgen dat dat zo blijft, sir,’ zei Donald en hij ging tegenover hem zitten.
‘Laten we het nu eens nader bekijken – ik bedoel Violets fortuin. Het zal over zes weken tot haar beschikking komen, op haar eenentwintigste verjaardag. Het is een aanzienlijk geldbedrag, maar ik besef dat een groot deel ervan nodig zal zijn om de schulden van het landgoed af te betalen en het huis te restaureren, zodat ze het tot haar toekomstige thuis kan maken.’
‘Ralph, zoals ik je die avond toen ik om Violets hand vroeg ook al zei, als je je niet prettig voelt bij de situatie, dan zeg ik net zo lief tegen Mr. Kinghorn dat het landgoed van hem is. We kunnen heel goed naar iets kleiners verhuizen.’
‘En, zoals je heel goed weet, jongeman, zou mijn dochter dat afschuwelijk vinden,’ reageerde Drumner. ‘Laten we ter zake komen: ik wil graag precies van je weten om hoeveel geld het gaat. En daar kun je dan nog vijftigduizend dollar bij optellen voor het interieur. Je zult merken dat mijn dochter alleen het beste wil. Kun je mij de cijfers geven, jongen?’
‘Ik kan mijn uiterste best doen je een algemeen beeld te geven,’ zei Donald.
‘Goed, maar houd niets achter. Ik geloof erin dat je de zaken meteen aan het begin goed moet aanpakken, en ik wil dat Violet het allermooiste huis in heel Engeland heeft. Wat het ook mag kosten, ik kan je verzekeren dat ik de kosten kan dekken. En meer,’ voegde Ralph eraan toe. ‘Haar investeringen zijn sinds de oorlog door het dak gegaan. Violet is een bijzonder vermogende jonge vrouw. Het enige wat ik van je vraag is dat je mijn kleine meid gelukkig maakt. Als je dat niet doet, als er gescharreld wordt – en je weet wat ik daarmee bedoel – dan ben ik niet blij. Begrepen?’
‘Zeker,’ knikte Donald en hij dacht dat Ralph Drumner goed wist hoe hij zowel etiquette als emoties kon uitschakelen.
‘Zolang als wij het daarover eens zijn, ben ik helemaal vóór dit huwelijk. Het ziet ernaar uit dat je heel wat te doen hebt, en aangezien ik degene ben die als Violets adviseur de cheques zal uitschrijven, stel ik voor dat je zo snel mogelijk aan het werk gaat.’
‘Dat zal ik doen.’
Terwijl Donald de kosten van de restauratie van het gebouw begon te ramen, hield Violet zich bezig met de inrichting ervan. Het huis raakte overspoeld door monsters van gordijnstoffen en er kwamen handelaars uit Londen met moderne meubels, kleurige tapijten, lampenkappen en nieuwe matrassen voor alle bedden. Ze stond erop dat Donald en zij ze allemaal probeerden.
‘Als we in het weekend gasten willen ontvangen, dan kan ik ze onmogelijk laten slapen op de matrassen die we nu hebben. Ze zitten waarschijnlijk vol beestjes.’ Violet rilde toen ze van een matras stapte dat op de vloer van de woonkamer was neergelegd. Ze pakte een staal gouddamast en hield die bij het raam. ‘Denk je niet dat dit hier schattig zou staan? Het zou de kamers zo warm maken. Of…’ Ze legde hem op haar blonde lokken. ‘Zal ik hem als sluier dragen?’ Ze liep naar hem toe en gaf hem een kus op zijn wang. ‘Het zou fantastisch zijn als we het huis op poten hebben tegen de tijd dat al onze vrienden arriveren voor de bruiloft.’
Donald wist dat als iemand de inrichting van het huis zo snel klaar kon krijgen, het Violet was. Er stonden al overal vloerplanken tegen de muur en loodgieters en elektriciens onderzochten wat er gedaan kon worden om het huis van verwarming en moderne verlichting te voorzien. Schilders verzamelden zich om de reusachtige klus van het schilderen van de kamers te organiseren, zodra het basiswerk was gedaan. Donald stuurde de cijfers per post en telegram door naar Ralph zodra ze binnenkwamen. Hij stond versteld van de kosten. Tot dusver hadden ze geen klachten ontvangen.
Violet had al een binnenhuisarchitect in de arm genomen, Vincent Pleasance, die haar door al haar Londense vrienden was aangeraden. Persoonlijk kon Donald Vincent niet uitstaan en ergerde hij zich blauw als hij door het huis liep en zijn nieuwe visie van Astbury aan Violet etaleerde.
‘Mijn hemel,’ zei Maud op een ochtend aan het ontbijt, toen Violet elders met Vincent de inrichting van de hoofdslaapkamer besprak. ‘Ziet ze dan niet dat het de kleren van de keizer zijn? Dat nare mannetje maakt er een hoerenkast van, als je niet oppast, Donald.’
‘Ik heb hem gezegd dat hij niet aan mijn kleedkamer mocht komen, moeder. Ik heb gezegd dat ik die goed vind zoals hij is.’
‘Dat mag ik hopen. Violet heeft ook voorgesteld dat Vincent zijn oog laat gaan over het Dower House, om het te “updaten” voor als ik er intrek na jullie bruiloft. Je begrijpt dat ik zijn hulp heb afgewezen. Het is goed, zoals het is.’
De datum voor het huwelijk was bepaald op begin april 1920. Donald trok zich dankbaar terug in Londen en liet Violet aan het hoofd van de organisatie van de verbouwing van het huis en de voorbereiding van het huwelijk. Ze was onvermoeibaar en miste geen detail. Donald had het gevoel dat hij het maar het beste aan haar kon overlaten.
Op zijn club kreeg hij talloze schouderkloppen en flessen champagne aangeboden.
‘Goed gedaan, ouwe jongen!’
‘Zij zal jou en die puinhoop in Devon wel weer op poten krijgen!’
‘Een schoonheid, ik kan niet wachten op de bruiloft. En jij vast ook niet, hè?’
..
14 oktober
..
Afgelopen weekend ben ik naar huis gegaan in Devon om met de beheerder van het landgoed te praten over de nieuwe spullen die hij nodig heeft. Het huis verkeert in wanorde. Handelaren en arbeiders lopen overal rond en V overziet het allemaal als een koningin. Ik heb wel bewondering voor haar. Haar uithoudingsvermogen en weigering om een nee te accepteren zijn zo on-Engels. Ik vraag me alleen weleens af of ze misschien meer van Astbury houdt dan van mij…
De Drumners kwamen met Kerstmis terug uit New York en Donald wist dat ze onder de indruk waren van wat hun dochter tot dusver voor elkaar had gekregen. Donald had geen commentaar gegeven op het kleed dat voor de woonkamer was uitgezocht. Het was gemaakt van achttien luipaardhuiden en door een beroemde Italiaanse ontwerper in elkaar gezet. Donald kon een grijns niet onderdrukken toen hij het gezicht van zijn moeder zag toen zij het voor het eerst bekeek.
‘Wat denkt u ervan, moeder?’ Violet was Maud zo gaan noemen.
‘Het is niet iets waar ik voor gekozen zou hebben,’ gaf Maud heel eerlijk toe.
‘Ik vind het geweldig, lieverd,’ zei Sissy en ze nam plaats op de nieuw beklede rode chesterfieldbank. ‘Je hebt het oude huis veel warmer gemaakt.’
‘Wat vind jij ervan, Donald?’ Violet richtte zich vol spanning tot haar verloofde. ‘Dierenhuiden zijn op dit moment helemaal in.’
‘Ik vind het… heel opvallend,’ antwoordde hij diplomatiek.
Het was de bedoeling dat het meeste verbouwwerk zou worden gedaan als Donald en Violet op een lange huwelijksreis zouden gaan na hun bruiloft in april. Eerst zouden ze naar New York gaan, waar Donald aan de society zou worden voorgesteld. Daarna wilde Violet graag terug naar Europa. Ze zouden voor de zomer een huis huren in Italië.
‘Venetië zal zo romantisch zijn, alleen wij tweetjes,’ had Violet gezegd toen ze het voorstel deed.
Violet kennende, bedacht Donald later, zouden ze vrijwel zeker niet lang alleen zijn. Ze had het al over vrienden gehad, die in de buurt verbleven. Donald was niet iemand die dol was op een wervelend sociaal leven en hij hoopte maar dat als ze op Astbury zouden terugkeren na hun huwelijksreis, Violet tot rust zou komen. Toen een hele sliert vrienden en vriendinnen uit Londen overkwam voor het weekend en het huis bol stond van het lachen en het geluid van de eindeloos spelende grammofoon, had hij zijn twijfels.
‘We moeten meer personeel nemen, Donny,’ zei Violet op een ochtend in februari toen de laatste gasten waren vertrokken na weer een bijzonder druk weekend. ‘Het huidige personeel trekt het gewoon niet.’
‘Natuurlijk,’ antwoordde hij en hij ging vervolgens een rit over de heide maken met Glory. Hij ging zitten op zijn favoriete plekje bij de beek en huiverde in de koude ochtendlucht, zich afvragend of hij ooit de moed zou hebben om nee te zeggen op een van Violets verzoeken. Hoe kon hij, sinds zij overal voor betaalde?
Donald stond op en liep wat heen en weer, omdat het te koud op de heide was om stil te zitten. Hij vroeg zich af wat er precies van het oude Astbury zou zijn overgebleven als Violet er klaar mee was. Haar huidige project draaide om nieuwe kunst aan de muren. Vanochtend had ze gezegd dat ze de familieportretten die langs de trap hingen niet mooi vond.
‘Ze zijn zo saai, lieverd! Er is zoveel prachtig werk van moderne kunstenaars die het oude huis zouden kunnen opvrolijken. Ik ben zo dol op Picasso,’ had ze dromerig gezegd. ‘Ik heb Pa al een hint gegeven dat ik hem adoreer en ik hoop dat hij ons een schilderij van hem geeft als huwelijkscadeau. Zou dat niet leuk zijn?’ zei ze en ze omhelsde hem.
Hij had op zijn lip gebeten en besloten dat dit soort discussies het best gevoerd konden worden als ze terug waren van hun huwelijksreis en het huis af was.
Donald schopte somber tegen een bevroren graspol. In de afgelopen weken had hij slecht geslapen. Hij was midden in de nacht zwetend wakker geschrokken en had angst voor de toekomst. Het enige waar hij zich aan vasthield was dat Astbury in ieder geval voor nog een paar generaties gered was, ook al moest hij verdragen dat het huis volliep met Violets vrienden.
Donald zuchtte. Hij redde Astbury, maar leek zichzelf te hebben geofferd. Toch wist hij dat er niets kon worden gedaan om dat tegen te houden. De wielen waren in gang gezet en als een op hol geslagen trein kregen ze steeds meer snelheid.
..
2 april
..
Morgen zal ik met V trouwen. De hele huishouding verkeert in een staat van grote opwinding en V rent in het rond om ervoor te zorgen dat alles, van de bloemen op tafel in de balzaal tot het haar van de bruidsmeisjes zo perfect is als zij nodig vindt. Gisteren liet ze de menukaarten terugsturen omdat het lettertype niet naar haar zin was. Ik mag alleen maar hopen dat ik haar wel beval…
Donald stopte met het schrijven in zijn dagboek en zette het toen weg op de plank tussen zijn andere boeken. Hij voelde dat dit zijn enige vorm van zelfexpressie was geworden – met wie moest hij anders praten over zijn zorgen voor de toekomst? Hij had gezien hoe zijn moeder steeds weer haar wenkbrauwen optrok over wat zij beschouwde als Violets vulgaire en ostentatieve smaak. Omdat zij zelf het hele proces, dat haar zoon uiteindelijk naar het altaar in de familiekapel zou brengen, in gang had gezet, kon ze moeilijk klagen.
Donald stapte voor het laatst als vrijgezel in zijn eenpersoonsbed. Morgenavond zou hij hun nieuw ingerichte hoofdslaapkamer betrekken – compleet met tussendeuren naar een woonkamer en een badkamer – waar hij zijn bed en zijn leven zou gaan delen met Violet.
Hij lag wakker tot in de kleine uurtjes en verlangde naar Anahita’s kalme, wijze kracht. En haar donkere huid. Was zij het maar die hij morgen als echtgenote thuis zou brengen, en later mee zou nemen naar bed…
Hij voelde zich schuldig over zijn plotselinge opwinding bij die gedachte, draaide zich om en probeerde te slapen.
Nog maanden later zou er met veel ontzag over de bruiloft van Violet Drumner en Lord Donald Astbury worden gesproken. De gelukkige gasten die erbij waren spraken vol verwondering over de weelderige, prachtige bloemen die de kapel vulden, het overdadige huwelijksontbijt en het dansen in de Long Gallery op de muziek van het Savoy Quartet, dat helemaal uit Londen was gekomen.
En natuurlijk over de bruid zelf, die beeldschoon was in met de hand geborduurd Frans kant, met een sluier die bijna zo lang was als het middenpad van de kapel. Tatler wijdde een artikel van maar liefst acht pagina’s aan de bruiloft, iets wat nog nooit vertoond was, met foto’s van de fine fleur van de Amerikaanse en de Britse society, een gezonde verzameling politici en sterren van het toneel en het witte doek.
De volgende ochtend, toen Donald aan het ontbijt verscheen, zaten de Drumners stralend naar de foto’s in alle nationale kranten te kijken.
‘Het lijkt erop dat ons feestje heel wat teweeg heeft gebracht, jongen,’ zei Ralph, met een lach van oor tot oor.
‘Violet ziet er zo prachtig uit op de foto’s, en natuurlijk sta je er zelf ook bijzonder knap op, Donald. En hoe gaat het vanochtend met mijn kleine meid?’ vroeg Sissy met een samenzweerderige knipoog.
‘Heel goed, neem ik aan. De meid heeft haar ontbijt naar boven gebracht en ik dacht dat ik haar maar beter met rust kon laten, zodat ze zich in alle rust klaar kon maken.’
‘Verstandige jongen,’ mompelde Ralph, ‘je begint het al te leren.’
Toen de gasten die waren blijven slapen de ontbijtkamer binnendruppelden, vertrok Donald naar zijn kleedkamer.
..
4 april
..
Het is zover. Ik ben getrouwd met V. Iedereen is enthousiast over hoe de dag is verlopen, en ik moet toegeven dat V het fantastisch heeft gedaan.
Hij wachtte even en keek uit het raam terwijl hij bedacht hoe hij zijn gevoelens onder woorden moest brengen.
..
Onze eerste nacht samen was goed. V zag er sprookjesachtig uit in haar zijden nachtjapon – beter dan de bergen kant die ze aan had om met mij te trouwen – en ik denk dat alles naar wens is verlopen. Natuurlijk niet zoals het met A was, maar ik heb me inmiddels neergelegd bij het feit dat niets meer kan zijn als toen.
Ik ben nu een getrouwd man en ik zal mijn best doen een plichtgetrouw echtgenoot te zijn. V is een lieve meid en ze verdient het. Nu moet ik pakken, want we vertrekken morgenochtend met Ma en Pa Drumner naar Amerika.
Een maand later zat Selina in de woonkamer van het huis in Londen de foto’s van Donald en zijn nieuwe bruid in Tatler te bekijken.
Voor de bruiloft was hij naar haar toe gekomen om haar te zeggen dat hij erop had aangedrongen bij hun moeder dat zij, Henri en Eleanor ook werden uitgenodigd. En ze had hem gevraagd of hij gelukkig was.
‘Gelukkig genoeg,’ had hij geantwoord en was toen snel op een ander onderwerp overgegaan.
Selina was een middag in het huis aan Belgrave Square om de laatste dingen die mee moesten naar het nieuwe huis in Kensington dat ze deelde met Henri in te pakken. Als Donald en Violet zouden terugkeren van hun huwelijksreis, zou het huis alleen voor hen zijn, en een meid was boven bezig de laatste restanten van haar oude slaapkamer in te pakken.
Selina hoorde de bel, maar maakte geen aanstalten open te doen. Drie minuten later werd er op de deur van de woonkamer geklopt en stak de huishoudster haar hoofd om de hoek.
‘Neem me niet kwalijk, gravin, maar er is een… buitenlandse die u wil spreken. Ze was hier gisteren ook al met het verhaal dat ze hier een paar maanden geleden iets had achtergelaten, maar ik heb haar weggestuurd.’
‘Echt? Wat is haar naam?’
‘Ze zegt dat ze Anahita heet.’
Selina’s hart sloeg een slag over. ‘Goed,’ zei ze en ze herstelde zichzelf. ‘Laat haar binnen.’
Ze stond op toen Anni de woonkamer binnenliep. Selina zag onmiddellijk dat ze afschuwelijk mager was.
‘Hallo, Selina. Ik kom mijn koffer ophalen. Die heb ik hier achtergelaten toen ik wegging.’
‘Alsjeblieft, Anni,’ zei Selina, ‘ga zitten. Ik laat thee komen.’
‘Dank je wel.’
Ze ging zitten en zodra de meid was weggestuurd, zei Selina: ‘Anni, wat is er met je gebeurd? Waar was je? Je ziet er vreselijk uit. Donald en ik hebben ons vreselijke zorgen gemaakt.’
‘Het is een lang verhaal. Ik ben ziek geworden toen ik in Frankrijk was. Ik ben teruggekeerd naar Engeland en heb maandenlang in het ziekenhuis gelegen.’
‘Anni, waarom heb je geen contact opgenomen? Je weet dat ik je had geholpen.’
‘Ja, Selina, dat weet ik en daar ben ik je dankbaar voor, maar op dat moment was ik te ziek om te weten waar ik was. Sommige dingen gebeuren nu eenmaal – onverwacht.’ Anni zuchtte.
‘Het spijt me zo te horen van je ziekte.’
‘Dank je. Ik word nu elke dag sterker,’ zei Anni en ze glimlachte voor het eerst.
‘Waar woon je nu?’ vroeg Selina. Ze begreep dat wat de waarheid achter Anni’s verdwijning ook was, ze er niet over wilde praten.
‘Ik heb een vriendin van school, Charlotte, die in Yorkshire woont. Ze heeft mij onderdak aangeboden tot ik hersteld was. Haar familie heeft een huis op de heidevelden van Yorkshire en daar wonen we… ik. Als ik sterker ben, hoop ik naar Londen terug te keren en mijn werk als verpleegster weer op te pakken.’
‘Je had iets van je moeten laten horen,’ zei Selina toen de meid binnenkwam met de thee.
‘Maar Selina, ik heb een lange brief aan Donald gestuurd vanuit Parijs, waarin ik hem vertelde dat ik enige tijd weg zou blijven en hem vroeg op mij te wachten. Ik heb onlangs nog meer brieven geschreven. Heeft hij ze niet ontvangen?’
‘Nee, Anni. Hij heeft in ruim een jaar tijd geen woord van je gehoord, sinds je bent aangekomen in Calcutta.’ Selina zag hoe Anni wit wegtrok en hoe haar lange, dunne vingers hun greep om haar kopje versterkten.
‘Hoe gaat het met Donald?’ vroeg ze.
‘Goed, heel goed, hij is… op dit moment in het buitenland voor de zomer,’ zei Selina, volledig onvoorbereid en niet in staat om deze verdrietige, zwakke vrouw de waarheid te vertellen.
‘O, ik begrijp het. Dan zal het nog wel veel langer duren voor ik hem weer zie.’ Ze lachte zwak naar Selina. ‘Nou ja, we hebben allebei zo lang gewacht, wat maakt een paar weken dan nog uit?’
‘Natuurlijk.’ Selina’s ogen vulden zich met tranen, zo wanhopig was de situatie.
Anni nam een aarzelend slokje van haar thee. ‘Waar is Donald eigenlijk precies?’
‘Op dit moment in New York en dan geloof ik dat hij naar Europa zou gaan tot het eind van de zomer.’
‘Ik neem aan dat hij Astbury heeft verkocht en behoefte had om ertussenuit te gaan?’
‘Nee, Anni, Astbury is niet verkocht.’
‘Echt? Dan ben ik blij voor hem. Ik weet dat het hem veel verdriet bezorgde dat hij het moest verkopen.’
‘Ja, en je hebt geluk dat je mij vandaag hier treft. Ik ben hier alleen om mijn laatste spullen op te halen, waarna ik verhuis naar het huis dat ik nu met Henri deel in Kensington. We verwachten een kind samen.’
‘Selina!’ Anni’s ogen straalden van blijdschap. ‘Het lijkt erop dat jouw liefde, die in het begin zo moeilijk verliep, een gelukkig besluit krijgt.’
‘Ja, ik denk dat dat zo is.’
Terwijl Anni haar thee dronk, nam Selina een besluit. Het was niet aan haar om dit meisje, die zei dat ze Donald geschreven had om op haar te wachten, te vertellen dat de man van wie ze hield met iemand anders was getrouwd.
‘Zou je de meid kunnen vragen om mijn koffer naar beneden te brengen?’ vroeg Anni. ‘Ik denk dat Donald hem in zijn slaapkamer heeft gezet.’
‘Natuurlijk. Het is denk ik het beste dat je je adres opschrijft. Dan geef ik dat aan Donald, als hij terugkomt. Ik weet zeker dat hij onmiddellijk contact met je opneemt, lieverd.’
‘Dank je wel.’
Selina belde de meid en vroeg haar de koffer te halen. Toen pakte ze een blad papier en een pen uit de la van het bureau. ‘Anni, vertel het me eerlijk, heb je geld nodig?’
‘Nee, dank je wel, ik heb genoeg,’ antwoordde ze trots.
Selina gaf haar pen en papier. ‘Schrijf alsjeblieft je adres op en ik geef je mijn nieuwe adres in Kensington. Als je iets nodig hebt, terwijl Donald nog weg is, moet je me schrijven. Beloof je dat?’
‘Ja, maar zoals ik al zei, ik hoop snel weer aan het werk te kunnen gaan,’ antwoordde ze, toen de meid met haar koffer terugkwam. ‘Heb je een adres van Donald in New York? Ik zou hem graag willen schrijven. Als hij mijn brief niet heeft ontvangen, moet hij erg ongerust zijn geweest.’
‘Dat was hij ook, maar helaas heb ik geen adres van hem in New York; hij reist nogal veel rond,’ loog Selina. ‘De volgende keer dat hij belt, vertel ik hem dat je bent langsgekomen. Hij zal buitengewoon opgelucht zijn te weten dat je in leven bent en het goed maakt.’
Anni zette haar kopje op tafel. En het tijdschrift Tatler, dat openlag bij de foto’s van de bruiloft, trok haar aandacht. ‘Is dat Donald?’ vroeg ze. Ze boog zich naar voren om beter te kunnen zien.
‘Ja, op een of ander feest…’
Maar het was te laat. Anni had het tijdschrift in haar handen genomen.
..
Tatler eert het bruidspaar van het jaar, Lord Donald Astbury en Violet Rose Drumner…
Anni keek een paar seconden naar de foto’s en leunde toen abrupt achterover in haar stoel, met pijn in haar hart. ‘Hij is getrouwd?’ bracht ze uit, met toegeknepen keel, waardoor het haar moeite kostte adem te halen. ‘Hij is getrouwd… ik… waarom heb je dat niet gezegd? Hoe kon je het mij niet vertellen?!’
‘Anni, ik…’
‘Ik kan niet geloven dat hij getrouwd is. Ik had hem gezegd dat hij moest wachten…’ Haar hoofd viel in haar handen, die ze tot vuisten balde, waarmee ze tegen haar voorhoofd sloeg.
‘Anni, alsjeblieft, Donald had maandenlang niets van je gehoord. Je vriendin Indira zei dat je vanuit Parijs rechtstreeks naar Engeland was teruggegaan. Toen je niet terugkwam, kon hij alleen maar denken dat je hem niet langer wilde. Alsjeblieft, het is vijftien maanden geleden dat je naar India bent vertrokken. Ik vind het zo erg, Anni, jij verdient zoveel beter dan dit,’ besloot Selina hulpeloos. Ze wist niets te zeggen.
‘Ik moet weg,’ zei Anni en ze kwam wankelend overeind. ‘Vaarwel.’ Ze draaide zich om en liep naar de deur van de woonkamer.
‘Anni, echt, hij houdt niet van haar, ik weet dat hij niet van haar houdt. Hij heeft altijd alleen van jou gehouden!’
De deur van de kamer sloeg met een klap dicht en Anni was weg.
..
21 augustus
..
We zijn terug op Astbury. Niet dat ik het vanbinnen herken als mijn oude huis. De werkbijen zijn doorgegaan met hun werk, terwijl wij weg waren, en nu voelt het alsof ik in een soort luxehotel verblijf als ik de woonkamer of de eetkamer in loop of de gangen doorkruis. Ik zal eraan moeten wennen, maar ik moet zeggen dat ik onder de indruk ben van V’s organisatietalent. New York was geweldig en Violets familie en vrienden hebben me met open armen ontvangen. Geen wonder dat ze zo actief is – de energie in de stad is iets wat wij hier helemaal niet kennen. De hartenklop is snel, vierentwintig uur per dag, en er hangt daar een sfeer waar Londen nogal pedant en tamelijk saai bij afsteekt.
Europa was net zo heerlijk beschaafd als ik het mij herinnerde en Violet gaf elke avond feesten en diners om ons te vermaken. Ze is een wonder en iedereen is dol op haar. Zelfs prins Henry, de zoon van koning George, vond de tijd om van haar inmiddels befaamde gastvrijheid in Italië te genieten.
Gelukkig word ik steeds doller op haar, want ik vind haar bereidheid om te leren en haar levenslust heel aantrekkelijk, ook al voel ik me een oude man, bij haar vergeleken. Soms kan ik nauwelijks geloven dat we even oud zijn. Ze is als een overactief kind dat bescherming nodig heeft en nog veel moet leren, en ik vind er troost in haar die bescherming te bieden. Ik heb haar nog nooit in een slecht humeur of een sombere bui gezien. Wat het probleem ook is, ze zorgt ervoor dat ze het overwint. Overbodig te zeggen dat veel van mijn problemen die voor de bruiloft naar boven waren gekomen, zijn verdwenen. En, godzijdank, ik geloof werkelijk dat de spoken van het verleden mij met rust laten…
Donald zat in de bibliotheek aan zijn bureau en opende een stapel post die in de afgelopen vier maanden was binnengekomen. Elk verzoek om geld kon hij nu op een andere stapel leggen, die Violet doorstuurde naar haar vader. Het was bloedheet in de kamer – het was de eerste keer dat hij in de verleiding was gekomen om een van de oude schuiframen te openen om wat frisse lucht binnen te laten. Violet had de nieuwe centrale verwarming getest en de geur van verse verf hing in de lucht. Donald liet zijn schoenen in het tapijt wegzinken, dat zo dik was dat hij zich afvroeg of het gemaaid moest worden, en dronk koffie uit het nieuwe Limoges-servies. Alles in het huis was gericht op comfort, van de zachte nieuwe matrassen op de bedden tot de nieuwe badkuipen met hun glimmende gouden kranen, waaruit altijd stomend heet water kwam, op elk moment van de dag. Hij richtte zijn aandacht weer op de post, herkende Selina’s handschrift en opende haar brief.
..
21 Pitt Street
Kensington, Londen
..
15 augustus 1920
..
Liefste Donald,
..
Ik hoop dat deze brief je in gezondheid bereikt, op je terugkeer van je reizen. Dank je wel voor je prentbriefkaarten van al die fantastische plaatsen die je hebt bezocht. Misschien vind je, als je weer thuis bent, eens de tijd om mij te bezoeken in ons nieuwe huis in Kensington. Het is vast niet zo groots als het gerenoveerde Astbury Hall, maar ik wil je zo gauw mogelijk spreken. Ik heb bezoek gehad, van iemand die wij allebei kennen. Bel me of misschien kun je zo snel als je kunt naar de stad komen. Misschien kun je het combineren met andere zaken die je hier moet afhandelen.
..
Lieve groeten, en Eleanor stuurt je een kus.
..
Selina
Donald herlas de brief om er zeker van te zijn dat hij de subtiele opmerking niet verkeerd had begrepen, maar hij wist dat het niet zo was. Hij leunde achterover in zijn stoel en pakte toen, zonder verder na te denken, het pas geïnstalleerde telefoontoestel op zijn bureau, draaide het nummer van de centrale en gaf de telefoniste Selina’s nummer.
Twee dagen later reisde Donald naar Londen en rechtstreeks naar Selina’s huis in Kensington.
‘Dus ze kwam naar het huis aan Belgrave Square? Je hebt haar gezien? Hoe ging het met haar? Waar heeft ze al die tijd gezeten? Ik…’
‘Donald, alsjeblieft, ik vertel het je,’ zei Selina, ‘maar laten we eerst de woonkamer in gaan, waar we rustig kunnen praten.’
‘Sorry, Selina, maar ik heb de afgelopen achtenveertig uur geen oog dichtgedaan, zoals je wel begrijpt.’ Hij zuchtte.
‘Ik snap het. En aangezien de zon al voorbij zijn hoogste punt is, lijkt het me tijd voor een dubbele gin.’
‘Heb ik die nodig?’
‘Ik in ieder geval wel.’ Selina zuchtte en vroeg de butler om een fles en glazen naar de woonkamer te brengen.
Selina sloot de deur stevig achter hen en bekeek haar broer eens goed. ‘Allereerst moet ik zeggen, Donald, dat je er fantastisch uitziet. Heb je een fijne tijd gehad?’ vroeg ze en ze ging met enige moeite zitten. Toen pas viel Donald haar bolle buikje op.
‘Ja, maar Selina! Je bent zwanger. Wat geweldig!’ Hij liep naar zijn zuster toe en sloeg zijn armen om haar heen. ‘Gefeliciteerd! Wanneer komt het?’
‘Over ongeveer twee maanden, en eerlijk gezegd zou ik willen dat het eerder was. Het was een lange, warme zomer hier in Londen. Henri wilde niet we dat naar Frankrijk reisden voor het geval dat slecht was voor de baby.’
‘Je ziet er stralend uit, Selina!’
‘Ik ben inderdaad heel gelukkig en ik heb het gevoel dat de cirkel compleet is. Het zal goed zijn voor Henri en mij om samen een kind te hebben.’
‘Natuurlijk. En dit huis is schitterend.’
‘We zijn hier gaan wonen zodat de kinderen ruimte zouden hebben om in de tuin te spelen als we in Londen zijn,’ legde ze uit. ‘Ik besefte pas onlangs hoeveel geluk wij hebben gehad dat we in Astbury zijn opgegroeid met de heide om ons heen.’
De butler kwam en schonk hun drankjes in. Donald nam een flinke slok van zijn gin. Toen ze weer alleen waren, hield hij het niet meer uit. ‘Goed, Selina, vertel het me nu. Maakt ze het goed?’
‘Nou, ze leeft in ieder geval, maar ze zag er heel slecht uit, Donald. Ze was zo mager als een lat. Ze vertelde me dat ze heel ziek is geweest en in het ziekenhuis heeft gelegen.’
‘O god.’ Donalds bloed stolde in zijn aderen. ‘Is ze hersteld?’
‘Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ik zweer je dat ik niets gezegd heb over jou, maar ze zag de foto’s van je bruiloft in de Tatler, die openlag op tafel toen ze binnenkwam. En toen is ze nogal haastig vertrokken.’ Selina beet op haar lip.
Donald sloeg zijn handen voor zijn gezicht. ‘Wat een afschuwelijke manier om zulk nieuws te horen. Heeft ze gezegd waarom ze niet heeft geschreven?’
‘Ze zei dat ze wél heeft geschreven, Donald, om je te zeggen dat ze langer weg zou blijven dan verwacht. En om je te vragen op haar te wachten.’ Selina’s ogen vulden zich met tranen bij de gedachte. ‘Ik zei dat ik dacht dat je die brief nooit had ontvangen en dat je er in ieder geval nooit iets over had gezegd. Is dat zo?’
‘Nee, dat is zo.’ Donald schudde zijn hoofd. ‘Je weet dat ik je dat verteld zou hebben. Als ik zo’n brief hád ontvangen, had ik zeker op haar gewacht. Weet je waar ze nu is?’
‘Ze heeft haar adres voor me opgeschreven voor Tatler de bom deed barsten. Ik zei dat ik het aan je zou geven zodra je weer terug was uit Europa.’
‘Waar woont ze?’
Selina stond op en liep naar haar bureautje. Ze pakte een stuk papier en gaf het aan Donald. ‘Dit is het adres. Ze verblijft ergens in Yorkshire bij een vroegere schoolvriendin.’
‘Wat doet ze daar nou? Anni wíst dat als ze hulp nodig had ik er voor haar zou zijn. Ze wíst hoeveel ik van haar hield en dat wat ze ook maar nodig had, ik…’
‘Donald, alsjeblieft, vergeef me, maar ik heb me elke dag sinds ik haar drie maanden geleden zag hetzelfde afgevraagd.’ Selina wrong haar handen. ‘Ze heeft vast haar redenen gehad.’
‘Ik moet er onmiddellijk naartoe. Wil jij mij dekken?’
‘Natuurlijk, maar het is niet zeker dat je haar daar zult vinden. Ze kan weer zijn vertrokken.’
‘Ze zullen me op zijn minst toch kunnen vertellen waar ze naartoe is gegaan? Mijn god, Selina, waarom heb ik die brieven niet gekregen?’
‘Ik heb daar ook over nagedacht,’ zei Selina, toen ze de pijn in de ogen van haar broer zag, ‘en ik ben bang dat het weleens mijn schuld zou kunnen zijn.’
‘Hoe zou het nou jouw schuld kunnen zijn?’ vroeg Donald.
‘Omdat ik misschien per ongeluk aan moeder heb verteld, vlak voor die vreselijke ruzie over mijn huwelijk met Henri, dat jij Anni weer was tegengekomen in Frankrijk toen de oorlog voorbij was. En dat Anni ons had bezocht in het huis aan Belgrave Square,’ voegde ze er verdrietig aan toe.
Donald viel neer in zijn stoel. Hij begreep onmiddellijk waar zijn zuster op doelde. ‘Oké,’ zei hij.
‘Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar aangezien moeder wist hoe dicht bij een faillissement het landgoed destijds was, was het misschien niet in haar belang dat jij het familiehuis verkocht en met een Indiaas meisje trouwde.’
‘Selina, zeg je nou dat moeder misschien Anni’s brieven heeft onderschept?’ vroeg Donald verbijsterd.
‘Alsjeblieft, dit zijn vragen die je haar zelf moet stellen, als je dat aandurft. Als ze aan jou gericht waren en uit India kwamen, of uit een ander land, dan kan ze natuurlijk haar conclusies hebben getrokken. En toen jij uiteindelijk geloofde dat Anni uit beeld was, nodigde onze lieve mama de rijke en knappe Violet Drumner uit om jou van je gebroken hart te genezen en de schatkist van Astbury te vullen.’
‘Ik kan gewoon niet geloven dat ze zo manipulatief zou kunnen zijn.’ Donald schudde zijn hoofd.
‘Echt niet? Nou, als ze inderdaad Anni’s brieven heeft onderschept, dan klopt dat helemaal met haar karakter. Ik bedoel, moeders leven draaide altijd alleen om moeder, toch? Ik acht haar er helaas wel toe in staat. Het heeft mij wel geleerd dat ik een liefhebbende moeder voor mijn kinderen moet zijn. God weet hoe papa het met haar heeft uitgehouden.’ Selina schudde haar hoofd. ‘Ze is altijd een koude kikker geweest.’
‘Als dit waar is, Selina…’ Donald balde wanhopig zijn vuisten. ‘… dan sta ik niet voor mezelf in. Heeft die vrouw geen hart?’
‘Dat hart van haar houdt haar in ieder geval springlevend. Het is wel zo dat zij ook een groot offer heeft moeten brengen om Astbury te redden. Het moet niet gemakkelijk voor haar zijn geweest om te zien hoe jouw vrouw haar geliefde huis overnam. Ik hoorde op de bruiloft van alles over het afschuwelijke Schiaparelli-tapijt van achttien luipaardvellen.’
‘Dat is inderdaad nogal ordinair.’ Donald trok een vies gezicht. ‘Maar luister, Selina, wat moet ik in vredesnaam beginnen?’
‘Dat weet ik niet, Donald. Ik denk niet dat Anni je nog eens zal lastigvallen nu ze weet van je huwelijk. Ze is altijd zo trots geweest.’
‘Ja, en om je de waarheid te zeggen, zijn Violet en ik de afgelopen weken erg dol op elkaar geworden, ondanks mijn reserves in het begin,’ gaf Donald toe. ‘Ik wil haar geen pijn doen. Ik heb de dag dat ik haar trouwde gezworen dat ik een plichtsgetrouw echtgenoot zou zijn. Ik houd misschien niet zoveel van haar als van Anni, maar zij staat hier helemaal buiten.’
Selina legde haar hand op zijn schouder. ‘Ik begrijp het. Misschien moet je het dan maar laten rusten.’
Donald keek naar haar op, zijn ogen vol verdriet.
‘Ik denk dat we allebei weten dat ik dat niet kan.’