34

4 september

..

Daarna gebruikte ik de gezondheid en het welzijn van mijn zoon als hefboom en accepteerde ik geen nee meer. Ik liet A haar weinige bezittingen bij elkaar zoeken en reed met haar en mijn zoon weg van het verschrikkelijke huis waar ik ze had aangetroffen. We bleven die eerste nacht in een hotel voor we verder reisden naar het zuiden. Ik had geen idee waar ik haar naartoe moest brengen. Ik wist alleen dat ik haar nooit meer zou achterlaten. Haar oude vuur leek volledig te zijn uitgeblust, alsof ze leeg was vanbinnen, alsof niets haar meer kon schelen. Tijdens de lange autorit sprak ze alleen om mij kort antwoord te geven op mijn vragen.

‘Heb je honger?’ vroeg Donald aan Anni toen ze door de Derbyshire Dales reden.

‘Nee, maar ik moet de luier van de baby verschonen.’

‘Natuurlijk.’ Donald stopte bij een hotel aan de rand van Matlock en ze stapten uit. Terwijl hij in het restaurant wachtte tot Anni terugkwam, vroeg hij of er een telefoon was, want hij moest bellen. Tijdens de lange, zwijgzame rit was er een plan in zijn hoofd ontstaan. Hij zou ze naar Selina brengen, die, in ieder geval tijdelijk, zeker bereid zou zijn Anni en het kind op te nemen in haar huis in Kensington. Als tijdelijke maatregel kon hij niets beters bedenken en hij wist dan tenminste dat Anni er niet weer tussenuit zou knijpen.

De ober zei dat er inderdaad een telefoon was en Donald maakte er gebruik van. Toen hij terugkwam in het restaurant, zat Anni aan hun tafel, met de baby diep in slaap in haar armen.

‘Ik heb net met Selina gesproken, en je kunt bij haar wonen tot ik iets permanenters heb geregeld,’ zei Donald.

‘Goed,’ antwoordde Anni. Ze liet niet blijken of de regeling haar beviel of niet.

‘Ik heb soep en broodjes besteld, denk je dat dat genoeg is?’

‘Dank je.’

Donald stak in zijn wanhoop een hand naar haar uit. ‘Anni, alsjeblieft, ik kan me niet voorstellen wat je hebt doorgemaakt en hoe erg je mij moet haten, maar ik ben er nu en ik zweer je dat ik je nooit meer in de steek laat. Je moet me vertrouwen, alsjeblieft, en geloven dat als ik er niet echt van overtuigd was geweest dat ik je voorgoed kwijt was, ik nooit met Violet zou zijn getrouwd.’

Anni trok langzaam haar wenkbrauwen op. ‘Houd je van haar?’

‘Ik ben erg op haar gesteld, ja,’ antwoordde hij eerlijk. ‘Ze is erg lief en op de een of andere manier nog erg jong, ook al is ze ouder dan jij, en ik wil haar geen pijn doen. Maar nee, ik houd niet van haar en dat heb ik ook nooit gedaan. Het was een gearrangeerd huwelijk, net als bij jullie in India.’

‘Ze is erg mooi.’

‘Ja, dat is ze, maar… in hemelsnaam.’ Donald schudde gefrustreerd zijn hoofd. ‘Ik kan de redenen waarom niet blijven herhalen. We doen allemaal dingen waar we later spijt van hebben.’

Anni at zwijgend haar soep en probeerde toen een broodje. Ze leek op te leven van het eten, het bracht wat kleur op haar wangen. Donald concludeerde dat ze vrijwel zeker ondervoed was.

Ze liepen terug naar de auto en zowel Anni als de baby sliepen de rest van de reis. Donald maakte ze voorzichtig wakker toen ze bij Selina’s huis in Kensington waren aangekomen.

‘Zijn we er?’ vroeg ze.

‘Ja. Zal ik je helpen met de baby?’

‘Nee!’ Er kwam een angstige blik in Anni’s ogen. ‘Weet Selina van het kind? Ik heb het haar niet verteld toen ik haar in Londen zag.’

‘Ik heb het haar verteld en ze was niet geschokt,’ stelde Donald haar gerust. ‘Ze begrijpt nu beter waarom je was verdwenen.’

De meid bracht Anni en de baby naar een kamer op de bovenverdieping en Donald dronk een flink glas gin met Selina in de woonkamer.

‘O, Donald, het is allemaal zo tragisch. Ik weet maar al te goed hoe Anni zich gevoeld moet hebben. Ze moet doodsbang zijn geweest. En hier ben ik met mijn kleine meisje, gezond en wel in een kinderkamer, en een nieuwe baby op komst. Het contrast kon niet groter zijn.’ Ze zuchtte.

‘Nee. Mijn hemel, Selina, als je had gezien waar Anni woonde – het was een sloppenwijk.’

‘Natuurlijk kunnen Anni en haar baby hier zolang wonen, maar wat ga je in godsnaam doen op de lange termijn?’ vroeg ze. ‘Die baby is tenslotte jouw zoon en zou, tot jij en Violet een kind krijgen, technisch gesproken je erfgenaam kunnen zijn, maar ik durf er niet aan te denken wat er gebeurt als Violet ooit achter zijn bestaan komt.’

‘Het is een rotzooitje, ik kan er niets anders van maken. Maar het belangrijkste is dat ik Anni heb teruggevonden. Ik houd van haar, Selina. Het enige waar ik aan dacht was dat ik haar en ons kind moest weghalen uit dat gat. Ik heb nog geen tijd gehad om na te denken over de gevolgen. Een van de oplossingen zou zijn om haar onder te brengen in een huis in de stad en haar en mijn zoon te bezoeken als ik in Londen ben, maar ik wil Anni niet behandelen alsof ze mijn maîtresse is en ik weet zeker dat zij dat ook niet zou verdragen.’

‘Heeft ze al iets gezegd over wat zij eigenlijk wil?’ vroeg Selina.

‘Ze heeft nauwelijks een woord gesproken,’ antwoordde hij verdrietig. ‘Ze is alleen maar aan het overleven geweest de afgelopen maanden. Ik denk dat het nog wat tijd zal duren voor ze op krachten komt, zowel mentaal als fysiek.’

‘Nou, ik kan haar in ieder geval een warm bed, goed eten en een kindermeisje geven die de baby van haar over kan nemen zodat ze kan rusten. Nog een kleintje in de kinderkamer maakt echt geen verschil.’ Selina glimlachte. ‘Het zijn tenslotte neef en nicht.’

‘En ik zou alleen maar willen dat we het van de daken konden schreeuwen.’

‘Nou ja, dat kan nu eenmaal niet. Het is niet anders. Die arme Violet kan er al helemaal niets aan doen en hoewel ik nooit zal beweren dat zij en ik grote vriendinnen zullen zijn, ik zou niet willen dat zij ooit de schande hoeft te ondergaan dat ze weet dat haar man een kind bij een andere vrouw heeft.’ Selina schrok ervoor terug om de nare term te gebruiken.

‘Je hebt gelijk, natuurlijk,’ zei Donald en hij schonk zichzelf nog een gin in. ‘Nu wil ik eerst naar Devon gaan en moeder confronteren. Ik moet zeker weten of zij het is geweest die al deze ellende heeft veroorzaakt.’

‘Ga je haar ook over het kind vertellen?’

‘Ja.’ Donald glimlachte grimmig. ‘Ik kan niets bedenken wat moeder meer van streek zou maken dan de wetenschap dat ze een onwettige halfbloed als kleinzoon heeft die ik zou kunnen erkennen als erfgenaam van Astbury.’

‘Mijn god, Donald, dat nieuws zou weleens haar einde kunnen betekenen!’

‘Ik betwijfel het. Ze doet misschien wel of ze tachtig is, maar we mogen niet vergeten dat onze moeder nog niet eens vijftig is,’ bracht Donald haar in herinnering. ‘Ze is zo taai als wat onder alle dramatiek, en ze overleeft ons waarschijnlijk allemaal. Deze gruwelijke situatie is aan haar te wijten, als we gelijk hebben. Ik ben gewoon niet langer bang voor haar.’

Anni liet weten dat ze te moe was om samen met Selina en Donald beneden te eten. De meid bracht haar eten naar boven op een blad. Voor hij zich voor de nacht terugtrok, ging Donald naar haar kamer en klopte aan.

‘Wie is daar?’

‘Ik ben het, Donald. Mag ik binnenkomen?’

Toen hij geen antwoord kreeg, opende hij de deur. Anni zat in bed de baby te voeden.

‘Neem me niet kwalijk,’ zei ze. Ze trok Moh los en bedekte zichzelf.

‘Ik vind het niet erg,’ zei Donald. ‘Ik vind het heel mooi. De meeste vrouwen die ik ken voeden hun kinderen niet zelf.’

‘Ik had geen keus. Ik kon extra melk niet betalen. Maar hij wordt nu wel groot, volgende maand is hij een jaar oud, en ik heb niet genoeg melk om hem tevreden te stellen. Ik denk dat hij daarom in Keighley zoveel huilde.’

O, Anni,’ zei Donald met een zucht. ‘Mag ik bij je komen zitten?’

‘Als je dat wilt.’

Donald ging op de rand van het bed zitten en keek naar de baby, die nu voldaan was en in Anni’s armen sliep. ‘Mag ik hem vasthouden?’

‘Natuurlijk,’ antwoordde Anni en ze gaf Moh aan hem.

Donald snoof de warme, melkachtige geur op van zijn huid en de zoete lucht van het talkpoeder dat het kindermeisje had gebruikt na zijn bad. Hij keek neer op het gezicht van zijn zoon en voelde zoveel liefde door zich heen spoelen dat de tranen in zijn ogen sprongen.

‘Ik kan gewoon niet geloven dat wij hem gemaakt hebben.’

‘Elk kind is een wonder, in welk leven ze ook geboren worden,’ zei Anni.

‘Anni, haat je mij?’

Ze wachtte even voor ze antwoord gaf. ‘Ik heb dat graag gewild, Donald, vele malen. Misschien mag ik je op dit moment niet zo, maar ik heb vanaf de eerste dag dat ik je ontmoette van je gehouden.’

‘En nu ik je heb teruggevonden? Vertrouw je mij toe om voor jou en onze zoon te zorgen?’

‘Welke keus heb ik?’ vroeg ze hem treurig.

De volgende dag liet Donald Anni en Moh achter in de capabele handen van Selina en de kindermeid en reed naar het zuiden, naar Astbury Hall. Direct na aankomst liep hij rechtstreeks naar het Dower House, waar zijn moeder nu woonde, aan de rand van het terrein.

‘Is ze er, Bessie?’ vroeg hij de geschrokken meid toen hij het huis binnen beende.

‘Ik denk dat ze boven ligt te rusten, my lord.’

Donald beklom de trap met twee treden tegelijk en klopte op de deur van zijn moeders slaapkamer.

‘Binnen,’ zei een stem en Donald betrad Mauds slaapkamer, waar ze in een stoel bij de open haard zat te lezen.

‘Donald, wat doe jij hier?’ vroeg ze en ze fronste haar voorhoofd afkeurend.

‘U en ik moeten praten. Leg dat boek alstublieft weg, moeder. Er zijn vragen waar ik antwoorden op wil,’ antwoordde Donald en hij ging tegenover haar zitten.

Maud schrok van Donalds heftigheid en deed wat haar gevraagd werd. ‘Wat is er?’ vroeg ze hem.

‘Ik ben er pas achter gekomen dat een aantal brieven die aan mij op Astbury Hall waren gericht verdwenen zijn, en ik heb alle reden te geloven dat u daar een hand in hebt gehad.’

‘Brieven?’

Donald zag hoe zijn moeder probeerde te doen of ze van niets wist.

‘Ja, moeder, brieven. Brieven uit India, Parijs en ten slotte Yorkshire, van een zekere jongedame van wie u had gehoord dat ik gek op haar was. Van wie ik, dat u het maar weet, hield en nog altijd houd.’

‘Ik… werkelijk, Donald, we krijgen zoveel post, brieven uit de hele wereld. Het is toch zeker aan de post te wijten als ze niet zijn aangekomen? Ik denk toch niet dat je mij de schuld kunt geven als ze zijn zoekgeraakt.’

‘Ik denk van wel, moeder. Het zou heel gemakkelijk voor mij zijn om naar het personeel te gaan – dat, zoals u misschien nog weet, nu in míjn dienst is – en ze naar de waarheid te vragen.’

Donald deed of hij opstond, maar Maud gebaarde onmiddellijk dat hij weer moest gaan zitten.

‘Ben je gek geworden? Het laatste wat ik wil is dat het personeel over onze privézaken praat,’ siste ze.

‘Dat kan me geen donder schelen.’

‘Zelfs niet als Violet ervan hoort?’

‘Dat moet dan maar, want ik heb Anahita eindelijk gevonden. Ze verblijft op dit moment bij Selina in Londen tot ik besluit wat we het beste kunnen doen.’ Donald voelde een vreselijke opwelling om te lachen om de geschokte uitdrukking op het gezicht van zijn moeder.

‘Wat bedoel je daar precies mee, wat we het beste kunnen doen?’ herhaalde Maud. ‘Je bedoelt toch niet dat je Violet gaat vertellen over die… relatie die je met dat Indiase meisje hebt gehad?’

‘Dat weet ik nog niet, maar als u niet schoon schip maakt en toegeeft dat u het was die die brieven heeft achtergehouden, ben ik sterk in de verleiding dat inderdaad te doen.’

‘Goede god, Donald! Ben je helemaal buiten zinnen? Je richt deze familie te gronde! Violet zou onmiddellijk van je scheiden, en wat zou er dan van Astbury worden?’

‘Denkt u dat dat mij ook maar iets kan schelen? Dat het mij ooit iets heeft kunnen schelen?’ reageerde hij. ‘U wist heel goed dat ik op het punt stond het te verkopen en zelfs al een koper had gevonden. Dat beviel u echter niet, is het niet zo, moeder? Geef toe, voordat ik het Violet ga vertellen. Geloof me.’ Hij keek naar haar. ‘Ik heb absoluut niets te verliezen. Astbury verkopen was toch al mijn bedoeling. Ik zou volstrekt gelukkig zijn als ik een rustig leven kon leiden met de vrouw van wie ik houd,’ zei Donald en hij speelde zijn belangrijkste troef. ‘En bovendien heeft Anni onlangs het leven geschonken aan ons kind. Wat betekent dat ik een zoon heb en u een kleinzoon.’

Donald zag zijn moeder voor zijn ogen verschrompelen, maar hij ging door. ‘Dus, moeder, zal ik mijn vrouw dit allemaal gaan vertellen? Kunt u zich het schandaal voorstellen?’

‘Houd op! Houd op! Hoe kun je zo wreed zijn? Ik ben je moeder!’

‘Ja, een moeder die haar eigen behoeften boven die van haar zoon stelt. Anni is een hooggeboren en goed opgeleide Indiase vrouw. Niet een eenvoudig boerinnetje dat ik uit een bordeel heb gehaald!’

‘Alsjeblieft!’

‘En voor het geval het u interesseert, er komt tegenwoordig al best een aantal gemengde huwelijken voor binnen de society. Maar nee, moeder, uw vooroordelen staan niet toe dat uw zoon met zo’n vrouw zou trouwen. U bent een ijskoude, berekenende vrouw met vooroordelen en dat bent u altijd geweest. Ik…’

‘Stop! Genoeg!’ schreeuwde Maud en ze barstte plotseling in tranen uit.

De aanblik van zijn huilende moeder maakte een eind aan Donalds tirade. ‘Hier, moeder, droog uw tranen.’ Hij haalde onhandig een zakdoek uit zijn zak en ze pakte hem aan.

‘Je hebt gelijk,’ bracht Maud eindelijk uit. ‘Ik heb die brieven verstopt, of in ieder geval heb ik gevraagd om de post direct naar mij te laten brengen, zodat ik kon zien wat er binnenkwam. Maar begrijp je dan niet dat ik alleen maar probeerde je te beschermen? Je zegt dat het tegenwoordig geaccepteerd is om iemand als haar te trouwen. Ik weet het niet, misschien heb je gelijk. Maar er kwam bij dat je ook het landgoed ging verkopen. Wat zou je dan hebben gehad, met een Indiase bruid en geen familiebezit?’

‘Ik zou liefde hebben gekend, moeder,’ zei Donald rustig. ‘Ik zou gelukkig zijn geweest. Maar ik kan niet van u verwachten dat u dat begrijpt.’

Ze antwoordde niet en leek in gedachten verzonken.

‘Dank u dat u toegeeft dat u haar brieven hebt onderschept,’ zei Donald ten slotte. ‘Nu moet ik proberen om de rotzooi waarin deze situatie mij heeft gebracht recht te breien.’

‘Wat ga je doen?’

‘U zult blij zijn te horen dat ik niet van plan ben Violet te kwetsen. Niets van dit alles is haar schuld.’ Donald keek naar zijn moeder en zag dat ze bloosde. ‘Maar ik ben ook niet van plan om de vrouw van wie ik houd en ons kind weg te stoppen als een smerig geheim, ergens waar ik mijn zoon niet kan zien opgroeien. Ik wil dus aan Anni voorstellen dat zij en Moh hier in de buurt gaan wonen. Ik zal ze een huis beschikbaar stellen hier op het landgoed.’

‘Maar Donald, wat als Violet de waarheid ontdekt?’ vroeg Maud vol afgrijzen.

‘Er zijn maar vijf mensen in de hele wereld die die kennen. Ik sta ervoor in dat geen van hen iets zal zeggen. Dit is de enige manier waarop ik wil leven met de leugen waarin u mij hebt gemanoeuvreerd.’

‘Je hebt zelf besloten dat je met Violet wilde trouwen, Donald,’ wierp Maud tegen. ‘Ik heb je nergens toe gedwongen.’

‘Nee, moeder, dat hebt u niet gedaan,’ zei Donald. ‘Maar als alle hoop vervlogen is, dan kan het je niet meer schelen wat de toekomst brengt. Dus, zijn we het eens?’

‘Zoals je wilt,’ antwoordde ze bibberig, met neergeslagen ogen.

‘Goed. Dan ga ik nu op zoek naar een geschikt huis voor Anni,’ zei hij toen hij naar de deur liep. ‘En misschien wilt u ooit uw kleinzoon zien. Hij heeft uw ogen.’

Astbury Hall

Juli 2011