Ook verschenen van Lucinda Riley bij Xander Uitgevers

De zeven zussen (2017)

De zeven zussen – Storm (2018)

De zeven zussen – Schaduw (2018)

De zeven zussen – Parel (2018)

De zeven zussen – Maan (2019)

De zeven zussen – Zon (2020)

De zevende zus (2021)

Atlas – Het verhaal van Pa Salt (2023)

De nachtroos (2018)

De olijfboom (2019)

Het meisje op de rots (2019)

De lavendeltuin (2019)

Het Italiaanse meisje (2019)

De vlinderkamer (2020)

De orchideeëntuin (2020)

De zilverboom (2020)

De liefdesbrief (2021)

De geheimen van de kostschool (2022)

De verborgen belofte (2024)

Lees meer over Lucinda Riley en al haar boeken op

www.lucindariley.nl

Lucinda Riley

Het laatste lied

Voorwoord

Beste lezer,

Bedankt dat je voor deze roman van Lucinda Riley hebt gekozen. Ik ben Lucinda’s zoon, Harry Whittaker. Als je mijn naam kent, is dat ongetwijfeld van Atlas: het verhaal van Pa Salt, het slotstuk van de De zeven zussen-serie van mijn moeder, waar ik na haar overlijden in 2021 de verantwoordelijkheid voor kreeg.

Ik wil je graag uitleggen hoe het komt dat Het laatste lied in 2025 verschijnt. Daarvoor moet ik kort iets vertellen over mams werkverleden, dus ik hoop dat je even geduld met me hebt.

Van 1993 tot 2000 heeft mijn moeder onder de naam Lucinda Edmonds acht romans geschreven. Haar carrière leek abrupt ten einde te komen door een boek dat Seeing Double heette. In de fictieve plot werd gesuggereerd dat er door een lid van de Britse koninklijke familie een buitenechtelijk kind was verwekt. Vanwege het recente overlijden van prinses Diana en de daaropvolgende beroering binnen het koningshuis vonden boekhandels het project te riskant. Het gevolg was dat alle orders van Lucinda Edmonds werden geannuleerd en dat haar uitgevers haar contract nietig verklaarden.

Tussen 2000 en 2008 schreef mam nog eens drie romans, die geen van allen werden uitgegeven. In 2010 kwam het keerpunt. Het eerste boek dat ze schreef als Lucinda Riley, Hothouse Flower (De orchideeëntuin), werd in de handel genomen. Onder deze nieuwe naam groeide ze uit tot een van ’s werelds meest succesvolle auteurs van fictie voor vrouwen. Op dit moment zijn er al zeventig miljoen exemplaren van haar boeken over de toonbank gegaan. Naast het werk aan haar gloednieuwe romans herschreef mam nog drie ‘Edmonds’-boeken: Aria, dat werd uitgegeven als The Italian Girl (Het Italiaanse meisje), Not Quite an Angel, dat verscheen als The Angel Tree (De zilverboom), en het eerder al genoemde Seeing Double, dat The Love Letter (oftewel De liefdesbrief) werd. De drie niet eerder uitgegeven romans zijn inmiddels allemaal verschenen en een groot succes geworden.

Hoewel Lucinda zonder twijfel altijd een van de beste verhalenvertellers ter wereld is geweest, is haar toon gedurende haar dertigjarige carrière logischerwijs volwassener geworden. Aan de drie boeken uit de jaren negentig die al eerder opnieuw zijn uitgegeven, heeft ze dan ook flink gesleuteld. Ze veranderde plots, voegde personages toe en paste haar stijl aan. Net als bij De verborgen belofte uit 2024 heb ik ook deze keer de taak op me genomen om het boek op te frissen en in een nieuw jasje te steken, en zo van de ‘Edmonds’ een ‘Riley’ te maken.

Het laatste lied (The Last Love Song) verscheen oorspronkelijk in 1997 onder de titel Losing You. Voor mij is dit boek extra bijzonder vanwege de setting. Zoals velen van jullie al zullen weten, stond de wieg van mijn moeder in Lisburn, maar beschouwde ze West Cork in Ierland als haar spirituele thuis. Kort na mijn geboorte, aan het begin van de jaren negentig, verhuisden we van Engeland naar Clonakilty. Mijn dierbaarste jeugdherinneringen spelen zich af in het adembenemende kustgebied, met name in de beschutte baaien van het strand van Inchydoney, waar mam me verhalen vertelde over de ondeugende elfjes die daar huisden. Na afloop gingen we dan steevast naar een van de gezellige pubs in Clonakilty. Om op te warmen, en in de hoop dat er een vioolspeler of fluitist zou optreden. De voor die streek zo typerende combinatie van muziek en mythes sprak bij mij enorm tot de verbeelding. Het verbaast me dan ook niets dat Ierland een aantal literaire grootheden heeft voortgebracht.

Het laatste lied is in veel opzichten een ode aan West Cork. Zonder al te veel prijs te willen geven van de plot kan ik wel stellen dat de bruisende sfeer in Carnaby Street in Londen verbleekt bij de Ierse westkust en het (fictieve) Ballymore.

De tekst is meteen herkenbaar als het werk van Lucinda. In dit verhaal vind je niet alleen hartstochtelijke liefde, maar ook tragisch verlies en, niet te vergeten, een vernietigend geheim uit het verleden dat een bedreiging vormt voor de toekomst. Vorig jaar schreef ik in het voorwoord van De verborgen belofte dat het redigeren van die roman vanwege de lastige thematiek een hele uitdaging voor me was. Daar was bij dit boek geen sprake van. Het was een genot om eraan te werken, al moet ik als kersverse vader van een meisjestweeling wel toegeven dat het nu een stuk moeilijker was om de deadlines te halen!

Mocht je een trouwe lezer van Lucinda zijn, dan wacht mam je op als een oude vriendin, klaar om je mee te trekken in het verleden. Aan nieuwe lezers: welkom! Het maakt me intens gelukkig dat je ervoor hebt gekozen om wat tijd met Lucinda Riley door te brengen.

Harry Whittaker, 2025

Proloog

Londen, juni 1986

Hoewel in de televisiekamer altijd kranten rondslingerden, nam ze nooit de moeite om het nieuws te volgen. Soms raapte ze er een aantal bij elkaar en loste ze de kruiswoordraadsels op om de verveling te verdrijven. Ook nu weer stopte ze een paar exemplaren van The Sun en The Mirror onder haar arm en liep ermee naar haar cel. Die was gelukkig leeg. Muriel was aan het douchen.

Ze klom op het stapelbed en pakte de eerste krant. Terwijl ze de puzzelpagina zocht, viel haar blik op een bekend gezicht dat haar aanstaarde. Ze deed haar best om het te negeren en sloeg de pagina om.

De man was nog steeds een enorme ster. Vanwege zijn verdwijning jaren geleden had hij inmiddels een cultstatus bereikt, dus was er geen ontkomen aan dat er zo nu en dan een foto van hem in de krant verscheen.

Ze probeerde het verleden uit haar gedachten te zetten. Nadat ze het kruiswoordraadsel had gevonden, pakte ze een balpen uit de zak van haar gevangenisoverall, waar ze afwisselend op kauwde en langzaam letters mee invulde. Haar concentratie was echter ver te zoeken.

Uiteindelijk gaf ze het op, bladerde terug en begon te lezen.

kom naar huis, con!

Vandaag is bekendgemaakt dat de jarenzestigsensatie The Fishermen weer samenkomt in het Wembley Stadium in Londen, voor het uitverkochte Music For Life-concert. Daar zullen zowel sterren van vroeger als van nu optreden om geld in te zamelen voor Afrika, maar de vraag die op ieders lippen brandt is: zal Con Daly erbij zijn? De leadzanger van The Fishermen is al ruim tien jaar niet meer in het openbaar gesignaleerd.

Met de krant opengeslagen op haar schoot ging ze op haar rug liggen. Ze had geleerd zichzelf af te sluiten voor emoties, dat was de enige manier waarop je hier kon overleven. Maar nu ze daar zo lag, starend naar de barst in het plafond die ze van een paar centimeter had zien uitgroeien tot een lengte van meer dan dertig centimeter, speelde er een glimlachje om haar lippen.

Voelde ze daar nou plezier?

Nee, niet echt.

In het lot geloofde ze al heel lang niet meer, maar het was wel een aangenaam toeval dat ze vlak voor het historische reünieoptreden van The Fishermen zou vrijkomen, mits er niets meer misging voordat ze over twee weken in aanmerking kwam voor voorwaardelijke vrijlating.

Die avond, toen de lamp in de cel drie keer knipperde om aan te geven dat het licht over enkele minuten zou uitgaan, liep ze naar de wasbak om haar tanden te poetsen. Daarna pakte ze de vier pillen die de gevangenisbewaarder haar zojuist had gegeven en liet die in het stromende water vallen. Ze kolkten nog een paar keer rond en verdwenen in het putje.

Toen ze zich omdraaide, keek Muriel haar geschrokken aan. ‘Wat doe je nou toch, schat? Nu krijg je geen nieuwe meer. Je weet hoe ze zijn.’

Stilletjes klauterde ze op het stapelbed. ‘Dat geeft niet, Muriel. Ik heb ze niet meer nodig. Welterusten.’

Even later werden de lichten gedoofd.

Normaal gesproken zakte ze door de medicijnen al snel weg in een rusteloze slaap, maar nu was ze klaarwakker. Het zou vast nog een tijdje duren voordat haar lichaam de laatste dosis had afgebroken en ze weer helemaal helder was, maar dat kon ze wel aan. Ze zou wel moeten.

Het werd tijd om de herinneringen toe te laten en de woede weer naar de oppervlakte te laten komen. Het verdriet zou haar kracht geven en haar verlangen naar gerechtigheid des te groter maken.

Deel een - Voorbereiding

1

West Cork, Ierland, april 1964

Het dorp Ballymore lag aan de ruige kust van West Cork, die met zijn felroze, geel en blauw geschilderde huizen een vrolijke aanblik bood tijdens grauwe, sombere winters waarin het voortdurend stormde boven de Atlantische Oceaan. De vijftienhonderd inwoners waren gewend aan de regen, die drie maanden aan één stuk kon aanhouden. De lange winters waren alleen vol te houden omdat ze wisten dat er een heerlijke zomer op zou volgen. Dan kleurde de hemel azuurblauw en bracht jong en oud dagenlang door op de goudkleurige stranden waar de regio om bekendstond. Die paar weken was er in de hele wereld geen mooier plekje te vinden.

Sorcha O’Donovan liep achter de overige dorpsbewoners aan de kerk uit, de heldere aprildag in.

‘Wat een prachtige ochtend!’ zei haar moeder Mary glimlachend. ‘Volgens mij wordt het eindelijk voorjaar.’

‘Zeker, mammy.’ Sorcha knikte en wilde er het liefst zo snel mogelijk vandoor. ‘Mag ik naar Maureen toe? Ik heb beloofd haar te helpen met wiskunde.’

Mary had inmiddels een vriendin gespot en zwaaide naar haar. ‘Prima, als je maar om één uur terug bent. Je weet hoe punctueel je vader is.’

‘Ja, mammy.’ Sorcha wachtte tot haar moeder naar haar vriendin toe was gelopen, pakte haar fiets uit het rek en reed de poort uit, in de richting van Maureens huis. Zodra ze uit het zicht van de kerkgangers was, sloeg ze echter af en trapte zo snel ze kon over het pad dat van het dorp naar de zee voerde.

Een kwartier later kwam ze aan bij het strand, vier kilometer verderop. Ze verborg haar fiets in een duinpan, ging boven op het duin zitten en streek haar verwaaide haar glad. Na een paar seconden hoorde ze de klanken van Cons gitaar en zijn zachte stem naar haar toe zweven. Ze sprong overeind en keek zoekend om zich heen. ‘Con. Con, ik ben het!’ riep ze boven het geluid van de golven uit, terwijl ze dolgelukkig door de duinen draafde en haar zondagse jurk met zand werd bedekt. ‘Con! Waar ben je?’ Haar stem kreeg iets aarzelends. ‘Con? Ik…’

Opeens klonk er achter haar een vriendelijke brul en nog voordat ze de kans kreeg om zich om te draaien, werd ze besprongen. Ze kwamen zacht neer op het zand en rolden omlaag, tot ze in een duinpan tot stilstand kwamen en hij boven op haar lag.

Sorcha keek naar hem. Hij had volle, donkere wenkbrauwen boven enorme blauwe ogen, omlijst door wimpers die zo lang en gekruld waren dat ze bijna vrouwelijk aandeden. Zijn huid had zelfs na de lange winter nog een bruin kleurtje door het vele buiten zijn en zijn dikke zwarte haar viel golvend over zijn schouders. Ze wist nu al dat ze altijd van hem zou blijven houden, wat er ook gebeurde.

‘Hallo, Sorcha-porcha. Heb je me gemist?’ Met een knipoog keek hij haar aan. ‘Ik jou in elk geval wel.’

Ze kreeg een brok in haar keel, dus knikte ze en streek met een vinger langs zijn koude wang. ‘Ja, Con. Ik heb je vreselijk gemist.’

Zijn lippen daalden met kracht op de hare neer.

Ze voelde zijn hand langzaam langs haar dij omhoogkruipen en genoot een paar tellen van de sensatie die dat teweegbracht, tot ze weer bij haar positieven kwam. ‘Niet doen, Con. Je had het beloofd!’ Ze wurmde zich onder hem vandaan en ging op haar zij liggen.

‘Je maakt me helemaal gek, Sorcha-porcha. Ik kan nergens anders meer aan denken. Gisteravond heb ik zelfs een liefdesliedje voor je geschreven.’ Teder streelde hij haar haar. ‘Wacht, dan haal ik mijn gitaar en zal ik het voor je zingen.’ Hij sprong op en sprintte het duin over.

Sorcha bleef stilliggen, met haar ogen dicht, en probeerde elke seconde met hem samen in zich op te nemen zodat ze daaraan kon terugdenken wanneer ze ’s avonds alleen in haar bed lag.

Even later kwam hij al terug. ‘Het heet “My One True Love”.’

Terwijl hij begon te zingen, hield ze haar blik strak op hem gericht. ‘Wat een mooi liedje,’ zei ze na afloop. ‘Heb je dat echt voor mij geschreven?’

‘Ja, en ik meende elk woord.’ Toen ze opstond, boog hij zich naar haar toe en gaf haar nog een kus op haar mond. ‘Moet je al weg?’

Ze klopte het zand van haar jurk en streek haar haar glad. ‘Dat weet je toch? Papa wordt laaiend als ik niet op tijd thuis ben voor het eten.’

Hij sloeg zijn armen om haar heen. ‘Ah, Sorcha. Come live with me, and be my love,’ citeerde hij uit een bekend gedicht. Daarna hief hij haar gezicht naar hem op. ‘Zo kunnen we niet doorgaan. Over een paar maanden word je zeventien. Dan kan niemand ons nog tegenhouden.’

‘Jawel, dat weet je best.’ Ze kroop dicht tegen zijn borst aan.

‘Niet als je met me meegaat naar het buitenland. Ik kan hier niet lang meer blijven. Jij bent het enige wat me nog hier houdt.’

‘Zeg dat nou niet.’

‘Het spijt me, maar het is zo. Je zult een keuze moeten maken, Sorcha-porcha.’

‘Dat weet ik. Ik kom woensdag weer naar je toe, na school.’

‘Ik zal in mijn hutje op je wachten.’ Hij gaf haar nog een kus. ‘Dag, mijn liefste.’

‘Tot dan.’ Met tegenzin maakte ze zich van hem los en klauterde tegen de duinen op. De wind op haar blote benen deed haar huiveren. Het weer sloeg om, onverwacht en heftig, zoals wel vaker in West Cork. Toen ze zich omdraaide, zag ze dat Con naar de zee stond te staren, naar het naderende noodweer. Ze had nog hooguit tien minuten de tijd voordat de hemelsluizen zich openden, en het zou heel moeilijk worden om aan haar ouders uit te leggen waarom ze drijfnat was. Ze duwde haar fiets de weg op en reed weg.

De gestalte die hen de afgelopen veertig minuten had gadegeslagen maakte zich haastig uit de voeten.

‘Goeie genade, kind! Je bent drijfnat! Hoe krijg je dat nou voor elkaar? Maureen woont op twee minuten fietsen hiervandaan. Ga je maar snel omkleden. Over drie minuten gaan we eten.’

‘Ja, mammy.’ Sorcha haastte zich de trap op, ging naar de badkamer en deed de deur achter zich op slot. Daarna stapte ze in de badkuip om zich uit te kleden en het zand uit haar kleren te schudden. Ze ging naakt naast het bad staan en draaide de kraan open, zodat het goudkleurige zand in de afvoer verdween.

Toen ze weer beneden kwam, zat haar vader al aan de keurig geboende mahoniehouten tafel in de eetkamer. Daar was het altijd koud, en het rook er muf omdat de kamer slechts één keer per week gebruikt werd.

‘Ga zitten,’ zei haar vader.

Terwijl ze dat deed, kwam haar moeder binnen met het stuk rundvlees dat sinds zeven uur vanochtend in de oven had gestaan. ‘Hopelijk is het mals genoeg, Seamus.’ Nerveus zette ze het hem voor.

Hij pakte het vleesmes en begon ermee langs de grote vork te schrapen.

De twee vrouwen zaten er zwijgend bij toen hij het vlees met overdreven precisie in perfecte plakken sneed. Pas nadat hij de drie porties had gesneden, mocht Mary de groenten opscheppen.

Al dat harde werk, dacht Sorcha, terwijl ze haar vork pakte. En tegen de tijd dat we kunnen toetasten is het lauw.

Tijdens het eten werd er geen woord gezegd. Daar hield Seamus niet van. Nadat ze hun borden hadden leeggegeten, ruimde Sorcha af en haalde haar moeder een perfect gelukte appeltaart uit de oven.

Tijdens het eten keek Sorcha naar haar vader. Ze vroeg zich af of hij met die frons geboren was, of dat hij zo vaak boos had gekeken dat hij simpelweg niet meer anders kon. Jammer genoeg vond iedereen dat ze op hem leek. En inderdaad, net als hij was ze lang en had ze dik, krullend donkerrood haar en groene ogen. Haar vriendinnen op school zeiden vaak dat ze van geluk mocht spreken met zo’n knappe vader, maar ’s avonds bad Sorcha regelmatig dat ze zijn karakter niet had geërfd. Als klein meisje was ze bang voor hem geweest omdat hij er niet voor terugdeinsde om haar een klap te geven, maar nu… nu walgde ze van hem.

‘Mag de radio aan, mammy?’ vroeg ze even later in de keuken.

‘Je weet dat je vader na de lunch op zijn rust gesteld is.’

‘Zachtjes dan?’

Zoals verwacht schudde haar moeder het hoofd. ‘Misschien straks.’

Sorcha begon de vaat af te drogen. ‘Mammy, mag ik iets vragen?’

‘Natuurlijk.’

‘Houdt u van papa?’

‘Sorcha!’ Mary sloeg een kruis. ‘Wat is dat nou voor vraag! Dat weet je best.’

‘Ja, dat is ook wel zo. Ik… Nou ja, ik ben een boek aan het lezen voor Engels. Woeste hoogten, heet het. Het gaat over liefde en… hartstocht.’

‘Aha.’ Mary ging stug door met afwassen.

‘Bent u ooit stapelverliefd geweest op papa? Ik bedoel, zo verliefd dat u er ’s nachts niet van kon slapen, dat u alleen maar bij hem wilde zijn en dat u dacht dat u uit elkaar zou barsten van geluk wanneer hij u kuste?’

Mary nam haar dochter onderzoekend op. Sorcha’s ogen straalden en ze had blosjes op haar wangen. ‘Ik… Ja.’ Ze knikte. ‘Ik ben ooit stapelverliefd op iemand geweest… Op je vader, bedoel ik. Precies zoals je nu omschrijft. Maar Sorcha, dat soort gevoelens blijven niet eeuwig duren. Een paar maanden misschien, of soms een paar jaar. Uiteindelijk komt het echte leven altijd om de hoek kijken.’ Ze staarde naar de dikke regendruppels die tegen het raam kletterden. ‘Het komt maar zelden voor dat je met de man kunt trouwen van wie je echt houdt.’

‘Dat hebt u wel gedaan.’

Mary keek haar dochter aan en glimlachte zwakjes. ‘Natuurlijk. Heb je nog huiswerk?’

‘Ja.’

‘Ga dan maar alvast naar je kamer, dan maak ik dit af.’

Sorcha gaf haar moeder een kus op haar zachte wang. ‘Bedankt, mammy.’

Boven, in haar ruime, comfortabele slaapkamer, haalde Sorcha haar boeken, papier en schrijfgerei uit haar schooltas en ging achter haar bureau zitten. Nadat ze zich had geïnstalleerd, tastte ze naar de envelop onder in haar etui en haalde die eruit. Hij was gekreukt, en het fotootje dat erin zat zelfs nog meer. Ze legde het voor zich neer en streek voor de zoveelste keer met haar vingers langs de contouren van zijn gezicht. De foto was bedekt met haar vingerafdrukken. ‘Con…’ mompelde ze, terwijl ze naar haar geliefde staarde. De foto was onscherp en zijn linkeroor ontbrak omdat ze het plaatje uit een affiche voor het laatste optreden van zijn band had geknipt, maar dat deed er niet toe.

Ze deed haar ogen dicht en dacht terug aan die avond, drie maanden geleden, dat ze voor het eerst hadden gezoend.

2

Januari 1964, drie maanden eerder

‘Volgende week zaterdag treedt er een band op in de gaa Hall,’ zei Mairead toen ze na het ochtendgebed in de aula naar het klaslokaal liepen.

Haar drie vriendinnen keken haar vragend aan.

‘Ze schijnen hartstikke goed te zijn,’ vervolgde Mairead. ‘Er hangen aanplakbiljetten in het dorp, dat zullen jullie straks wel zien.’

‘Wat voor band is het?’ vroeg Katherine O’Mahoney terwijl ze het lokaal in liepen. ‘En wie spelen erin?’

‘Een echte band, met gitaren en drums. Con Daly is de leadzanger.’

De vier meisjes gingen aan hun tafeltjes zitten en maakten hun boekentassen open.

‘Dat is een foute jongen,’ merkte Maureen McNamara op.

‘Dat kan toch ook niet anders, met een zatlap als vader en een moeder die al overleed toen hij nog klein was?’ vond Katherine. ‘En nu zijn vader er ook niet meer is, woont hij helemaal alleen in dat godverlaten hutje aan het strand. Eigenlijk zouden we medelijden met hem moeten hebben.’

‘Jij bent te goed voor deze wereld,’ zei Mairead. ‘Maar volgens mijn broer kan Con wel heel goed zingen. Hij heeft hem een tijdje geleden gehoord in een bar in Clonakilty.’

De zware voetstappen van zuster Benedict galmden door de gang.

‘Maar goed, ik heb wel zin om te gaan,’ fluisterde Mairead. ‘Wie gaat er mee?’

Meer tijd om te praten hadden ze niet, want de onderwijzeres kwam de klas in.

Na schooltijd liepen de vier meisjes heuvelafwaarts naar de dorpskern van Ballymore en praatten ze verder.

‘Alle jongens van St. Joseph’s gaan erheen. Maureens broer Johnny.’ Mairead knikte in de richting van Katherine, die begon te blozen. ‘Tommy Dalton.’ Nu keek ze naar Maureen, die aandachtig haar voeten bestudeerde. ‘En voor jou komen er ook genoeg leuke jongens, Sorcha.’

‘Hoe wil jij voor elkaar krijgen dat we op een zaterdagavond allemaal naar een concert mogen?’ vroeg Sorcha.

‘Maak je daar maar geen zorgen om, ik heb het al helemaal uitgedacht.’

‘Vertel dan,’ daagde Katherine haar uit.

Met een zelfingenomen uitdrukking op haar gezicht begon Mairead: ‘Mijn ouders gaan op zaterdagochtend naar Milltown om mijn tante te bezoeken. Ze komen zondag tegen het middaguur pas weer terug. Mijn broer moet voor oppas spelen. Dus jullie zeggen gewoon dat jullie bij mij gaan logeren. Ze hoeven niet te weten dat mijn ouders weg zijn. Als we maar zorgen dat we op zondagochtend allemaal naar de mis gaan, zullen ze niets doorhebben.’ Haar ogen schitterden van trots. ‘Nou, wat vinden jullie ervan?’

De andere drie meisjes keken elkaar aan.

‘Stel nou dat ze erachter komen? Dan villen ze me!’ riep Maureen uit.

‘Dat gebeurt heus niet. Ze zouden toch nooit vermoeden dat hun lieve dochtertjes de hele nacht met een stel jongens hebben gedanst!’ Mairead giechelde.

Toen ze aankwamen bij de afslag die Sorcha moest nemen, schudde ze vertwijfeld het hoofd. ‘Ik weet het niet, hoor.’

‘Denk er dan nog maar eens goed over na. De meesten van ons zijn al bijna zeventien. We zijn geen kleine kinderen meer. Zelfs al komen onze ouders erachter, wat dan nog? Moeten we dan de gevangenis in? Dat lijkt me sterk!’

Sorcha bloosde. ‘Je hebt gelijk. Ik zal erover nadenken. Tot morgen.’ Ze zwaaide en liep de smalle slingerweg in, naar het grote plein waaraan ze woonde. In het midden, afgeschermd door een ijzeren hek, bevond zich een brink met een kleine fontein die zachtjes kabbelde. Hier woonden de succesvolle mensen, in vier verdiepingen tellende herenhuizen waar velen jaloers op waren. Ze stak het plein over naar haar ouderlijk huis. Links van de voordeur hing een glanzend koperen plaatje met de tekst: seamus o’donovan, notaris.

Haar vader gebruikte de drie grote kamers op de benedenverdieping als kantoor, en het gezin woonde op de drie etages erboven. Ze deed de deur van het slot, liep naar de trap en trok haar jas, muts, sjaal en handschoenen uit. ‘Mammy, ik ben thuis!’ Boven deed ze de deur naar de keuken open. De heerlijke geur van spek drong haar neusgaten binnen terwijl ze naar de geschuurde eikenhouten tafel liep en haar met meel bedekte moeder een kus gaf.

‘Ha, lieverd. Heb je een fijne dag gehad? Er zit nog thee in de pot.’

‘Ja, het was een fijne dag. Wilt u ook een kopje?’

‘Nee, dank je. Ik moet deze pastei nog afmaken, want Helen komt vanavond eten.’

‘Moet dat nou?’ vroeg Sorcha.

‘Ja, dat weet je best. Die arme meid heeft geen ouders meer, dus dit is wel het minste wat we voor haar kunnen doen. Vergeet niet dat ze een verre nicht van je vader is.’

Helen McCarthy zat bij Sorcha in de klas op de nonnenschool, ook al was ze al bijna achttien. Haar ouders waren verongelukt toen ze vijf was en hadden hun grote huis en fortuin aan hun enige dochter nagelaten. Sinds hun dood werd Helen grootgebracht door haar oudtante.

Tegen haar klasgenoten zei Sorcha nooit iets over Helens maandelijks bezoekjes. Als protestantse Engelse had Helens moeder geen deel uitgemaakt van de parochie. De familie was altijd erg op zichzelf geweest en als jong meisje had Helen op een privéschool in Bandon gezeten. Pas op haar twaalfde was ze naar de nonnenschool gegaan. Omdat ze steviger gebouwd was dan de meeste klasgenootjes, een bril droeg en niet zo goed kon leren, was ze een makkelijk doelwit voor pestkoppen.

Eén keer per maand kwam Helen bij Sorcha thuis eten. Seamus beheerde Helens trustfonds en zijn kantoor regelde alles omtrent het tien slaapkamers tellende landhuis en het omringende landgoed van tachtig hectare dat op Helens achttiende verjaardag van haar zou worden.

Sorcha biechtte vaak bij pastoor Moynihan dat ze wreed en onnadenkend was geweest en voortaan zou proberen om vaker een praatje te maken met Helen, of om tijdens de lunchpauze bij haar te gaan zitten in de eetzaal, waar het meisje normaal gesproken elke dag alleen in een hoekje zat. Alleen kwam daar nooit iets van terecht.

‘Probeer nou gewoon aardig te zijn, Sorcha,’ smeekte haar moeder. ‘Het is maar één avond, een paar uurtjes per maand. Jullie zijn per slot van rekening klasgenoten.’

‘Ik zal mijn best doen, mammy.’

‘Goed zo, lieverd. Ga nu maar snel je huiswerk maken, voordat Helen komt.’

Het samenzijn aan tafel verliep zoals altijd moeizaam en gênant. Helen zat daar maar en concentreerde zich vooral op haar eten.

‘En, Helen, weet je al wat je gaat doen wanneer je je diploma hebt?’ vroeg Seamus op zijn allervriendelijkst.

‘Nee, nog niet.’ Even zag ze er een tikje verloren uit, toen richtte ze haar aandacht weer op het bord.

‘Binnenkort moeten we maar eens met elkaar praten. Over een paar maanden krijg je immers het beheer over landgoed Lissnegooha in handen.’

‘Ja…’ Afwezig scheurde ze een stukje brood doormidden.

Aan het dessert leek maar geen eind te komen. Toen Mary opstond om af te ruimen, volgde Sorcha haar voorbeeld. ‘Ik help wel.’

‘Nee, dat hoeft niet. Ga jij maar een tijdje met Helen naar je kamer.’

Sorcha keek haar moeder veelbetekenend aan, maar beet toch door de zure appel heen en zei: ‘Kom mee, Helen. Dan gaan we naar boven.’

Helen volgde haar de trap op en ging op de rand van het bed zitten, terwijl Sorcha haar bureaustoel erbij trok. Ze had geen idee wat ze moest zeggen.

Een tijdlang zat Helen nerveus met haar hand op haar been te kloppen. ‘Ga je volgende week zaterdag naar dat concert in de gaa Hall?’ vroeg ze uiteindelijk.

‘Hoe weet jij daarvan?’

‘Ik heb de affiches zien hangen in het dorp en hoorde jullie er vanochtend op school over praten.’

Schuldbewust schudde Sorcha haar hoofd. ‘Nee, natuurlijk ga ik niet.’

‘O.’ Helen keek naar haar handen en wiebelde met haar duimen. Haar nagels waren tot op het leven afgebeten. ‘Con Daly speelt ook in de band.’ Ze haalde een gekreukt affiche uit haar zak en streek het zorgvuldig glad. ‘Hij is… Nou ja, hij is best wel knap, vind je niet?’ Ze bloosde tot aan de wortels van haar ongekamde haar.

‘Ja, nu je het zegt.’

‘Soms praat ik met hem, als ik ga paardrijden op het strand. Vanuit mijn slaapkamerraam kan ik zijn hutje zien. Lijkt het je niet geweldig om zoals hij te zijn? Op jezelf wonen, zonder iemand die zegt wat je moet doen?’

Verbaasd keek Sorcha haar aan. Normaal gesproken was Helen niet zo spraakzaam. ‘Het lijkt me wel eenzaam en koud in die hut. Er is niet eens een toilet.’

‘Mensen zoals Con en ik… wij zijn eraan gewend geraakt om alleen te zijn. Dat hoort erbij als je anders bent dan de rest. We hebben veel met elkaar gemeen.’

‘Behalve dan dat jij steenrijk wordt en een groot huis krijgt, terwijl hij in andermans hutje woont, omdat zijn vader dood is en ze beslag op het huis hebben gelegd om de schulden af te betalen.’

‘Ja, je zult wel gelijk hebben.’ Helen klapte weer dicht, vouwde het affiche zorgvuldig op en stopte het in haar zak. Daarna werd er niets meer gezegd, tot Mary vijf minuten later aanklopte om te zeggen dat Seamus klaarstond om Helen naar huis te brengen.

‘Dag, Sorcha.’

‘Dag, Helen.’

Met een knikje liep Helen de kamer uit.

Een paar minuten later ging Sorcha naar de badkamer om aan haar rituele wassing te beginnen. Toen ze klaar was, kroop ze in bed, trok de dekens over zich heen en dacht aan het concert van volgende week zaterdag. Als ze ging, zou dat de eerste keer zijn dat ze tegen haar ouders loog. Trouwens, wat moest ze aantrekken? Haar zondagse jurk? Bij die gedachte moest ze giechelen. Ze draaide zich om en besloot er eerst maar eens een nachtje over te slapen.

‘Mammy, Mairead heeft Katherine, Maureen en mij uitgenodigd om volgende week zaterdag bij haar te komen logeren. Mag dat?’ Sorcha hield haar vingers gekruist achter haar rug.

Haar moeder was druk bezig de keukenvloer te boenen. ‘Ik zou niet weten waarom niet, mits je huiswerk af is voordat je weggaat.’

‘Natuurlijk, daar zorg ik voor.’

‘Zeg dan maar tegen Mairead dat je komt.’

‘Prima.’ Ze bleef nog even staan, verbaasd over het feit dat het zo makkelijk was gegaan.

Mary keek haar aan. ‘Is er verder nog iets? Wil je soms helpen de vloer te boenen?’

‘Ik… Nee. Bedankt, mammy.’ Voordat ze haar mond voorbij kon praten, maakte ze zich uit de voeten.

‘Kom binnen, anders ziet iemand je,’ fluisterde Mairead toen ze de keukendeur opendeed.

‘Nu mag dat toch nog?’ vroeg Sorcha giechelend.

‘Ja, dat is ook zo.’ Mairead lachte met haar mee. ‘Ik heb mijn broer betaald om zijn mond te houden. Hij gaat ook mee naar het concert, met een paar vrienden. Heb je iets meegenomen om aan te trekken?’

‘Ja, mijn zondagse jurk.’ Samen liepen ze de trap op naar Maireads slaapkamertje.

‘Dat meen je niet.’

‘Het was maar een grapje. Ik laat het je zo wel zien.’

In de slaapkamer zat Katherine in haar ondergoed op de grond, omringd door stapels kleding. ‘Dit wordt niks! Alles staat me vreselijk! Ik ga naar huis en blijf de hele avond in bed.’

‘Stel je niet zo aan!’ zei Mairead streng. ‘Die rijbroek en die zwarte trui staan je geweldig. Je figuur komt er goed in uit.’

‘Ik kan mijn paardrijbroek toch niet aan naar een concert!’ jammerde Katherine.

‘Natuurlijk wel. In dat tijdschrift dat Maureen van haar tante uit Londen heeft gekregen staat dat rijbroeken in de mode zijn.’

Sorcha liet haar tas op de grond vallen. ‘Ik begrijp niet waar je je druk om maakt. Alle jongens vallen in katzwijm wanneer jij voorbijloopt, met dat prachtige lange blonde haar en die grote blauwe ogen van je.’

‘Ga toch weg,’ zei Katherine. ‘Alle meisjes uit onze klas zijn jaloers op jouw rode krullen en lange benen. Je bent net zo mooi als die modellen in Maureens tijdschrift.’

‘Als jullie klaar zijn met elkaar ophemelen, kunnen we misschien ter zake komen,’ merkte Mairead met opgetrokken wenkbrauwen op. ‘Maureen is laat. Ze zou er om half vijf zijn, en het is al vijf uur geweest.’

‘Ze komt heus wel,’ stelde Sorcha haar gerust. ‘Ik heb haar vandaag nog in het dorp gezien.’

‘Oké.’ Mairead pakte een borstel en een kam. ‘Zo, wie is mijn eerste klant?’

Anderhalf uur later was de transformatie compleet en keek Sorcha verwonderd in de spiegel. ‘Ik kan gewoon niet geloven dat ik dat ben.’ Ze tuitte haar roodgestifte lippen. Haar oogleden voelden zwaar aan door de valse wimpers die haar vriendin had aangebracht. Mairead had haar haar in een nette wrong gedraaid en boven op haar hoofd vastgezet met schuifspeldjes. De oude kilt die ze achter in haar kledingkast had gevonden was een stuk opgeknapt nu die bijna twintig centimeter korter was gemaakt. De naden aan de zijkant had ze ingenomen, zodat haar lange, slanke benen er goed in uitkwamen.

Ook Katherine stond zichzelf te bewonderen. ‘Mairead, je moet echt een schoonheidssalon beginnen. Je bent geniaal.’

Mairead haalde bescheiden haar schouders op en borg de foto van het model uit het tijdschrift dat ze als voorbeeld had gebruikt op. ‘Ach, dat valt wel mee. Nu ben ik aan de beurt. Proberen jullie Maureen nog een keer te bellen als ik in de badkamer ben?’

Sorcha kon haar ogen nauwelijks van zichzelf afhouden. ‘Zal ik doen, als ze er over tien minuten nog niet is.’

‘Fijn. Ruimen jullie ook een beetje op?’

‘We zullen ons best doen,’ verzuchtte Katherine. Ze ging voorzichtig op het bed zitten om haar goudkleurige lokken, die Mairead glanzend had geborsteld, niet in de war te maken. ‘Volgens mij zouden onze moeders ons niet eens herkennen.’

‘Dat denk ik ook. Ik wil niet weten wat mijn vader van mijn make-up en korte rokje zou zeggen.’

‘Zou het vanavond gaan gebeuren voor een van ons?’

‘Wat bedoel je precies?’

‘Misschien worden we wel gezoend.’ Katherine trok haar lange benen onder zich op.

‘Wie weet.’

Even vielen ze allebei stil bij de gedachte dat er zoiets kon gebeuren.

Toen werd er beneden aangeklopt, waardoor Katherine opsprong. ‘Daar zul je Maureen hebben. Ik doe wel even open.’

Twee minuten later keerde ze terug met Maureen, die op was van de zenuwen. ‘Godallemachtig, ik dacht dat ik daar nooit zou wegkomen. Shane is ziek en ik moest van mammy op hem passen omdat ze weg moest. Hoeveel tijd heb ik nog om me klaar te maken?’

‘Meer dan genoeg, als we allemaal helpen,’ stelde Katherine haar gerust.

Een half uur later zaten de vier meisjes op het bed hun zonden te overdenken.

Maureen leek zich niet op haar gemak te voelen in de smaragdgroene jurk die ze uit de kast van haar moeder had gepikt en schudde haar hoofd. ‘Misschien kunnen we ons plan beter laten varen, een paar boterhammen smeren en onze pyjama aantrekken.’

‘Geen paniek.’ Mairead haalde een flesje whisky onder het bed vandaan. ‘Hier, we kunnen allemaal wel een beetje moed gebruiken.’ Ze draaide de dop eraf, zette de fles aan haar lippen en nam een grote slok, waardoor de tranen haar in de ogen sprongen.

‘Vlug, anders loopt je mascara uit.’ Sorcha reikte haar een zakdoek aan.

‘Wie volgt?’ Mairead hield hun de fles voor en bette haar ogen.

De andere drie meisjes keken elkaar onzeker aan.

‘Jeetje, waar is jullie gevoel voor avontuur gebleven?’ Mairead schudde haar hoofd en sloeg haar ogen ten hemel.

‘Geef maar.’ Sorcha pakte de fles en nam een slokje. ‘Nu jij, Katherine.’

Die deed haar ogen dicht en nam een flinke teug. Haar ogen schitterden toen ze de fles aan Maureen doorgaf. ‘Best lekker.’

‘Vind je?’ Maureen lachte, maar na de eerste slok kreeg ze een hoestbui en moesten ze haar hard op haar rug slaan.

‘Goed, zijn we zover?’ vroeg Mairead.

De andere drie knikten ernstig.

‘Dan gaan we onze jassen aantrekken en fietsen we ernaartoe.’

‘En als we nou een bekende tegenkomen?’ vroeg Katherine.

‘Dan glimlachen en zwaaien we, alsof we gewoon een fietstochtje maken.’

‘In het donker?’ Sorcha giechelde.

‘Kom, dan gaan we.’

De vier meisjes liepen de slaapkamer uit.

Het was een kwartier fietsen naar de gaa Hall. Blij dat de meeste mensen op deze koude januariavond thuis bij de haard zaten, zetten de meisjes hun fietsen achter de concertzaal en sloten ze aan in de korte rij die buiten stond.

‘Geef mij jullie geld maar, dan betaal ik voor ons allemaal,’ bood Mairead aan.

Sorcha keek om en toen ze een handjevol jongens waarderend naar hen zag kijken, stootte ze Katherine aan en knipoogde naar haar.

Nadat Mairead de kaartjes had gekocht, gingen ze naar het damestoilet om hun make-up bij te werken. Terwijl Sorcha zorgvuldig haar lippen opnieuw stiftte, hoorde ze dat de band in de aangrenzende zaal al aan het soundchecken was. Ze huiverde van opwinding. ‘Eindelijk word je volwassen,’ fluisterde ze tegen haar spiegelbeeld.

Om negen uur zat de zaal barstensvol.

‘Kijk eens, er zijn heel veel mensen uit andere dorpen. In die drukte vallen we niet op,’ stelde Mairead de anderen gerust terwijl ze zich een weg naar de bar baanden. ‘Wat zullen we eens bestellen?’

‘Limonade.’

‘Vier glazen?’

Iedereen knikte.

Op dat moment schalde er een stem door de luidsprekers. ‘Dames en heren, en dan nu een groot applaus voor Con Daly en zijn band!’

De aankondiger liep het podium af en de meisjes gingen op hun tenen staan toen de vijf bandleden hun plaatsen innamen en Con Daly op zijn dooie akkertje naar de microfoon slenterde.

‘Goedenavond, allemaal! Namens de jongens en mezelf heet ik jullie van harte welkom. Hopelijk hebben jullie het naar je zin. Rocken maar!’ Hij draaide zich om naar de band, telde af, en opeens werd de zaal gevuld met zijn rijke stemgeluid, begeleid door een zwoel gitaarritme.

De meisjes keken gefascineerd toe.

‘Weet je, ik zou hem bijna niet herkennen. Hij is best knap, hè?’ zei Mairead.

‘Nou en of. Met dat zwarte haar en die grote blauwe ogen doet hij me aan Elvis denken. Vind je niet, Sorcha?’ vroeg Katherine.

Sorcha staarde als gebiologeerd naar de zanger en gaf geen antwoord.

‘Wat een mooie stem heeft hij,’ merkte Maureen op. ‘Net zo mooi als in die liedjes die je op de radio hoort.’

‘Sorcha, je limonade. Sorcha!’ Mairead stootte haar aan.

‘O, sorry.’ Ze pakte het flesje aan, stopte het rietje in haar mond en nam zonder haar blik van het podium af te wenden een slok.

‘Ik, eh… Heb je misschien zin om te dansen, Katherine?’ Achter haar dook een lange, akelig dunne jongen met zware acne op. Ze kenden hem allemaal, want hij zat in hetzelfde jaar als Johnny, de broer van Maureen.

‘Ik heb wel zin om te dansen,’ zei Katherine, ‘maar niet met jou, Ryan O’Sullivan.’

De meisjes giechelden toen hij met hangende schouders afdroop.

‘Moest dat nou?’ sprak Maureen haar bestraffend toe.

‘Misschien wacht ik wel tot Johnny me komt vragen,’ zei Katherine glimlachend.

De meisjes gingen aan een tafeltje aan de zijkant van de zaal zitten en keken naar de band en de dansende mensen. Sorcha kon haar ogen bijna niet van de zanger afhouden.

De groep sloot onder luid applaus een energiek nummer af, en Con zei in de microfoon: ‘Jullie zijn een geweldig publiek, dank jullie wel. Nu is het tijd voor iets rustigers. Zoek allemaal maar een danspartner op. Deze ballad heb ik geschreven toen ik uitkeek over de prachtige baai van Ballymore.’

Johnny kwam naar de tafel toe. ‘Wil je met me dansen, Katherine?’ vroeg hij zelfverzekerd.

Ze knikte blozend, stond op en nam zijn uitgestoken hand aan.

‘En jij, Sorcha? Wil jij met mij dansen?’ Die vraag kwam van Angus Hurley, een jongen die ze al van kleins af aan kende. Zijn ouders runden de katoenfabriek buiten het dorp.

Ze knikte en liet zich door hem meevoeren naar de dansvloer. Hij legde zijn armen losjes om haar middel, zij sloeg de hare om zijn schouders, en zo wiegden ze stijfjes heen en weer op de muziek.

‘Het verbaast me dat je hier van je ouders naartoe mocht,’ merkte hij op.

‘Ze weten niet dat we hier zijn. Mondje dicht, anders praten we nooit meer met je.’

‘Van mij horen ze niets, dat weet je.’

Ze liet haar hoofd op zijn schouder rusten en keek naar Con Daly. Zijn blik vond de hare en ze bleven elkaar zeker tien tellen aanstaren, tot ze met tegenzin wegkeek. ‘Sorry, Angus. Ik was er even niet bij met mijn gedachten. Wat zei je?’

‘Ik… Nou, ik wilde je vragen…’ Hij bloosde. ‘Zullen we volgende week samen naar de bioscoop gaan in Bandon? Je… je ziet er prachtig uit vanavond. En ik heb je altijd al leuk gevonden, dat weet je vast wel.’

‘Wat lief van je. Mag ik er even over nadenken?’

‘Oké.’ Hij knikte.

Nadat de ballad was afgelopen, liep ze terug naar het tafeltje, waar Maureen in haar eentje zat te sippen. ‘Waar is Mairead?’

‘Die is met een knappe kerel meegegaan. En Katherine is nog steeds aan het dansen.’

Sorcha keek naar de dansvloer en zag met een glimlach dat haar vriendin haar armen stevig om Johnny’s nek had geslagen. ‘Wat fijn om die twee eindelijk samen te zien. Ze zijn al maanden verliefd op elkaar.’

‘En jij en Angus dan?’

‘O, die heeft gevraagd of ik volgende week met hem naar de film wil. Ik heb gezegd dat ik erover zou nadenken.’

‘Wat zeg je nou? Sorcha, Angus is een geweldige vangst. Op een dag worden de fabriek en dat grote huis op de heuvel van hem. En hij ziet er ook nog eens uit als een filmster.’

‘Dat vind jij. Ik vind Con Daly een stuk knapper.’

‘Nee, joh! Die is waarschijnlijk al maanden niet in bad geweest.’

Sorcha sloeg haar ogen ten hemel. ‘Wat een rotopmerking.’

‘Wees nou maar blij dat een jongen je leuk vindt. Ik vraag me af waarom ik eigenlijk gekomen ben. Wie wil er nou met zo’n lelijke dikzak als ik dansen?’

Sorcha keek naar het hartvormige gezicht van haar beste vriendin, haar met sproetjes bezaaide neus en de rode krulletjes die ontsnapten uit de vlecht die Mairead met veel zorg op haar achterhoofd had vastgespeld. ‘Je bent beeldschoon, Maureen,’ zei ze welgemeend.

‘Waarom zit ik hier dan als een muurbloempje, terwijl iedereen aan het dansen is?’

‘Dat zal niet lang meer duren, neem dat maar van mij aan. Sorry, ik moet even naar het toilet. Zo terug.’ Precies op het moment dat de band aankondigde dat ze tien minuten pauze zouden nemen stond ze op en liep naar Angus, die bij de bar achter in de zaal stond. ‘Angus, ik ga volgende week met je naar de bioscoop.’

‘Echt?’ Op zijn gezicht brak een opgeluchte glimlach door. ‘Wat leuk!’

‘Op één voorwaarde.’

Hij stak zijn handen op. ‘Zeg het maar.’

‘Dat je mijn vriendin Maureen op een glas limonade trakteert, een tijdje met haar praat en haar ten dans vraagt wanneer de band weer begint te spelen.’

‘Oké,’ zei hij schouderophalend. ‘Dan haal ik je vrijdag om zeven uur op. We kunnen met de nieuwe auto gaan die ik voor mijn achttiende verjaardag krijg.’

‘Prima. Dan zie ik je dan, als je je tenminste aan je belofte houdt.’

‘Ik ga meteen limonade bestellen.’

Met een glimlach liep ze in de richting van de damestoiletten in de foyer. Daar ging ze voor een kleine gebarsten spiegel staan, fatsoeneerde haar kapsel en werkte haar lippenstift bij. Zodra ze de deur opendeed, werd ze aan haar arm mee naar buiten getrokken. Van schrik slaakte ze een kreetje.

‘Sst! Ik doe je niks, dat zweer ik.’

Ze herkende de stem en rook een mannelijke aftershave. Toen Con Daly vlak achter haar kwam staan, ging er een tinteling door haar heen.

‘Sorcha O’Donovan, ik heb je al vaker vanuit mijn hutje met je vriendinnen op het strand gezien en vond je altijd al mooi, maar vanavond zie je er helemaal oogverblindend uit. Het liefst zou ik meteen met je trouwen.’ Hij draaide haar om en zelfs in het donker kon ze zien dat hij breed naar haar grijnsde. ‘Maar kom op zijn minst volgende week een kop thee bij me drinken.’

Sprakeloos keek ze hem aan.

‘Nou?’

‘Wat, “nou”?’

‘Kom je volgende week bij me langs?’

‘Ik…’

‘Natuurlijk kom je. Weet je waar ik woon?’

Ze knikte.

‘Dan reken ik op je. Kom, geef me eens een zoen.’ Hij trok haar voorzichtig naar zich toe en gaf haar een kusje op haar mond. Daarna legde hij zijn handen op haar schouders en staarde haar aan. ‘Sorcha-porcha.’ Hij knipoogde. ‘Ik zal op je wachten.’

Terwijl hij weer naar binnen liep, keek ze hem na en ging hijgend tegen de muur geleund staan. Haar benen voelden aan als watten en haar hoofd tolde.

Con leidde een zwerversbestaan in dat hutje op het strand. Vóór vanavond was ze waarschijnlijk met een boog om hem heen gelopen en had ze zich nooit door hem laten zoenen.

Ze sloeg een kruis en vroeg God om vergiffenis. Niet alleen vanwege die zoen, maar ook omdat ze van elke seconde van hun gesprekje genoten had.

Zou ze volgende week echt naar hem toe gaan?

Toen de band weer begon te spelen, liep ze naar binnen en zag ze dat Angus met Maureen danste, dat Katherine met Johnny stond te zoenen en dat Mairead heel innig werd omarmd door een jongen die ze nooit eerder had gezien.

Daarna keek ze naar het podium.

Hij glimlachte naar haar.

Op dat moment wist ze dat er vanavond iets in gang was gezet wat haar leven voorgoed zou veranderen.

3

Helen McCarthy zadelde haar paard Davy, controleerde of alles goed vastzat en klom op zijn rug. Nadat ze het stalerf af waren gelopen gingen ze op een drafje over de slingerende oprijlaan, de poort uit en richting het strand.

Als Helen zelf liep, kwam ze lomp over. Maar van een afstandje, wanneer ze comfortabel en zelfverzekerd op de rug van de grote hengst zat, vormden het meisje en haar paard een elegant plaatje. Dit waren de enige momenten waarop het voelde alsof zij het voor het zeggen had.

Na drie minuten kwamen ze aan bij het langgerekte witte strand.

‘Vort!’ Ze gaf een klapje tegen Davy’s achterwerk en het paard begon te galopperen. De wind sloeg haar in het gezicht, het geluid van de golven was oorverdovend. Zoals zo vaak begon ze luidruchtig te snikken en vermengden haar jammerkreten zich met die van de zeemeeuwen in de lucht.

Ze reed door tot ze bij het einde van het strand aankwam, waar ze Davy liet inhouden en ze zich zorgvuldig een weg over de rotsen baanden, naar de beschutte zandbaai die ze als haar persoonlijke toevluchtsoord beschouwde. Hier ging ze altijd naartoe wanneer het slecht met haar ging. Meestal dus.

Ze steeg af, bond Davy vast aan een rots die uit het zand omhoogstak en liep langzaam naar de golven toe.

Niet voor het eerst vroeg ze zich af hoe het zou zijn om door te lopen tot de golven tot aan haar bovenbenen reikten, tot aan haar buik, tot aan haar hals, en zich uiteindelijk boven haar hoofd sloten en vrede en stilte zouden brengen. Weer dropen de tranen over haar wangen, maar deze keer schudde ze haar hoofd. Ze had te veel last van watervrees om zichzelf te verdrinken.

Ze draaide zich om, liep terug en klom op de rots vanwaar je het mooiste uitzicht op de kust had. Haar blik viel op het knipperende licht van de in mist gehulde vuurtoren.

Op school had ze zich nog ellendiger gevoeld dan anders, voor zover dat mogelijk was. Ze had Sorcha en haar vriendinnen horen giechelen omdat ze het zaterdag zo naar hun zin hadden gehad tijdens het concert in de gaa Hall, maar zodra ze hadden gemerkt dat Helen achter hen liep waren ze stilgevallen.

Afgewezen worden door Sorcha O’Donovan deed nog het meeste pijn. Sorcha was heel mooi, slim en populair en had twee ouders die van haar hielden. Kortom, ze had alles waar Helen zelf naar verlangde.

Ze keek naar de lucht. Over veertig minuten zou het beginnen te schemeren. Maar morgen zou er weer een nieuwe dag aanbreken waarop zij zou worden buitengesloten en vernederd.

‘Mama en papa, waarom hebben jullie me toch verlaten?’ jammerde ze. Hoeveel andere kinderen in het dorp waren opgegroeid zonder een troostende arm om hun schouder wanneer ze waren gevallen? Hoeveel kinderen hadden een verhaaltje voor het slapengaan moeten missen, of een kus van hun vader, die zonder woorden getuigde van liefde en geborgenheid? ‘Ik heb helemaal niets meer!’

Helen wist best dat dat niet waar was. Nog even, dan zou ze één ding juist in overvloed hebben. Ze bette haar ogen met een vuile zakdoek en probeerde haar gedachten op een rijtje te zetten. ‘Blijf ik nou de rest van mijn leven huilen?’

‘Misschien wel.’

Geschrokken draaide ze zich om en ze zag de elegante gestalte van Con Daly. Hij stond op de rots en torende boven haar uit. Haar gezicht werd knalrood.

‘Prachtig uitzicht, hè?’

Snuffend veegde ze haar neus af aan haar mouw. ‘Dat is het zeker.’

‘Dit is misschien wel mijn favoriete plekje.’

‘Van mij ook.’

‘Dat weet ik.’ Hij ging op zijn hurken naast haar zitten. ‘De ideale plek voor nietsnutten zoals jij en ik die alleen willen zijn.’

Ze snoof verachtelijk. ‘Jij bent geen nietsnut. Alle meisjes op school waren lyrisch over jou en je band.’

‘O ja?’ vroeg hij met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Iemand in het bijzonder?’

‘Moet dat dan?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Misschien.’

‘O,’ zei ze teleurgesteld.

‘Ik heb je daar niet gezien,’ merkte hij op.

‘Nee, ik wilde er niet in mijn eentje naartoe.’

‘Ah, Helen,’ verzuchtte hij. ‘Wat is het toch naar om aan de zelfkant van de maatschappij te leven, zoals wij. We worden getolereerd, maar nooit geaccepteerd. Zodra het kan ben ik hier weg.’

‘Bof jij even.’ Ze priemde met haar rijlaars in het zand.

‘Jij hebt hier ook niets om voor te blijven.’

‘Ik durf niet weg te gaan.’

‘Angst is een slechte raadgever. Vergeet nooit dat eenzaamheid je sterk maakt. Als je je leven lang anderen van een afstandje gadeslaat, leer je een hoop over mensen.’

‘Ik heb vooral geleerd dat ze door en door verrot zijn,’ reageerde ze verbitterd.

‘Kom op, zo erg is het allemaal niet. Jij hebt dat grote landhuis en die lap grond tenminste nog. Geld genoeg om je dromen waar te maken. Je kunt doen wat je maar wilt.’

‘Dat zou ik meteen opgeven als ik daardoor populair zou worden. En net zo mooi als Sorcha O’Donovan.’

Hij grijnsde. ‘Zo mooi wil iedereen wel zijn, denk ik. Maar je hebt geld zat om jezelf een nieuw kapsel aan te laten meten en vrienden te maken.’

‘Dat zal wel,’ verzuchtte ze.

Hij stond op. ‘Ik ga. Ik verwacht bezoek in mijn paleisje.’

‘O?’

‘Ja.’ Hij legde een vinger tegen zijn lippen. ‘Niet doorvertellen, hoor. Dag, Helen.’

Toen hij geruststellend haar schouder aanraakte, begon haar hart sneller te kloppen en werd haar lichaam vervuld van een onbeschrijflijke warmte.

‘Als je behoefte hebt aan een praatje, dan weet je me te vinden.’

‘Bedankt,’ zei ze op verstikte toon.

Terwijl ze hem moeiteloos over de rotsen zag weglopen, dacht ze na over wat hij had gezegd. Hoewel hij bekendstond als een ongewassen schooier, was hij een slimme kerel. Ze had hem nog maar een paar keer gesproken, maar dat waren steevast gedenkwaardige gesprekken geweest. Hij was de enige die niet deed alsof ze dom was.

Bovendien leek hij telkens wanneer ze hem zag knapper te worden.

Bij gebrek aan een andere man in haar leven dwaalden haar gedachten vaak af naar Con. Misschien was ze zelfs een beetje verliefd op hem, al wist ze dat dat nooit wederzijds zou zijn.

Wie zou nou van haar kunnen houden?

Ze trok haar sjaal omhoog tot aan haar oren, want het was bijtend koud. Con had daarnet een idee onder woorden gebracht dat de laatste tijd steeds vaker door haar hoofd spookte. Volgens Seamus O’Donovan zou ze steenrijk worden. Ze wist niet precies hoe rijk, maar daar kon ze wel achter komen. De notaris vond haar traag van begrip, dacht dat ze niets wist van haar financiële situatie en dat ze de verantwoordelijkheid om het landgoed draaiende te houden niet aankon. Misschien had hij daar wel gelijk in. Op school had ze het zwaar. Om de een of andere reden leken de letters over het papier te dansen, al was er met haar woordenschat niets mis. Cijfers waren echter geen probleem. Ze had altijd al uitgeblonken in wiskunde.

En dat enorme geldbedrag dat binnenkort van haar zou zijn… Daardoor zou ze, zoals Con al had gezegd, kunnen ontsnappen. Ze kon gaan en staan waar ze wilde, ergens anders opnieuw beginnen. Maar waar? Ze had nog nauwelijks een voet buiten Ballymore gezet. Durfde ze het aan om een leven achter zich te laten dat weliswaar moeilijk was, maar in elk geval veilig en vertrouwd?

Haar blik viel op de donkerder wordende horizon. Er was geen tijd meer om te blijven piekeren, ze moest naar huis voordat het helemaal donker was.

Terwijl ze op Davy over het strand draafde, zag ze licht branden in het hutje van Con. Van dichterbij hoorde ze zelfs iemand lachen. Ze bracht haar paard tot stilstand en bleef even kijken. Cons silhouet tekende zich af tegen het kleine, groezelige raam. Er kwam iemand bij hem staan en hun lippen ontmoetten elkaar in een zoen.

Helen kreeg een kleur en walgde van zichzelf omdat ze hem bespioneerde, maar ze kon haar blik niet afwenden. Na een tijdje ging de deur van de hut open en kwam er een ranke gestalte tevoorschijn, die door de duinen wegrende voordat Helen kon zien wie het was. Ze bleef kijken terwijl Con naar buiten kwam en in de deuropening bleef staan. Er flakkerde een lucifer en ze zag de rode gloed van een sigaret. Het was nu bijna helemaal donker en Davy brieste ongeduldig.

Helen draafde weg over het strand.

4

Mei 1964

‘Ga je met me mee, Sorcha?’

Ze keek naar Con, die languit op de haveloze bank lag waarop hij zowel at als sliep. Huiverend zocht ze de warmte van het vuurtje in de kachel op. Het was al begin mei, maar ’s avonds was het soms nog bitterkoud.

‘Waar zouden we dan naartoe gaan, Con? Waar zouden we van moeten leven? Ik heb geen geld, en jij ook niet.’

‘Ik heb mijn gitaar. We zullen heus niet verhongeren, in het ergste geval ga ik als straatmuzikant met de pet rond voor wat kleingeld. Het zal vast niet lang duren voordat ik ergens mag optreden en een platencontract krijg.’ Hij wees in de richting van de oceaan. ‘De muziekwereld speelt zich in Londen af. Daar moet ik naartoe.’ Hij graaide in zijn zak en haalde er een gehavende sigaret uit. Daarna liep hij naar de kachel, stak de sigaret aan met de hete kolen en nam een trekje. ‘Jij ook?’

Ze schudde haar hoofd.

Con sloeg een arm om haar heen en trok haar naar zich toe. Toen hij haar kuste, smaakte hij naar de teer die hij zojuist had geïnhaleerd. Teder streelde hij over haar haar. ‘Sorcha-porcha, je hebt een vuur in mijn binnenste aangewakkerd. Ik mag de liefde niet met je bedrijven, je wilt niet zeggen of je met me meegaat naar Engeland… Inmiddels begin ik me af te vragen of je wel van me houdt.’

De tranen sprongen haar in de ogen. ‘Je weet best dat ik van je hou. Heel veel. Ik kan nergens anders meer aan denken. Zelfs zuster Benedict vroeg of ik thuis misschien problemen had, omdat mijn cijfers hard achteruitgaan. Ik ben gewoon… Ik ben bang, Con.’

‘Waarvoor, mijn liefste? Voor mij?’ Hij legde een vinger onder haar kin, zodat ze wel in zijn vriendelijke ogen moest kijken.

‘Nee, ik… Nou ja, ik dacht altijd dat ik na mijn eindexamen een secretaresseopleiding in Cork zou gaan volgen en bij mijn vader op kantoor zou gaan werken. En dan zou ik…’

‘Wachten tot er zich een geschikte huwelijkskandidaat aandiende? Verlang je er dan niet naar om de wereld te verkennen? Op dit stukje van de aarde zal de komende vijftig jaar niets veranderen. Ik dacht dat je opwinding zocht, Sorcha. Wil je dan niet léven? Met mij?’

‘Ik…’ Hulpeloos keek ze hem aan.

‘Argh!’ Hij stond op, gooide de sigaret in de kachel en smeet het deurtje dicht. Daarna haalde hij een hand door zijn haar. ‘Sorcha, we zijn nu drie maanden samen. Ik begrijp best dat je jong bent en een beschermd leventje leidt bij je ouders. Maar ik wil dat je met me meegaat, dat we samen een toekomst opbouwen. Ik heb gezworen dat ik voor je zal zorgen, dat ik met je zal trouwen als je dat wilt, maar ik kan hier echt niet blijven. Over een maand ga ik naar Londen, met of zonder jou. Als je mee wilt, heb ik genoeg geld om ook jouw overtocht te betalen. Dus zo staan de zaken ervoor.’ Hij snufte. ‘Ga nu maar snel naar huis, anders bellen je pappie en mammie de politie misschien nog en word ik beschuldigd van ontvoering.’ Hij liep naar de deur en hield die voor haar open.

Vechtend tegen haar tranen zocht ze naar haar jas.

‘Achter je.’ Hij wees naar de armleuning van de bank.

Zwijgend pakte ze haar jas en liep naar de deur. ‘Wanneer zie ik je weer?’

Hij haalde zijn schouders op en zodra ze de koude avondlucht in stapte, sloeg hij de deur hard achter haar dicht.

Snikkend en verblind door tranen haastte ze zich over het pad door de duinen. Kon ze maar naar de kerk gaan om God om raad te vragen. Maar ze wist nu al dat Hij het er niet mee eens zou zijn dat ze met een man wilde weglopen en haar ouders in de steek wilde laten om zich waarschijnlijk binnen de kortste keren over te geven aan vleselijk genot.

‘Au!’ Ze struikelde en terwijl ze wachtte tot de pijn in haar enkel wegtrok, ging ze op haar rug op het zand liggen en keek naar de lucht. Het was een prachtige heldere avond en ze zag de sterren fel schitteren.

Als ze hem liet gaan, zou ze daar dan niet de rest van haar leven spijt van hebben? Wat zou ze hier nou helemaal achterlaten? Ze was geen kind meer en de gedachte aan een toekomst zonder Con was niet te verdragen.

Die avond schoof ze aan de eettafel aan, terwijl haar moeder enorme porties colcannon opschepte. Nadat Seamus het dankgebed had uitgesproken verliep de maaltijd zoals gewoonlijk in een gespannen stilte. Terwijl haar moeder de borden afruimde, verzamelde Sorcha moed om het gesprek met haar vader aan te gaan.

‘Papa?’

‘Ja?’

‘U vraagt altijd aan Helen McCarthy wat haar toekomstplannen zijn.’

Onbewogen staarde hij haar aan. ‘Was dat het, of wilde je iets vragen?’

Ze bloosde. ‘Sorry. Aangezien ik bijna zeventien ben, dacht ik dat we het misschien ook over mijn toekomst kunnen hebben?’

Zijn gezichtsuitdrukking werd iets milder. ‘Dat lijkt me verstandig, ja.’ Hij sloeg zijn armen over elkaar. ‘Hoeveel ik ook van je hou, op professioneel vlak stel ik hoge eisen.’

Sorcha wist al precies waar dit gesprek heen ging.

‘Voordat je bij mij op kantoor als typiste aan de slag gaat, wil ik dat je een gedegen secretaresseopleiding volgt. In Cork zijn er een aantal geschikte onderwijsinstellingen, maar ik zou je aanraden…’

‘Papa?’ onderbrak ze hem.

Verbaasd trok hij een wenkbrauw op.

‘Ik weet dat u wilt dat ik op kantoor kom werken en dat lijkt me geweldig, maar…’

Op dat moment kwam haar moeder weer binnen met een dampende broodpudding.

‘Wat wilde je zeggen, Sorcha?’

Nerveus antwoordde ze: ‘Ik heb gehoord dat er in Londen veel meer mogelijk is.’

‘Londen? Wie heeft je dat aangepraat?’

‘Niemand. Ik wil gewoon…’

Hij rechtte zijn rug. ‘Mijn dochter, die de bloemetjes buitenzet in Engeland? Geen sprake van.’

‘Dat begrijp ik, papa, maar ik denk echt dat ik daar iets van mijn leven kan maken. Hier liggen de kansen niet voor het oprapen.’ Haar blik flitste naar haar moeder, die de lichtbruine pudding stijfjes over drie kommen verdeelde en er gespannen uitzag.

‘O nee?’ Hij boog zich naar zijn dochter toe. ‘Wat denk je dan precies te kunnen bereiken in Londen?’

Ze staarde naar de tafel. ‘Nou…’

‘Precies, daar heb je geen antwoord op. Wie je ook op dit idee heeft gebracht, diegene is het spoor bijster. Hoe wil je daar een dak boven je hoofd betalen?’

‘Ik…’

‘De rekeningen? Eten?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Van mij hoef je namelijk geen hulp te verwachten.’

‘Natuurlijk verwacht ik geen hulp van u.’

‘Niet? Dat is het enige verstandige wat ik je vanavond heb horen zeggen. Mocht je van plan zijn om daar een miljonair op te scharrelen en met hem te trouwen, zet dat dan maar uit je hoofd. Er zijn in Engeland zat vrouwen die dat willen en die van veel betere komaf zijn dan jij.’

Sorcha zag dat haar moeder hem een vernietigende blik toewierp, maar dat had hij niet in de gaten.

‘Hier heb je veel meer kans om een echtgenoot te vinden die wij geschikt vinden.’

In haar binnenste borrelde een woede op die dreigde over te koken. ‘En wat als ik niet wil trouwen? Wat als ik een carrière wil opbouwen?’

Haar vader snoof spottend. ‘Wil je carrière maken? Hoor je dat, Mary? Onze dochter wil een carrièrevrouw worden!’ Zijn schampere lach zorgde ervoor dat Sorcha werd overspoeld door schaamte. ‘Je zult een prima typiste worden en een nog betere echtgenote en moeder. Geen enkele man wil getrouwd zijn met een werkende vrouw.’

‘Papa, luister nou alstublieft…’

‘Genoeg!’ Hij ramde met zijn vuist op tafel. ‘Deze familie heeft een reputatie hoog te houden. Mijn dochter gaat niet naar Engeland, om vervolgens met hangende pootjes terug te komen in de verwachting dat ik alles oplos. Je gaat onze familie niet te schande maken, Sorcha. Punt uit.’

Tijdens het dessert werd er geen woord gezegd.

Die avond lag Sorcha stilletjes te huilen in bed. Haar vader had haar in de tang. Of ze het nou leuk vond of niet, het was onmogelijk om met Con naar Londen te gaan. Als ze naar Engeland ging, moest ze de banden met haar familie voorgoed verbreken. Hoe moeizaam de band met haar vader ook was, ze wist niet of ze op zo’n jonge leeftijd al zo’n ingrijpend besluit kon nemen. Als Con echt zo veel van haar hield als hij beweerde, zou hij er genoegen mee moeten nemen om met haar in Ballymore te leven.

Al zou ze haar vader er dan wel van moeten overtuigen dat Con geen slechte partij was. Als Seamus merkte hoeveel talent hij had, zou hij misschien wel inzien dat Con een goede kostwinner zou zijn.

Als een zanger zo goed was, kon het toch niet misgaan?

Natuurlijk was het niet verstandig om morgen tijdens het ontbijt al te vertellen dat ze een relatie met Con had, tenzij ze haar vader een hartaanval wilde bezorgen. Dat was dus van later zorg.

Ze droogde haar tranen aan de kussensloop en dacht aan de schittering in Cons ogen.

Con zat somber op zijn gitaar te tokkelen toen hij een klop op de deur hoorde. Voordat hij ernaartoe was gelopen ging hij al open.

Daar stond Sorcha, bibberend van de kou en de emoties. ‘Ik hou van je, Con. Ik wil niet zonder jou verder.’

‘Dus je gaat met me mee naar Londen?’

‘Nee, Con. Ik kan niet alles achterlaten. Ik heb hier mijn eigen leven.’

Hoofdschuddend sloeg hij zijn ogen neer. ‘Wat moet ik nou zonder jou?’

Ze pakte zijn handen vast. ‘Dat hoeft niet. Blijf hier, bij mij.’

‘Dat wordt nooit wat, dat weet je best. Je vader zal onze relatie nooit goedkeuren.’

‘Dat is mijn probleem, Con. En ik zal een oplossing vinden… na verloop van tijd.’

Hij trok zijn handen terug en wreef in zijn ogen. ‘Ik kan mijn muziek niet opgeven.’

‘Dat weet ik, maar ik heb eens nagedacht. Misschien kun je naar Dublin gaan om naamsbekendheid op te bouwen.’

Weifelend keek hij haar aan. ‘In Dublin willen ze folkzangers. Ik ben een rocker.’

‘Ja, maar je moet gewoon een kans zien te krijgen. Daarna kun je zijn wat je maar wilt. Als je een succesvol zanger bent en duizenden ponden en drie huizen bezit, zal mijn vader wel inzien dat jij de juiste man voor me bent.’ Ze glimlachte hem geruststellend toe. ‘Wie weet belanden we dan alsnog wel in Londen.’

Hij leek echt in tweestrijd te staan. ‘Jezus, wat hou ik veel van jou, Sorcha-porcha. Maar ik…’

Ze pakte zijn handen weer vast en kuste hem eerst voorzichtig en vervolgens hartstochtelijker. Na een paar minuten nam het verlangen het over. Hij trok haar mee op de bank en zijn handen begonnen haar lichaam te verkennen. Toen hij bij haar borsten aankwam verwachtte hij dat ze hem zou wegduwen, maar ze verzette zich niet. Zijn vingers dwaalden langs haar benen en streelden de zachte binnenkant van haar dijen. Nog steeds verwachtte hij dat ze zou ingrijpen, maar haar ogen waren dicht, om haar mond speelde een vage glimlach en er ontsnapten haar zuchtjes van genot.

‘Sorcha, is dit… Wil je…’

Ze deed haar ogen open en glimlachte. ‘Als je maar belooft dat we op een dag gaan trouwen. Dan voelt het niet alsof ik een doodzonde bega.’

‘In onze ziel zijn we al getrouwd. Liefde is geen zonde in de ogen van God.’

‘Heb me dan lief, Con.’

Twee uur later zat Sorcha thuis in bad en zeepte zichzelf in. Haar lichaam voelde nog een beetje rauw aan, maar het was een aangename pijn, omdat die haar herinnerde aan haar samenzijn met Con. Ze was als een bezetene naar huis gefietst, doodsbang dat haar moeder naar Maureens huis zou bellen om te vragen waar ze bleef, en erachter zou komen dat Sorcha daar helemaal niet was geweest. Toen ze thuiskwam, bleek haar moeder echter met migraine in bed te liggen en was haar vader nog niet terug van zijn vergadering in het dorpshuis.

Nadat ze zich had afgedroogd, trok ze een nachtjapon aan en stapte in bed. Ze keek naar de vrijwel kale teddybeer die haar altijd gezelschap hield, pakte hem vast en slingerde hem het bed uit.

Teddyberen waren voor kinderen.

En zij was nu een vrouw.

Na vanavond wist ze dat Con en zij bij elkaar hoorden.

Alles zou goedkomen, daar zou ze voor zorgen.

5

‘Goed, Helen. Zoals je aan de cijfers kunt zien hebben de beleggingen van je bewindvoerders hun vruchten afgeworpen. Je vermogen is meer dan verdubbeld. De keuze is natuurlijk aan jou, maar ik zou je aanraden om de beleggingen ongemoeid te laten en van de rente te leven. Dat is ruim voldoende voor het onderhoud van het huis en de grond en om een heel comfortabel leven van te leiden.’

Helen keek naar de papieren die voor Seamus O’Donovan op het bureau lagen. Er stonden kolommen op met cijfers over haar financiële toekomst, cijfers die ze moest zien te bevatten als ze het heft in eigen hand wilde nemen. ‘Mag ik die papieren meenemen om ze thuis te bekijken?’

Hij trok zijn wenkbrauwen op. ‘Natuurlijk. Maar, vat dit alsjeblieft niet verkeerd op, ik betwijfel of je er wijs uit kunt worden.’

‘Dat zal wel niet, maar ik wil ze toch graag meenemen.’

‘Prima. En denk nog maar na over de vraag of je wilt dat de andere bewindvoerders en ik het geld voor je blijven beheren. Zoals ik eerder al aangaf, ben ik ook bereid om het beheer van het huis en de omliggende grond op me te blijven nemen. Daar zouden we wel afspraken over moeten maken, maar ik zal niet hebberig zijn.’ Hij maakte een stapeltje van de papieren, schoof ze in een envelop en gaf die aan Helen.

‘Bedankt, meneer O’Donovan. Ik stel uw hulp erg op prijs en ben u en de andere bewindvoerders dankbaar voor het feit dat jullie mijn vermogen de afgelopen jaren zo goed hebben beheerd.’

‘Geen dank, Helen. Succes met die cijfers. Laat het me maar weten als je vragen hebt.’

Helen stond op. ‘Kunnen we volgende week weer bij elkaar komen?’

‘Natuurlijk.’ Hij liep met haar mee naar de deur. ‘Kom je woensdag weer bij ons eten? Als je dan iets eerder komt, kunnen we van tevoren nog praten. En Helen?’

‘Ja?’

‘Over drie weken ben je een heel rijke jongedame. Tot die tijd ben ik nog steeds je bewindvoerder, dus ik wil je waarschuwen. Vertrouw niemand. Er zijn veel mensen die misbruik zullen willen maken van je, eh… jeugdigheid… en je geld.’

Ze glimlachte. ‘Bedankt, meneer O’Donovan. Ik zal goed oppassen.’

‘Mooi zo. Tot volgende week dan maar.’

‘Tot dan.’

Helen opende de zware toegangspoort naar de oprijlaan van het huis. Terwijl ze verder liep, bekeek ze haar omgeving met hernieuwde waardering. De tuin was maar klein, in vergelijking met de omringende hectares landbouwgrond. Die grond werd verpacht aan plaatselijke boeren, om hun vee op te laten grazen. Toen het huis in zicht kwam, keek ze er eens goed naar. Ze had het altijd lelijk gevonden, met die stevige grijze stenen muren die bestand waren tegen de zilte lucht, regen en harde wind die erbij hoorden wanneer je zo dicht bij zee woonde. Binnen was het altijd koud. De zes formele kamers beneden werden nooit gebruikt. Daar maakte tante Betty alleen in het voorjaar schoon, om vervolgens weer stoflakens over de antieke meubels te draperen, die nog steeds in uitmuntende staat verkeerden omdat ze nooit werden gebruikt. Ze brachten de meeste tijd in de keuken door, waar de kachel dag en nacht brandde.

Behalve in de keuken en de grote zwart-wit betegelde badkamer kwam Helen alleen in haar slaapkamer. De indrukwekkende slaapkamers met hoge plafonds op de eerste verdieping had ze nooit interessant gevonden. In plaats daarvan had ze gekozen voor een van de knussere zolderkamers die oorspronkelijk door de bedienden waren gebruikt. Meestal zat ze daar naar buiten te staren vanuit het zitje in de grote erker. Daar had ze aan de ene kant uitzicht op Ballymore en aan de andere kant op zee.

Ze ging via de zijdeur naar binnen en liep de hal door naar de keuken. Er lag een briefje van haar tante waarin stond dat ze vroeg naar bed was gegaan. Op het fornuis stond een pan met overgare stoofpot te sudderen. Ze schepte wat in een kom, ging ermee aan de grote houten tafel zitten en haalde de papieren uit de envelop.

Twee uur later stond het kommetje met stoofpot nog onaangeroerd naast haar.

Het had een tijdje geduurd voordat ze begreep wat de kolommen te betekenen hadden en wat er bij elkaar opgeteld moest worden om op het totaalbedrag uit te komen.

Helen floot zachtjes. Als haar berekeningen klopten, was het een enorm bedrag. ‘Een fortuin,’ zei ze ademloos. Zeker genoeg om tot aan haar dood comfortabel van te kunnen leven. Ze staarde voor zich uit. Waar zou dat leven zich afspelen? Hier, waar ze zich zo ongelukkig voelde? Of moest ze haar geld meenemen en ergens anders een frisse start maken? Nee, daar was ze te laf voor, bedacht ze hoofdschuddend. Tenzij ze iemand had die met haar mee wilde, een vriend misschien. Ze geeuwde. Het was al bijna middernacht. Morgen was het gelukkig zondag, dus hoefde ze niet naar school.

Ze stopte de papieren weer in de envelop en liep de trap op naar haar zolderkamer.

Toen ze wakker werd, was het een prachtige zonnige ochtend. Omdat ze wist hoe snel het weer kon omslaan en ze er geen minuut van wilde verspillen, kleedde ze zich aan, wenste ze haar tante snel goedemorgen toen ze de keuken door liep en ging ze Davy zadelen. Ze vond het heerlijk om op zomerse zondagochtenden paard te rijden. Tijdens de mis lagen de stranden er net zo verlaten bij als de rest van het dorp.

Nadat ze heerlijk langs de kust had gegaloppeerd, voelde ze zich verfrist en klaar voor het ontbijt. Op weg naar huis zag ze in de verte een gestalte wegrennen bij het strand. Ze bleef kijken en zag dat de gestalte een fiets uit een duinpan pakte en de weg op sleepte. ‘Sorcha O’Donovan,’ zei ze ademloos. Hoorde die niet in de kerk te zitten?

Sorcha zwaaide naar iemand achter Helen en fietste bliksemsnel weg in de richting van het dorp.

Toen Helen omkeek, bleek Con Daly slechts een paar meter bij haar vandaan boven op een duin te zitten. ‘Goedemorgen, Helen. Wat een prachtige ochtend, hè?’ vroeg hij glimlachend.

Er dreigde een snik aan haar keel te ontsnappen, dus kon ze alleen maar knikken. Snel gaf ze het paard de sporen en stoof weg over het strand.

De woensdag daarop zat Helen bij Seamus O’Donovan op kantoor. ‘Alstublieft.’ Ze reikte hem de envelop met documenten aan.

‘Dank je. Kon je er wijs uit worden?’

‘Ja, volgens mij wel. In elk geval weet ik nu hoeveel geld ik heb en hoe de beleggingen werken.’

‘Wil je ze onaangeroerd laten?’

‘Voorlopig wel, ja.’

‘Mooi zo. Dan stel ik voor dat je een bankrekening opent waarop ik maandelijks een bedrag kan storten. Heb je toekomstplannen, Helen?’

‘Ik… Momenteel nog niet.’

‘Ach, je hebt genoeg geld om er nog een tijd over na te denken.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Dan zullen we maar eens naar boven gaan. Mary zal het eten al wel klaar hebben.’

‘Je hebt me afgelopen zondag op het strand gezien, hè?’

Na het eten had Sorcha niet zoals gewoonlijk het moment waarop ze samen naar haar slaapkamer gingen voor zich uit geschoven, maar had ze niet kunnen wachten om Helen onder vier ogen te spreken.

‘Ja. Je had afgesproken met Con Daly.’ Helen bestudeerde haar afgekloven vingernagels.

‘Nee! Hoe kom je daar nou bij? Ik had vreselijke hoofdpijn en had frisse lucht nodig. Dat is alles.’

‘O, ik dacht dat ik je naar hem zag zwaaien.’

‘Hij… is een vriend van me. Ik kom hem weleens tegen als ik een strandwandeling maak.’

Helen slikte moeizaam. ‘Zoen je wel vaker met je vrienden?’

‘Ik…’ Ze speurde Helens bleke gezicht af. Haar blik schoot alle kanten op en ze leek op van de zenuwen. ‘Dat leek misschien maar zo.’

‘Ik heb je daar al eens eerder gezien, Sorcha. ’s Avonds, zoenend met Con.’ Nu pas durfde ze het andere meisje aan te kijken. ‘Ik hoorde jullie lachen.’

Sorcha trok de stoel bij haar bureau vandaan en plofte erop neer. ‘Oké, je weet er dus van. Ga je het doorvertellen?’

‘Ik zou niet weten waarom.’

Daar geloofde Sorcha niks van.

‘Vertel eens, zijn jullie verliefd?’

Sorcha beet op haar lip. ‘Zweer je dat je het niet doorvertelt? Niemand weet ervan, zelfs Maureen niet.’

Helen knikte. ‘Als je me in vertrouwen neemt, zweer ik dat ik niets doorvertel.’

Het zag ernaar uit dat Sorcha geen keus had, en bovendien wilde ze het dolgraag aan iemand kwijt. ‘Goed dan.’ Ze stond op en deed de slaapkamerdeur open om te kijken of er niemand op de overloop was. Daarna ging ze naast Helen op het bed zitten. ‘Eigenlijk valt er niet zo veel te vertellen. Ik hou van Con, en hij houdt van mij.’

Daar dacht Helen even over na. ‘Gaan jullie trouwen?’

‘Ooit wel.’

‘Hij wil weg uit Ballymore. Ga je dan met hem mee?’

Verbaasd keek Sorcha haar aan. ‘Hoe weet je dat?’

‘Ach, Con en ik maken weleens een praatje met elkaar,’ zei ze koeltjes. ‘Ben je niet bang dat je op een dag naar zijn hut gaat en die leeg aantreft?’

‘Nee. Hij begrijpt dat ik nu niet weg kan uit Ballymore, dus gaat hij naar Dublin om een platencontract in de wacht te slepen zodat mijn vader zal inzien dat hij een goede kostwinner is.’ Ze wist dat ze te veel prijsgaf, maar ze kon zich gewoonweg niet inhouden.

‘Dan moet hij wel heel veel van je houden,’ zei Helen, vechtend tegen haar tranen.

‘Ja. Maar alsjeblieft, Helen. Als mijn ouders hier nu achter komen…’ Ze maakte haar zin niet af.

Helen bleef haar akelig lang aanstaren. ‘Ik kan goed geheimen bewaren, als ik dat wil. Denk je dat jullie het gaan redden?’

‘Dat weet ik wel zeker. Hij heeft zo’n mooie stem. En hij schrijft al zijn liedjes zelf.’

‘En als je ouders erachter komen?’

‘Dan zullen ze flink tekeergaan, maar ik ben bijna zeventien. Hopelijk wordt Con op een dag rijk en beroemd en zal iedereen ons hier met open armen verwelkomen.’

Ze klonk buiten adem, en Helen besefte dat haar zelfverzekerde houding maar gespeeld was.

Op dat moment werd er aangeklopt. ‘Seamus staat klaar om je naar huis te brengen, Helen.’

‘Ik kom eraan.’ Helen stond op.

‘Zweer je dat je niets zegt?’ smeekte Sorcha haar.

‘Ja, dat zweer ik,’ reageerde Helen met een halfslachtig glimlachje.

Sorcha keek haar doordringend aan. ‘God sta me bij, maar als je het doorvertelt, dan vermoord ik je.’

Met een langzaam knikje zei Helen: ‘Dat weet ik.’

Sorcha volgde haar de slaapkamer uit en de trap af, naar Seamus, die al in de hal stond te wachten.

‘Bedankt voor het eten, Mary. Dag, Sorcha.’

‘Dag, Helen.’

Samen met Seamus liep Helen de voordeur uit.

Die avond staarde Helen uit haar slaapkamerraam naar het schijnsel van de olielamp in Cons hutje op het strand. Ze zuchtte. Waarom was het leven toch zo oneerlijk? Sorcha was niet alleen mooi en populair, ze had ook nog eens een relatie met Con Daly. Helen twijfelde er geen moment aan dat hij zou doorbreken. En als dat gebeurde, zouden ze uit Ballymore vertrekken en samen een nieuw leven beginnen.

Dan zou Sorcha alles krijgen wat Helen wilde.

Ze bleef nog een hele poos uit het raam zitten staren.

6

Op vrijdagmiddag hadden de meisjes met elkaar afgesproken om te vieren dat het de laatste schooldag was. Zoals gewoonlijk mocht Helen niet mee. Zij keek Sorcha en haar vriendinnen na toen die arm in arm de heuvel af liepen naar het dorp. Bij Katherine thuis was een groot feest georganiseerd.

Daardoor raakte ze nog gefrustreerder om het onrecht dat haar was aangedaan.

Op zondagochtend kwam ze beneden en zag ze dat tante Betty een speciaal verjaardagsontbijt voor haar had klaargemaakt. ‘Alsjeblieft, Helen. Eet smakelijk.’ Betty glimlachte naar haar nichtje. ‘Er ligt een pakje voor je.’

Helen haalde het cadeaupapier eraf en trof een in leer gebonden exemplaar van De complete werken van Shakespeare aan. Met een brok in haar keel keek ze ernaar. Ze vond het al moeilijk om een stripverhaal te lezen, laat staan Shakespeare. Toch had haar tante duidelijk veel moeite gedaan om iets moois voor haar te kopen, dus stond ze op, liep om de tafel heen en gaf Betty een kus op haar wang. ‘Dank u wel, tante,’ zei ze met een knikje. ‘Het is een prachtig cadeau en ik zal het altijd blijven koesteren.’ Toen ze weer zat, viel ze aan op de eieren met spek en de worstjes.

Betty at haar eigen ontbijt ook op en keek haar nichtje onderzoekend aan. ‘Zo, Helen, vanaf vandaag ben je een volwassen vrouw. Het huis is van jou en je hebt mij niet meer nodig.’ Ze zag er nerveus uit. ‘Ben je van plan het huis te verkopen?’

‘Nee, wat mij betreft blijft alles bij het oude.’

‘Dus je vindt het niet vervelend als ik hier blijf wonen?’

‘Natuurlijk niet. Waarom zou ik dat vervelend vinden? Het is ook uw huis.’

‘Nou, misschien blijf ik dan tot je een echtgenoot hebt gevonden. Vanaf dat moment ben jij hier natuurlijk de vrouw des huizes en kan ik een huisje zoeken om de rest van mijn dagen te slijten.’

‘Tante, ik zou u nooit op straat zetten. U hebt altijd voor me gezorgd en bent de enige familie die ik nog heb.’

‘Dank je, Helen. Dat vind ik fijn om te horen.’ Betty stond op en begon de ontbijtborden af te ruimen.

Met ingang van vandaag was Helen een steenrijke vrouw. En nu stond ze op het punt om haar eerste belangrijke beslissing als volwassene te nemen. Ze liep weer naar haar slaapkamer en ging in de erker zitten. Het glas was beslagen en de regen striemde tegen de ruiten, die door de wind in hun sponningen trilden.

Het weer was perfect.

Ze keek naar haar afgebeten nagels en begon aan de nagelriemen te pulken. Ze was nog nerveuzer dan ze had verwacht.

Toen ze later die ochtend een ritje ging maken op Davy, werden er stukjes drijfhout vanuit de woeste zee het pad op geblazen. Het paard mocht dan aan het gure weer gewend zijn, de wind maakte hem onrustig, dus hield ze het bij een kort ritje, waarna ze weer naar binnen ging.

Voor de lunch namen tante Betty en zij allebei een glaasje sherry om te vieren dat ze nu een volwassen vrouw was. Terwijl haar tante de rosbief opschepte, hield Helen met één oog de klok in de gaten. Na afloop ging ze weer boven in de erker zitten.

Zou ze vandaag komen? Helen wist niet of ze de stress van het wachten nog veel langer kon verdragen.

De tijd tikte verder.

En toen zag ze haar in de richting van de duinen fietsen, gehuld in een zuidwester en een regenjas. Nadat ze de fiets zoals gewoonlijk in de duinpan had gestald, klauterde ze de duinen over naar de hut. De deur ging open en ze verdween in de hut.

Helens hart ging als een bezetene tekeer, maar ze vond dat dit haar verdiende loon was. Ze liep naar beneden om te bellen. Toen ze de hoorn van de haak nam, aarzelde ze even. Was ze hier echt toe in staat? Ze kneep haar ogen even dicht, dacht aan de toekomst en draaide het nummer.

‘Waar ga je naartoe, schat?’ vroeg Mary toen haar man zijn jas aantrok.

‘Helen belde net. Ze heeft Sorcha naar het strand zien fietsen, maar heeft haar niet meer zien terugkomen. Ze maakt zich zorgen vanwege de storm. Het water staat vandaag erg hoog.’

‘Sorcha zei dat ze vanmiddag naar Maureen zou gaan,’ zei Mary verward.

‘Helen weet anders zeker dat ze haar naar het strand heeft zien fietsen, dus het lijkt me beter om een kijkje te gaan nemen.’

‘Natuurlijk, maar Sorcha komt al van kleins af aan op dat strand. Ze kent de zee.’

‘Je zult wel gelijk hebben, maar Helen klonk echt bezorgd.’

‘Het waait ook wel erg hard. Als ze echt op het strand is, is ze vast doorweekt.’

‘Wees gerust, ik vind haar wel.’ Hij zette zijn hoed op. ‘Tot straks.’

Nadat Seamus bij Maureen thuis te horen had gekregen dat Sorcha daar niet was, reed hij met zijn auto door naar het strand. Het waaide zo hard dat hij bijna omver werd geblazen toen hij uitstapte. Hij klom op een duin en speurde het strand af, maar dat lag er verlaten bij. Terwijl hij zich een weg over de duinen baande en de wind hem in het gezicht sloeg, zag hij de hut van Con Daly. Misschien had hij Sorcha wel gezien.

Seamus liep naar de voordeur en wilde net aankloppen toen hij binnen iets zag bewegen. Hij staarde door de met zout beslagen ruit en zag op de vloer een paar naakte lichamen kronkelen. Toen het stelletje zich omdraaide, staarde Seamus recht in het gezicht van zijn dochter. Wankelend deed hij een paar stappen naar achteren, waarna hij door zijn knieën zakte en kokhalsde. ‘Godallemachtig!’

Nadat hij het speeksel van zijn kin had geveegd, stond hij op en beende naar binnen. ‘Vuile klootzak!’ Hij trok Con aan zijn haar overeind en smeet hem tegen de muur. ‘Ik stuur de politie op je af!’

Sorcha’s ogen vlogen open van verbazing, maar die maakte al snel plaats voor angst. Ze griste Cons shirt van de vloer, trok het aan en keek hulpeloos toe terwijl haar vader haar geliefde net zo lang schopte en sloeg tot hij zich langs de muur omlaag liet glijden en zich in foetushouding aan zijn voeten opkrulde.

‘Vuile, gore klootzak!’ schreeuwde Seamus naar Con, die nog steeds probeerde de klappen af te weren.

Eindelijk hervond Sorcha haar stem. ‘Hou op, papa! U vermoordt hem nog!’ Ze stond op en stortte zichzelf boven op Con. ‘Papa, hou op. Alstublieft!’

Seamus kon niet blijven schoppen zonder zijn dochter te raken, dus bleef hij haar hijgend, met een rood aangelopen gezicht en glazige ogen van woede aanstaren. ‘Zeg dat hij zich aan je opgedrongen heeft, dan gaan we samen naar de politie om hem in de boeien te laten slaan.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, papa, dat heeft hij niet gedaan. Ik hou van hem.’

‘Nogmaals, zeg dat hij je heeft gedwongen, dan gaan wij naar huis en belandt die klootzak achter de tralies, waar hij thuishoort.’

‘Nee! Papa, begrijpt u het dan niet? Ik hou van hem! U kunt ons niet bij elkaar vandaan houden. Ik ben al bijna zeventien.’

‘Weiger je toe te geven dat hij je heeft gedwongen?’

‘Ja. Hij heeft me niet gedwongen. Ik wilde het zelf.’

Haar vader gaf haar een harde klap in haar gezicht. ‘Schande! Je lijkt wel een ordinaire hoer. En dat noemt zich mijn dochter!’

‘We gaan trouwen.’

‘Trouwen? Heeft hij dat gezegd? Laat me niet lachen! Denk je nou echt dat een priester jou nog wil trouwen na wat je hebt gedaan?’

De opstandigheid vloeide uit haar weg en ze barstte in tranen uit.

Con stak een arm uit om haar te troosten.

‘Sorcha, ik vraag het je nog één keer. Geef toe dat hij je geen keus heeft gegeven, dan gaan we naar huis. Als je weigert, ben je vanaf nu mijn dochter niet meer en mag je nooit meer in mijn huis komen. Dan ben je wat mij betreft dood.’

‘Alstublieft, papa, ik kan het niet. Ik hou van hem.’

Seamus staarde zijn dochter nog een paar tellen aan. ‘Dag, Sorcha. Ik hoop dat jij en die zwerver van je zullen wegrotten in de hel!’

De deur viel met een klap dicht, en Seamus was weg.

Op weg naar huis stopte hij bij een bar in het centrum. Binnen tien minuten sloeg hij vier glazen whisky achterover. De andere gasten keken hem verbaasd aan. Niemand had Seamus O’Donovan ooit ook maar één slok alcohol zien drinken in een bar.

‘Waar zat je nou? Ik was doodongerust!’ Mary kwam haar man met een bleek gezicht tegemoet bij de voordeur en rook meteen de whisky in zijn adem. ‘Waar is Sorcha?’

Hij hikte. ‘Die lieve dochter van je zit in een hutje op het strand met die zwerver, Con Daly. Waarschijnlijk zijn ze allebei naakt.’

‘Seamus!’ Mary sloeg een kruis. ‘Het is een zonde om zoiets te zeggen!’

‘Het is ook een zonde om te liegen, nietwaar?’ Hij hing zijn jas aan de kapstok en zwalkte naar de trap. ‘Ik ga naar bed. Sorcha is hier niet meer welkom. Ze komt nooit meer naar huis. En als ik er lucht van krijg dat jij haar hebt opgezocht, gooi ik jou er ook uit. Is dat duidelijk?’

‘Ik… Leg dan op zijn minst uit wat er gebeurd is, Seamus. Alsjeblieft, ik…’

‘Hou je bek, mens!’ brulde hij. ‘Vandaag heb ik al genoeg vrouwen horen smeken. Ik heb je alles verteld wat je moet weten. Welterusten!’

Sorcha drukte een met bloed besmeurde lap tegen Cons wenkbrauw en zag hem in elkaar krimpen. ‘Het spijt me, we moeten de bloeding stelpen.’

‘Voor een notaris deelt je vader behoorlijk rake klappen uit. O, Sorcha-porcha, wat vreselijk dat het zo gelopen is.’

Daar reageerde ze niet op. Ze probeerde niet na te denken en zich alleen op praktische zaken te concentreren, zoals het verzorgen van zijn wonden.

‘Hoe wist je vader waar je was? Heb je iemand over ons verteld? Vriendinnen van school misschien?’

Ze bloosde. ‘Helen McCarthy. Zij is de enige die ervan wist. Waarschijnlijk heeft ze me vanuit haar huis gezien en mijn vader gebeld.’

‘Helen? Waarom zou ze dat doen?’

‘Omdat ze een boosaardige heks is. Ze heeft altijd al een hekel aan me gehad en is al tijden verliefd op jou.’

‘O ja?’ vroeg hij nonchalant.

‘Nou en of. Waarschijnlijk kon ze het niet uitstaan dat wij iets met elkaar hebben. Nou, dan heeft ze het nu goed voor elkaar. Ziezo, dat ziet er al beter uit. Morgen zal het wel flink blauw worden. Je oog is nu al dik.’

‘Wil je de whisky even uit die kast pakken? Volgens mij kunnen we allebei wel een borrel gebruiken.’

Ze pakte de fles, gaf die aan Con en ging naast hem zitten.

Hij draaide de dop eraf en nam een slok. ‘Jij ook?’

Zij nam ook een teug.

‘En, Sorcha-porcha, hoe gaat het nu verder?’

Ze legde haar hoofd in haar handen. ‘Volgens mij heb ik geen keus meer. Ik kan niet meer naar huis, dus ik denk dat ik maar met jou meega. Con?’ Ze draaide zich naar hem toe.

‘Ja?’

‘We gaan naar Londen.’

Met moeite wist hij een glimlach te onderdrukken. ‘Meen je dat?’

Ze haalde haar schouders op. ‘Ik zie geen andere mogelijkheid. Mijn leven hier is voorbij.’

‘Dat zal wel, ja,’ zei hij, terwijl hij zijn arm stevig om haar heen sloeg.

Sorcha keek naar zijn gehavende gezicht. ‘Op één voorwaarde.’

‘Zeg het maar.’

‘Dat we morgen vertrekken. Ik wil hier geen moment langer dan nodig blijven. Misschien kunnen we wel een paar nachten in een pension in Dublin logeren, tot de boot naar Engeland vertrekt.’ Haar gezicht betrok. ‘O nee.’

‘Wat is er?’

‘Mijn spaarbankboekje. Dat heb ik leeggehaald voor het geval dat je geld nodig had om naar Dublin te gaan. Het geld zit in een envelop in mijn kamer. Het is bijna honderd pond.’

Opeens zag hij er vreselijk schuldbewust uit. ‘O, wat jammer,’ verzuchtte hij.

‘Tenzij… Tenzij ik mijn moeder bel en haar smeek om me het geld te komen brengen. Dan kan ik meteen afscheid van haar nemen.’ Ze beet op haar lip en in haar ogen welden tranen op.

Troostend legde hij een hand op haar knie. ‘Ik zal nooit vergeten wat je vandaag voor me hebt opgeofferd, en ik wil er alles aan doen om het goed te maken.’ Toen hij haar voorzichtig een kus gaf, proefde ze de koperachtige smaak van zijn bloed op haar lippen. ‘Ik hou van je, Sorcha.’

‘Ik ook van jou.’

7

Toen Sorcha’s moeder de hut binnenkwam, leek ze wel een zondaar die de hemel betrad. Ze keek schichtig om zich heen, alsof ze elk moment geveld kon worden.

‘Kun je de gordijnen dichtdoen, voor het geval dat?’

‘Die zijn er niet, mammy.’ Sorcha haalde haar schouders op. ‘Papa komt hier toch nooit meer naartoe, al zou de Heilige Maagd het hem zelf opdragen.’

‘Hier is je envelop. En de tas met kleren waar je om vroeg.’

‘Bedankt, mammy. Daar ben ik heel blij mee.’

Weifelend keek Mary om zich heen. ‘Alsjeblieft, Sorcha. Je vader wil me niet vertellen wat er gisteren is gebeurd. Hij kwam dronken thuis, zo had ik hem nog nooit gezien. Hij zegt dat je niet meer welkom bent in ons huis, maar dat meent hij natuurlijk niet. Je bent onze dochter. Als hij weer gekalmeerd is, mag je heus wel terugkomen.’

‘Dat denk ik niet.’

‘Vertel dan wat er gebeurd is!’

‘Hij heeft Con en mij gisteren betrapt in de hut. We waren… aan het zoenen.’

Onderzoekend keek Mary haar aan. ‘Is dat alles? Je vader mag dan conservatief zijn, ik kan me niet voorstellen dat hij je de toegang tot ons huis heeft ontzegd omdat je Con Daly hebt gekust.’

Blozend liet Sorcha haar hoofd hangen. ‘Nee, mammy. Dat is niet alles.’ Ze liet zich op de bank zakken en staarde naar de kale vloerplanken.

‘Ik begrijp het,’ verzuchtte Mary. ‘Tja, het heeft weinig zin om te zeggen hoe dom je bent geweest, hè? Heb je al gebiecht?’

‘Meent u dat nou? Wat schieten we daar nou mee op?’

‘Sorcha! Ik doe mijn best om je te steunen, maar dat soort praat tolereer ik niet. Ik kan maar beter gaan.’

‘Nee, niet weggaan! Het spijt me, mammy, echt waar. Ik bedoelde er niets mee, maar ik kan het gewoon niet tegen pastoor Moynihan zeggen. Trouwens, Con en ik vertrekken morgen naar Engeland.’

Mary slikte moeizaam. ‘Is dat zo?’

‘Volgens mij hebben we weinig keus. Dit vergeeft papa ons nooit. Con is al een buitenbeentje in het dorp en zelfs als we trouwen, wordt het er vast niet beter op.’

Verdrietig keek Mary haar dochter aan. ‘Waar gaan jullie dan van leven?’

‘Con heeft wat geld gespaard en ik heb ook nog wat, in die envelop die u me net gegeven hebt. In Engeland gaat Con meteen op zoek naar werk. Hij heeft een prachtige stem, dus hopelijk kan hij een platencontract in de wacht slepen.’

Mary knikte. ‘In Londen maakt hij inderdaad meer kans. Hier heeft hij geen toekomst.’

‘Het spijt me zo, mammy. Dit is nooit mijn bedoeling geweest. Ik kan bijna niet geloven dat het zover is gekomen.’

Na een korte aarzeling vroeg haar moeder: ‘Sorcha, ben je zwanger?’

‘Nee, mammy.’

‘Dat is tenminste iets.’

‘Ja.’

‘Dus je houdt van Con?’

‘Ja.’

‘Denk je dat hij ook van jou houdt?’

‘Dat weet ik wel zeker. Dat zegt hij heel vaak. In Engeland gaan we meteen trouwen.’

Mary keek naar het glunderende gezicht van haar dochter en haalde haar schouders op. ‘Hopelijk heb je gelijk en beseft Con hoeveel je voor hem opoffert.’

‘U vindt dat ik mijn leven vergooi, hè?’

Met een zucht ging Mary naast haar op de bank zitten en pakte haar hand vast. ‘Ik zou geen goede moeder zijn als ik me geen zorgen om je maakte, Sorcha. Je bent nog zo jong. Ik kan wel tegen je tekeergaan omdat je zo dom bent geweest, maar wat heeft dat voor zin? Dat heeft je vader al gedaan, en je gaat toch weg.’

‘We hebben geen keus, mammy.’

‘Nee, dat zal wel niet.’ Ze staarde voor zich uit. ‘Toen ik ongeveer zo oud was als jij, was er iemand van wie ik heel veel hield. Hij ging ook weg, maar ik was niet dapper genoeg om met hem mee te gaan. Ach…’ Ze glimlachte. ‘Nu heb ik je vader.’

‘Houdt u van hem?’

‘Natuurlijk,’ antwoordde Mary kortaf. ‘Weet hij wat je van plan bent?’

‘Nee, dat weet niemand, behalve u. Denkt u dat hij het me ooit zal vergeven?’

‘Dat betwijfel ik. Hij is dol op je, dat is hij altijd al geweest. In zijn ogen ben je nog steeds een klein meisje, dat maakt het voor hem des te erger. Maar denk maar even niet aan je vader. Wil je me je adres sturen als jullie eenmaal gesetteld zijn?’

‘Natuurlijk.’

‘Stuur je brieven maar naar Maureen, dan kan zij ze aan mij geven. Je vader gaat elke ochtend de post halen, en ik durf er niet op te vertrouwen dat hij een brief van jou niet zal verscheuren.’

‘Legt u dan aan Maureen uit wat er gebeurd is?’

Mary knikte en keek op haar horloge. ‘Ik moet gaan, anders heb ik het eten niet op tijd klaar voor je vader.’ Ze stond op, en Sorcha volgde haar voorbeeld. ‘Pas goed op jezelf.’

‘Dat zal ik doen.’

Mary omhelsde haar dochter en gaf haar een kus op haar voorhoofd. ‘Als je ooit iets nodig hebt, zal ik proberen het voor je te regelen.’

‘Bedankt, mammy.’

Met tranen in haar ogen liep haar moeder naar de deur. ‘Ergens ben ik een beetje jaloers op je. Dag, lieverd. Moge God over je waken.’

Net toen Mary de deur achter zich dicht wilde trekken, schoot Sorcha de vraag te binnen die al de hele ochtend aan haar knaagde. ‘Mammy, hoe wist papa gisteren eigenlijk waar ik was?’

‘Helen had ons gebeld omdat ze zich zorgen maakte. Het stormde zo hard, en ze dacht dat ze je op het strand had gezien.’

‘O.’

‘Waarom?’

‘Zomaar.’ Sorcha liep mee naar de deur en omhelsde haar moeder nog een keer. ‘Ik ga u missen, mammy. Tot ziens.’

Sorcha zat op een duin naar de zee te staren. Het was een warme dag en het water was zo blauw als de Middellandse Zee. Het geluid van de golven drong haar oren binnen alsof ze het voor het eerst hoorde.

Ze besefte hoeveel geluk ze had gehad omdat ze op zo’n prachtige plek op had mogen groeien. Haar gedachten dwaalden af naar de lange, luie zomerdagen die ze op dit strand had doorgebracht met haar vriendinnen. En naar de winteravonden waarop ze zich door de striemende regen naar huis had gehaast, waar een bord met dampende stoofpot op haar wachtte, en een warm vuur om zichzelf bij te drogen.

Haar leven in Ballymore. Een leven dat altijd vreselijk saai was geweest, maar dat nu juist heerlijk veilig en geborgen leek. Het huilen stond haar nader dan het lachen, maar ze verbeet haar tranen. Er was geen weg meer terug.

Con legde een hand op haar schouder. ‘Ben je zover?’

Ze knikte. ‘Ja.’

‘Mooi zo. Ik heb niet de moeite genomen om de hut op slot te doen,’ zei hij glimlachend.

‘Nee.’

Hij kwam naast haar zitten. ‘Gaat het wel?’

‘Ja.’ Ze knikte weer en stond op. ‘Kom mee. Ik wil onderweg nog even ergens langs.’

Helen hoorde de deurbel, maar omdat ze wist dat haar tante wel zou opendoen, bleef ze op bed liggen.

‘Helen, bezoek voor je.’

Ze zwaaide haar benen van het bed af en liep de overloop op. ‘Wie is het?’

‘Sorcha O’Donovan.’

‘O, ik…’ Aarzelend bleef ze bovenaan de trap staan.

‘Kom nou, Helen,’ drong haar tante aan. ‘Sorcha staat op je te wachten.’

Langzaam daalde Helen de lange eikenhouten trap af. In de hal zag ze Sorcha staan.

‘Zal ik water opzetten voor de thee?’ vroeg Betty.

‘Nee, dank u. Ik heb maar een paar minuten de tijd,’ antwoordde Sorcha afgemeten.

‘Mochten jullie je nog bedenken, dan ben ik in de keuken.’ Toen Helen beneden kwam, draaide Betty zich om en liep de hal door.

Sorcha keek haar na en wachtte tot de keukendeur dicht was. Ondanks haar bleke gezicht maakte ze een beheerste indruk. ‘Hallo, Helen. Ik kom afscheid nemen.’

‘O, ik…’

‘Ik wilde je nog even bedanken omdat je gisteren tegen mijn vader hebt gezegd waar ik was.’

‘Ik… maakte me zorgen. De storm…’

‘Lieg niet, Helen. Je wist precies waar mijn vader me zou vinden.’

‘Nee, ik…’

‘Con en ik vertrekken vandaag naar Engeland.’

Helen zei niets.

‘Ik wilde je gewoon vragen waarom je het gedaan hebt, dat is alles. Je had beloofd dat je het niet zou doorvertellen.’ Toen Helen nog steeds geen woord kon uitbrengen, glimlachte Sorcha. ‘Je had verwacht dat mijn vader me in de hut zou aantreffen, me mee naar huis zou nemen en me zou verbieden om Con ooit nog te zien. Dat ik me daar als een braaf meisje bij zou neerleggen, dat Con zou verdwijnen en dat ik mijn kans om te ontsnappen en bij Con te zijn zou kwijtraken. Klopt dat ongeveer?’

Schuldbewust staarde Helen over Sorcha’s schouder naar de man die achter haar stond.

‘Maar je hebt het tegenovergestelde bereikt. Mijn vader heeft me uit huis gezet. Dus je wordt bedankt. Dankzij jou kan ik met geen mogelijkheid hier blijven en móéten Con en ik wel vertrekken.’

Daar had Helen niets op te zeggen.

‘Misschien is het maar goed dat er straks een zee tussen ons in zit, Helen. Ik wist wel dat je jaloers was, maar niet dat je zo’n hekel aan me had. Ik zal proberen je te vergeven, want je hebt recht op medelijden. Ook al bulk je van het geld, vrienden heb je niet. Hopelijk hoef ik je de rest van mijn leven nooit meer te zien.’

‘Ik…’ begon Helen, maar verder kwam er niets uit. Er biggelde een grote traan over haar wang.

Con ging dichter bij de deuropening staan. ‘Sorcha, we moeten gaan,’ zei hij zacht.

‘Ja, ik heb mijn zegje gedaan.’ Ze liep naar hem toe en draaide zich vervolgens weer naar Helen om. ‘Eén ding is je gelukt. Nu heb ik ook geen familie meer, net als jij. Maar ik heb Con tenminste, en hij houdt van me. Waarschijnlijk zul jij nooit weten hoe dat voelt. Dag, Helen.’ Sorcha draaide zich om en stormde bij het landhuis vandaan. Toen Con niet meteen achter haar aan kwam, keek ze om.

Helen staarde hem doordringend aan en schuifelde nerveus heen en weer.

‘Con! Het heeft geen zin om haar te intimideren. We gaan.’

Nadat Helen de deur had dichtgedaan, rende ze meteen naar haar kamer, waar ze zich op het bed liet vallen en in snikken uitbarstte. ‘Het is niet eerlijk,’ herhaalde ze keer op keer.

Uiteindelijk stond ze op en droogde haar tranen, al bleven Sorcha’s bijtende opmerkingen door haar hoofd spoken. Zij en haar vriendinnen hadden Helen door de jaren heen net zo wreed behandeld, dus waarom voelde het nu alsof zij de slechterik was?

Ze trok de bovenste lade van het nachtkastje open en haalde het pas geopende spaarbankboekje eruit. Terwijl ze op het bed ging zitten, bekeek ze het bedrag dat er gisteren op was gestort. Met haar vingers streek ze over de inkt.

Dit was het enige wat ze nog had van haar ouders. Het werd tijd dat haar leven veranderde. En als niemand haar daarbij hielp, zou ze de moed en de kracht moeten vinden om dat zelf te doen.

Vierentwintig uur later stond Sorcha bij de reling van het schip naar de steeds kleiner wordende kustlijn van haar geboorteland te kijken. Con had zijn armen om haar heen geslagen om haar tegen de harde zeewind te beschermen, en ze draaide zich naar hem om.

‘Het is ons gelukt, Sorcha-porcha. Ben je bang?’

In de schemering keek ze naar hem op. ‘Een beetje.’

‘Ik ook.’ Hij trok haar dicht tegen zich aan. ‘Maar wat er ook gebeurt, we hebben altijd elkaar nog.’

‘Ja.’

Hij keek over haar hoofd en zei Ierland fluisterend gedag. ‘Ik beloof je één ding. De volgende keer dat ik hier kom, zal het hele land dat weten.’

Twee maanden later stond een andere gestalte op precies hetzelfde plekje langs de reling van het schip.

In de hut was het benauwd, dus kon Helen wel wat frisse lucht gebruiken.

Ze weigerde een traan te laten. Ierland had haar geen geluk gebracht, maar hopelijk zou alles anders worden in het geboorteland van haar moeder.

8

Londen, oktober 1964

Sorcha werd wakker van de geur van gekookte kool. Niet de zoete geur om van te watertanden die vroeger altijd uit de keuken van haar moeder kwam wanneer ze de groente bereidde in een stoofpot met spek, maar een misselijkmakende lucht die het begin inluidde van de zoveelste dag met Con in dit helse oord.

Drup. Drup. Drup.

Sorcha slaakte een zucht. Het regende. Uit het plafond. Ze nieste en zocht onder het kussen naar een zakdoek om haar neus in te snuiten. Haar keel voelde aan als schuurpapier. Misschien zou het helpen als ze iets warms dronk. Ze draaide zich om en buitelde zo’n beetje het smalle bed uit. Cons lichaam was blij met het beetje extra ruimte en hij rekte zich kreunend uit. Snel liep ze naar de haard en stak het beetje brandhout dat ze gisteravond had bewaard aan om het iets warmer te maken. Daarna gooide ze de overgebleven kolen erin en dekte het geheel af met steenkoolgruis zodat het langer zou blijven branden.

Het was pas eind oktober, en het was nu al ijskoud. God mocht weten hoe het hier in januari zou zijn.

Kom op, Sorcha, sprak ze zichzelf vermanend toe terwijl ze naar de kitchenette liep en de ene pit van het gasfornuis aanstak om water te koken. In januari was Con vast al beroemd en woonden ze in een prachtig huis, zoals de woningen die ze aan de rand van Hampstead Heath had gezien.

Al leek die gedachte met de dag minder realistisch te worden.

Ze trok Cons grote trui over haar nachthemd heen aan. Daarna wachtte ze hupsend van de ene voet op de andere af tot het water kookte. Haar geliefde lag nog steeds te slapen en zag er vredig uit, alsof er geen vuiltje aan de lucht was.

Toen de ketel begon te fluiten, haalde Sorcha hem van het vuur en schonk het water in de theepot.

Ze had nergens spijt van. Per slot van rekening was ze samen met de man van wie ze hield, dus deed het er niet toe dat ze in een door muizen geteisterde zolderkamer woonden en zichzelf op een rantsoen van één karige maaltijd per dag hadden gezet. Of dat ze na drieënhalve maand vreselijke heimwee had naar Ballymore. De Londenaren waren zo bruusk, zo lomp. Alles gebeurde hier in een razend tempo en ze verlangde terug naar de zachte klanken van het Iers.

Maar bovenal, dacht ze terwijl ze wanhopig uit het zolderraam keek en de ene na de andere rij rokende schoorstenen zag, miste ze de ruimte en het uitgestrekte landschap van Ballymore.

De tranen prikten in haar ogen bij de gedachte aan het strand, aan de ruige, stormachtige zee in dit jaargetijde. En aan de lucht, die zo fris was dat je telkens wanneer je inademde het gevoel had dat je longen een grondige schoonmaakbeurt kregen.

Hou op, Sorcha. Toen je daar was kon je niet wachten om te vertrekken.

Ze schonk wat thee in een tinnen beker en liep ermee naar de haard. Thee zonder melk vond ze smerig, maar de melk was op en ze hadden geen geld om nieuwe te kopen.

Het ergste was nog wel dat zelfs deze plek een luxe was die ze zich binnenkort niet meer zouden kunnen veroorloven. In het blikje in de kast zat nog genoeg geld voor één maand huur. Sorcha wist nu al dat de hospita geen meelij met hen zou hebben. Als ze niet op tijd betaalden, kwamen ze op straat te staan.

En dan?

Van tevoren hadden ze geen van beiden beseft hoe zwaar dit zou worden. Na aankomst in Londen hadden ze hun intrek genomen in een pension, een krant gekocht en naar de rubriek ‘flats te huur’ gebladerd. Bij het zien van de prijzen hadden ze de zoektocht echter al snel beperkt tot de rubriek ‘kamers te huur’. Ze waren jong, Iers en ongehuwd – al leerden ze al snel over hun huwelijkse staat te liegen – en hadden geen referenties om aan een potentiële huisbaas voor te leggen. Deze kamer hadden ze alleen gekregen omdat hij eigenlijk niet geschikt was als woonruimte en de hospita daarom een oogje had dichtgeknepen.

In het begin had Con de clubs en bars in Soho afgestruind in een poging de eigenaren over te halen hem te laten zingen, maar tevergeefs. Toen Sorcha hem had gesmeekt of ze een baan mocht zoeken in een van de grote winkels in het West End, had hij daar niets van willen weten.

Uit wanhoop was hij als straatmuzikant gaan optreden in Carnaby Street. Sorcha ging altijd met hem mee, en om geld te besparen legden ze de zesenhalve kilometer vanaf hun kamer in Swiss Cottage steevast te voet af. Soms verdiende hij genoeg om aan het eind van de dag iets met haar te gaan drinken in een barretje in de buurt. Die avonden leek het leven hun toe te lachen. Ze waren in de stad waar het allemaal gebeurde en maakten deel uit van een nieuwe generatie, die zich niets aantrok van de regeltjes van hun ouders.

Er waren echter ook avonden waarop ze zwijgend door de stromende regen naar huis sjokten en Con slechts een paar sixpences had verdiend. Dan verkeerden ze de hele avond in mineurstemming.

Ze keek uit het raam en hoopte maar dat het snel droog zou worden, want op regenachtige dagen had het geen zin om op te treden op Carnaby Street. Niemand maakte dan tijd om naar een drijfnatte zanger te blijven luisteren. Dus gingen ze op dit soort dagen naar een metrostation, tot ze werden weggestuurd door een overijverige conducteur of, erger nog, de politie. Aangezien Con een diepgewortelde haat en angst jegens het gezag koesterde, was het geen vrolijk vooruitzicht om naar de ondergrondse te moeten.

Sorcha nam een slok van haar thee. Opeens voelde ze zich vreemd en ze trok snel de trui uit. Bizar genoeg gutste het zweet van haar lichaam. Er ontsnapte haar een luide zucht. Hoe konden ze nou zo doorgaan? Hoewel ze nog steeds een hechte band met elkaar hadden, begon de spanning van dit onzekere bestaan vat te krijgen op hun relatie. Ze voelde aldoor een knagende angst: stel nou dat Con genoeg zou krijgen van haar, van dit leven? Misschien wilde hij niet meer met haar trouwen. Misschien…

‘Goeiemorgen, Sorcha-porcha. Hoe heb je geslapen in ons spijkerbed?’ Hij kwam naast haar staan en sloeg een arm om haar schouders.

Inmiddels stond ze weer te rillen. ‘Niet goed. Vannacht kroop er weer eens een bedwants langs mijn been omhoog.’

‘Ja, het is hier geen vijfsterrenhotel, maar wie weet wat vandaag zal brengen?’

‘Het regent, Con.’ Haar benen voelden wankel aan toen ze naar de kitchenette liep om thee voor hem in te schenken.

Glimlachend nam hij de mok van haar aan. ‘Word je dit leven beu, Sorcha? Dit is niet wat mijn prinsesje gewend is, hè?’

‘Aan dit leven zou geen enkel mens moeten wennen,’ beet ze hem toe, maar ze had meteen spijt. ‘Sorry, ik maak me gewoon zorgen. En ik voel me niet zo lekker.’ Het begon haar te duizelen en Con moest haar vasthouden om te voorkomen dat ze omviel.

Hij legde een hand tegen haar voorhoofd. ‘Jezus, je gloeit helemaal! Ga weer naar bed, dan maak ik thee met melk voor je.’

‘Er is geen melk meer. Die hebben we gisteravond opgedronken.’

‘Dan ga ik nieuwe halen. Hup, je bed in. Vandaag blijf ik thuis. Eerst moet jij maar eens opknappen.’

Ze liet zich door hem meevoeren naar het bed.

Nadat hij haar had ingestopt, trok hij zijn versleten spijkerbroek en trui aan. ‘Ik ga melk halen, en wat medicijnen tegen de koorts. Blijf jij maar in bed.’

Ze knikte zwakjes. ‘Sorry, Con.’

‘Je hoeft geen sorry te zeggen. Dit komt allemaal door de helse omstandigheden waarin je vanwege mij moet leven.’

Toen hij weg was, stroomden de tranen van zelfmedelijden over haar wangen. Ze dommelde weg, maar werd geplaagd door nachtmerries… Ze zat in de stromende regen vast op een dak en Con probeerde haar te pakken te krijgen voordat ze weggleed in een oneindig zwart gat, maar hij gebruikte maar één hand omdat hij met de andere zijn gitaar vasthield en hij die niet wilde loslaten… Ze gleed uit en terwijl ze viel schreeuwde ze zijn naam…

‘Con! Con! Con!’

‘Ik ben hier, Sorcha. Ik ben bij je. Het was maar een nachtmerrie.’

Ze deed haar ogen open. Zijn gezicht was bleek en er lag een bezorgde uitdrukking op. Toen ze om zich heen keek, besefte ze dat het bijna donker was in de kamer. Het enige licht kwam van een brandende kaars.

‘Rustig maar.’ Voorzichtig streek hij over haar door het zweet samengeklitte haar. ‘Godzijdank, volgens mij begint de koorts eindelijk te zakken.’

‘Ik… Hoe lang heb ik geslapen?’

‘Het is ongeveer drie uur ’s nachts. Toen ik terugkwam met de boodschappen kreeg ik je niet wakker, dus heb ik de dokter gebeld. Die zei dat ik je moest afsponzen en dat ik hem weer moest bellen als je temperatuur na een paar uur nog niet gezakt was. Je hebt griep. Wil je een beetje water?’

Haar keel voelde aan als schuurpapier, dus ze knikte.

Voorzichtig zette hij het glas aan haar lippen. ‘Wat doe ik je toch aan?’ verzuchtte hij. ‘We zijn in Londen, de grote stad, maar we leven als een stel plattelanders tijdens de Ierse hongersnood.’

Ze legde haar hand op die van hem. ‘We mogen onze droom niet uit het oog verliezen. Je hebt talent, je zult een keer ontdekt worden. We kennen gewoon niet de juiste mensen.’

‘En hoe leer je de juiste mensen dan kennen, Sorcha? Ik ben maar een zwerver uit Ierland. Het was stom om te denken dat het hier anders zou worden.’

Ze schudde haar hoofd. ‘Zeg dat nou niet.’

‘Toen je daar zo lag en het erop leek dat je laatste uur geslagen had, heb ik een besluit genomen. Zo kunnen we niet doorgaan. Ik geef het nog tot het eind van de week, en dan ga ik op maandag op zoek naar werk als arbeider, net als de andere Ieren. Van mijn inkomsten als straatmuzikant kunnen we niet leven, dat weet jij ook wel.’

‘Maar ík kan toch ook een baan zoeken? Er moet toch iemand in Londen zijn die op zoek is naar een eerlijke harde werker?’

‘Het is mijn taak om voor jou te zorgen, zeker aangezien ik je bij je ouders heb weggehaald.’

‘Ik wil niet dat we door jouw mannelijke ego verhongeren. Als ik werk kan vinden, grijp ik dat met beide handen aan.’ Ze hoestte hard.

‘Dit is niet het moment of de plaats om daarover te discussiëren. Laat het piekeren maar aan mij over en concentreer je alleen op beter worden. Doe je ogen maar dicht, lieverd. Ik blijf hier zitten tot je slaapt.’

Aangezien ze te moe was om aan te dringen, deed ze wat haar was opgedragen.

9

Het was een prachtige, heldere oktoberdag. Uit de boetieks en bars in het West End schalde muziek, en de klanten en het personeel waren uitgedost in alle kleuren van de regenboog. De sfeer was opzwepend.

‘Carnival colours, carnival colours,’ zong hij zacht, terwijl hij in het midden van Carnaby Street bleef staan, zijn notitieboekje pakte en op zijn potlood kauwde.

Het opvallendst aan Derek Longthorne was zijn lengte. Of liever gezegd, het gebrek daaraan. Hoewel hij zichzelf als tiener elke dag had opgemeten, was hij sinds twee maanden na zijn dertiende verjaardag geen millimeter meer gegroeid. Hij had zijn moeder gesmeekt om met hem naar een specialist te gaan om te vragen of hij een spuit met hormonen kon krijgen, in de hoop dat hij daardoor nog een paar centimeter zou groeien. Ze had lachend door zijn haar gewoeld en gezegd dat het zijn vader hetzelfde was vergaan, maar dat de vrouwen alsnog bij bosjes voor hem vielen, omdat ze alleen oog hadden voor zijn knappe gezicht en grote babyblauwe ogen.

Tja, dacht Derek, pas als een vrouw daadwerkelijk viel, zou ze hem in die ogen kunnen kijken. Binnensmonds grinnikend om zijn eigen sarcasme liep hij in de richting van de schoenmakerij, waar ze beloofd hadden hem er tegen een absurd hoog bedrag tien centimeter bij te geven. Als hij langer was, zou Peggy toch wel met hem uit willen gaan?

Hij ging de winkel binnen en ving de blik van een broodmagere winkelbediende die achterin een sigaret stond te roken. ‘Hallo, Derek Longthorne is de naam. Ik kom mijn schoenen ophalen.’

De winkelbediende legde haar sigaret neer. ‘Ik zal even kijken of ze al klaar zijn.’

‘Dat moet wel. Ik bedoel, ik heb vanochtend nog gebeld en…’

‘Rustig maar, ik kijk wel even.’

Derek wachtte gespannen af. Hij moest en zou die schoenen vandaag hebben.

Uiteindelijk kwam het meisje terug met een grote doos. ‘Hier. Wil je ze passen?’

‘Graag.’

‘Ga maar zitten.’ Ze wees naar een poef met rode kunststof bekleding.

Toen hij zat, haalde hij de hoge, van zacht glanzend bruin leer gemaakte schoenen uit de doos en trok zijn veterschoenen uit. ‘Ik trek ze zelf wel aan.’

‘Prima.’ Ze haalde haar schouders op en liep weer naar de sigaret, die nog in de asbak lag te smeulen.

Derek trok de schoenen aan en deed de ritsen aan de binnenkant van zijn enkels dicht. Wankelend stond hij op, waarna hij voorzichtig naar de spiegel liep.

Een meter zeventig. Eindelijk was de droom die altijd buiten bereik had geleken in vervulling gegaan. Hij glimlachte naar zijn spiegelbeeld, haalde een kam door zijn blonde haar, blies zichzelf nog een kusje toe, betaalde en liep de winkel uit.

Omdat hij geen haast had om naar huis te gaan, kocht hij ook nog een nieuwe pantalon en slenterde hij over Carnaby Street, terwijl hij zich voorstelde dat Peggy hem meteen in de armen zou vallen wanneer ze de deur opendeed.

Hij was al zes jaar verliefd op haar, sinds haar familie vanuit het noorden naar Londen was verhuisd en ze zijn klasgenote was geworden. Zelfs zijn neef Todd, die normaal gesproken niet zo spraakzaam was als het over vrouwen ging, had haar een schatje genoemd. Ze had meteen bij de populaire meisjes gehoord en de jongens in zijn klas stonden voor haar in de rij.

Derek wist dat hij geen schijn van kans bij haar maakte en was er tevreden mee om ’s nachts van haar te dromen… totdat hij haar op weg naar school tegenkwam en ze aan het einde van zijn straat bleek te wonen. Sindsdien wachtte hij elke ochtend achter een heg tot hij haar het tuinhek uit zag komen en bleef hij een tijdje achter haar lopen voordat hij haar groette.

Telkens wanneer ze zich omdraaide, vergaapte hij zich aan haar blauwe ogen, die enorm leken in haar beeldschone gezicht. ‘Ha, Derek,’ zei ze dan, terwijl ze wachtte tot hij haar had ingehaald. Hij leefde voor dat kwartiertje per dag dat ze samen opliepen. Op school werd hij Little Del genoemd, zelfs door een aantal leerkrachten, maar Peggy gaf hem een bijzonder gevoel.

Dat eerste jaar had hij haar met kerst een flesje parfum cadeau gedaan.

Nadat ze het had opengemaakt, had ze hem omhelsd en een zoen op de wang gegeven. ‘Derek, jij bent echt de liefste jongen die ik ken.’

Dat bracht zijn hartstocht tot nieuwe, duizelingwekkende hoogten. In januari, toen de school weer was begonnen, raapte hij al zijn moed bij elkaar en vroeg haar mee uit. Tot zijn stomme verbazing zei ze ja. Hij nam haar mee naar de bioscoop om Elvis in Jailhouse Rock te zien, en ze aten samen een zak popcorn leeg terwijl hij moed verzamelde om een arm om haar heen te slaan.

‘Het was gezellig,’ zei ze toen hij haar naar huis bracht. ‘Het is zo fijn om met een jongen uit te gaan van wie je weet dat hij je niet meteen zal bespringen als het licht uitgaat.’ Ze gaf hem een kusje op zijn wang. ‘Welterusten, Derek. Je bent een goede vriend.’

Het was hem zwaar gevallen toen hij erachter kwam dat Peggy verkering had met Mikey Doolan, het stuk van de klas. Hij huiverde bij de herinnering aan het bleke gezicht van zijn moeder, toen ze hem op het politiebureau had opgehaald omdat hij op heterdaad betrapt was terwijl hij een baksteen door het keukenraam van Mikeys ouderlijk huis had gegooid. Na nog een paar gelijksoortige incidenten werd Derek naar een psycholoog gestuurd. De therapeut zei tegen zijn moeder dat zijn obsessieve gedrag waarschijnlijk werd veroorzaakt door de hormonen die door zijn puberlichaam gierden en dat hij er vast wel overheen zou groeien. Natuurlijk was Derek daarin meegegaan, maar diep in zijn hart wist hij dat zijn liefde voor Peggy altijd zou blijven bestaan.

Hij had trek in een borrel, dus liep hij een van de rumoerige bars in, ging op een kruk zitten en bestelde een biertje. Met een zucht bedacht hij dat dit alles al weer vijf jaar geleden was gebeurd. Op aandringen van de psycholoog en de politie was hij bij Peggy uit de buurt gebleven. Toch wist hij zeker dat ze zich niet écht geïntimideerd voelde doordat hij zo intens van haar hield. Dat had ze alleen gezegd om haar ware gevoelens voor hem te verbergen. Diep vanbinnen wist ze dat hij de ware voor haar was.

Hij moest gewoon zijn kans afwachten. Tegenwoordig woonde Peggy boven een snackbar, slechts een paar honderd meter verderop bij hem in de straat. Hij wist dat ze elke dag naar het West End ging omdat ze daar de een of andere opleiding volgde, want hij had stiekem een keer dezelfde bus genomen als zij en gekeken waar ze uitstapte.

Terwijl hij een slok bier nam, troostte hij zich met de gedachte dat Peggy wel van hem zou gaan houden als hij eenmaal beroemd was. Hij dacht terug aan de gesprekken in de jongenskleedkamer, over de bandjes die ze na hun schooltijd wilden oprichten. De meeste van die jongens waren daarna in de leer gegaan bij de plaatselijke schoenenfabriek en een groot deel van hen zat zonder werk. Terwijl hij, Derek Longthorne, ook wel bekend als Little Del, gitarist was in een heuse band. Binnenkort zou hij ervoor zorgen dat hij haar weer tegenkwam, maar dan moest de timing wel precies goed zijn. Hij moest indruk op haar zien te maken.

Hij was idolaat van Todd, zijn neef van vaderskant, al was zijn vader inmiddels overleden. Toen hij naar dezelfde school was gegaan als Todd, was hij genadeloos gepest vanwege zijn lengte. Todd, die drie jaar ouder was dan hij, had hem in bescherming genomen, de pestkoppen op hun nummer gezet en ervoor gezorgd dat Derek met rust werd gelaten. Na de middelbare school was hij naar een beroemde muziekacademie gegaan en hij had tegen Derek gezegd dat hij moest blijven oefenen met gitaarspelen omdat hij op een dag een band wilde oprichten. Derek had zijn neef op zijn woord geloofd en avond aan avond gerepeteerd. Zijn moeder was er bijna horendol van geworden, maar het had hem geholpen om niet aan Peggy te denken.

En warempel, in de zomer na zijn eindexamen was Todd hem komen vertellen dat hij een band ging oprichten en had hij gevraagd of Derek erbij wilde. Hoewel ze neven waren, moest Derek wel auditie doen, maar door zijn talent en het jarenlange oefenen had Todd hem meteen aangenomen.

Derek dronk het laatste restje van zijn bier op. Dat was inmiddels drie jaar geleden, en de roem liet langer op zich wachten dan verwacht. Hun band, Todd Bradley and the Blackspots, trad regelmatig op en had een bescheiden fanschare, maar megasterren waren ze nog lang niet. En tot overmaat van ramp waren ze hun basgitarist Norman laatst kwijtgeraakt aan een andere groep.

Derek keek op zijn horloge. Vanavond hoefde hij niet op tijd thuis te zijn. Tante Marge kwam bij hen eten en hij wist dat zijn moeder graag in alle rust met haar kletste. Dus stond hij op en besloot een wandelingetje over Carnaby Street te maken.

Con onderdrukte een geeuw terwijl hij zijn gitaar over zijn schouder hing en een paar akkoorden aansloeg. Het werd steeds moeilijker om een plekje te vinden waar het geluid van zijn instrument niet werd overstemd door de muziek die uit de winkels schalde. Hij keek wat hij tot nu toe had verdiend. Bijna tien shilling, niet eens genoeg om een hond van in leven te houden.

Dit was zijn laatste dag. Maandag zou hij op zoek gaan naar een echte baan die hem een fatsoenlijk salaris zou opleveren. Als hij zo doorging, stonden Sorcha en hij binnenkort op straat. Dat verdiende ze niet. Na alles wat er was gebeurd was hij haar een goed leven verschuldigd.

‘Ach ja,’ verzuchtte hij tegen niemand in het bijzonder, ‘ik heb het in elk geval geprobeerd.’

Terwijl Derek over straat kuierde, dacht hij aan het lied dat hij vandaag gedeeltelijk had gecomponeerd. Misschien zou hij het aan Todd voorleggen wanneer het af was, om te vragen of ze het tijdens een van hun optredens konden spelen.

Opeens werd hij zich bewust van een melodieuze stem aan de overkant van de straat. Die vormde zo’n sterk contrast met de hectiek van Carnaby Street dat hij zich als vanzelf omdraaide om te kijken. De straatmuzikant was lang – maar dat maakte Derek niet meer jaloers – en ontzettend knap. Het lied dat hij zong had Derek nooit eerder gehoord, dus nam hij aan dat het een eigen nummer was. Het was eenvoudig, maar had een meeslepende melodie. Langzaam stak hij de straat over, en hij bleef even staan kijken. Die kerel kon absoluut gitaarspelen en had een aangenaam diep stemgeluid.

Toen de straatmuzikant ophield, gooide Derek een paar shilling in de geopende gitaarkoffer. ‘Speel nog eens wat.’

Con staarde naar de jonge man die hij zojuist de straat had zien oversteken. Hij had een opvallende tred, zijn knieën leken zo nu en dan naar buiten te buigen alsof hij op het punt stond zijn evenwicht te verliezen. Met zijn blonde haar en grote blauwe ogen deed hij Con denken aan een uit de kluiten gewassen koorknaap. Qua leeftijd was hij moeilijk in te schatten. Hij kon zestien zijn, maar ook dertig.

Con keek naar de vier shillings die in zijn gitaarkoffer waren gegooid. ‘Nog verzoekjes?’

‘Speel nog eens een eigen nummer.’

‘Oké,’ reageerde Con met een innemende grijns. Daarna zette hij een wat sneller nummer in dat hij als veertienjarige had geschreven en dat nog steeds een van zijn favorieten was.

Na afloop begon de man te klappen. ‘Bravo. Speel je toevallig ook basgitaar?’

‘Zo nu en dan, ja.’

De man deed een stap naar voren en stak zijn hand uit. ‘Derek Longthorne, aangenaam. Mag ik je op een biertje trakteren?’

Toen Con twee uur later thuiskwam, zweefde hij ergens tussen geluk en onzekerheid in. Net nu hij had besloten dat zijn muziekcarrière was afgelopen, was hem een kleine stap in de juiste richting aangeboden.

‘Ha, lieverd. Wat ruikt het hier lekker.’ Hij liep naar Sorcha toe, die in een pan stond te roeren. ‘En jij ziet eruit om op te vreten.’ Hij sloeg zijn armen om haar middel, gaf haar een kus op haar wang en keek in de pan. ‘Spek? En hoe zit het met die minirok?’ Toen ze zich omdraaide, zag hij dat ze zich voor het eerst sinds lange tijd weer had opgemaakt.

Haar ogen sprankelden. ‘We hebben iets te vieren.’

‘Is dat zo? Ik ben toch zeker geen belangrijke datum vergeten?’

‘Nee. Beloof me dat je niet boos wordt.’

‘Hoe kan ik nou boos worden nu je er zo uitziet?’

‘Oké. Ik heb een baan gevonden. Maandag begin ik, voor vijf pond per week.’

Hij liet zijn handen zakken. ‘Hier hebben we het toch al over gehad?’

‘Ja, maar nood breekt wet.’

‘Ik weet het,’ verzuchtte hij. ‘Wat ga je precies doen?’

‘Iets heel damesachtigs. Ik word winkelbediende op de parfumafdeling van Swan and Edgar.’

‘Dat is toch een luciferfabriek?’ Hij liet zich op hun enige, tot op de draad versleten stoel zakken.

‘Nee, sufferd.’ Ze giechelde. ‘Dat is een groot warenhuis aan Piccadilly Circus. Zeg alsjeblieft dat je er blij mee bent.’

‘Kom eens hier.’ Hij klopte op zijn knie.

Ze ging bij hem op schoot zitten en sloeg haar armen om zijn nek.

‘Volgens mij…’ Hij begon haar hals te zoenen. ‘… kan ik niet nadenken…’ Hij zoende haar schouder. ‘… voordat ik de liefde met je bedreven heb.’

Na afloop lagen ze innig verstrengeld op het smalle bed.

‘Dus mijn prinsesje moet de kost gaan verdienen voor haar nietsnut van een man. Ik had nooit gedacht dat het zover zou komen.’ Hij streelde de zijdezachte huid aan de binnenkant van haar dij.

‘Het is maar tijdelijk. Jouw kans komt nog wel, dat weet ik zeker.’

‘Nu je het zegt, vandaag is er iets op mijn pad gekomen.’

‘Iets goeds?’

‘Misschien.’

Haar ogen lichtten op. ‘Vertel.’

‘Ik heb een man ontmoet die zegt dat hij in een band speelt. Hun bassist is net opgestapt. Nadat hij me had horen spelen, trakteerde hij me op een biertje en vroeg of ik morgenavond meega naar een pub in Camden Town, om auditie te doen.’

‘Waarvoor?’

‘Om hun bassist te worden.’

‘O.’

‘Dat klinkt niet erg enthousiast.’

‘Sorry, ik dacht gewoon dat je je eigen band wilde. Bassist?’ Ze trok haar neus op. ‘Jij verdient veel beter.’

‘En jij verdient beter dan een baantje waarvoor je dikke kakmadammen parfum aan moet smeren.’ Hij sprong het bed uit en zocht in de zak van zijn spijkerbroek naar zijn blikje met shag en vloeitjes.

‘Ik ben blij voor je, echt waar. Alleen zag ik je altijd voor me als de frontman van je eigen band.’

‘Sorcha, tot nu toe is er van al onze dromen niks terechtgekomen. Hoe dan ook, ik heb net besloten dat ik het niet ga doen. Ik kan veel beter een vaste baan als arbeider gaan zoeken.’ Hij stak zijn sjekkie op en nam er somber een trekje van.

‘Nee, zo bedoelde ik het niet. Het is een goed begin. Ik ben er blij mee. Vertel eens wat meer. Wat voor muziek maken ze?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Moderne rock. Ze spelen covers en eigen werk.’

‘Zijn ze bekend?’

‘Ik heb nog nooit van ze gehoord,’ bekende hij grijnzend, ‘maar het is een begin.’

‘Con, dit is geweldig nieuws. Je moet morgenavond gaan.’

‘Ik zal erover nadenken. Goed, nu wil ik dat spek weleens proeven.’

In de Queen Victoria Pub aan Camden High Street was het rumoerig en zag het blauw van de rook. Er was een kleurrijke mix van gasten, van de oude mannen die rondom een tafel zaten te kaarten tot de jonge, in felle kleuren uitgedoste mensen die aan het uiteinde van de bar zaten te kijken terwijl de bandleden hun instrumenten klaarzetten op het kleine podium.

‘Zo te zien hebben ze al een paar fans,’ fluisterde Sorcha terwijl ze op een afstandje bleven staan. ‘Dat valt niet tegen.’

Con gaf geen antwoord en sloeg het tafereel belangstellend gade.

‘Hé daar! Fijn dat je kon komen.’ Derek gaf hem een vriendschappelijke klap op zijn rug. Daarna viel zijn blik op Sorcha. ‘Wie is deze schoonheid?’

‘Mijn meisje, Sorcha O’Donovan.’

‘Derek Longthorne, gitarist bij de Blackspots. Leuk je te ontmoeten, Sorcha.’ Hij glimlachte. ‘Kom maar mee, dan stel ik je voor aan de rest. Ik heb Todd al gesproken en het lijkt hem het beste als je tijdens de eerste set alleen luistert om een idee te krijgen van onze stijl. Dan kun je na de pauze met ons meespelen.’ Hij loodste Con mee in de richting van het podium.

Een beetje opgelaten liep Sorcha achter hen aan.

‘Sorcha, ga jij anders maar bij Lulu zitten, aan het tafeltje in de hoek. Lulu is de vriendin van Todd en kan je precies vertellen wie iedereen is. Con, zoals ik gisteren al vertelde is onze stijl nogal…’

Sorcha keek in de richting waarin Derek had gewezen. Aan een tafeltje zat een beeldschoon meisje een sigaret te roken. Ze had lang, steil, ebbenzwart haar dat bijna tot aan haar middel reikte. Haar lokken vormden een scherp contrast met haar huid, die zo licht was als albast. Haar ogen waren dik omlijnd met zwart kohlpotlood en haar lippen staken opvallend rood af tegen haar witte huid. Ze droeg een blauw suède pak met een perfecte snit en bijpassende laarzen.

Sorcha voelde zich een enorme slons in haar regenjas en minirok van tweed en liep langzaam naar het tafeltje. ‘Hallo. Derek heeft me naar jou toe gestuurd.’

Die enorme reeënogen bekeken haar zo doordringend van top tot teen dat Sorcha bloosde. ‘Ga zitten dan.’

‘Ik ben Sorcha O’Donovan, de vriendin van Con Daly. Hij gaat auditie doen als bassist.’

‘Fijn voor hem.’ Lulu nam nog een trekje van haar sigaret. ‘Verwacht er maar niet te veel van, schat. De afgelopen maand hebben ze al twaalf bassisten auditie laten doen. Dit is niet zomaar een bandje, snap je. Todd Bradley and the Blackspots gaan het nog ver schoppen.’

‘Dat zal best.’

‘Todd heeft aan het conservatorium gestudeerd. Die weet echt wel waar hij het over heeft.’

‘Wie van hen is Todd?’

‘Hij daar, bij de microfoon.’

Met zijn bril en opgeschoren kapsel zag hij er niet bepaald uit als een zweterige rock-’n-rollartiest.

‘Hij is de slimste man die ik ken. Hij heeft me laten kennismaken met Proust en Freud en kan uren aan één stuk dichtregels citeren. Het prikkelt me enorm dat hij zo intelligent is. Al zijn liedjes hebben een diepere betekenis, alsof het gedichten zijn die op muziek zijn gezet.’

Stiekem hoopte Sorcha dat Con niet door de keuring heen zou komen, want ze kon zich niet voorstellen dat Lulu ooit een vriendin van haar zou worden.

‘En, Sonia, wat doe jij zoal?’

‘Sorcha. Aanstaande maandag begin ik op de parfumafdeling bij Swan and Edgar.’

‘Echt? Fascinerend, zeg. Zelf ben ik actrice. Misschien herken je me wel? Ik heb al in heel veel films gespeeld.’ Uitdagend keek Lulu haar aan.

‘Ik… Ja, nu je het zegt.’

‘Volgende week heb ik een screentest bij Hammer.’

‘Bij wie?’

‘Hammer Pictures natuurlijk. Ik doe auditie voor de rol van bruid van Frankenstein.’

‘O, die rol past vast goed bij je.’

‘Dank je.’

Gelukkig vatte Lulu het op als een compliment.

‘Oké, luitjes.’ Todd had de microfoon nu in zijn handen en het publiek begon te applaudisseren. ‘Fijn dat jullie er zijn. We beginnen met een oude favoriet. Dit is “Time Slips By”.’

Sorcha keek belangstellend toe terwijl de band begon te spelen. Hoewel ze geen verstand had van muziek, klonk het goed en had Todd een aangenaam stemgeluid. Ze zag dat Con aandachtig naar hen keek. Op een gegeven moment draaide hij zich om en knipoogde naar haar. Ze knipoogde terug.

Het viel haar op dat Lulu, die met haar hoofd tegen de rugleuning steunde en haar ogen dicht had, de tekst playbackte. Zelf probeerde ze goed naar de tekst te luisteren. Die zat zeker goed in elkaar, maar ze begreep niet wat er zo poëtisch aan was.

Twintig minuten later kondigde de band aan dat ze even pauze namen. Todd stapte soepel het podium af en kwam naar Lulu toe.

‘Geweldig, lieverd, zoals altijd.’ Ze gaf hem op beide wangen een zoen.

‘Dank je. Wie is dit?’ Achter de bril schitterde een intelligente blik in zijn ogen, waarmee hij Sorcha nieuwsgierig opnam.

‘Sorcha, de vriendin van Con.’

‘Ah, onze aspirant-bassist, die Derek zag zwoegen op Carnaby Street.’ Todd glimlachte. ‘Leuk je te ontmoeten, Sorcha. Ik hoop echt dat het iets wordt met Con. De band kan pas verder als we een vierde lid hebben dat er net zo voor wil gaan als wij. Tot straks, schat. Ik wil nog even met Con praten en hem laten wennen aan onze basgitaar. Dag, Sorcha. Leuk je gezien te hebben.’ Hij blies Lulu nog een kusje toe en liep weg.

‘De seks druipt gewoon van hem af, vind je niet?’ mompelde Lulu.

Een kwartier later stond Todd weer achter de microfoon. ‘Goed, ik wil jullie graag voorstellen aan Con Daly. Hij is kortgeleden aangekomen vanuit Ierland, maar we zullen proberen hem dat niet kwalijk te nemen,’ zei hij grinnikend. ‘Daar was hij de frontman van zijn eigen band. Zoals altijd wil ik graag dat jullie ons helpen bepalen of hij degene is die we zoeken. Dames en heren, Con Daly!’

Con stapte het podium op, zwaaide opgelaten en hing de basgitaar om zijn nek.

‘Succes, Sonia,’ kirde Lulu. ‘Dit publiek kan onverbiddelijk zijn.’

‘Dank je,’ zei Sorcha met opeengeklemde kiezen. Ze vond het vreselijk dat Con werd behandeld als een domme stagiair, terwijl hij genoeg talent had om hen allemaal omver te blazen.

‘We gaan “Can’t Buy Me Love” spelen! Dat kennen jullie vast wel.’ Todd glimlachte en telde af.

‘Kom op, Con, laat zien wat je kunt,’ mompelde Sorcha.

Na het eerste nummer begon het publiek te juichen en te joelen en zei Todd: ‘Zo, deze man kan niet alleen basgitaar spelen, hij beweert dat hij ook nog eens kan zingen. Hier is Con Daly!’

Con ging achter de microfoon staan. ‘Bedankt,’ zei hij, waarna hij het bekende intro van ‘House of the Rising Sun’ begon te spelen. ‘There is a house in New Orleans…’

Sorcha zag dat Lulu opeens rechtop ging zitten en naar Con staarde. Dit nummer paste perfect bij hem, en ze voelde een golf van trots.

Toen de laatste noten van de hit van The Animals door de bar klonken, begon het publiek enthousiast te klappen. Con maakte een buiging en nam zijn plaatsje achter Todd weer in.

‘En, wat zeggen jullie ervan?’

‘Ja! Ja!’ scandeerde het publiek.

‘Nou, Con, dat lijkt me duidelijk. Welkom bij Todd Bradley and the Blackspots.’

‘Met de juiste begeleiding zou die kerel van jou echt goed kunnen leren zingen.’ Lulu bekeek Sorcha met hernieuwd respect.

‘Volgens mij doet hij het zonder begeleiding ook al prima.’

Lulu fronste haar voorhoofd. ‘Rustig maar. Hij is goed. Enfin, hij zal toch alleen de tweede stem zingen, want Todd is de leadzanger.’

‘Natuurlijk,’ zei Sorcha nors.

Een uur later, nadat ze vanwege geldgebrek het aanbod hadden afgeslagen om met de rest van de band naar een club in Soho te gaan, wandelden Sorcha en Con door Regent’s Park terug naar hun kamer in Swiss Cottage.

Con was door het dolle heen. ‘We repeteren drie middagen per week en de komende maand staan er al meer dan tien optredens in pubs op de planning. Todd is vastbesloten om de top te bereiken. Hij is hartstikke professioneel, Derek doet het geweldig op de gitaar en Ian, de drummer, is buitengewoon. Volgens mij kunnen ze het echt gaan maken. Wat zeg ik, wíj!’

Sorcha knikte.

Opeens bleef hij staan. ‘Wat ben je stil. Ben je niet blij voor me?’

‘Natuurlijk wel. Maar toen jij begon te zingen, kwam de band pas echt los. Ik weet dat ik niet objectief ben, maar het publiek voelde het ook. Zoals Todds vriendin al zei, mag je alleen basgitaar spelen en de tweede stem zingen. Todd is de ster en… Nou ja, ik weet gewoon zeker dat hij je geen eerlijke kans zal geven.’

Con pakte haar handen vast. ‘Denk je dat ik dat niet weet? Maar wat maakt het uit als ik een tijdje tweede viool moet spelen? Het is een begin. Als ik het goed doe, val ik vanzelf op, of ik nou de leadzanger ben of de tweede stem. Het is beter dan niets, zo zie ik het.’

‘Natuurlijk.’

‘Sorcha, toch.’ Hij sloeg zijn armen stevig om haar heen en drukte een kus op haar voorhoofd. ‘Je hebt altijd het beste met me voor, hè? Het zal geen vetpot worden. Todd zei dat er weinig geld overblijft omdat we het met z’n vieren moeten delen. En voorlopig mag ik zijn basgitaar lenen, maar uiteindelijk zal ik er zelf een moeten kopen.’

‘Dan is het maar goed dat ik nu een baan heb. Ik wil met alle liefde de kost verdienen totdat jullie meer naamsbekendheid hebben, zolang jij het maar niet erg vindt dat ik naar zes soorten parfum stink wanneer ik thuiskom.’

‘Ik wil niet al te lang op jouw zak teren, maar misschien kunnen we het een paar maanden aankijken.’

‘Prima.’

Con keek haar aan. ‘Wat er ook gebeurt, we hebben altijd elkaar nog.’

‘Altijd,’ beaamde ze, vlak voordat zijn lippen op de hare neerdaalden.

10

Helen gaapte en keek uit over de Londense skyline. Het was benauwd in het lokaal en de vele aanwezigen en de oude gaskachel maakten de lucht onaangenaam om in te ademen.

Wat had haar bezield om bedrijfskunde te gaan studeren? De lesstof viel haar zwaar en ze liep nu al achter. Het rekengedeelte viel wel mee, maar dat was ze gewend. Ze had besloten dat ze na dit semester zou stoppen en nog eens goed over de toekomst zou nadenken.

‘Juffrouw McCarthy, zou u de vraag vandaag misschien nog kunnen beantwoorden? De klas hangt aan uw lippen.’

Opeens drong tot Helen door dat de docent het tegen haar had. Blozend keek ze naar het cijfer dat ze keurig onderaan de bladzijde had genoteerd. ‘Neem me niet kwalijk. Het bedrijf zou ongeveer vijfendertigduizend pond overhouden en zevenduizendhonderdvijftig pond en vijftien shilling aan belasting moeten betalen.’

‘Klopt als een bus. Goed, voor de volgende keer wil ik dat jullie de vragen op bladzijde zevenenveertig van het boek Bookkeeping Practices for Beginners beantwoorden. Ik zie jullie maandagochtend weer, om half tien. Prettig weekend.’

Er ging een collectieve zucht van opluchting door het lokaal terwijl de vijftien studenten hun pennen, schriften en lesboeken opborgen en over hun plannen voor de komende twee dagen begonnen te kletsen.

Helen stopte haar spullen in haar tas, stond op en liep naar de deur.

‘Juffrouw McCarthy, kan ik u even spreken?’

Ze knikte gelaten en liep naar de docent toe.

Nadat alle studenten het vertrek hadden verlaten, deed hij de deur dicht en ging tegen de tafel die hij als bureau gebruikte geleund staan. ‘Ga even zitten.’

Dat deed ze, met haar gedachten bij de tijd dat ze van de nonnen had moeten nablijven en op haar kop had gekregen vanwege haar slechte schoolprestaties.

‘Ik wil het met u hebben over uw schoolwerk.’

‘Ik… ik weet dat het niet altijd tiptop in orde is. Voortaan zal ik beter mijn best doen, meneer Bryant. Ik…’

Om haar te onderbreken stak hij zijn handen op. ‘Helen, alsjeblieft. Mag ik Helen zeggen?’

‘Ik…’ Toen ze opkeek, zag ze een vriendelijke blik in zijn ogen. Hij leek helemaal niet boos. ‘Ja.’

‘Allereerst wil ik je eraan herinneren dat je niet meer op de middelbare school zit. De andere docenten en ik worden door de studenten betaald. Hoeveel of hoe weinig werk je hier verzet, dat is aan jou. Wij krijgen betaald om jullie te onderwijzen, te adviseren en te ondersteunen. Daarom geef ik alleen opbouwende kritiek, om je te helpen het diploma te behalen waarvoor je de school betaalt. Begrijp je dat?’

‘Ja.’ Hoe hij het ook zou verwoorden, het kwam toch op hetzelfde neer. Hij stond op het punt haar te vertellen dat ze slecht werk leverde.

‘Helen, je opstellen zijn soms niet om aan te zien…’ zei hij grinnikend.

Onwillekeurig kromp ze in elkaar.

‘… máár je rekenwerk is uitmuntend, ik kan niet anders zeggen. Je bent verreweg de slimste van de klas.’

Verward keek ze hem aan.

‘Helen, lees je weleens een boek?’

‘Soms. Ik…’ Daarna schudde ze haar hoofd. ‘Nee, nooit.’

‘Waarom niet?’

‘Omdat…’ Ze wrong de handen.

‘Omdat de letters over het papier lijken te dansen, misschien?’

‘Ja,’ zei ze, en ze barstte in tranen uit.

‘Oké, oké. Hier, neem deze maar.’ Hij reikte haar een zakdoek aan.

‘Dank u.’ Luidruchtig snoot ze haar neus. ‘Ik doe echt mijn best, meneer Bryant. Ik ben gewoon dom.’

‘Hebben de leerkrachten op je oude school je dat wijsgemaakt?’

‘Zo denkt u er toch ook over?’ Ze snufte.

‘Absoluut niet. Ik kijk je huiswerk nu al bijna twee maanden na. Aan je opstellen is bijna geen touw vast te knopen, maar ik heb nog nooit een som van je hoeven te corrigeren. Je hebt duidelijk aanleg voor wiskunde, dus dom ben je niet. Verre van zelfs.’

Helen luisterde aandachtig.

‘Toch vermoed ik dat je een probleempje hebt waar aan gewerkt moet worden.’

‘Wat voor probleempje?’

‘Heb je weleens van dyslexie gehoord?’

Ze schudde haar hoofd.

‘Dat is een leerstoornis die het heel moeilijk maakt om woorden en letters van elkaar te onderscheiden.’

‘O. Ja, daar herken ik me wel in.’

Tony stak zijn handen in de lucht. ‘Ik ben geen deskundige op dit gebied, maar ik heb vaker studenten met dit soort problemen gehad. Bij beiden is dyslexie vastgesteld.’

Plotseling zag ze het weer wat zonniger in. ‘Denkt u echt dat ik dat ook heb?’

‘Ja. Ik wil je graag doorverwijzen naar een kennis van me. Die kan je vertellen of ik gelijk heb. Alleen is dat niet goedkoop.’

‘Geld speelt geen rol,’ flapte ze eruit.

‘Goed dan.’ Hij schreef een naam en adres op een velletje papier. ‘De praktijk van dokter Allen is gevestigd aan Harley Street. Zijn telefoonnummer weet ik niet uit mijn hoofd, maar misschien kun je op weg naar huis even langsgaan om een afspraak te maken bij de receptioniste. Het is maar tien minuten lopen.’

Toen hij naar haar glimlachte, begon ze te begrijpen waarom de andere meisjes in haar klas hem zo aantrekkelijk vonden. ‘Dank u.’ Ze stopte het papiertje in haar jaszak.

‘Geen dank, Helen. Ik hoop dat ik gelijk heb, al had ik graag gewild dat iemand je hier eerder op had gewezen.’ Hij schonk haar een warme glimlach. ‘Het is vast niet makkelijk voor je geweest.’

Ze slikte de brok in haar keel weg. ‘Nee, zeker niet.’

‘Goed dan.’ Hij stond op. ‘Tijd om te gaan. Ga je dit weekend iets leuks doen?’

‘Nee, ik…’

‘Prima, prima. Laat me even weten hoe het is afgelopen bij dokter Allen.’

‘Zal ik doen.’

Hij zwaaide en liep het lokaal uit.

Pas een kwartier later had Helen zichzelf weer voldoende in de hand om de school aan Baker Street te verlaten en naar de dokterspraktijk te lopen.

Het adres dat Tony haar had gegeven bleek een van de vele huizen met witgepleisterde voorgevels aan Harley Street te zijn. Ze drukte een paar keer op de bel, maar toen er niet werd opengedaan zag ze een bordje hangen waarop stond dat de praktijk elke dag om vijf uur dichtging. Het was nu tien voor half zes. Ze krabbelde het telefoonnummer op de voorkant van een van haar oefenboeken, daalde de traptreden weer af en liep naar Oxford Street. De afgelopen dagen was er kerstverlichting opgehangen, en winkelende mensen haastten zich de grote warenhuizen in en uit. Ze vond de halte vanwaar de bus naar haar woning in Wimbledon vertrok en sloot achteraan in de lange rij.

Drie kwartier later ging ze naar binnen bij Wimbledon Park Grove 7. Het was een victoriaans pand met twee erkers, dat een paar jaar geleden was onderverdeeld in appartementen. Dat van Helen bevond zich op de bovenste verdieping. Ze keek op de tafel in de gang of er post voor haar was. Tante Betty schreef haar eens in de twee weken en Seamus O’Donovan hield haar op de hoogte van haar financiën.

Vandaag was er niets bezorgd. Ze keek naar de post voor de andere bewoners, met wie ze nog niet verder was gekomen dan een korte begroeting.

Terwijl ze de trap op liep, bedacht ze hoe anders de mensen hier waren dan in Ballymore. Hoewel ze met z’n vieren onder één dak woonden en gebruikmaakten van dezelfde voordeur, wisten ze niets van elkaar. Zelfs als je thuis in Ierland tien kilometer bij iemand vandaan woonde, wist diegene eerder dan jijzelf wat je bezighield.

Ze deed de deur open, zette het licht in de piepkleine hal aan, hing haar jas op en liep haar woonkamer annex slaapkamer in. Het was er koud, dus zette ze de elektrische kachel aan voordat ze de gordijnen bij de grote erker dichttrok.

Tijdens haar zoektocht naar woonruimte was ze meerdere grotere appartementen tegengekomen, maar ze had twee redenen gehad om voor deze studio te kiezen. Ten eerste stond er een kersenbloesemboom voor haar raam en wist ze dat die in het voorjaar prachtig roze en wit zou kleuren. En ten tweede beschikte de studio over de zeldzame luxe van een privébadkamer.

Een uur later kwam ze in haar nieuwe comfortabele badjas van velours de badkamer uit. Ze leegde een blikje witte bonen in tomatensaus in een steelpan, roosterde twee boterhammen en zette vervolgens haar dierbaarste bezit aan: een nieuwe zwart-wittelevisie.

‘Precies op tijd,’ zei ze glimlachend toen de intromuziek van The Avengers uit de kleine luidspreker schalde. Dit was Helens favoriete serie. Emma Peel was haar heldin en ze vond Diana Rigg het mooiste meisje dat ze ooit had gezien.

Het verhaal boeide haar zo dat ze zich pas toen de aftiteling begon realiseerde dat ze was vergeten haar bonen met toast op te eten. Hoewel ze nog steeds honger had, had ze geen fut om iets anders klaar te maken, dus gooide ze het koud geworden eten in de vuilnisbak, poetste haar tanden en kroop in bed.

Het was pas half negen, maar dat deed er niet toe. Ze was moe en had zin om over Tony Bryant te fantaseren. Tony… Alleen de gedachte aan zijn naam deed haar al huiveren. Hij was zo aardig voor haar geweest… en dan de manier waarop hij haar met die grote bruine ogen had aangekeken…

11

‘Oké, mannen. We gaan het proberen. Op de vierde tel.’

De band begon te spelen. De klanken van Todds nieuwste compositie galmden door het tochtige, verlaten pakhuis vanwaaruit ze een prachtig uitzicht op de Tower Bridge hadden. Con tokkelde op de basgitaar, Ian sloeg op de drums en Derek speelde de melodie terwijl Todd de leadzang voor zijn rekening nam.

‘Stop!’ Todd stak zijn hand op. ‘Jullie vallen net iets te laat in met dat “ah, ah”. En het mag wel ietsje zachter, anders ben ik niet meer te horen. Nog een keer.’

Anderhalf uur later liet Ian een joint rondgaan.

‘En,’ zei Todd. Hij nam een trekje en gaf de joint door aan Derek, die te diep inhaleerde en begon te hoesten. ‘Zijn jullie klaar voor morgenavond?’

‘Zeker, ja.’ Iedereen knikte.

‘Mooi zo. We komen om zeven uur bij elkaar om alles klaar te zetten.’

‘Ik heb de talentscout van Pirate Records gebeld,’ merkte Derek op. ‘Wie weet komt hij wel een kijkje nemen.’

‘Je belt hem altijd voor een optreden, maar hij komt nooit,’ zei Ian glimlachend.

‘Op een dag misschien wel. Je weet nooit wie er in het publiek zit,’ reageerde Derek defensief. ‘Ik doe mijn best, hoor.’

‘Dat weten we.’ Todd keek op zijn horloge. ‘O jee, ik moet ervandoor, want ik heb over een half uur met Lulu afgesproken. Tot morgen.’

Con en Derek hielpen Ian zijn drumstel in te pakken en het naar de stokoude bestelwagen te dragen die ze als vervoermiddel gebruikten.

‘Hadden we maar een vaste plek. Ik word doodmoe van dat gesjouw.’

‘Op een dag hebben we onze eigen studio, Ian. Wacht maar af,’ zei Derek.

‘Straks ga je me ook nog vertellen dat premier Wilson aan de drugs zit,’ grapte Ian. ‘Goed, ik ga maar eens. Vanavond is er een feestje in Soho. Hebben jullie zin om te komen? Er zijn meiden en goede drugs.’ Toen Con en Derek het hoofd schudden, haalde Ian zijn schouders op. ‘Dan moeten jullie het zelf maar weten. Ik zou jullie wel een lift willen geven, maar ik heb niet genoeg ruimte. Tot morgen.’

‘Vergeet deze keer niet waar we spelen, Ian.’

Na een paar pogingen lukte het Ian om het busje te starten, waarna hij zwaaide en wegtufte.

Con en Derek sloegen rechts af naar de Tower Bridge. ‘Saffie?’ Derek hield een pakje Embassy-sigaretten omhoog.

‘Graag.’ Ze staken er allebei eentje op.

‘Wat ga je met kerst doen?’

‘Ik blijf thuis met Sorcha. Jij?’

‘O, ik vier het met mijn moeder,’ antwoordde Derek schouderophalend. ‘Behalve mij heeft ze niemand. Je weet hoe dat gaat met familie.’

Daar gaf Con geen antwoord op.

‘Zo, je speelt alweer bijna een maand in de band. Wat vind je van ons?’

‘Jullie zijn allemaal heel aardig.’

‘Dat bedoelde ik niet. Wat vind je van onze sound?’

‘Nou, Ian is een geweldig goede drummer, als hij tenminste niet stoned is. Todd schrijft… interessante liedjes, en jij bent een begenadigd gitarist. Wat vind je daarvan?’

‘Je maakt je er te makkelijk van af, Con. Ik weet precies waar het aan schort. Het ontbreekt ons aan een sterke identiteit. We zijn precies zoals al die andere bands die The Beatles en The Stones proberen na te apen. Die bands zijn juist zo succesvol omdat ze zich onderscheiden van de rest.’ Toen ze aan de andere kant van de brug waren aangekomen vroeg Derek: ‘Heb je misschien zin om nog wat te gaan drinken?’

‘Ik zou wel willen, maar ik kan niet. Over twintig minuten moet ik Sorcha ophalen van haar werk en het is nog een heel eind lopen naar Piccadilly Circus.’

Derek haalde zijn schouders op. ‘Oké, tot morgenavond dan maar.’

Terwijl hij wegliep, keek Con hem na. Derek straalde altijd iets verdrietigs uit, al wist hij niet goed waar dat door kwam. Hij draaide zich om en liep snel in de richting van Piccadilly Circus.

Sorcha zat hem al op te wachten aan de bar van hun vaste koffietentje aan Archer Street.

‘Ha, schoonheid.’ Hij gaf haar een kus en ging naast haar zitten. ‘Fijne dag gehad?’

‘Niet slecht. Het is hartstikke druk, zo vlak voor kerst. We hebben zelfs twee extra meisjes moeten aannemen. En jij?’

Hij pakte zijn blikje met tabak en begon een sjekkie te draaien. ‘Prima, hoor.’

‘Heb je je nieuwe nummer al voor Todd gespeeld?’

‘Dat was ik van plan, maar het voelt alsof ik hem daarmee op zijn tenen trap. Hij schrijft de liedjes voor de band en dat wil hij zo houden.’

Ze streek een pluisje van zijn kraag. ‘Heb je dan op zijn minst gevraagd of je een nummer mag zingen? Dat zal hij je toch wel gunnen?’

‘Dank je,’ zei hij tegen de serveerster die hem zijn cappuccino voorzette. Daarna vervolgde hij tegen Sorcha: ‘Dat valt nog te bezien. Hij heeft een groot ego. Zullen we het maar gewoon laten zitten tot na de feestdagen? De komende twee weken treden we tien keer op. Van dat geld kunnen wij het weer een tijdje uitzingen, en dat wil ik niet in gevaar brengen door nu onrust te stoken. Trouwens…’ Hij gaf haar een kus op haar neus. ‘… dit is de tijd van vrede op aarde voor alle mensen van goede wil, ook voor egocentrische zangers, stonede drummers en kleine gitaristen.’

‘Goed dan, ik zal er niet meer over beginnen. Trouwens, ik heb goed nieuws.’

‘Wat dan?’

‘Een van de meisjes op de handschoenen- en tassenafdeling woont in een huis in Hampstead waar een studio leegstaat. De huur is flink wat hoger dan we nu betalen, maar het dak lekt niet en volgens Bridget is het er best ruim.’

‘Hoeveel hoger?’

Ze tuitte haar lippen. ‘Met mijn kerstbonus erbij hebben we genoeg voor de aanbetaling. Oké, we zullen wel moeten bezuinigen op extraatjes, maar stel je eens voor hoe fijn het zou zijn om een comfortabele kamer te hebben. Zullen we er op zijn minst naar gaan kijken?’

Hij gaf haar een kus op haar wang. ‘Natuurlijk, Sorcha-porcha, wat je maar wilt.’

Drie dagen voor kerst verhuisden ze naar de studio aan Arkwright Road. Die bestond uit een grote, lichte, onlangs opnieuw ingerichte kamer met een kleine kitchenette.

Sorcha had vier dagen vrij van haar werk en van die tijd maakten ze gebruik om zich te installeren. Op de dag van kerstavond ontving ze een kerstkaart van haar moeder met drie pond erin. Daarmee ging ze naar de markt aan Berwick Street, precies op het moment dat de kooplui hun waren opruimden, en het lukte haar een kleine boom, een kalkoen en een grote bos hulst te bemachtigen.

Terwijl Con aan het optreden was, versierde Sorcha hun kamer. Ze vulde de kalkoen, schilde alvast de groenten voor de volgende dag en neuriede mee met de kerstliederen op de radio terwijl ze haar cadeau voor Con inpakte: een dure aftershave die ze met personeelskorting had gekocht bij Swan and Edgar.

‘Stille nacht, heilige nacht…’ Ze legde het cadeau onder de boom, liep naar het raam en deed de gordijnen open. Het was een rustige, kraakheldere avond en er stond nauwelijks een zuchtje wind. Op de radio klonk klokgelui om aan te geven dat het middernacht was. ‘Vrolijk kerstfeest, mammy,’ mompelde ze.

De volgende ochtend gaven Con en Sorcha elkaar de cadeaus. Sorcha maakte een met fluweel bekleed doosje open, dat een ring bleek te bevatten. Ze hield hem tegen het licht en zag de kleine smaragd fonkelen te midden van een groepje diamanten.

‘Wat mooi,’ zei ze ademloos. ‘Waar heb je die in vredesnaam van betaald?’

‘Maak je daar maar niet druk om. De afgelopen week heb ik goed verdiend.’ Hij ging voor haar op één knie, pakte de ring en schoof die om de ringvinger van haar linkerhand. ‘Zo. Hij is een beetje te groot, maar de juwelier zei dat hij hem nog kleiner kon maken.’

Met een schittering in haar ogen keek ze naar hem op. ‘Is dit…’

‘Ja, een verlovingsring. Ik had liever een trouwring om je vinger geschoven, maar ik beloof dat je mijn vrouw wordt zodra ik genoeg geld heb om je de dag te geven die je verdient.’

Ze gaf hem een kus. ‘Ik hou van je, Con. Dit betekent heel veel voor me.’

Later, na een goede maaltijd, iets te veel whisky en een wandeling over de heide, kroop Sorcha tevreden tegen hem aan. ‘Het was een heerlijke dag, zo met z’n tweetjes in ons nieuwe huis.’

‘Heb je teruggedacht aan hoe je kerst vierde in Ballymore?’

‘Af en toe. Jij?’

‘Nee, ik niet. Mijn vader dronk op kerstavond altijd zo veel whisky dat hij op eerste kerstdag meestal pas ’s middags zijn bed uit kwam, en daarna zat hij alleen maar te mokken omdat de kroegen die dag dicht waren.’ Hij grinnikte.

‘Nu heb je mij. Ik beloof dat ik je nooit zal kwetsen of in de steek zal laten.’

Teder streelde hij haar haar. ‘En ik beloof dat je op een dag trots op me kunt zijn.’

‘Daar twijfel ik geen moment aan.’

12

‘Nou, Helen, Tony Bryant had gelijk. Het ziet ernaar uit dat je dyslectisch bent.’ Dokter Allen, een Engelsman van middelbare leeftijd, keek haar over zijn halvemaanvormige brillenglazen heen aan.

‘Dat is… geweldig,’ zei Helen ademloos.

‘De meeste mensen reageren niet zo enthousiast wanneer ik deze diagnose stel.’

‘Sorry. Het is gewoon fijn dat ik nu eindelijk weet waarom ik zo veel moeite heb met lezen en waarom ik op school zo slecht presteerde.’

‘Dat begrijp ik, maar dyslexie kan een hardnekkig probleem zijn. Het vergt veel geduld en doorzettingsvermogen om ermee om te leren gaan.’

‘Ik ben een doorzetter.’

‘Zo mag ik het horen. Misschien vind je het wel interessant om te weten dat we er tegenwoordig van uitgaan dat een op de vier kinderen met leerproblemen last heeft van dyslexie. Veel van hen worden echter niet behandeld. Door de onderzoeken die ik vanochtend bij je heb afgenomen heb ik een idee gekregen van de ernst van het probleem. Je kunt kleuren van elkaar onderscheiden en hebt geen moeite met cijfers, maar wanneer je leest, lijken de woorden over het papier te dansen.’

Helen knikte.

‘Tijdens het schrijven gooi je de letters door elkaar, ook al weet je waar ze horen te staan. Dat is niet ongebruikelijk en ik heb al veel erger gezien. Ik denk dat je er met genoeg tijd en geduld goed mee kunt leren omgaan. Om te beginnen zal ik je een aantal werkbladen meegeven.’ Hij reikte haar een bundeltje papier aan. ‘Ik wil dat je het woord bovenaan de bladzijde precies overschrijft, telkens opnieuw. Het is een saai werkje, maar er worden goede resultaten mee behaald. Op deze manier leer je je hersenen langzaam aan om de vormen te herkennen. Daarnaast wil ik dat je zo veel mogelijk gaat lezen. Begin maar met tijdschriften. Daarin staan meestal korte zinnen, en door de plaatjes krijg je vaak al een idee waar het over gaat. Oefenen is belangrijk, dat kan ik niet vaak genoeg benadrukken.’

‘Ja, dokter Allen. Ik zal er alles aan doen om beter te worden, echt waar.’

‘Dat is fijn om te horen. Mijn receptioniste zal een nieuwe afspraak voor je maken. Volgende week nemen we de werkbladen samen door en kunnen we bespreken tegen welke problemen je aan bent gelopen.’

‘Bedankt, dokter.’

Ze stonden allebei op en schudden elkaar de hand.

‘Geen dank. Wees voorzichtig, met die sneeuw buiten. Het ziet er gevaarlijk uit.’

‘Dat zal ik doen. Tot volgende week.’

Hoewel de trottoirs verraderlijk glad waren, huppelde Helen zowat naar huis. Ik ben niet dom, ik ben niet dom, dacht ze glimlachend. Haar goede humeur liet zich zelfs niet verpesten toen ze een half uur moest wachten op de bus, die pech had gekregen op Wimbledon Hill. Toen ze thuiskwam, was ze drijfnat, maar gelukkiger dan ooit.

Aanvankelijk had Helen ertegen opgezien om twee weken kerstvakantie te hebben. Ze had overwogen om terug te gaan naar Ballymore, maar de kerstdagen met haar tante doorbrengen in dat grote, lege huis leek haar nog deprimerender dan twee weken in haar eentje in Londen blijven.

In de praktijk bleek het echter reuze mee te vallen.

Op 24 december ging ze boodschappen doen in Wimbledon High Street. Ze kocht een kleine kalkoen, groenten, een fles wijn en een enorme doos bonbons. Daarna ging ze naar een kiosk en kocht een grote stapel damesbladen. Om te oefenen met lezen, zoals dokter Allen had gezegd, maar ook om de prachtige glamourfoto’s te bewonderen van de modellen die gehuld waren in de nieuwste mode.

Wankelend onder het gewicht van al die tassen liep ze naar huis.

Op de ochtend van eerste kerstdag bereidde ze een smakelijke lunch. Jammer dat ik maar alleen ben, dacht Helen, want het had haar heerlijk geleken als Tony Bryant tegenover haar had gezeten.

Nadat ze naar de kerstfilm op televisie had gekeken, kroop ze tien minuten in bed om over Tony te fantaseren. Daarna pakte ze een stapel tijdschriften van het nachtkastje. Jean Shrimpton, Twiggy en allerlei onbekende maar beeldschone vrouwen flitsten aan haar voorbij terwijl ze erdoorheen bladerde. Met een zucht ging ze achterover in de kussens liggen en staarde naar het plafond.

Kom op, Helen. Zeg nou zelf, Tony zou jou nooit aantrekkelijk kunnen vinden. Je bent gewoon een onbenul met een bril en je hebt niet eens vrienden.

In haar ogen prikten tranen van zelfmedelijden, maar deze keer gaf ze zich niet over aan haar verdriet, maar voelde ze er een afkeer van. Ze veegde haar tranen weg, stapte uit bed en ging voor de hoge spiegel aan de binnenkant van de kledingkast staan.

Allereerst bekeek ze haar gezicht. Haar huid was ziekelijk bleek, met hier en daar een puistje. Ze bedacht dat ze in een van de tijdschriften had gelezen dat je een mooiere huid kon krijgen door geen chocolade meer te eten en veel water te drinken.

Daarna zette ze haar bril af en keek ze naar haar ogen. Die waren zonder twijfel het mooiste aan haar gezicht: amandelvormig en ongewoon zeegroen. Ze slaakte een zucht. Tenzij ze de hele dag overal tegenaan wilde botsen, kon ze echt niet zonder bril. Maar misschien kon ze wel op zoek gaan naar een montuur dat haar beter stond.

‘Aaaaah,’ zei ze tegen de spiegel. Haar gebit zag er keurig uit: parelwit en recht, zonder ontsierende spleetjes ertussen.

Wat een saaie kleur, dacht ze terwijl ze een hand door haar haar haalde. Het had wel iets weg van slootwater of een dode muis, maar ze had wel een volle bos.

Ze haalde diep adem, trok haar pyjama uit en zette zich schrap om haar naakte lichaam voor het eerst in haar leven eens goed te bekijken. Wat stond er ook alweer in dat tijdschrift? Een kwartier per dag aan lichaamsbeweging doen en gezond eten was voldoende om een paar kilootjes kwijt te raken. Ze kleedde zich aan, ging weer naar bed en streek met haar vingers langs de ranke gestaltes van de modellen.

Het viel toch te proberen?

Ze kroop diep weg onder de dekens en deed het nachtlampje uit. Over tien dagen begon het nieuwe semester. Tien dagen… In die tijd kon ze zichzelf misschien geen geheel nieuw uiterlijk aanmeten, maar ze zou wel een begin kunnen maken.

‘Kijk eens aan, schat. Wat vind je ervan?’ De kapper hield een spiegel omhoog zodat Helen de achterkant van haar hoofd kon bekijken.

Ze draaide haar hoofd van de ene naar de andere kant en glimlachte. ‘Het is prachtig.’

‘Wat een verschil, hè?’ Trots haalde hij zijn vingers door de glanzende, scherp geknipte bob. ‘Zoals ik al zei, moet je het minstens drie keer per week tweemaal wassen met onze speciale shampoo voor droog haar. Dit kapsel is makkelijk in model te brengen.’ Hij haalde de kapmantel van haar schouders. ‘Tot de volgende keer, schat.’

Helen liep de stralende januarizon in. Door de uitverkoop was het druk in Regent Street. In haar tas zocht ze naar haar stadsplattegrond. Zodra ze haar positie had bepaald, liep ze in de richting van Carnaby Street. In een van haar tijdschriften had ze gelezen dat je daar moest zijn als je hippe kleding wilde kopen.

Uit een speaker voor een boetiek schalde ‘Can’t Buy Me Love’, terwijl bij de winkel ernaast de nieuwe single van The Rolling Stones werd gedraaid. Verderop in de straat waren een paar straatmuzikanten aan het spelen. Het wemelde hier van de jonge mensen, en al die geluiden en kleuren overweldigden haar.

Haar nieuwe kapsel gaf haar wat meer zelfvertrouwen, dus haalde ze diep adem en liep bij een van de boetieks naar binnen.

In haar appartement trok Helen haar nieuwe kleren recht: een minirok van tweed en een zwarte polotrui. Ze draaide zich opzij en bekeek zichzelf in de spiegel. Oké, ze was geen Twiggy, maar haar pogingen van de afgelopen tien dagen om beter voor zichzelf te zorgen begonnen hun vruchten af te werpen. Door de zwarte panty en donkere laarzen zagen haar benen er welgevormd uit, en de make-up waarmee ze obsessief had geoefend gaf haar gezicht wat meer diepte.

Ze trok haar nieuwe korte leren jackje aan en pakte haar schooltas. Toen ze weer in de spiegel keek, kon ze er niet omheen: voor het eerst in haar leven was ze trots op wat ze daar zag. Zonder erbij na te denken blies ze haar spiegelbeeld een kusje toe, en daarna liep ze het appartement uit.

Zoals ze al had gehoopt, vroeg Tony na de les of ze nog even wilde blijven.

‘Helen, ik was benieuwd hoe het gaat bij dokter Allen.’

‘Heel goed, dank u.’ Ze knikte. ‘Ik ben flink aan het oefenen en volgens mij gaat het al beter met lezen en schrijven. Tijdens mijn vorige afspraak zei dokter Allen dat hij erg tevreden was.’

‘Wat fijn! Dan zal ik binnenkort vast wel merken dat je werk er ook op vooruitgaat.’

‘Bedankt, meneer Bryant. Voor alles,’ zei ze verlegen, terwijl ze naar de deur liep.

‘O, Helen?’

‘Ja?’

‘Dat nieuwe kapsel staat je fantastisch.’

Helen huppelde zowat naar huis. Al die tijd, het geld en de moeite die ze de afgelopen tien dagen in zichzelf had gestoken, waren het dubbel en dwars waard geweest nu ze een complimentje had gekregen van de man van wie ze hield.

13

‘Dag, schat, ik zie je vanavond in de Victoria. Misschien kom ik wat later, want de baas heeft een personeelsvergadering belegd.’ Sorcha gaf Con een zoen op zijn wang.

Hij pakte haar hand en trok haar boven op zich.

‘Con! Niet doen! Ik heb er uren over gedaan om mijn haar in model te krijgen!’

‘Ga dan maar gauw naar al die geurtjes van je toe,’ zei hij terwijl hij haar losliet.

Glimlachend streek ze haar haar glad. ‘Vergeet je geen melk te kopen? Ik ben al laat, ik zal dat hele stuk over Fitzjohn’s Avenue moeten rennen.’

‘Daar blijf je fit van, Sorcha-porcha.’

‘Je durft wel, zeg, voor een man die nog steeds in bed ligt te luieren!’ Ze liep naar de deur en trok die open. ‘Da-aag.’

‘Dag, lieverd.’

Nadat Sorcha was vertrokken, ging Con zitten, kruiste zijn armen achter zijn hoofd en keek uit het raam. Het was een stralende ochtend in maart. In de hele stad piepten er narcissen tussen de heggen door, die met hun goudkleurige kopjes de grauwe winter verdreven.

Hij pakte zijn oude gitaar van de stoel naast het bed, ging iets rechter zitten en begon te tokkelen. ‘And I have loved you more than…’ Hij sloeg een valse noot aan en legde de gitaar weer terug.

Het was duidelijk dat zijn dagen bij de Blackspots geteld waren. Sorcha had gelijk. Zolang Todd de leiding had, zou hij nooit een kans krijgen.

De paar keer dat hij hem een nummer had voorgelegd dat hem geschikt leek voor de band, had hij te horen gekregen: ‘Geweldig, Con, ik zal ernaar kijken,’ maar vervolgens hoorde hij er niets meer over.

Hij sprong uit bed en ging op zoek naar zijn blikje tabak. De Blackspots zouden nooit iets bereiken en de leadzanger had het veel te hoog in zijn bol.

Hij kon wel beter krijgen, en dat zou hij vanavond tijdens het optreden vertellen.

‘Con, het ziet ernaar uit dat je me vanavond uit de brand moet helpen.’

Todd was lijkbleek, had een sjaal om zijn nek gewikkeld en sloeg grote hoeveelheden port met citroen achterover.

‘Heb je griep?’

‘Ja, Lulu had het vorige week al te pakken. Had ik nou maar wat meer medeleven getoond. Het doet gewoon pijn om te praten. Ik kondig je aan zoals gewoonlijk en dan kom je naar voren om met me mee te zingen.’

‘Oké.’

‘Derek, kunnen Ian en jij wat harder zingen nu Con wegvalt?’

‘Tuurlijk, man, geen probleem.’ Ian knikte vaag.

‘Wat heeft hij in vredesnaam gebruikt? Hij lijkt helemaal van de wereld,’ bracht Todd krakerig uit.

Con haalde zijn schouders op. ‘Misschien moet je eens met hem gaan praten. Het wordt steeds erger. Laatst viel hij halverwege een nummer in slaap.’

‘Als ik weer opgeknapt ben. Wil jij het geluidsniveau en de versterkers testen?’

‘Ja, baas,’ mompelde Con.

Freddy Martin was met de auto op weg naar zijn comfortabele flat in Belsize Park toen hij opeens trek kreeg in een biertje. Hij reed Camden High Street in, parkeerde de auto in een zijstraatje, kocht een avondkrant en liep de Queen Victoria in.

Nadat hij een biertje had besteld, ging hij op een kruk aan de bar zitten.

‘Goedenavond, dames en heren. Fijn om jullie weer te zien. Helaas ben ik verkouden, maar gelukkig voor jullie heeft Con beloofd me te helpen.’

Toen Freddy naar het podium in de hoek keek, zag hij daar de huisband, een nogal inspiratieloos viertal met een vreselijke naam. Terwijl ze het eerste nummer inzetten, sloeg hij zijn krant open en begon te lezen.

‘Con, je moet het van me overnemen, man. Ik trek het niet meer,’ fluisterde Todd overdreven hard na het derde nummer.

Con knikte.

‘Ken je de tekst goed genoeg?’

‘Ja, natuurlijk.’

‘Oké.’ Todd knikte. ‘Begin maar met “Fields of Glory”.’

‘Goedenavond, allemaal. Ik neem het de rest van de avond van Todd over. Hij heeft helaas een zware griep te pakken.’

Het publiek maakte meelevende geluiden.

Con knikte naar de band. ‘Oké, spelen maar.’

Freddy las dat de Cavern Club in Liverpool, de plek waar The Beatles waren begonnen, failliet dreigde te worden verklaard. Zelf had hij daar in het begin ook gespeeld, en hij werd overvallen door een vlaag van nostalgie.

‘Fields of glory, as they march on…’

Toen een stem zijn onderbewustzijn binnendrong, keek hij op en stond hij versteld van wat hij op het podium zag. Dat is nog eens een knappe kerel, dacht hij, en hij kan nog zingen ook.

‘One day we’ll win, oh, yes, oh, yes, we will.’

‘Wat een slechte tekst,’ mopperde Freddy zachtjes. Toch was zijn interesse dusdanig gewekt dat hij tijdens het volgende nummer zijn krant neerlegde. ‘Jij bent goed,’ mompelde hij. ‘Heel goed.’

De band was zonder meer beter geworden sinds de laatste keer dat hij ze had gezien. Dit nieuwe lid leek eindelijk voor wat meer samenhang te zorgen en het geluid klonk een stuk strakker.

Toen de band na de eerste set van het podium stapte, bestelde Freddy nog een biertje. De verleiding om zich voor te stellen was groot, maar hij besloot het niet te doen. Eerst wilde hij meer horen.

Hij bleef nog anderhalf uur zitten en liet het uiterlijk van de band goed op zich inwerken. Alle jongens waren op hun eigen manier aantrekkelijk, vond hij. Dat was belangrijk, want sexappeal bracht geld in het laatje.

‘Wat zou het ook,’ verzuchtte Freddy. Het afgelopen half jaar had hij zich stierlijk verveeld, dus hij kon wel een uitdaging gebruiken. Hij liet zich van de barkruk glijden en liep naar de band toe. ‘Ha, mannen. Goed optreden, zeg.’

‘Dank je,’ zei Todd schor, terwijl hij met zijn rug naar Freddy toe over een versterker gebogen stond. ‘Je hebt alleen niet de beste avond uitgekozen om naar ons te komen kijken. Ik heb griep en…’ Hij kwam overeind en draaide zich met blosjes op zijn wangen van de inspanning om. Verbaasd keek hij naar de lange man die een keurig pak droeg, een hoekige kaaklijn had en zijn blonde haar in een zijscheiding had gekamd. ‘Ik, eh… Goedenavond, meneer Martin,’ stamelde hij.

‘Todd, heet je toch?’

‘Ik… Ja.’

‘Hier heb je mijn kaartje. Bel me maar een keer om iets af te spreken. Ik wil graag even met je praten. Wacht niet te lang, oké?’

‘Oké, meneer Martin.’

‘Prima. Tot ziens, mannen. Bedankt voor de muziek.’ Na dat gezegd te hebben liep hij weg.

De bandleden keken hem na.

‘Goeie genade.’

‘Krijg nou wat.’

‘Kan iemand me vertellen wie dat was?’ vroeg Con verward.

‘Dat was Freddy Martin. In de jaren vijftig was hij een beroemde rock-’n-rollster en stond hij steevast bovenaan de hitlijsten. Zijn muziek is nu niet meer populair, maar ik heb al zijn singletjes nog op zolder liggen,’ zei Derek vol ontzag.

‘Dus hij was een bekende zanger.’ Con keek naar Ian en Todd, die al net zo onder de indruk leken als Derek.

‘Inmiddels is hij artiestenmanager. Hij heeft The Tin Men ontdekt.’

‘Kennelijk hebben ze fikse ruzie gehad en zijn ze een half jaar geleden uit elkaar gegaan,’ vulde Derek aan.

Todd niesde en pakte een zakdoek die hij al meermaals had gebruikt. ‘Sorry, hoor. Hoe dan ook, misschien wil Freddy zich wel over een nieuwe band ontfermen. Hij kent iedereen in de muziekwereld.’

Inmiddels hupste Derek op en neer van opwinding. ‘Dit kan weleens onze grote doorbraak worden, mannen. Wie wil er een drankje?’

‘Todd, ik moet naar huis,’ mengde Lulu zich in het gesprek. ‘Morgen heb ik opnames in het Elstree en ik moet daar vóór zes uur al zijn.’ Ze stond statig op van haar stoel.

‘Natuurlijk. Hoor eens, mannen, ik ga ervandoor om thuis wat aan te sterken. Morgenochtend zal ik Freddy Martin bellen. Ik laat jullie wel iets horen nadat ik hem gesproken heb.’

Todd en Lulu vertrokken, Derek ging een paar drankjes bestellen bij de bar en Con kwam naast Sorcha zitten.

Ze gaf een kneepje in zijn hand. ‘Wat was je goed,’ fluisterde ze. ‘Geen wonder dat Freddy Martin zo van jullie heeft genoten.’

‘Lief van je.’ Hij gaf haar een kus. ‘Al moet ik vanaf morgen natuurlijk weer een stapje terug doen. Dank je, Derek.’

Zijn medebandlid zette de drankjes op tafel en hief het glas. ‘Op Todd Bradley and the Blackspots. Hopelijk ligt die naam volgend jaar rond deze tijd op ieders lippen.’

‘Daar drink ik op.’

‘Het eerste wat moet veranderen is jullie naam. Die kan echt niet. Iemand koffie?’ Freddy keek naar de vier jonge mannen die nerveus in zijn ruime woonkamer zaten. Toen ze knikten, schonk hij de dampende zwarte vloeistof in vier porseleinen kopjes. ‘De suiker en melk mogen jullie er zelf in doen. Het gaat erom dat jullie een korte, pakkende naam kiezen die makkelijk te onthouden is. Maar goed, daar kunnen we later nog wel over nadenken als we besluiten met elkaar in zee te gaan. Wie schrijft de liedjes?’

‘Ik.’ Todd ging rechtop zitten, klaar om complimentjes in ontvangst te nemen.

‘Ik zal eerlijk tegen je zijn, Todd. Wat ik een paar avonden geleden heb gehoord, vond ik niet zo best. De melodielijnen zijn ongewoon, dat lijkt me een goed teken… maar je teksten zijn waardeloos. Zijn er verder nog bandleden die schrijven?’

‘Ik,’ zei Derek meteen.

‘Prima. Laat maar eens wat zien.’

‘Ik ook,’ zei Con zacht.

‘Geweldig. Dan geldt voor jou hetzelfde. Het is het beste als jullie je eigen nummers schrijven. Dat maakt alles een stuk eenvoudiger en zorgt ervoor dat jullie een authentiek geluid krijgen. Als het nodig is, kunnen we wel een songwriter inhuren, maar ik wil eerst eens zien waar jullie zelf mee komen.’

Con wierp een blik op Todd, wiens gezicht rood was aangelopen van schaamte.

‘Wat jullie imago betreft, of liever gezegd het gebrek daaraan…’ Freddy grinnikte. ‘Jullie zijn stuk voor stuk knappe kerels, maar jullie komen niet goed tot jullie recht. Ik vind dat jullie je een nieuw kapsel en een nieuwe garderobe moeten laten aanmeten voordat jullie je weer in het openbaar vertonen.’

Zwijgend nipten de vier jongens van hun koffie, tot Con de stilte verbrak. ‘Meneer Martin, ik wil niet onbeleefd overkomen, maar zo te horen vindt u onze naam, onze muziek, ons haar en onze kleding maar niks. Kunt u misschien vertellen wat u wel goed aan ons vindt?’

‘Neem me niet kwalijk. Jullie zullen eraan moeten wennen dat ik altijd precies zeg wat ik denk. Dat scheelt een hoop gedoe. Jullie zijn hier, nietwaar? Dat betekent dat ik iets in jullie zie. Jullie vieren zien er goed uit, samen op het podium. Twee mannen met blond haar en twee met bruin haar is een prima combinatie. In muzikaal opzicht klinken jullie goed, en daarnaast hebben jullie…’ Hij zocht even naar het juiste woord. ‘Jullie hebben een bepaald charisma dat op dit moment nog een beetje ongelikt is, maar dat we nog wel kunnen bijschaven. Als we hier wat tijd, moeite en geld in steken, kunnen we iets heel bijzonders van jullie maken.’ Hij grijnsde de jongens breed toe.

‘Ik wil niet op de zaken vooruitlopen, maar wat biedt u ons precies aan?’ vroeg Todd.

‘Rustig aan, Todd. Daar kom ik zo op. Nog iemand koffie?’ Hij schonk nog een kopje voor zichzelf in, terwijl de jongens nerveus heen en weer schoven op hun stoelen. ‘Zoals jullie vast wel weten, ben ik zelf artiest geweest. De afgelopen jaren was ik de manager van een bekende band. Om redenen waar ik liever niet op inga, bestaat die band inmiddels niet meer. Ik wil jullie hetzelfde aanbieden als wat ik hun lang geleden heb aangeboden. Mezelf, als jullie manager.’ Hij stond op en begon te ijsberen. ‘Jullie kunnen je wel indenken dat ik veel connecties in de muziekwereld heb. Als ik een band onder mijn hoede neem, is een aanbeveling van mij al genoeg om een voet tussen de deur van een platenmaatschappij te krijgen. Ik betaal voor de demo’s en alle andere onkosten die jullie maken tot ik een platencontract voor jullie heb geregeld. Daarnaast keer ik jullie allemaal leefgeld uit, dat ik later op jullie eerste contract inhou. Voor mijn diensten betalen jullie me twintig procent van jullie bruto-opbrengst. Dat, meneer Bradley, is mijn voorstel.’

‘Duidelijk.’ Todd knikte.

De andere jongens staarden Freddy zwijgend aan.

Hij sloeg zijn armen over elkaar, liep naar hen toe en ging vlak voor hen staan zodat hij boven hen uittorende. ‘Voordat we verdergaan, wil ik één ding duidelijk maken. Ik ben een redelijke man, maar als ik iets geleerd heb als manager van mijn vorige band, is het dat er op een schip maar ruimte is voor één kapitein, en ik hoef jullie vast niet te vertellen wie dat is.’ Hij keek op zijn horloge. ‘Jammer genoeg moet ik er nu een eind aan breien, want ik heb over een half uur een lunchafspraak in Soho. Bespreek het anders eens met elkaar en laat alles even bezinken.’ Hij stond op, en zijn gasten volgden hem naar de voordeur, waar hij hun een voor een de hand schudde. ‘Tot ziens. Bel me over een paar dagen maar, dan maken we een nieuwe afspraak.’ Hij deed de deur dicht, glimlachte even bij de herinnering aan hun verdwaasde gezichten en rende naar boven om zijn autosleutels te zoeken.

Buiten op het trottoir keken de vier jongens elkaar aan.

‘Naar de pub?’ vroegen ze eensgezind, en ze doken de eerste de beste kroeg in.

‘Niet te geloven, hè? Dit gaat echt om een hoop geld,’ zei Ian toen Derek en Todd met hun biertjes terugkwamen van de bar. Hij stak een stinkende joint op.

Todd hoestte en wapperde de rook weg. ‘Moet dat nou? Dat is al je derde sinds het ontbijt.’

‘Deze zijn veel gezonder dan gewone sigaretten.’ Ian rookte onverstoorbaar verder.

‘En…’ Todd nam een slok van zijn bier. ‘Wat vonden jullie ervan?’

‘Hij is een machtige man,’ zei Con.

‘Met veel connecties,’ vulde Derek aan.

Todd snifte en tuitte zijn lippen. ‘Nou, ik vond hem een eersteklas idioot,’ sneerde hij. ‘We hebben hem niet nodig, jongens. Het enige wat hij deed was onze muziek afkraken en zeggen dat we naar de kapper moeten.’ Hoofdschuddend vervolgde hij: ‘Hij mag dan heel wat bereikt hebben, ik kan hem niet uitstaan.’

‘Omdat hij zei dat je teksten waardeloos zijn?’ Ian glimlachte vergoelijkend. ‘Misschien had hij wel gelijk.’

‘Serieus, Ian? Als jij niet de hele tijd stoned was, zou je misschien zelf eens kunnen proberen iets te schrijven. Dan zou je weten hoe moeilijk het is om…’

‘Jongens, jongens.’ Con stak zijn handen omhoog. ‘Geen ruzie maken. Er is ons een voorstel gedaan en daar moeten we serieus over nadenken.’

‘Hij had het over leefgeld,’ verzuchtte Derek ongelovig.

‘Ja, maar ik vraag me af wat voor bedrag hij dan voor ogen heeft,’ zei Todd knorrig.

‘Zeg nou zelf, het kan niet minder zijn dan waar we nu van moeten rondkomen.’

‘Dus jij zou je artistieke integriteit verkopen voor een paar pond per week?’

‘Er moet toch brood op de plank komen, Todd,’ bemoeide Con zich ermee. ‘Wat is er mis met geld willen verdienen? Ik vond hem recht voor zijn raap. Hij zei waar het op stond, dat beviel me wel.’

‘Alleen omdat hij jou ophemelde.’ Todd schudde zijn hoofd weer.

‘Ga je nou ook al klagen over wat hij wél goed vond?’ Ian zocht in zijn zakken naar een doosje lucifers en stak zijn joint opnieuw aan.

Aangezien Todd eruitzag alsof hij Ian elk moment naar de keel kon vliegen, legde Derek een hand op zijn schouder. ‘Je weet hoe moeilijk het is om iemand van een platenmaatschappij zover te krijgen dat hij naar een optreden komt kijken. Freddy Martin hoeft maar met zijn vingers te knippen, of iedereen komt opdagen. En we mogen ook nog eens op zijn kosten demo’s opnemen, Todd. Dat zouden we zelf nooit kunnen betalen.’

Todd schudde de hand van zijn neef van zich af. ‘Ja, en dan roomt hij het geld weer af van ons eerste platencontract en houdt hij ook nog eens twintig procent van alles wat we verdienen.’

‘Dat heet zakendoen,’ zei Derek schouderophalend. ‘Een manager strijkt altijd een deel van de winst op. Ook al waren we de beste band van de wereld, zonder geld om ons verder te ontwikkelen komen we nergens.’

‘Oké, hij heeft ons beledigd, maar hij zal heus wel iets in ons zien. Zijn eigen reputatie staat ook op het spel. Iemand een trekje?’ Ian stak hun de joint toe.

‘Nee, dank je,’ zei Con. ‘Freddy Martin weet waar hij het over heeft. Ik geef toe dat hij niet perfect is, maar wat moeten we anders? Er zijn wel honderd bands in Londen die zo’n kans meteen zouden aangrijpen. Als wij het niet doen, is iemand anders ons voor.’

‘Mee eens,’ zei Derek. ‘Weet je wat ik denk?’

‘Nee, maar dat ga je vast vertellen,’ mopperde Todd.

‘Dat we erover moeten stemmen.’

‘En als we er zo niet uitkomen?’ vroeg Ian. ‘We zijn met z’n vieren.’

‘Dan tossen we of zo.’ Derek glimlachte. ‘Oké, ik begin wel. Ik vind dat we met Freddy Martin in zee moeten gaan.’ Toen Todd hem giftig aankeek, haalde hij zijn schouders op.

‘Als de rest van jullie ook vóór stemt, dan stap ik uit de band,’ zei Todd.

‘Con?’ Derek keek hem aan.

‘Ik ben het met Derek eens. Een nieuw kapsel en verwijfde kleren zijn altijd nog beter dan niets bereiken en hongerlijden.’

‘Ian?’ vroeg Derek.

‘Wat jij zegt, Con. Ik kijk nu al uit naar de gillende groupies.’ Hij glimlachte.

‘Dan ziet het ernaar uit dat de beslissing genomen is. We gaan het erop wagen met Freddy Martin. Sorry, Todd,’ zei Derek.

Met een van afschuw vertrokken gezicht stond Todd op en liep zonder iets te zeggen de pub uit.

‘Wát heb je gedaan?!’ Lulu stond midden in haar woonkamer in Chelsea en keek haar vriend ongelovig aan.

Todd schonk nog een glas whisky in uit de nu al voor de helft lege fles, nam een slok en haalde zijn schouders op. ‘Ik ben ermee gekapt.’

‘Arrogante sukkel die je bent!’ Ze pakte een kussen van de bank en gooide het naar hem toe.

‘Ik dacht dat je aan mijn kant zou staan. Je zegt altijd dat je mijn teksten zo mooi vindt, maar Freddy Martin vindt ze waardeloos!’ Opeens zag hij eruit als een gekwetst jongetje.

Ze besefte dat ze het over een andere boeg moest gooien. ‘Schat, ik ben dol op jouw liedjes en ik vind je enorm getalenteerd. Maar dit is jullie grote kans. Freddy Martin, dé Freddy Martin, de voormalige manager van een van de beroemdste bands van het land, heeft aangeboden jullie manager te worden. En nu zeg je dat je ermee kapt? Je snapt toch wel dat ik daar verbaasd over ben?’

‘Jij was er niet bij, Lulu. Freddy heeft me beledigd. Ik ben de leadzanger van de Blackspots, maar Freddy Martin was alleen maar bij Con aan het slijmen en zei dat hij zo’n prachtige stem had. Het heeft er alle schijn van dat ik straks tweede viool mag gaan spelen in mijn eigen band. Daar pas ik voor. Ik ga een nieuwe, betere band oprichten en Con Daly een koekje van eigen deeg geven.’

Met een zucht plofte ze op een stoel neer en ze streek haar dikke zwarte haar uit haar gezicht. ‘Dus je bent gewoon jaloers. Je vindt dat Con alle aandacht naar zich toe trekt.’

Hij balde zijn handen tot vuisten. ‘Ik heb een bloedhekel aan hem, Lulu. Met die Ierse charme van hem heeft hij de rest van de band en Freddy Martin weten in te palmen, maar achter dat beheerste uiterlijk gaat een stalen wilskracht schuil. Hij wil net zo graag de top bereiken als ik.’

‘Wat is daar mis mee?’ vroeg ze hoofdschuddend. ‘Nu klink je niet alleen jaloers, maar ook nog eens verwend. Con is een aardige kerel, Todd. Hij heeft talent en ziet er goed uit. Dat heb je als band toch nodig om succesvol te worden?’

Doordringend keek hij haar aan. ‘Heb je soms een oogje op hem?’

Ze sloeg haar ogen ten hemel. ‘Nee, maar ik begrijp wel wat andere vrouwen in hem zien.’

‘Ja, trap mijn ego nog maar verder de grond in.’ Er ontsnapte hem een snik.

‘Lieverd, je weet dat ik van je hou. Ik zeg alleen maar dat Con een waardevolle aanvulling is op de band. Zo zou jij dat ook moeten zien. Er is ruimte voor jullie allebei! Kijk maar naar Lennon en McCartney. Allebei briljante musici, zangers en liedjesschrijvers. Tussen die twee zal het vast ook weleens flink botsen, maar hoe meer talent er in een band zit, hoe groter de kans op enorm succes. Werk met Con samen. Zie hem niet als de vijand.’

‘Vind je echt dat ik niet moet stoppen?’

‘Absoluut.’

‘Shit.’ Hij wreef in zijn ogen en onderdrukte een geeuw. ‘Ik ben een beetje dronken.’

‘Dat weet ik.’ Ze stond op en ging naast hem op de bank zitten. ‘Vertrouw mij maar, lieverd. Ik voel gewoon dat je moet blijven.’

‘Oké,’ verzuchtte Todd, ‘maar ik zal Con nooit aardig gaan vinden.’

‘Dat hoeft ook niet, je hoeft alleen met hem samen te werken. Kom, dan gaan we naar bed.’

Langzaam stond Todd op. Hij wond een van Lulu’s lokken om zijn vinger. ‘Jij vindt me toch wel beter dan Con?’

Aan zijn hand trok ze hem mee naar de slaapkamer. ‘Ja, schat.’ Zonder het licht aan te doen begon ze de knoopjes van zijn overhemd los te maken.

‘Hoi, Con, ik… ik was toevallig in de buurt en vroeg me af of je even tijd hebt om te praten.’

Aangezien Todd in Chelsea woonde, leek het Con sterk dat hij om half tien ’s ochtends toevallig in de buurt was geweest van Arkwright Road, maar hij zei: ‘Natuurlijk, kom binnen.’

Todd volgde hem terwijl hij de drie trappen op liep naar de ruime, lichte kamer. ‘Jullie wonen hier mooi.’ Hij stak zijn handen in zijn zakken en liep naar het raam.

‘Dankzij Sorcha. Die heeft verstand van hoe je een huis moet inrichten.’

‘Ja. Eh… Hoor eens, ik vind dat we moeten praten.’

‘Natuurlijk. Ik wilde net koffie voor mezelf zetten. Wil jij ook?’

‘Graag. Ik heb een enorme kater. Het liefst was ik in bed gebleven, maar Lulu moet altijd om vijf uur haar bed uit om naar de studio te gaan. Van zo’n elegante vrouw zou je het misschien niet verwachten, maar ze stampt rond als een babyolifant. Dus je begrijpt dat ik de slaap niet meer kon vatten,’ ratelde hij nerveus. ‘Moet je horen, Con. Wat ik gisteren zei… Ik was gewoon boos om wat Freddy Martin tegen me had gezegd. Je weet hoe het is als je je eigen nummers schrijft. Het is moeilijk om te horen dat ze waardeloos zijn, zeker als je jarenlang aan het conservatorium hebt gestudeerd.’

‘Natuurlijk.’ Con vulde twee mokken met oploskoffie en heet water. ‘De melk is op.’

‘Geeft niet, ik drink de mijne toch zwart.’

‘Mooi zo. Alsjeblieft.’ Hij gaf een van de mokken aan Todd, ging op de armleuning van de bank zitten en wachtte geduldig af.

‘Het zit zo: jij en ik zijn de kracht van de band, als zangers en als songwriters. Ian en Derek zien er goed uit en begeleiden ons prima, maar wij tweeën zorgen voor de magie.’

‘Dat is grootmoedig van je.’ Zonder zijn blik van Todds gezicht af te wenden nam Con een slok koffie.

‘Daarom bedacht ik gisteravond dat we misschien…’ Todd leek het pijnlijk te vinden om dit gesprek te voeren. ‘… onze krachten als songwriters kunnen bundelen. Ik weet dat jij vaak voor een wat langzamere, melodieuzere sound gaat, terwijl ik er zo veel mogelijk luidruchtige gitaarriffs in probeer te verwerken.’

Con knikte.

Met opgestoken handen vervolgde Todd: ‘En ik geef toe dat mijn teksten soms een tikje hedonistisch van aard zijn, terwijl die van jou, sorry dat ik het zeg, aan het ziekelijk romantische grenzen. Misschien kunnen we elkaar een beetje in toom houden.’

Langzaam liet Con het restje koffie door zijn mok walsen. ‘Dat klinkt logisch. Betekent dat dat je hebt besloten om toch te blijven?’

‘Ja, natuurlijk. Ik heb de band toch opgericht? Gisteren liet ik me gewoon even meeslepen door het moment. Naderhand besefte ik dat ik overdreven had gereageerd.’

Con was onder de indruk van Todds nieuwe houding. ‘Hij heeft ons allemaal hard aangepakt.’

‘Volgens mij zullen we nog wel meer kritiek te verduren krijgen. We kunnen er maar beter aan wennen dat hij van zijn hart geen moordkuil maakt.’

‘Dus je wilt met hem in zee gaan?’

‘Zoals je al zei, is het beter dan hongerlijden.’

Con knikte en pakte zijn blikje met tabak. ‘Wil je proberen om samen iets te schrijven?’

‘Dat lijkt me een goed idee.’

‘Daar sta ik ook wel voor open.’

‘Gelukkig. Ik vind het heel belangrijk dat we met elkaar samenwerken. Hebben jullie het nog gehad over wanneer jullie Freddy zouden laten weten dat we op zijn aanbod ingaan?’

‘Derek zei dat hij hem vanmiddag zou bellen. We kunnen maar beter even aan hem doorgeven dat je weer meedoet.’

Todd knikte nederig. ‘Inderdaad.’

14

‘Derek! Dat is toevallig, zeg. Je ziet er goed uit.’

‘Dank je.’ Hoewel hij stond te trillen op zijn plateauzolen probeerde hij rust en zelfvertrouwen uit te stralen.

‘Het, eh… lijkt wel of je gegroeid bent.’ Onderzoekend keek Peggy hem aan.

‘Is dat zo?’ Hij hoopte maar dat hij niet bloosde. ‘Twee porties schelvis met friet, graag. Eén met zout, één met zout en azijn.’

De verkoopster knikte en maakte de bestelling klaar.

‘Bedankt.’ Derek nam het warme, in krantenpapier verpakte eten van de vrouw aan.

‘Volgende.’

‘Eén portie schelvis met friet en tweemaal de zilveruitjes, graag,’ zei Peggy. Daarna draaide ze zich met een beleefde glimlach naar Derek om. ‘En… wat doe jij tegenwoordig zoal?’

Hij probeerde nonchalant tegen de muur van de snackbar te leunen, maar schatte de afstand verkeerd in en struikelde onhandig naar achteren. ‘Ik zit in een groep.’

‘O. Wat voor groep?’

‘Een band. Een rockband.’

‘Echt? Dus je speelt nog steeds gitaar?’

‘Ja, ik tokkel me suf, haha!’ Zijn lach klonk te schel en hij zag dat Peggy een stap naar achteren deed. Rustig aan, Derek. ‘We hebben net een nieuwe manager, Freddy Martin,’ zei hij zo achteloos mogelijk.

Verbaasd keek ze hem aan. ‘Dé Freddy Martin?’

Bingo. Ze was onder de indruk. ‘Ja. Het is nog afwachten hoe het verdergaat, maar het ziet er goed uit.’

‘Uw bestelling, juffrouw.’

‘Bedankt.’ Peggy nam het pakketje aan en liep samen met Derek naar de deur.

‘Wat doe jij tegenwoordig?’ vroeg hij, ook al wist hij dat maar al te goed.

‘O, ik volg een studie in het West End. Bedrijfskunde, heel saai. En ik woon samen met een vriendin boven deze snackbar.’

‘Ah, oké. Dus je woont niet meer thuis?’

‘Nee. Je weet hoe overbezorgd mijn vader was. Jij nog wel?’

Opgelaten schuifelde hij heen en weer. ‘Ja, ik kon mijn moeder niet in de steek laten. Ze is afhankelijk van me.’

‘Natuurlijk. Hoe gaat het met haar?’

‘Haar artritis speelt behoorlijk op. Ze kan nergens meer naartoe, behalve in een rolstoel. Het lukt haar nog maar net om een kop thee voor zichzelf te zetten.’

‘Wat naar. Maar zo te horen gaat het jou voor de wind. Treden jullie vaak op?’ Ze zag dat er achter hen een rij mensen stond te wachten om de snackbar uit te kunnen. ‘O, sorry. Volgens mij staan we in de weg.’

Derek duwde de deur open en ze liepen naar buiten. ‘Ja, we treden vaak op, maar voorlopig zullen we wel veel tijd in de studio doorbrengen. Freddy wil dat we een aantal demo’s opnemen.’

‘Jeetje, wat spannend allemaal.’

Zo koeltjes mogelijk zei hij: ‘Ja, best wel.’

‘Zeg, ik moet ervandoor, anders wordt de friet koud.’ Ze keek hem aan. Derek was altijd heel lief voor haar geweest en had nog steeds een onschuldige, jongensachtige uitstraling die ze heel prettig vond. Natuurlijk was hij zich obsessief gaan gedragen nadat ze duidelijk had gemaakt dat ze hem alleen als een vriend beschouwde… maar dat was al lang geleden. Ze besloot de gok te wagen. ‘Laat maar weten wanneer jullie optreden, dan kan ik misschien eens komen kijken.’

Hij knikte. ‘Zal ik doen.’ Alsof het spontaan bij hem opkwam voegde hij eraan toe: ‘Nu je het zegt, morgenavond spelen we in de Queen Victoria in Camden Town. Dat is maar een kwartiertje hiervandaan.’

‘O, misschien kan ik dan wel komen. Leuk je weer eens gezien te hebben.’

‘Insgelijks, Peggy.’

Daar leek ze even van op te kijken. ‘Hemeltje, zo ben ik al jaren niet meer genoemd. Niet meer sinds de middelbare school, om precies te zijn. Maar goed, tot ziens, Derek.’ Ze zwaaide en liep weg.

Opeens kreeg hij het gevoel dat hij ging flauwvallen. Hij ging op een met graffiti bespoten bankje zitten om te wachten tot de duizeligheid wegtrok.

Dat was beter gegaan dan hij had durven dromen.

Ze had best wel onder de indruk geleken. Heel erg onder de indruk zelfs. En ze was nog steeds bloedmooi.

Misschien zou ze morgenavond wel naar zijn optreden komen.

Toen hij opstond, besefte hij dat de friet die hij voor zijn moeder en zichzelf had gekocht inmiddels steenkoud was. Hij gooide alles in de vuilnisbak naast het bankje en ging weer naar binnen om twee verse porties te halen.

Dus hij had toch gelijk gehad. Peggy en hij hoorden bij elkaar.

De afgelopen maand had Sorcha het erg druk gehad op de parfumafdeling. Waarschijnlijk kwam dat doordat de mensen het voorjaar in de bol hadden. Hoewel ze van ’s ochtends vroeg totdat de winkel om zes uur ’s avonds dichtging op haar benen moest staan, had ze het naar haar zin op het werk. De andere meisjes op de afdeling waren aardig en ze vond het gezellig om tijdens de lunchpauze met hen te kletsen en te roddelen over wie met wie ging.

Hoewel Con had gezegd dat het waarschijnlijk niet lang meer zou duren voordat hij hen allebei kon onderhouden, wist ze niet of ze haar baan wel wilde opgeven. Wat moest ze dan de hele dag doen in hun studio in Hampstead? Ze wist hoe Con erover dacht dat ze werkte, maar het was 1965. Heel veel meisjes verdienden zelf de kost, zeker hier in Londen. Misschien zou er ruzie van komen, maar ze zou voet bij stuk houden. Trouwens, ze konden de extra inkomsten nog steeds goed gebruiken.

Neuriënd stofte ze de flesjes op het marmeren blad van haar toonbank af. Als ze bleef werken, zouden ze zich van hun gezamenlijke inkomen misschien wel een flat met een aparte slaapkamer kunnen veroorloven… en misschien zelfs een eigen badkamer. Ze wist dat er over een paar weken iets geschikts zou vrijkomen in hun gebouw.

Toen de bewaker de hoofdingang van het slot deed, dreven de verkeersgeluiden van Piccadilly Circus naar haar toe. ‘Daar gaan we weer, nóg eens acht uur diezelfde geuren aanprijzen,’ klaagde Gladys, het meisje dat samen met haar achter de toonbank werkte. ‘En ik heb al een enorme kater. Alleen van die geur hier ga ik al bijna over mijn nek.’

‘Adem dan door je mond,’ raadde Sorcha haar glimlachend aan. Ze was inmiddels wel gewend aan Gladys’ onophoudelijke geklaag.

‘Ik zou natuurlijk een wasknijper op mijn neus kunnen zetten.’ Gladys grinnikte. ‘Maar dat lijkt me geen goede reclame voor Elizabeth Arden.’

‘Neem me niet kwalijk, ik wil graag een flesje Blue Grass van vijftig milliliter.’

‘Natuurlijk, mevrouw.’ Toen Sorcha naar haar klant keek, realiseerde ze zich dat ze haar al vaker had gezien, in de kantine van het warenhuis. Snel pakte ze een flesje van de plank. ‘Zal ik het voor u inpakken?’

‘Nee, dank je. Doe er maar gewoon een tasje omheen. Ik heb haast.’

‘Komt voor elkaar.’ Terwijl Sorcha een tasje pakte en het parfum erin stopte, voelde ze dat de vrouw haar doordringend aankeek.

‘Hoe lang ben jij, jongedame?’

Sorcha keek om zich heen om te zien of de vrouw het tegen iemand anders had, maar de vraag was duidelijk aan haar gericht. ‘Ik?’

‘Ja, wie anders?’ zei de vrouw ongeduldig.

‘Eh… ongeveer een meter zeventig, denk ik.’

‘Hm. En hoeveel weeg je?’

Sorcha schudde haar hoofd. ‘Dat weet ik niet.’

‘Tailleomtrek? Borstomvang?’

Blozend haalde ze haar schouders op. ‘Geen idee. Dat is dan twee pond en zes schilling.’

‘Kijk eens aan.’ De vrouw overhandigde haar het geld. ‘Hoe laat heb je lunchpauze?’

‘Om twaalf uur, mevrouw.’

‘Mooi zo. Kom dan stipt om vijf over twaalf naar me toe, op de derde verdieping. Ik wil je maten opnemen. Misschien ben je wel geschikt. Denk erom, stipt om vijf over twaalf. Een prettige ochtend nog.’

Met open mond keek Sorcha haar na. Toen ze zich omdraaide, zag ze dat Gladys ook naar haar keek.

‘Jeetje! Je weet toch wel wie dat was?’

Ze schudde haar hoofd.

‘Dat is de manager, of “de eerste vendeuse”, zoals ze zelf graag genoemd wordt, van de afdeling met designerkleding. Als ze je maten wil opnemen, wil ze je misschien wel gebruiken als huismodel.’

‘Wat houdt dat precies in?’

‘Dat je de japonnen moet aantrekken die een klant wil zien. Je bent dan geen echt model zoals Twiggy of zo, maar het is een stuk glamoureuzer dan de hele dag hier met parfum sproeien.’

‘Aha. Waarom zou ze mij dan willen?’

‘Nou ja, je ziet er niet slecht uit, toch? Je weet zelf ook wel dat je mooi bent, dat hoef ik je niet te vertellen. Dus het ziet ernaar uit dat ik straks met iemand anders moet samenwerken. Zie je me nog wel staan als je straks een deftig baantje op de derde verdieping hebt?’

Sorcha grinnikte. ‘Natuurlijk wel.’

Die avond zat ze in de Queen Victoria en vertelde ze Lulu honderduit over haar ontmoeting met Marie Elaine, de eerste vendeuse bij Swan and Edgar.

Aangezien de twee meisjes elkaar vanwege hun partners zo vaak zagen, hadden ze een merkwaardige vriendschap opgebouwd. Inmiddels had Sorcha geleerd om geen acht te slaan op Lulu’s botte opmerkingen, die hoorden gewoon bij haar manier van doen.

‘Het lijkt me nogal saai om daar rond te lummelen tot een klant een jurk wil zien, maar het verdient een stuk meer dan mijn huidige werk op de parfumafdeling.’

‘Schat, je bent in één dag gepromoveerd van winkelmeisje tot model. Als ik jou was, zou ik die kans met beide handen aangrijpen.’

‘Volgens mij zal Con er niet blij mee zijn.’

Verward keek Lulu haar aan. ‘Waarom niet?’

‘Hij vindt het sowieso maar niks dat ik werk.’

Lulu sloeg haar ogen ten hemel. ‘Dan wordt het hoog tijd dat die Con van jou die ouderwetse ideeën aan de kant zet en zich realiseert dat vrouwen tegenwoordig een eigen wil hebben. Hij zou juist trots moeten zijn omdat zijn vriendin mooi genoeg is om model te worden.’

Toen Con en Todd eraan kwamen, legde Sorcha een vinger tegen haar lippen.

Freddy zat naar zijn nieuwste aanwinsten te kijken. Nu de band wist dat hij er was, probeerden ze zich van hun beste kant te laten zien. Tussen de nummers door werd er niet zoals gewoonlijk ontspannen gekletst, en ze zagen er gespannen uit. Con had zijn positie achterin weer ingenomen en nam de achtergrondzang voor zijn rekening, waardoor Freddy zich afvroeg of hij net zo enthousiast was geweest als hij hier vanavond voor het eerst naar binnen was gewandeld, in plaats van een paar dagen geleden. Er was namelijk nog heel wat werk aan de winkel.

Hij deed zijn ogen dicht en probeerde zich in gedachten een beeld van hen te vormen. Deze jongens waren niet geschikt als ruige, slechtgeklede rockers met een grote mond. Ze waren stuk voor stuk knappe jonge mannen die meer weghadden van The Beatles dan van The Stones. Ze zouden er keurig verzorgd uit moeten zien, strak in het pak. Het soort man dat je met trots aan je moeder zou voorstellen.

Hij bekeek de bandleden een voor een. Ian was de joker van het stel en gebruikte duidelijk drugs. Nu hij op het drumstel sloeg, waren zijn ogen dicht en playbackte hij het nummer mee. Hij zou de wat avontuurlijker ingestelde tiener zeker aanspreken, al zou hij zijn verslaving wel in toom moeten zien te houden.

Derek was blond en had een engelachtig gezicht. Hij was heel klein – het was Freddy opgevallen dat hij schoenen met plateauzolen droeg – en zag er niet ouder uit dan vijftien. Meisjes zouden zich als een moeder over hem willen ontfermen. Dat kon weleens werken.

Todd was de arrogante intellectueel. Freddy durfde te wedden dat hij met zijn aristocratische neus veel vrouwen uit de middenklasse zou aanspreken.

En tot slot was daar Con, zonder twijfel de ster van het viertal. Zijn donkere, Ierse uiterlijk en gespierde lichaam zouden iedere vrouw laten wegzwijmelen. De man straalde een en al sexappeal uit, en dan had hij ook nog eens een geweldige stem.

De huidige leadzanger zou er niet blij mee zijn, maar Freddy wist dat die twee samen het gezicht van de band moesten worden. Als Todd dat niet aankon, kon hij vertrekken. Het belangrijkste was dat de jongens elkaar steunden.

Toen hun nummer afgelopen was, begon het publiek te applaudisseren. Hoewel de band het nog niet wist, was dit de laatste keer dat ze in zo’n aftandse tent zouden optreden. Vanaf volgende week zouden ze aan de slag gaan.

Toen Derek het podium op was gestapt om aan de eerste set te beginnen, had het gevoeld alsof zijn maag was afgedaald naar zijn tien centimeter hoge schoenzolen. Hij had tegen Todd, Con en Ian gezegd dat er vanavond een meisje naar hem zou komen kijken. Door de brok in zijn keel had hij er moeite mee om zijn mond open te doen en mee te zingen. Sterker nog, hij was als de dood dat hij voor de ogen van iedereen in tranen zou uitbarsten.

En toen, vlak voor het laatste nummer van de set, kwam ze binnen. Met haar prachtige blonde haar dat glanzend om haar gezicht viel en haar slanke, welgevormde benen die goed uitkwamen onder haar minirok zag ze er adembenemend uit. Ze was gekomen om hem te zien. Dus ze hield toch van hem!

Nerveus ging ze achterin staan, met haar handen in haar jaszakken. Toen hij haar blik ving en naar haar glimlachte, glimlachte ze terug.

Omdat hij zo snel mogelijk naar haar toe wilde, tilde hij zodra hij het laatste akkoord had aangeslagen de gitaar over zijn hoofd en sprong zowat het podium af. ‘Ha, die Peggy!’ Hij stootte haar bijna omver, zo enthousiast sloeg hij zijn armen om haar heen.

‘Jeetje. Hoi, Derek…’ Ze probeerde zich los te wurmen uit zijn greep.

‘Ik dacht al dat je niet meer zou komen.’ Zijn ademhaling was gejaagd en hij zweette als een otter.

Ze deed een stap bij hem vandaan. ‘Ik blijf maar heel even, hoor. Ik…’

‘Kom, dan stel ik je aan de andere bandleden voor.’ Hij sloeg beschermend een arm om haar heen en liep met haar naar de hoek waar de band zich had teruggetrokken.

Freddy was er ook, en de drie anderen zaten om hem heen. ‘Daar ben je, Derek. We hadden het er net over om volgende week naar mijn notaris te gaan om de contracten te tekenen. Schikt dinsdagochtend om tien uur jou?’

‘Ja, dat is prima.’ Hij knikte. ‘Ik wil jullie graag voorstellen aan Peggy. Dit is Freddy Martin, onze manager. Con Daly, Todd ken je al, en Ian Hancock, onze drummer.’

‘Aangenaam, schatje. Mag ik Derek even van je lenen? Ga jij maar bij de andere meisjes zitten,’ zei Freddy glimlachend.

‘Natuurlijk.’ Hoewel ze zich niet op haar gemak leek te voelen, draaide ze zich om en liep naar de andere kant van de tafel, waar twee jonge vrouwen zaten.

‘Hallo, daar. Dus jij bent het meisje van Derek? Ik ben Lulu en dit is Sorcha. Wil je een Babycham?’

‘Graag.’ Ze ging zitten. ‘Maar Derek en ik zijn gewoon vrienden, hoor.’

‘Nou, je kunt het veel slechter treffen. Derek is een fijne kerel en over een tijdje zal hij de meisjes van zich af moeten slaan. Wil jij nog iets drinken, Sorcha?’ Lulu stond op.

‘Ja, graag.’

‘Scusa me un momento,’ zei Lulu in overdreven Italiaans, voordat ze naar de bar liep.

‘Bij wie hoor jij?’ vroeg Peggy aan Sorcha.

‘Bij Con, die lange met dat donkere haar. We wonen samen. Ken je Derek al lang?’

‘Ja, al jaren. We zaten vroeger bij elkaar in de klas. Ik had hem al in tijden niet meer gezien… en toen liep ik hem opeens tegen het lijf, in een snackbar nota bene.’ Ze glimlachte. ‘Hij nodigde me uit, dus hier ben ik dan. De band lijkt me heel goed.’

‘Dat zijn ze ook.’ Sorcha knikte. ‘Freddy Martin wordt hun manager, dus misschien worden ze wel heel beroemd.’

‘Echt?’ vroeg Peggy verbaasd. Haar blik dwaalde naar Derek, die er vanavond eigenlijk best goed uitzag. ‘Jeetje, niet te geloven.’

Lulu kwam terug met drie Babychams. ‘Kijk eens aan, meiden. Een opkikkertje voor de vermoeide groupies. Wat doe jij eigenlijk?’

‘Ik studeer nog. Bedrijfskunde.’

‘Interessant, zeg. Sorcha hier is huismodel bij Swan and Edgar en ik ben actrice.’

‘O ja? Speel je in films?’ Derek verkeerde tegenwoordig kennelijk in goed gezelschap.

‘Ja. Ik heb in een horrorfilm van Hammer Pictures gespeeld en morgen heb ik een screentest voor een grote rol in een nieuwe film die in Elstree Studios wordt opgenomen.’

‘Alles goed, Peggy?’ Derek legde een hand op haar schouder.

Ze knikte blozend.

‘Mooi zo. We moeten zo weer op. Zie ik je na afloop nog? Dan kunnen we misschien een hapje gaan eten. Tot straks.’ Met verende tred liep hij weg.

Even na middernacht kwamen Sorcha en Con thuis.

‘Pff, het is wel vermoeiend om je erop voor te bereiden om rijk en beroemd te worden, zeg.’ Con plofte met zijn jas nog aan op het bed neer.

Sorcha ging een kop thee voor zichzelf zetten. ‘Dat meisje van Derek kwam nogal onzeker over.’

‘O ja? Dat is me niet opgevallen. Hij raakt maar niet uitgepraat over die Peggy. Volgens Todd is hij al jaren verliefd op haar.’

‘Volgens mij komt de liefde maar van één kant. Arme Derek. Ik hoop maar dat hij niet gekwetst wordt.’

‘Dat overleeft hij vast wel. Kom eens hier.’ Toen hij zijn armen spreidde, klauterde Sorcha boven op hem. ‘Ah, dat voelt goed.’ Hij trok haar dicht tegen zich aan en draaide zich vervolgens om zodat zij onderop kwam te liggen. ‘Weet je, Sorcha, al onze dromen staan op het punt om werkelijkheid te worden. Nadat we volgende week bij Freddy hebben getekend, gaat hij er een hoop geld in steken om ons rijk en beroemd te maken. We krijgen ook elke week geld van hem, dus jij kunt je baan bij het warenhuis wel opzeggen.’

Ze zette zich schrap. ‘Maar ik vind het leuk om daar te werken. Trouwens, ik heb vandaag promotie gemaakt.’

‘Echt? Wat ga je dan doen?’

‘Er is me een baan aangeboden als huismodel. Dat betekent dat ik kleren mag showen voor de klanten. Het verdient twee pond per week meer dan ik nu krijg. Het is een prachtkans, en die wil ik heel graag aangrijpen.’

‘Maar dat hoeft helemaal niet. Zoals ik al zei, krijgen we van Freddy een mooi weekloon. Nu kan ik jou onderhouden. Je kunt daar weg wanneer je maar wilt.’

Ze wurmde zich onder hem vandaan en ging zitten. ‘Zo klink je net als mijn vader. Tegenwoordig zijn er heel veel meisjes die werken, zelfs als dat niet per se hoeft.’

‘Jij bent niet zoals de meeste meisjes.’

‘Wat moet ik dan de hele dag doen terwijl jij druk bezig bent een superster te worden?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Wat doen andere vrouwen wanneer hun man aan het werk is?’

Gefrustreerd ramde ze met haar vuisten op het bed. ‘Dus je vond het prima dat ik werkte zolang het jou uitkwam, maar nu zeg je dat ik ermee moet stoppen? Wat geeft jou het recht om alles voor mij te bepalen?’

Hij staarde haar aan. ‘Hoe bedoel je?’

‘Ik bedoel dat we niet getrouwd zijn en…’

‘O, gaat het daarom. Prima, dan trouw ik wel met je.’

‘Al was je de laatste man op aarde! Ik dacht dat jij anders was dan de andere mannen in Ballymore, maar jij bent al net zo bekrompen als zij. Ik neem die baan als huismodel aan en het kan me geen moer schelen wat jij daarvan vindt!’ Ze stormde de voordeur uit en sloeg die met een klap achter zich dicht. In de koude hal bleef ze even staan, bibberend van woede en frustratie. Er was maar één uitweg. Ze sjokte de hal door, sloot zich op in de ijskoude gemeenschappelijke badkamer en barstte in tranen uit.

15

‘Oké, mannen, we geven ze van katoen!’ Freddy gaf Con een vriendschappelijke klap op zijn rug, glimlachte en stuurde hem in de richting van de trap.

De vier jongens zagen er bleek uit en waren op van de zenuwen.

‘Dames en heren, mag ik een groot applaus voor de populairste nieuwe groep in Soho: The Leopards!’

Er steeg luid gejuich op vanuit het publiek in de kleine, rokerige club.

Freddy liep naar zijn tafeltje achterin. Hij hoefde niet bang te zijn dat de aanwezigen zijn protegés niet goed zouden vinden, want zo’n tachtig procent van het publiek had de hele avond gratis drank aangeboden gekregen om de jongens toe te juichen.

De bandnaam was nog steeds niet goed, te agressief. Maar ze hadden het allemaal moeilijk gevonden om iets te bedenken, dus hadden ze Todds suggestie als de minst erge bestempeld.

‘Hallo, allemaal. Welkom in The Basement. Ik ben Todd en dit zijn Con, Ian op de drums en Derek op de gitaar. Hopelijk hebben jullie het vanavond naar je zin. Oké, spelen maar, jongens.’

Freddy nam een flinke slok whisky toen de band de eerste noten liet horen. Het was een luchtig, speels liedje, speciaal uitgekozen om het publiek op te warmen. Met een glimlach bedacht hij hoe anders de jongens eruitzagen dan een paar weken geleden. Hun haar was tot grote afschuw van Con en Ian in korte, glanzende bobkapsels geknipt en ze droegen allemaal identieke, dichtgeknoopte groene kostuums met zwarte revers. Freddy deed zijn ogen dicht en luisterde aandachtig. Ook de sound was een stuk beter dan voorheen. Alle jongens zaten inmiddels op zangles. Hoewel er nog veel te winnen viel, kregen ze steeds meer een eigen geluid, waarmee ze zich van de rest konden onderscheiden.

Na het eerste nummer barstte er een luid applaus los. Todd bedankte het publiek en de band speelde het intro van een langzame ballad die Con en hij een paar weken geleden samen hadden gecomponeerd.

Toen ze ‘Can Someone Tell Me Where She’s Gone?’ voor het eerst in de studio hadden gespeeld, was er een tinteling van opwinding langs Freddy’s ruggengraat getrokken. Het was een bijzonder liedje, en hij was van plan om het als eerste nummer op de demo te zetten die ze volgende week gingen opnemen. De rivaliteit tussen de twee frontmannen pakte in hun voordeel uit. Ze wilden elkaar aftroeven.

Freddy gebaarde naar de serveerster dat hij nog een glas whisky wilde. Over een paar weken zou de demo af zijn en werd het tijd om zijn product te laten zien aan de mensen die er verstand van hadden.

Lulu zat in een donker hoekje van de club en hield Con nauwlettend in de gaten. Jeetje, wat zag hij er goed uit.

Toen ze opzijkeek, zag ze Sorcha nerveus in haar lege glas staren. Wat zag Con toch in die meid? ‘Is er iets?’ vroeg ze.

Sorcha haalde haar schouders op. ‘Nee, niet echt.’

‘Kom op, je kunt het mij toch wel vertellen. Misschien kan ik wel helpen.’

‘Dat denk ik niet.’

‘Het gaat om Con, hè? Gaat hij vreemd?’

‘Nee, dat is het helemaal niet.’ Sorcha zuchtte. ‘Hij is nog steeds aan het mokken omdat ik die baan als huismodel heb aangenomen.’

‘Daar komt hij wel overheen.’

‘Misschien, maar dat is nog niet alles.’

‘Wat is er dan?’ vroeg Lulu, terwijl ze applaudisseerde omdat het nummer was afgelopen.

‘Gisteren kwam er een vrouw naar de winkel. Ik heb twee jurken en een jas voor haar geshowd. Na afloop kwam ze naar me toe en vertelde ze dat ze een modellenbureau heeft. Ze wil dat ik bij haar langskom. Volgens haar zijn types zoals ik nu in trek en zou ik een heleboel opdrachten kunnen krijgen van tijdschriften en misschien zelfs wel voor televisie.’

‘Dat is fantastisch!’ Lulu moest haar stem verheffen, want de band had inmiddels een behoorlijk luidruchtig nummer ingezet. ‘Wat een prachtkans.’

‘Misschien wel, maar daar wil Con niets van weten.’

‘Heb je het hem al verteld?’

‘Nee, hij was gisteravond pas laat thuis. En trouwens, ik weet toch al wat hij zal zeggen. Wat vind jij dat ik moet doen?’

Lulu keek haar ernstig aan. ‘Ga naar die vrouw toe. Dat kan toch geen kwaad? Ik weet dat je van Con houdt, maar je moet echt niet toelaten dat een man alles voor je bepaalt.’ Ze nam een slok van haar White Russian. ‘Jullie zijn niet eens getrouwd.’

Sorcha bloosde. ‘Ja, ik weet het. Het is gewoon moeilijk om hoogte van hem te krijgen, Lulu. Ik had nooit gedacht dat hij zo seksistisch was, maar misschien ken ik hem niet zo goed als ik dacht. Nu hij zo veel met de band op pad is, is mijn werk het enige wat voorkomt dat ik gillend gek word. Wat moet ik nou de hele dag in mijn eentje thuis doen?’

‘Als hij rijk was, zou je al zijn geld over de balk kunnen smijten,’ zei Lulu grijnzend. ‘Ik zie Todd ook amper, weet je. Dit is een belangrijke periode voor hen. Ik raad je aan om ook een eigen leven op te bouwen, net als ik.’ Ze strekte haar armen uit op de rugleuning van het bankje waarop ze zaten.

‘Je hebt natuurlijk gelijk. Alleen hebben we nooit meer tijd om met elkaar te praten, zoals vroeger. Daardoor voelt het alsof we niet meer zo hecht met elkaar zijn.’

‘De jongens staan onder grote druk. Freddy verwacht veel van hen.’

Sorcha knikte. ‘Je hebt gelijk. Als ze eenmaal een platencontract hebben, zal Con wel weer rustiger worden. En tot die tijd moet ik gewoon mijn eigen koers varen.’

‘Zo mag ik het horen.’ Met een triomfantelijke blik in haar ogen zag Lulu dat Sorcha haar aandacht weer op de band richtte.

‘Goed, Sorcha, we hebben een paar foto’s nodig. Portretfoto’s en foto’s waar je helemaal op staat. Op basis daarvan kan ik opdrachten voor je regelen. Ik stel voor dat je naar John O’Hara toe gaat. Die heeft eerder al foto’s gemaakt van Jean Shrimpton en Twiggy, en ik denk dat hij ook wel bij jou past. Volgens mij zul je het heel goed doen.’ Audrey Bennington knikte goedkeurend. ‘Ja, heel goed. Dat rode haar, dat is je natuurlijke kleur, neem ik aan?’

‘Ja.’

‘Volg je een dieet om zo dun te blijven?’

‘Nooit.’

‘Mooi zo, mooi zo. Heb je zelf nog vragen, liefje?’

‘Eh…’ Sorcha stond met haar mond vol tanden. ‘Moet ik nu weggaan bij Swan and Edgar?’

‘Nog niet. We zullen eerst maar eens kijken hoe het loopt. De redacties van de meeste tijdschriften zijn in Soho gevestigd, bij jou in de buurt. In het begin zal ik proberen je afspraken rond het middaguur te plannen, zodat je er tijdens je lunchpauze naartoe kunt. Goed, ik zal John even bellen om te vragen wanneer hij tijd voor je heeft.’

Terwijl Audrey het nummer draaide, vergaapte Sorcha zich aan de muren van haar chique kantoor in het West End. Die waren behangen met foto’s van bloedmooie meisjes, en veel gezichten herkende ze van tijdschriftomslagen en uit advertenties. Het was moeilijk te geloven dat deze vrouw haar aantrekkelijk genoeg vond om zich bij hen aan te sluiten.

‘Prima, John. Donderdagavond om zes uur, ik zal het aan haar doorgeven. Ja, ik zie je morgenavond bij de show. Dag, schat.’ Ze hing op en krabbelde wat op een velletje papier. ‘Hier heb je Johns adres. Neem een paar verschillende outfits mee. Een minirok en een broekpak lijkt me goed. Hij stuurt de foto’s naar mij door en dan kijken we verder. Bel me elke ochtend om tien uur, oké? Dan kan ik je vertellen of ik iets voor je heb.’

Sorcha stond op. ‘Dat zal ik doen. Dank u, mevrouw Bennington.’

‘Zeg maar Audrey, schat, dat doet iedereen. Tot ziens.’

Op de terugweg naar Swan and Edgar haalde Sorcha wat kool en aardappelen op de markt aan Berwick Street, en daarna ging ze naar de slager voor een mals stuk spek. Vanavond zou ze Cons lievelingskostje klaarmaken en hem vertellen over de kans die Audrey haar had geboden. Als hij van haar hield, zou hij blij voor haar zijn, dacht ze terwijl ze in de stralende junizon langs het beeld van Eros liep. En zo niet… dan was dat zijn probleem, niet het hare.

Sorcha dekte de tafel met een frisgewassen tafelkleed en zette er een vrolijke bos pioenrozen en fresia’s op. Con had gezegd dat hij om acht uur thuis zou zijn en alles stond al klaar, zodat hij bij thuiskomst meteen de heerlijke geur van gebakken spek zou ruiken. Ze ontkurkte de fles wijn die ze had gekocht. Een uitspatting, maar dit was dan ook een gewichtige avond.

Om half negen ging de telefoon.

‘Ik kom later, Sorcha. Todd en ik hebben een idee voor een nummer dat we moeten uitwerken.’

‘O, ik heb voor ons gekookt,’ zei ze teleurgesteld.

‘Ja, sorry. Wacht maar niet op me. Ik kom laat thuis.’

‘Con, ik…’ Ze zuchtte.

‘Wat?’

‘Ach, laat maar. Dag.’ Toen ze ophing, stond haar besluit vast. Ze had geprobeerd het hem te vertellen, maar het was wel duidelijk wat er voor hem op de eerste plaats kwam. Zij niet meer, in elk geval.

Lulu had gelijk: ze moest een eigen leven opbouwen.

16

‘Zo, mannen, de contracten zijn getekend en de studio is geboekt voor volgende week. Er is nog maar één ding waar ik niet tevreden over ben, en dat is jullie naam.’

De vier bandleden zaten in Freddy’s woonkamer, waar hij bezig was de goudkleurige folie van een fles champagne te verwijderen.

‘Ik vond The Leopards wel goed klinken,’ merkte Todd op.

‘Sorry, Todd, ik vind het gewoon niks. Het enige wat we kunnen behouden is het “The”. The puntje, puntje, puntje klinkt goed. Iemand ideeën?’

‘Wat denken jullie van The Flies? Insectennamen schijnen tegenwoordig in te zijn,’ zei Derek gekscherend.

‘Nee, te cliché. Volgende!’ Freddy glimlachte.

‘Blue Heaven? Ja, dat vind ik wel wat,’ opperde Ian.

De rest van de band reageerde niet en Freddy keek hem wezenloos aan. ‘Juist. Verder nog suggesties?’

De jongens schudden hun hoofd.

Uiteindelijk zei Con: ‘Wat denken jullie van The Fishermen? Dat heb ik altijd een mooie naam gevonden voor een band.’

‘Echt iets voor een Ierse katholiek,’ sneerde Todd.

‘The Fishermen,’ herhaalde Freddy. ‘The Fishermen… Ja, dat vind ik wel wat.’ Hij knikte.

‘Ik ook,’ zei Ian.

‘Het is een goede naam,’ vond Derek.

Todd sloeg zijn ogen ten hemel.

‘Mocht iemand nog iets beters bedenken, laat het me dan weten. Nu is het tijd voor champagne. Proost, op de populairste groep die de muziekwereld in jaren heeft gekend!’

‘Hopen we,’ zei Todd, terwijl hij een glas van Freddy aannam.

‘Dat wil ik niet meer horen. Als jullie er niet in geloven, gelooft niemand erin. Proost, op The Fishermen.’

‘Op The Fishermen,’ herhaalden ze in koor.

‘Aanstaande donderdag duiken we dus weer de studio in om een mix te maken van jullie eigen werk en een aantal bekende hits. Ik heb al contact opgenomen met een paar platenmaatschappijen om te laten weten dat er binnenkort een demo aankomt.’

‘Ik heb ook een paar liedjes, Freddy,’ merkte Derek op.

‘Neem die ook maar mee.’

‘Zal ik doen.’ Zijn gezicht begon te stralen.

Freddy nam Ian apart om een tijdschrift over drummen te bekijken en Todd liep naar Con toe. ‘Zullen we dit weekend samen gaan schrijven?’

‘Prima.’

‘Kom maar naar mij toe. Lulu’s flat is groter dan de jouwe. Wat zeg je van zaterdagochtend om elf uur?’

‘Ik zal er zijn.’

Het viel Todd op dat zijn medefrontman een beetje bedrukt overkwam. ‘Alles oké, Con?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Ja hoor.’

‘Je bent een beetje stilletjes.’

‘Het gaat prima met me, echt.’

‘Ik moet ervandoor, mannen,’ merkte Derek op. ‘Vanavond zie ik Peggy weer.’

‘En onze kroegentocht om het te vieren dan?’ vroeg Todd.

Derek sloeg het laatste beetje champagne achterover. ‘Sorry, ik heb andere plannen. Bedankt, Freddy. Tot volgende week.’

Derek liep het flatgebouw uit en ging naar het dichtstbijzijnde metrostation. In de metro naar het West End haalde hij stiekem de bruine envelop tevoorschijn die Freddy aan ieder van hen had gegeven nadat de contracten waren getekend. De bankbiljetten knisperden onder zijn vingers. Freddy had hen allemaal een maand vooruitbetaald, en Derek wist al precies wat hij met dat geld wilde doen.

Peggy’s voordeur bevond zich tussen die van de snackbar en de kiosk in. De verf was afgebladderd en de deurbel hing scheef aan de spijker. Met bonkend hart belde hij aan, maar er werd niet opengedaan. ‘Verdorie,’ vloekte hij binnensmonds, terwijl hij het nog eens probeerde.

Net toen hij weg wilde lopen, werd de deur op een kier opengedaan.

‘Ben jij dat, Peggy?’

De deur ging iets verder open. ‘Eh… ja.’

Derek zag dat ze haar badjas aanhad. Haar normaal gesproken keurig gekapte haar was een grote klittenbos en er zat een veeg mascara onder haar oog. ‘Ben je ziek?’

‘Ja, ik heb griep.’

‘Arme jij. Kan ik iets voor je doen?’

‘Nee, nee. Ik moet gewoon in bed blijven en genoeg slapen.’

‘Wat jammer,’ verzuchtte hij. ‘Ik heb voor half acht een tafeltje gereserveerd bij dat Indiase restaurant aan de hoofdstraat. Daar had ik je mee naartoe willen nemen om het te vieren.’

‘Om wat te vieren?’

‘Dat we nu officieel een management hebben! Vandaag hebben we de contracten ondertekend.’

‘Wauw. Gefeliciteerd.’

‘Dank je. Ik… ik heb iets voor je gekocht.’ Hij stak haar een in cadeaupapier verpakt doosje toe.

‘O, Derek, waarom nou toch? Je moet je geld niet aan mij verspillen.’ Haar hart kromp samen toen ze zag dat Derek, die nog steeds net zo tenger was als een schooljochie, haar het cadeautje toestak. Ze kon het niet aannemen. Dat zou ze niet moeten doen.

‘Omdat ik iets voor je wilde kopen. Alsjeblieft, neem het nou aan. Ik zou het echt vervelend vinden als je dat niet deed.’

Op haar gezicht verscheen iets wat het midden hield tussen een glimlach en een grimas. ‘Goed dan.’ Ze stak haar hand uit, en Derek legde het pakje erin. ‘Dank je wel.’

‘Graag gedaan. Zal ik morgen terugkomen om te kijken hoe het met je gaat?’

Haar blik flitste naar de straat. ‘Eh… nee, doe maar geen moeite. Als ik me morgen nog zo voel, ga ik waarschijnlijk naar mijn ouders toe. En het lijkt me beter als je bij mijn vader uit de buurt blijft.’

Hij haalde een hand door zijn haar en grinnikte geforceerd. ‘Ja, daar zul je wel gelijk in hebben. Nou, dan kom ik volgende week nog wel een keer langs. Misschien kunnen we dan alsnog Indiaas gaan eten.’

‘Goed, hoor. Dank je wel voor het cadeautje. Ik moet nu echt naar binnen, want ik voel me heel erg slapjes. Dag.’

Voordat ze de deur kon dichtdoen, legde hij zijn hand ertegen. ‘Ik heb je gemist, dat weet je toch wel? Dat is nooit veranderd.’ Met zijn puppyogen keek hij haar smekend aan.

‘Ik…’ zei ze weifelend. ‘Ik moet naar binnen. Dag, Derek.’ Ze deed de deur dicht, schoof de ketting ervoor en liep weer naar boven. In de keuken van haar smoezelige, verwaarloosde flat liep ze naar het raam, waarvan ze de vitrage iets opzij trok. Beneden op het bankje zag ze Derek zitten. Met een zucht liet ze het gordijn weer op zijn plek vallen. Ze had dat cadeautje echt niet moeten aannemen.

Ze ging aan haar klaptafel zitten om het uit te pakken. Onder het cadeaupapier ging een met fluweel bekleed doosje schuil dat de naam van een juwelierswinkel in Hatton Garden droeg. Erin lag een prachtig hartvormig gouden medaillon. Ze haalde het uit het doosje en maakte de sluiting open.

Peggy,

Voor altijd in mijn hart.

Derek

Nadat ze de inscriptie had gelezen, liet ze haar hoofd in haar handen rusten en sprak ze zichzelf vermanend toe. Wat heb je gedaan?! Waarom had ze Derek, na die ellendige toestand die ze jaren geleden met hem had meegemaakt, in vredesnaam opgezocht in die pub?

Ze probeerde te bedenken hoe ze tot die beslissing was gekomen.

Hij was altijd aardig voor haar geweest, dat sowieso. In tegenstelling tot de talloze andere mannen in haar leven had hij haar altijd met respect behandeld. In een tijd dat talloze tienerjongens hadden geprobeerd haar in bed te krijgen, had ze altijd aangevoeld dat Derek oprecht van haar gezelschap genoot. Ze had het schattig gevonden dat hij haar op weg naar school altijd ‘toevallig tegenkwam’, en ze had zich gevleid gevoeld omdat hij haar duidelijk aanbad.

Alleen was ze nooit echt verliefd op hem geweest.

Had ze hem destijds aan het lijntje gehouden? Misschien wel. Al was dat zeker geen reden om een baksteen door een ruit te gooien.

In de snackbar was ze onder de indruk geweest van zijn succesvolle carrière. Dat had haar interesse gewekt, net als zijn stralende glimlach en volle bos haar. Dit medaillon bewees echter dat hij nog steeds smoorverliefd op haar was, en zij wist eerlijk gezegd dat dat nooit wederzijds zou zijn. Trouwens, waarom bleef hij haar maar bij die maffe bijnaam noemen die ze op school had gehad?

Ze wist dat ze hem weer uit haar leven zou moeten bannen, maar ditmaal voorgoed.

Nadat ze het medaillon weer in het doosje had gelegd, verstopte ze het achter in een keukenlade en liep ze weer terug naar het raam.

Het bankje was leeg, zag ze opgelucht.

‘Lieverd, waar blijf je nou?’

Ze liep de keuken uit, naar de kleine slaapkamer, waar de gordijnen dicht waren.

‘Wat bleef je lang weg.’

‘Sorry.’

‘Wie was het?’

Ze trok haar badjas uit. ‘O, niemand. Een oude vriend,’ zei ze, terwijl ze het warme bed in stapte, terug in zijn armen.

17

Helen stapte uit de bus en liep over Baker Street. Het was de laatste dag voor de zomervakantie en het was een prachtige, heldere ochtend. Toen ze de straat overstak, hoorde ze twee jonge mannen fluiten. Ze keek omhoog naar een bouwsteiger en zag dat de blikken van de mannen op haar gericht leken te zijn. Nadat ze om zich heen had gekeken, bleek dat er verder geen jonge vrouwen te bekennen waren. Kennelijk was het ‘compliment’, hoe aanstootgevend veel andere vrouwen het ook vonden om nagefloten te worden, voor haar bedoeld. Ze glimlachte verrukt en bedacht hoeveel ze had bereikt sinds ze voor het eerst van deze bushalte naar de hogeschool was gelopen. Dat saaie, onnozele meisje uit Ballymore was inmiddels verdwenen. Vol zelfvertrouwen blies ze de mannen een kusje toe, waarop ze luidkeels begonnen te juichen. Daar moest ze om giechelen.

Natuurlijk was het zowel triest als belachelijk dat veel mensen op het uiterlijk afgingen. Sinds Helen een paar maanden geleden drastisch haar imago had veranderd, had ze voor het eerst in haar leven vriendschap gesloten met de meisjes in haar klas en werd ze meer geaccepteerd dan ooit tevoren. Dat ze nog elke dag vooruitgang boekte met haar lees- en schrijfvaardigheid maakte haar zelfvertrouwen des te groter.

Haar transformatie had enorm veel zelfdiscipline gekost. Helen was niet gezegend met een snelle spijsvertering en als ze iets vets at, kreeg ze meteen puistjes. Dus was ze meedogenloos voor zichzelf geweest, maar dat had zijn vruchten afgeworpen en ze was enorm trots op zichzelf. Ze grinnikte bij de gedachte dat ze over twee weken terug zou gaan naar Ierland en vroeg zich af hoeveel mensen daar haar nog zouden herkennen.

Vlot liep ze de trappen op en naar binnen. Nadat ze haar medestudenten met een knikje had begroet, liep ze naar het lokaal helemaal boven in het gebouw, het lokaal dat haar altijd zou bijblijven als de plek waar haar metamorfose was begonnen.

‘Hoi, Helen. Heb je al zin in de vakantie?’ Samantha White, het blonde meisje dat naast haar zat in de klas, glimlachte haar toe.

‘Ja.’ Helen zette haar tas neer en trok haar jasje uit.

‘Wat een mooi pakje. Alweer iets nieuws? Die kleur staat je echt goed.’

‘Ik heb het zaterdag bij Biba Boutique gekocht. Vind je echt dat het me goed staat?’ Ze bloosde van plezier.

‘Ja, geweldig.’

‘Dank je wel. Hoi, Mags.’

‘Goeiemorgen, allemaal.’ Maggie ging aan de andere kant van Helen zitten en gaapte luidruchtig.

‘Zware nacht gehad?’ vroeg Samantha met opgetrokken wenkbrauwen.

‘Zeg dat wel.’

‘Ach, morgen kun je uitslapen,’ zei Helen om haar te troosten.

‘Was dat maar waar. Ik moet om zes uur mijn bed uit om met mijn ouders naar Devon te gaan, voor onze jaarlijkse zomervakantie. Een maand lang in de regen, in een vochtig huis aan een door de wind geteisterd strand, omringd door neven en nichten die ik niet kan uitstaan.’ Somber schudde Mags het hoofd. ‘Dit is voor mij de laatste keer, dat heb ik met mijn vader afgesproken. In november word ik achttien en dan ben ik echt te oud voor die familievakanties.’

Helen keek naar het beeldschone gezicht van Mags, waar nu een misnoegde uitdrukking op lag, en bedacht hoe graag zij een familie zou hebben om mee op vakantie te gaan.

‘Dan mis je mijn eindejaarsfeestje,’ zei Samantha. ‘Wat jammer nou, het wordt een groot festijn. Mijn broer heeft een heleboel knappe vrienden uitgenodigd en zelfs onze geliefde docent heeft gezegd dat hij komt. Als je het over de duivel hebt… daar zul je hem hebben.’ Fluisterend voegde ze eraan toe: ‘Meester Sexy in eigen persoon. Jeetje, hij ziet er nog verlepter uit dan jij, Mags.’ Ze giechelde.

Tony Bryant liep naar de voorzijde van het lokaal. Zoals gewoonlijk voelde Helen haar hartslag stijgen en haar handpalmen zweterig worden nu hij er was.

‘Goeiemorgen, allemaal.’ Tony legde zijn versleten bruine aktetas op zijn tafel en ging zelf tegen de rand geleund staan. ‘Zozo.’ Onderzoekend keek hij om zich heen. ‘Zo vrolijk heb ik jullie dit hele jaar nog niet gezien.’ Hij maakte zijn tas open en haalde er een stapeltje papieren uit. ‘Sam, wil jij mijn arme vermoeide benen een beetje rust gunnen en deze voor me uitdelen? De namen staan links bovenaan.’

‘Natuurlijk, meneer Bryant.’ Sam stond op, nam de papieren van hem aan en legde er één op elk tafeltje.

‘Dit, lieve leerlingen, zijn jullie gecorrigeerde tentamens. De meesten van jullie zal het lachen zo wel vergaan. Volgend jaar om deze tijd worden jullie echt beoordeeld. Gebaseerd op wat ik hier zie, zal tachtig procent van jullie zakken als een baksteen. Ik weet dat het de laatste schooldag is en ik wil de sfeer niet verpesten, maar een flink aantal van jullie raad ik aan om er nog eens goed over na te denken of je bereid bent om in september terug te komen en dubbel zo hard te werken om de verloren tijd in te halen. Maar goed…’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Het is jullie geld, niet dat van mij.’ Daarna gaf hij een pets op zijn bovenbenen. ‘Oké, einde preek. Nu ga ik jullie vertellen wie dit jaar gemiddeld de hoogste cijfers heeft gehaald. Dit is de enige persoon van wie ik vind dat ze het echt heeft verdiend om acht weken vakantie te nemen en eens goed te vieren wat ze de afgelopen negen maanden heeft bereikt. Helen, kom maar naar voren om je fantastische prijs in ontvangst te nemen. Alsjeblieft, een doos Milk Tray.’

Hoewel Helen wist dat ze de enige in haar klas was die zo heette, kon ze van pure verbazing geen vin verroeren.

‘Kom op, Helen.’ Glimlachend stak hij haar de doos met chocolaatjes toe.

Toen ze opstond, begon de klas spontaan te applaudisseren.

Blozend en nauwelijks in staat om Tony aan te kijken nam ze de doos met chocolaatjes aan.

‘Goed gedaan,’ zei hij met een warme glimlach.

‘Bedankt,’ mompelde ze, en ze liep weer naar haar zitplaats.

De rest van de dag ging in een waas aan haar voorbij. Die avond zette ze de doos met chocolaatjes op het tafeltje bij het raam, ging zitten en staarde ernaar. Ze vroeg zich af hoe lang chocolade houdbaar was, want ze zou ze nooit opeten. Het liefst zou ze ze inlijsten.

De volgende ochtend ging Helen naar de winkel van Mary Quant en kocht ze een citroengele mini-jurk om naar Samantha’s feestje aan te trekken. Daarna ging ze naar haar vaste kapper om haar haar te laten knippen en föhnen. Die middag bracht ze door met het lakken van haar nagels, badderen in een heerlijk geurend bad en het uitproberen van verschillende make-up om te kijken welke het beste bij haar nieuwe jurk paste.

Om zeven uur was ze er klaar voor en hield ze een taxi aan, zodat de wind haar kapsel niet zou verpesten.

‘Waarnaartoe, lieverd?’

‘Eh… Sydney Street. In de buurt van King’s Road.’

‘Komt voor elkaar.’

Helen genoot van het ritje door Londen. Het was een zonnige, warme avond en het leven leek haar steeds meer toe te lachen.

Voor een groot wit herenhuis stapte ze uit. Door een open raam op een van de bovenste etages schalde muziek naar buiten. De voordeur stond open en Helen liep met haar vier flesjes Babycham in haar armen de trap op.

‘Je bent er! Wat zie je er goed uit.’ Sam stond bij de deur en moest schreeuwen om zich boven de muziek uit verstaanbaar te maken. ‘Kom verder, als het lukt.’ Ze giechelde. ‘Het is nogal druk, vrees ik.’

De kleine hal stond bomvol gasten en in de krappe woonkamer was het niet veel beter. Zonder precies te weten waar ze heen ging baande Helen zich een weg door de menigte. Uiteindelijk kwam ze in de keuken terecht. Nadat ze de drankjes op het plakkerige aanrecht vol biervlekken had neergezet, wist ze niet goed wat ze moest doen.

‘Hé, schoonheid, wie ben jij?’

Toen ze zich omdraaide, zag ze een extreem lange jonge man over haar heen gebogen staan. Zijn adem stonk naar bier. ‘Helen,’ zei ze zacht.

‘Wie?’ bulderde hij.

‘Helen!’

‘O.’ De jongen liet een boer. ‘Hoi, Helen. Wil je iets drinken?’

‘Eh… ik wilde net iets voor mezelf pakken.’ Ze keerde hem doelbewust de rug toe en maakte een van de Babychams open. Precies op het moment dat ze de fles aan haar lippen zette, voelde ze dat er in haar billen werd geknepen. Van schrik hapte ze naar adem, waardoor de drank haar in het verkeerde keelgat schoot en ze hevig begon te hoesten.

Toen de lange man met een grote, harige hand op haar rug begon te kloppen, morste ze de Babycham op de voorkant van haar nieuwe jurk. ‘Hou op, hou op!’ schreeuwde ze. ‘Kijk nou wat je doet!’ Met een van woede vertrokken gezicht draaide ze zich naar hem om.

Hij stak zijn handen verontschuldigend op en lalde: ‘Oké, oké, sorry, hoor.’

‘Neem me niet kwalijk.’ Boos wurmde ze zich langs hem heen.

‘Ja, ik ga al.’ Hij liet nog een boer. ‘Je hebt toch een flubberkont, schat.’

Ze baande zich een weg naar de uitgang van de keuken en toen ze eindelijk de badkamer had gevonden, ging ze naar binnen en deed de deur achter zich op slot. Terwijl ze op de rand van het bad ging zitten, probeerde ze haar ademhaling weer onder controle te krijgen. Haar wangen gloeiden van schaamte en woede en het leek haar beter om naar huis te gaan. Die vreselijke kerel had haar zelfvertrouwen finaal de grond in geboord. Ze was woedend op hem. En op zichzelf, omdat ze ondanks de transformatie die ze had ondergaan, ondanks de dure kleren en de make-up, nog steeds die domme, saaie Helen was.

Ze deed de deur van het slot en liep naar de voordeur. Het lukte haar om onopgemerkt de overloop te bereiken, maar op de trap werd ze op haar schouder getikt.

‘Waar dacht jij naartoe te gaan?’ vroeg een bekende stem.

Toen ze zich omdraaide, zag ze Tony Bryant naar haar grijnzen. Ze probeerde zich niet te laten kennen. ‘Ik… wilde even een frisse neus halen. Het was benauwd, daarbinnen.’

‘Ik ook. Dames gaan voor.’

Ze liep voor hem uit de trap af.

‘Jeetje, wat was het daar warm.’ Hij pakte een zakdoek en bette zijn voorhoofd. ‘Volgens mij word ik te oud voor dit soort feestjes.’ Buiten ging hij op de trappetjes voor het huis zitten en klopte op de lege plek naast zich.

Terwijl Helen ging zitten, streek haar bovenbeen zacht langs het zijne.

Een tijdlang zeiden ze geen van beiden iets, totdat Tony de gespannen stilte verbrak. ‘Hopelijk vind je het niet vervelend dat ik dit zeg, maar je ziet er vanavond uit om op te vreten.’

Helen reageerde niet.

‘Wat kijk je bedrukt. Ik dacht dat je nog steeds in de wolken zou zijn omdat je de beste van je klas bent. Je mag echt trots op jezelf zijn, Helen. Ik weet hoe hard je ervoor gewerkt hebt. Waarschijnlijk doe je drie keer zo lang over een opstel als de rest, en toch steek je met kop en schouders boven hen uit.’

Omdat ze bang was dat ze in tranen zou uitbarsten als ze iets zei, knikte ze maar.

‘Ga je nog terug naar boven?’

Ze schudde haar hoofd.

‘Ik ook niet. Ik ben ook niet in een feestelijke stemming, maar ik moest mijn gezicht even laten zien. Zullen we een pub of een bar opzoeken voor een verkoelend drankje?’

‘Ik…’ Een beetje verbaasd keek ze hem aan. ‘Oké.’

‘Fijn.’ Hij stond op, stak zijn hand naar haar uit en trok haar overeind. Daarna legde hij haar hand in de holte van zijn elleboog en gaf er een klopje op. ‘Kom, dan gaan we.’

Ongeveer vijftig meter verderop doken ze een pub aan King’s Road in. Tony ging de drankjes halen, Helen zocht alvast een plaatsje uit.

‘Alsjeblieft.’ Tony zette een glas bier en een Babycham op tafel. ‘En nu maar hopen dat deze gewoon in je mond terechtkomt, niet op je jurk.’ Glimlachend vervolgde hij: ‘Ik weet niet hoe lang iedereen daar al aan het drinken was, maar ik vermoed het grootste gedeelte van de middag. Enfin, proost, op de zomervakantie.’ Dat laatste kwam er gemaakt vrolijk uit. ‘Jij lijkt je er al net zo op te verheugen als ik,’ merkte hij op, voordat hij een slok van zijn bier nam.

‘Houdt u niet van vakantie?’ vroeg Helen, al vond ze het nog steeds moeilijk om te praten.

‘Zeg maar “je”, hoor. We zijn niet op school. En jawel, maar de vrouw van mijn dromen brengt een groot deel ervan mijlenver hiervandaan door.’

Nu voelde ze zich nog ellendiger. ‘Ik begrijp het. Kun je niet met haar meegaan?’

‘Was het maar zo eenvoudig,’ verzuchtte hij. ‘Bij mij lijkt altijd alles ingewikkeld.’

‘Bij mij ook.’ Ze nipte van haar drankje.

‘We zijn wel een apart stel, hè?’ Glimlachend sloeg hij met zijn handen op zijn bovenbenen. ‘Zo, nu weet je wat er bij mij aan scheelt. En… wat zit jou dwars?’

‘Ach, het stelt niet zo veel voor. Op het feestje was een jongen die een gemene opmerking tegen me maakte.’

‘Echt? Waar zijn die jongens van tegenwoordig dan in vredesnaam naar op zoek? Ik zou denken dat jij zo’n beetje hun ideale vrouw bent. Mooi, en nog slim ook.’

Ze bloosde. ‘Dat is aardig van je, Tony, maar…’

‘Dat zeg ik niet zomaar, Helen.’ In zijn ogen lag een oprechte blik. ‘Je moet eens leren een complimentje in ontvangst te nemen. Eerlijk gezegd heb ik je altijd al fascinerend gevonden. Iemand zoals jij kom je niet vaak tegen.’

‘Vertel mij wat.’

Hij zuchtte. ‘Hoe kom je toch aan dat minderwaardigheidscomplex? Je vat alles op als kritiek.’

‘Dat was het toch ook?’

Hij lachte. ‘Nee, zeg. Ik vind je een unieke vrouw, en dat bedoel ik als een compliment. Als iemand mij gewoon noemde, zou ik daar kapot van zijn.’

‘Ik wil juist niets liever.’

Toen haar glas leeg was, stond hij op. ‘Ik haal nog een rondje, dan kun je daarna uitgebreid aan oom Tony vertellen hoe je op dat onzalige idee komt. Niet weggaan, hoor.’

Helen keek hem na. Wie zijn hart ook had gestolen, diegene was het gelukkigste meisje op aarde.

Zes Babychams later had ze haar ziel en zaligheid bij Tony uitgestort.

‘Nounou,’ zei hij. ‘Arme jij. En ik maar medelijden met mezelf hebben.’

‘Ik zit niet op medelijden te wachten.’

‘Dat zul je van mij ook niet krijgen. Moet je horen, Helen.’ Hij pakte haar handen vast. ‘Ik wil iets tegen je zeggen waar je later nog maar eens goed over moet nadenken. Je bent pas negentien. Ja, je hebt pech gehad, maar nu begint het tij te keren. Je hebt een grote erfenis tot je beschikking en daar zul je veel profijt van hebben, want jij hebt een gave die anderen niet hebben.’

Ze hikte zacht. ‘Wat voor gave?’

‘In al die jaren dat ik lesgeef ben ik nog nooit iemand tegengekomen die beter was in wiskunde dan jij. Als het om cijfertjes gaat, streef je de rest van ons ver voorbij. Daarnaast heb je tijdens de module bedrijfsmanagement laten zien hoe analytisch je kunt zijn. Simpel gezegd ben je goed in het nemen van logische beslissingen.’

‘Op school wel, maar ik weet niet of ik me staande zou kunnen houden in het bedrijfsleven.’

‘Dat lijkt me geen enkel probleem. Bedenk iets en begin een eigen bedrijf. Hou het aanvankelijk klein, zet er niet meteen al je geld op in, en vertrouw op je intuïtie. Ik denk dat je dat heel goed kunt.’

‘Denk je echt dat ik een eigen bedrijf kan runnen?’

Hij knikte en dronk zijn glas leeg. ‘Daar twijfel ik geen moment aan. En je hebt genoeg liquide middelen om erin te stoppen. Als ik zo veel geld had, was ik echt geen docent, maar zou ik het er zelf op wagen.’

‘Wat voor bedrijf spreekt jou dan aan?’

Hij grinnikte. ‘O, ik heb er altijd van gedroomd om een platenmaatschappij te runnen en aanstormend talent te ontdekken. Wie niet?’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Of misschien zou ik wel een reisbureau beginnen. Vakanties naar het buitenland worden de komende jaren enorm populair, wacht maar af.’

‘Het laatste rondje, mensen!’ riep de barman.

‘Wil je nog een afzakkertje, Helen?’

‘Nee, dank je. Ik heb al te veel gedronken.’

‘Prima. Wil je misschien iets eten?’

Ze schudde haar hoofd. Ze was nu al misselijk, en de gedachte aan eten maakte dat alleen maar erger. ‘Neem me niet kwalijk, ik moet…’

Tien minuten later kwam ze met een bleek gezicht terug van het damestoilet.

‘O jee, Helen. Het spijt me, ik had je niet mogen aanmoedigen om zo veel te drinken.’

‘Dat geeft niet. Kun je misschien een taxi voor me bellen? Ik kan maar beter naar huis gaan, ik voel me echt niet lekker.’

‘Natuurlijk. Ik rij wel even met je mee.’

‘Sorry, ik…’ Weer sprintte ze naar het toilet.

Toen ze terugkwam, zag ze dat Tony bij de deur op haar stond te wachten. ‘Er staat een taxi voor ons klaar.’

‘Bedankt. Ik hoop maar dat ik het red.’

Hij dacht even na. ‘Ga anders met mij mee. Ik woon maar vijf minuten hiervandaan, en dan kun je naar huis gaan als je je weer beter voelt.’

Helen knikte, te zwak om tegen te sputteren.

Tien minuten later hing ze boven de toiletpot in Tony’s badkamer. Het verbaasde haar dat er nog iets over te geven viel.

Toen ze de woonkamer weer in strompelde, was Tony aan het ijsberen. ‘Hoe gaat het?’

‘Redelijk. Misschien helpt het als ik even ga liggen.’

‘Natuurlijk. Hier, ik help je wel.’ Hij loodste haar mee naar een kleine slaapkamer.

Dankbaar ging ze op het bed liggen, waarna ze het draaierige gevoel in haar hoofd probeerde te bedwingen. ‘Het spijt me, Tony. Het spijt me echt heel erg.’ Prompt viel ze in slaap.

Toen Helen wakker werd, voelde ze zich gedesoriënteerd. Ze keek om zich heen in de kamer, naar het licht van de vroege ochtend dat door de oranje gordijnen van een bobbelige stof naar binnen viel.

Haar hoofd bonkte, en ze stond voorzichtig op en liep langzaam naar de woonkamer. Daar lag Tony languit op de bank, zachtjes te snurken. Versuft trok ze de bezemkast en de deur van de keuken open, waarna ze eindelijk de badkamer vond. Daar plensde ze water in haar gezicht en gebruikte zijn tandenborstel om haar tanden te poetsen. Met een iets beter gevoel sloop ze terug naar de slaapkamer, maar net toen ze bijna weer in slaap viel, voelde ze rechts van zich het bed een beetje inzakken.

‘Hoe gaat het?’

Ze deed haar ogen open en zag dat Tony haar aanstaarde.

‘Beter, denk ik. Al heb ik wel knallende koppijn.’

‘Wil je een aspirientje?’

‘Nee, ik denk dat mijn maag nog even tot rust moet komen.’

‘Oké.’ Hij streek het haar uit haar gezicht. ‘Ik maakte me zorgen om je.’

Haar onderlip begon te trillen. ‘Het spijt me. Waarom gaat bij mij toch alles mis? Ik kan niet eens wat drinken zonder ziek te worden en een gezellige avond te verpesten.’

‘Toe nou, Helen. Kraak jezelf niet zo af.’ Speels drukte hij even op haar neus. ‘Je bent er gewoon niet aan gewend, dat is alles. Trouwens…’ Hij boog zich over haar heen, tot zijn gezicht nog maar een paar centimeter van het hare verwijderd was. ‘… ik vind je geweldig.’ Teder zoende hij haar op haar lippen. ‘Sorry, ik… ik wilde gewoon, eh…’ Opeens leek het alsof hij zichzelf geen houding wist te geven.

Haar hart begon sneller te kloppen. ‘Weet je, ik voel me meteen een stukje beter,’ zei ze met een glimlachje.

‘Echt?’

Ze knikte.

‘Weet je het zeker?’

‘Ja.’ Deze keer drukte zij haar lippen op de zijne. Ze sloeg haar armen om zijn nek en trok hem boven op zich.

Later, toen ze in zijn armen lag en naar zijn hand keek die haar blote buik streelde, vroeg ze zich af of ze was gestorven en in de hemel was beland. Alles waarover ze had gefantaseerd tijdens haar heimelijke pogingen om zichzelf te bevredigen viel hierbij in het niet. Haar lichaam had als vanzelf gereageerd op Tony’s voorzichtige aanrakingen, en ze had zich genoeg kunnen ontspannen om van de ervaring te genieten. Het was een openbaring dat haar lichaam zo veel genot kon ervaren.

‘Je zit vol verrassingen, hè?’ vroeg hij glimlachend, terwijl zijn hand van haar buik naar haar bovenbeen dwaalde.

‘Hoe bedoel je?’

‘Je bent zo onzeker, maar Helen, dit was geweldig. Ik kan bijna niet geloven dat het voor jou de eerste keer was.’

‘Toch was het zo.’

‘Dan ben ik er trots op dat ik je eerste mocht zijn.’ Hij werkte zich op zijn elleboog omhoog en keek haar aan. ‘Je hebt er toch geen spijt van?’

‘Nee, helemaal niet.’

‘Gelukkig. Ik zou niet willen dat je denkt dat ik misbruik van je heb gemaakt.’

‘Dat heb je niet gedaan. In elk geval niet méér dan andersom.’

Ze vielen allebei stil en keken naar de zon die door de gordijnen naar binnen viel.

‘Helen?’ vroeg hij na een tijdje.

‘Ja?’

‘Je weet hoe het bij mij zit. Mijn vriendin is een tijdje weg en… Luister, ik wil je niet wijsmaken dat dit meer kan worden dan het nu is. Ik begrijp het best als je me niet meer wilt zien, maar…’

‘Maar wat?’

‘Ik denk dat we het heel gezellig met elkaar zouden kunnen hebben, tot ze terugkomt. Het klinkt vreselijk als ik het zo zeg, maar ik vind het wel zo eerlijk om open kaart te spelen en je niet aan het lijntje te houden. Ik heb enorm veel respect voor je en wil je niet kwetsen.’

‘Ik begrijp het, Tony.’

‘Ik zou op zijn minst graag met je bevriend blijven, al zou ik wat we zojuist hebben gedaan dan wel missen.’

Helen wendde haar gezicht af. Zij was hier, die mysterieuze andere vrouw niet. Daarmee was zij in het voordeel. Misschien werd hij wel zo verliefd op haar dat hij die andere vrouw niet meer wilde. Dat was het risico wel waard. Het eventuele verdriet kwam later wel, en daar was ze toch al aan gewend. ‘Tony?’

‘Ja?’

Met een glimlach keek ze hem weer aan. ‘Wil je dat nog eens met me doen?’

18

‘En, wat vind je ervan?’

Ben haalde zijn schouders op. ‘Ze zijn… wel oké, denk ik.’

‘Gewoon oké?’

‘Ik vrees van wel.’

‘Ik begrijp het. Dan zal ik je tijd niet langer verdoen. Jullie zijn de eerste maatschappij die ik heb benaderd. Reg van tca belde ook al, maar ik heb gezegd dat ik eerst jullie reactie wilde afwachten.’

‘Sorry dat ik je moet teleurstellen, man.’ Ben liep om de lange glazen tafel heen om Freddy de hand te schudden.

‘Volgens mij bega je een grote fout. Live zijn ze echt geweldig.’

‘Misschien, maar wij zijn vooral geïnteresseerd in vinyl. Het spijt me, Fred, de concurrentie is momenteel moordend. Succes ermee, hè?’

‘Dank je. Tot ziens, Ben.’

‘Tot ziens.’ Hij keerde terug naar zijn bureaustoel.

Freddy liep de hal door, de receptie uit, en nam de lift naar de lobby. Daarna ging hij naar Golden Square, deed de zwarte smeedijzeren poort open en ging op een bankje zitten. Met tot vuisten gebalde handen schreeuwde hij: ‘Fuck!’

De oudere dame aan de andere kant van het bankje ging er snel vandoor.

Freddy begon zich zorgen te maken. Hij had al vier van de vijf grote platenmaatschappijen benaderd, maar alleen lauwe reacties ontvangen. Als rca volgende week nee zei, bleven alleen de kleinere, onafhankelijke labels over, die niet over de financiële middelen beschikten om deze band een broodnodig zetje in de juiste richting te geven. Had hij het verkeerd ingeschat? Waren The Fishermen niets bijzonders? Kon hij beter zijn verlies nemen en de hele deal afblazen?

Nee, zijn intuïtie gaf hem nog steeds in dat hij op de goede weg zat, precies zoals hij ooit bij The Tin Men had gevoeld. Hij wist zeker dat The Fishermen succesvol konden worden, als anderen dat ook maar inzagen en net als hij in de band wilden investeren.

Freddy stond op. Over een paar dagen zou hij naar rca gaan en als dat niets opleverde, zou hij toch met een onafhankelijk label moeten gaan praten.

Derek was nog zeker tien keer teruggegaan naar de blauwe deur tussen de snackbar en de kiosk in. Nadat hij meerdere keren had aangebeld, had hij hard op de deur gebonkt, maar er werd niet opengedaan. Dat maakte hem in de war.

Op zondagochtend om tien voor negen stond hij weer eens aan te bellen en op de deur te bonken toen de eigenaresse van de kiosk naar de deur van haar winkel kwam. ‘Maak eens niet zo’n herrie. Ze is weg.’

‘Weg? Waarnaartoe?’ vroeg hij paniekerig.

‘Rustig aan maar, schat. Op vakantie, denk ik. Het is tenslotte zomer.’

Hij slaakte een zucht van opluchting. ‘Natuurlijk. Heeft ze gezegd hoe lang ze wegblijft?’

‘Nee, ze heeft me alleen gevraagd de planten water te geven zolang ze er niet is.’

‘Dus ze komt nog terug?’

Ze grinnikte. ‘De meeste mensen blijven niet eeuwig op vakantie, hè?’

Derek draaide zich om en ging er als een haas vandoor.

‘Wat een rare snuiter,’ mompelde de vrouw, terwijl ze weer naar binnen liep om de zondagskranten te sorteren.

Sorcha kwam net binnen toen de telefoon ging.

‘Hallo?’

‘Ha, Sorcha.’ Het was Audrey van het modellenbureau. ‘Goed nieuws, schat. Je hebt je eerste klus in de wacht gesleept.’

‘Echt?’

‘Ja, het gaat om een advertentie van twee pagina’s voor gebreide kleding. Het is maar een ochtendje werk, maar het is een begin.’ Er klonk geritsel van papier. ‘Eens even kijken… de shoot is aanstaande woensdag, in St. James’s Park. Je moet er om acht uur zijn.’

‘Moet ik dan een ochtend vrij nemen?’

‘Ja, zeg maar dat je naar de tandarts moet of zo. We zullen zien waar deze opdracht toe leidt. Als het werk straks net zo gestaag binnenstroomt als ik verwacht, kun je je baan opzeggen. Het verdient goed. Twintig pond, in dit geval.’

‘Twintig pond?’ herhaalde Sorcha enthousiast.

‘Is dat goed?’

‘Ja, geweldig.’

‘Mooi zo. Ik zal het tijdschrift je nummer geven, dan word je binnen een paar dagen gebeld. Goed gedaan, schat. Nu gaat het echt beginnen. Da-aag.’

‘Dag, en bedankt, Audrey.’ Sorcha hing op en liet zich met een triomfantelijke glimlach op de dichtstbijzijnde stoel zakken. De afgelopen vier weken was ze naar twintig castings geweest en was ze ervan overtuigd geraakt dat Audrey het mis had over haar. Haar glimlach vervaagde echter toen ze zich afvroeg hoe ze dit aan Con moest vertellen.

Een paar minuten later hoorde ze hem zijn sleutel in het slot steken en kwam haar verloofde binnen met een avondkrant onder zijn arm. ‘Hallo,’ zei hij glimlachend. ‘Wat een prachtige avond, hè?’ Hij ging op een stoel zitten.

‘Nou en of. Con?’

‘Ja?’

‘Ik heb nieuws.’

Vragend keek hij haar aan. ‘Vertel.’

Ze liep de kamer door en ging op haar knieën naast hem zitten. ‘Eerst moet je beloven dat je niet boos wordt.’

Met samengeknepen ogen streelde hij over haar haar. ‘Hoe kan ik dat nou beloven als ik niet weet wat je gaat zeggen?’

‘Ik heb al eerder geprobeerd het je te vertellen, maar het lijkt nooit goed uit te komen.’

Bezorgd keek hij haar aan. ‘Ik luister. Vertel alsjeblieft wat er is.’

‘Nou, ik heb me ingeschreven bij een modellenbureau. Vandaag heb ik mijn eerste klus in de wacht gesleept, voor een advertentie voor gebreide kleding in een tijdschrift. Raad eens hoeveel ik verdien met een ochtendje werk? Twintig pond! Zeg alsjeblieft dat je blij voor me bent. Volgens mijn impresario zal ik vanaf nu misschien nog veel meer opdrachten krijgen.’

Con legde de krant op zijn schoot en staarde haar even aan. ‘Moet ik dan tegen je liegen? Je weet wat ik ervan vind dat je werkt. Dat zal nooit veranderen. Maar als jij met je lichaam te koop wilt lopen, moet je het zelf weten.’

‘Doe niet zo raar! Het is een vrouwenblad.’

‘En stel dat ze willen dat je in zwemkleding poseert, of in lingerie?’

‘Dan zeg ik nee. Denk nou eens aan het geld, Con. Twintig pond! En later misschien nog wel meer.’

‘Is dat opbeurend bedoeld? Ik kan niet eens voor mijn eigen vrouw zorgen, zoals het een echte man betaamt.’

‘Nee, dat zie je verkeerd. Kijk maar naar Lulu en Todd. Hij lijkt er helemaal niet mee te zitten dat zij hem onderhoudt.’

‘Lulu is anders.’

‘Waarom dan?’

‘Omdat…’ Hij zocht naar de juiste woorden. ‘Omdat ze… Engelse is.’

‘Wat maakt dat nou uit?’

Hij trok zijn neus op. ‘Alles, als je het mij vraagt.’

‘Dat slaat nergens op, dat weet je best!’ Ze verbeet haar tranen. ‘Ik wist helemaal niet dat je zo was, Con.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Je bent een seksist.’

‘Hoe kom je aan die term? Van Lulu zeker?’

‘Nee! Ik mag dan wel uit een klein dorp in Ierland komen, maar ik lees heus weleens wat.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Dit schiet niet op.’

‘Inderdaad.’

Ze keek hem aan. ‘Hou je niet meer van me?’

‘Natuurlijk wel,’ verzuchtte hij. ‘Daarom wil ik niet dat je jezelf vernedert.’

‘Dat doe ik niet!’ Gefrustreerd gaf ze een klap tegen de zijkant van de stoel. ‘Werken is niet vernederend, Con. Je krijgt er zelfrespect door en het maakt je onafhankelijk. Zeg nou zelf, totdat jullie doorbreken kunnen we het geld goed gebruiken.’

‘Ah, geld. Daar komt het altijd op neer, hè? Ik ga niet meer met je in discussie. Ik ben al laat voor mijn afspraak met Todd.’ Hij stond op.

‘Loop nou niet weg. We moeten hierover praten.’

Hij stopte de krant in zijn jaszak en liep naar de deur.

‘Alsjeblieft, Con. Niet…’

De deur viel met een klap achter hem dicht.

‘Hoi, Con. Todd is er niet.’

‘O.’ Hij bleef voor de deur staan en drentelde een beetje opgelaten heen en weer omdat Lulu in een korte badjas gehuld was. ‘Hij zei dat hij om zeven uur thuis zou zijn.’

‘Ja, tegen mij ook, dus hij zal vast wel zo komen. Kom binnen, voordat de halve straat me zo schaars gekleed ziet.’

‘Dank je.’ Hij volgde haar de hal door en de woonkamer in.

‘Wil je iets drinken?’

‘Nee, bedankt.’

‘Oké, maar ik neem zelf wel een glaasje. Mijn impresario belde net, ik heb de hoofdrol in de nieuwe film van Hammer Pictures te pakken.’

‘Dat is geweldig, Lulu. Gefeliciteerd.’

‘Dank je wel. Ik ben er erg mee in mijn nopjes.’ Ze bukte zich om een fles uit de kast te pakken, waardoor Con een onbelemmerd uitzicht op haar ronde billen had. ‘Wil je echt niets drinken?’

‘Nee, dank je.’ Hij liep naar het raam toe.

‘Een Ier die een drankje afslaat.’ Ze schonk een royale hoeveelheid whisky in een glas. ‘Waar moet het toch heen met de wereld? Proost.’

‘Proost.’

‘En, nog niets van Freddy gehoord?’

‘Nee,’ verzuchtte hij. ‘Hij laat weinig los, maar ik vraag me af of het hem wel gaat lukken om ons een platencontract te bezorgen.’

‘Natuurlijk wel. Ik heb alle vertrouwen in hem, en in de band.’ Ze ging zitten, trok haar benen onder zich op en klopte naast zich op de bank. ‘Kom erbij.’

Met tegenzin ging hij zitten.

‘Ik wil me nergens mee bemoeien, maar zit je ergens mee? Je kijkt zo somber. Todd zei ook al dat je al een tijdje niet jezelf bent.’

‘Het gaat prima, hoor.’

‘Weet je het zeker?’

‘Ja.’

Ze gaf een klopje op zijn knie. ‘Luister, Con, ik beschouw je als een vriend en hopelijk zie je mij ook als een vriendin. Als je ooit ergens over wilt praten, dan weet je me te vinden.’

Verbaasd keek hij naar de hand op zijn knie. ‘Dat is heel aardig van je, maar het gaat echt prima.’ Toen hij iemand een sleutel in het slot hoorde steken, sprong hij op en duwde haar hand weg, waardoor de whisky over de rand van het glas op haar blote been klotste.

‘Rustig maar. Wat ben je schrikachtig.’

‘Sorry.’ Hij ging weer bij het raam staan.

Het volgende moment kwam Todd binnen. ‘Goedenavond, allebei. Het spijt me dat ik zo laat ben. De metro stond een hele tijd stil op Earl’s Court.’

‘Raad eens, schat.’ Lulu stond op, zette haar glas neer, sloeg haar armen om zijn nek en overlaadde zijn gezicht met kusjes.

‘Wat?’

‘Ik heb de rol van Veronica gekregen! Ik word een heuse filmster.’

‘Geweldig, schat. Ik ben dolblij voor je.’ Hij omhelsde haar, maar maakte zich vervolgens van haar los. ‘Zou je niet even wat aantrekken?’

‘Sorry. Con stond voor de deur toen ik in bad zat en we hebben heel fijn gepraat samen. Toch, Con?’

Hij bromde iets instemmends.

Todd gaf een pets op haar billen. ‘Ga maar gauw. Con en ik moeten aan het werk.’

‘Gaan jullie niet te lang door?’ vroeg ze pruilend. ‘Ik wil het vanavond gaan vieren.’

‘Hoe eerder je weggaat, hoe eerder we klaar zijn.’

‘Oké. Dag, Con.’ Lulu blies hem een kusje toe en liep de kamer uit.

Met opgetrokken wenkbrauwen keek Todd hem aan. ‘Vrouwen.’

‘Zeg dat wel,’ verzuchtte Con.

‘Wil je een borrel?’

‘Vooruit dan.’

‘Problemen met Sorcha?’ Todd schonk voor hen allebei een glas whisky in.

‘Ze heeft zich zonder het mij te vertellen ingeschreven bij een modellenbureau en nu heeft ze kennelijk een opdracht gekregen. Dank je.’ Hij nam het glas van Todd aan.

‘Fijn voor haar. Wat is het probleem dan?’

Con schudde zijn hoofd. ‘Dat begrijp jij toch niet, Todd. Ik kom uit een heel andere wereld dan jij.’

‘Maar nu woon je hier, Con. Vind je jezelf niet een beetje ouderwets?’

‘In Ierland blijven vrouwen thuis om voor de kinderen te zorgen. Ze koken, maken schoon en zorgen voor het gezin.’

‘Eh… sorry, maar ik weet niet wat ik hoor.’ Todd zette een hand in zijn zij. ‘Ten eerste zijn Sorcha en jij niet getrouwd. Jullie wonen samen, wat als je het mij vraagt al behoorlijk modern is. Ten tweede hebben jullie geen kinderen voor wie ze kan zorgen. En ten derde leven we niet meer in de negentiende eeuw. Het is potverdorie 1965.’

‘Laat maar, oké? Je begrijpt het toch niet.’

‘En óf ik het begrijp. Dit draait allemaal om je mannelijke ego. Heb je je weleens afgevraagd wat Sorcha wil?’

‘Ik wil het er niet meer over hebben.’

Todd haalde zijn schouders op. ‘Mij best, we moeten toch aan de slag. Stop al die angsten van je maar in je songteksten. Maar ik wil je één goede raad geven, en ik hoop dat je die ter harte neemt. Sorcha is een lieve meid. Ze is duidelijk hartstikke gek op je en ze heeft je gesteund waar ze maar kon sinds jullie in Engeland zijn. Als je zo doorgaat, raak je haar kwijt. En reken maar dat je daar spijt van krijgt. Maar goed, einde preek.’ Hij liep naar de piano, tilde het deksel op en ging op de kruk zitten. ‘Ben je al iets verder gekomen met de brug?’

Het was al na elven toen Con thuiskwam. Hij was om negen uur bij Todd weggegaan, maar had nog een lange wandeling langs de Theems gemaakt. De aanblik en het geluid van het water hadden hem gekalmeerd, waardoor hij weer helderder had kunnen nadenken.

Toen hij bij het bed aankwam, merkte hij dat Sorcha nog wakker was. Hij kleedde zich uit, kroop onder de lakens en raakte voorzichtig haar schouder aan. ‘Kunnen we praten?’

‘Natuurlijk.’ Ze draaide zich naar hem om.

‘Het spijt me, Sorcha. Ik ben dom geweest. Wil je het me vergeven?’

‘Ja.’

‘Dank je wel. Kom hier.’ Hij trok haar dicht tegen zich aan. ‘Mag ik proberen het uit te leggen?’

‘Graag.’

‘Je weet waar ik vandaan kom, wat voor jeugd ik heb gehad.’

‘Ja.’

‘Ik heb mijn moeder zien zwoegen om brood op de plank te krijgen en te zorgen dat we een dak boven ons hoofd hadden, terwijl mijn vader zich avond aan avond bezatte. Wanneer hij thuiskwam uit de kroeg, reageerde hij zijn wanhoop en ellende op haar af. Ik was erbij toen mijn moeder weeën kreeg en zesendertig uur later samen met de baby overleed, zonder dat mijn vader zijn gezicht had laten zien.’

Zwijgend bleef ze hem aankijken.

‘Toen heb ik me heilig voorgenomen om later een goede kostwinner te zijn en mijn toekomstige vrouw een geweldig, zorgeloos leven te bieden. Toen we in dat afschuwelijke krot in Swiss Cottage woonden, leek het of de geschiedenis zich herhaalde.’

‘Natuurlijk niet! Jij bent geen zuiplap of een gewelddadige man. En het wordt heus wel beter. De toekomst is al binnen handbereik. Trouwens, ik vind het juist leuk om te werken en geld te verdienen.’

‘Dat besef ik nu ook. Vanavond ben ik een stuk gaan lopen en heb ik ingezien dat ik een sukkel ben geweest. Ik wil je alleen maar uitleggen dat dat komt doordat ik je het allerbeste gun, Sorcha.’ Hij haakte zijn vingers door de hare. ‘Als jij er gelukkig van wordt om modellenwerk te doen, vind ik het prima.’

‘Dank je. Het maakt me inderdaad gelukkig.’

‘Er is nog iets anders, iets waarover Todd me aan het denken heeft gezet. Ik weet dat ik altijd heb gezegd dat ik je een grootse bruiloft wil geven, maar eigenlijk draait het vooral om dat boterbriefje. Als je het niet erg vindt, wil ik zo snel mogelijk stilletjes met je trouwen.’

‘Voor mijn part trouwen we op straat. Jij was altijd degene die er een groot feest van wilde maken.’

‘Zeg je dat niet alleen om mij een plezier te doen?’

‘Nee,’ zei ze stellig. ‘Ik heb ook een eigen mening, hoor. Niet alles wat ik doe draait om jou,’ voegde ze er lachend aan toe.

‘Dan gaan we het zo snel mogelijk regelen.’

‘Fijn.’

Con reikte langs haar heen en deed het licht uit.

Toen ze in slaap vielen, waren hun vingers nog steeds in elkaar gehaakt.

19

Nadat Helen de brief had geschreven, wat nog steeds als een overwinning voor haar voelde, zette ze er zwierig haar handtekening onder en las ze de tekst nog eens door.

Beste tante Betty,

Hopelijk gaat het goed met u.

Het spijt me verschrikkelijk, maar ik kan deze zomer toch niet naar Ballymore komen. Ik moet nog veel studiewerk inhalen en kan er gewoonweg geen tijd voor vrijmaken. Hopelijk hebt u daar begrip voor. In oktober of in de kerstvakantie zal ik proberen naar huis te komen.

Uw nichtje,

Helen

Ze vouwde de brief in drieën en stopte hem in een envelop. Het was geen uitgebreid verhaal geworden, maar haar tante zou het er maar mee moeten doen. Van Tony had ze geleerd dat ze aan niemand verantwoording schuldig was.

Tony… Dromerig staarde ze uit het raam. Sinds de vakantie tien dagen geleden was begonnen, hadden ze veel tijd met elkaar doorgebracht, voornamelijk in bed. Ze moest er niet aan denken om over een week bij hem weg te gaan om haar tante in Ballymore te bezoeken. Bovendien zou zijn vriendin binnenkort terugkomen. Ze had nog maar tweeënhalve week de tijd om te zorgen dat hij haar vergat, als dat niet al gebeurd was…

Helen wierp een blik op haar horloge. Tony zou over een uur komen. Nog net genoeg tijd om naar de brievenbus te lopen en bij thuiskomst iets comfortabels aan te trekken. Ze giechelde bij de gedachte aan het zwarte zijden slipje en de jarretelgordel die ze vanochtend had gekocht.

Terwijl ze de straat op ging, bedacht ze hoeveel ze de afgelopen tien dagen over mannen had geleerd. De liefde van de man ging niet door de maag, zoals tante Betty altijd beweerde. Nee, die ging via een heel ander lichaamsdeel. Ze vergeleek haar gevoelens voor Tony met wat ze ooit voor Con Daly had gevoeld. Met Tony had ze een innige, betekenisvolle relatie. En wat misschien nog wel belangrijker was: de genegenheid was wederzijds. Inmiddels begreep ze dat haar gevoelens voor Con niet meer dan een onnozele kalverliefde waren geweest.

Ze postte de brief en ging weer terug naar huis. Hoewel Tony aanvankelijk had gezegd dat ze gewoon twee volwassen mensen waren die het gezellig met elkaar hadden, moest hij intussen wel van gedachten veranderd zijn. Gisteravond had ze nog schrijlings op hem gezeten en geweigerd zich te verroeren totdat hij de vier magische woorden had uitgesproken.

‘Ik hou van je.’

Daarna had ze hem gedwongen het steeds harder te zeggen, tot hij het had uitgeschreeuwd van genot.

Toen ze weer in de flat aankwam, legde ze de champagne in het vriesvak van de koelkast. Verder had ze ook nog aardbeien en slagroom in huis gehaald, om na de seks in bed van te snoepen.

Helen bekeek haar figuur in de spiegel. Door haar verliefdheid en de vele lichaamsbeweging was ze in tien dagen tijd meer dan vier kilo afgevallen. Rondingen had ze nog steeds, maar voor het eerst in haar leven tekenden haar heupbotten zich af. De nieuwe zwarte beha duwde haar borsten omhoog, zodat ze een weelderig decolleté had, omlijst door een kanten rand. Ze trok een zwart mini-jurkje aan, schonk een glas champagne voor zichzelf in en ging zitten om op haar minnaar te wachten.

‘Je bent echt fantastisch.’

‘Dank je. Wil je iets drinken?’

‘Graag. Ik heb er dorst van gekregen.’

Helen pakte de fles champagne van het nachtkastje, vulde de glazen nog eens bij en gaf er een aan Tony. ‘Proost.’

‘Ja, proost.’ Hij nam een slokje. ‘Wie had gedacht dat jij en ik deze maand grotendeels samen in bed zouden doorbrengen?’

‘Geweldig, hè?’

‘Volgens mij is het nog bijzonderder omdat we allebei weten dat het maar tijdelijk is.’

‘Hoe bedoel je?’

‘Omdat mijn vriendin binnenkort terugkomt,’ zei hij schaapachtig.

‘O. Ik begrijp het.’

‘Kijk niet zo teleurgesteld, Helen. Je had beloofd dat je dat niet zou doen. Straks ga ik me nog schuldig voelen.’

‘Sorry. Zullen we het ergens anders over hebben?’

‘Oké. Ik heb eens nagedacht, en het lijkt me goed als je praktijkervaring opdoet.’

Met gefronst voorhoofd keek ze hem aan. ‘Een vakantiebaantje, bedoel je?’

‘Zoiets, ja. Een vriend van me is tijdelijk op zoek naar een receptioniste.’

‘Een receptioniste? Wat kan ik nou in vredesnaam leren van een baantje waarvoor ik enkel de telefoon hoef op te nemen?’ vroeg ze een tikje beledigd.

‘Een receptioniste weet vaak meer van een bedrijf dan de directie.’ Hij glimlachte.

‘Ik vind het juist fijn om niets te doen. Op deze afspraakjes met jou na dan.’

‘Het lijkt me wel een leuke werkplek,’ drong hij aan. ‘Het is een kleine platenmaatschappij vlak bij Carnaby Street, midden in de actie dus. Bovendien zoekt hij alleen iemand voor augustus. Zijn vaste receptioniste gaat naar de bruiloft van een familielid in Australië.’

‘Je weet best dat ik het geld niet nodig heb.’

‘Het leek me gewoon een prettige manier om ervaring op te doen en je vriendenkring in Londen uit te breiden. Laat maar.’ Hij haalde zijn schouders op.

‘Oké. Wil je een paar aardbeien?’

Hij zette zijn lege glas op het nachtkastje en trok haar ruw tegen zich aan. ‘Straks.’

Drie dagen later zat Helen in de kleine ontvangstruimte van Metropolitan Records, puur omdat Tony dat zo’n goed idee leek te vinden.

Ze bekeek de receptioniste, die eruitzag als een vleesgeworden barbiepop, en troostte zich met de gedachte dat ze de baan waarschijnlijk toch niet zou krijgen als ze iemand zochten met lang blond haar en benen als satéprikkers.

‘Brad kan je nu ontvangen. Neem de trap naar de eerste verdieping maar. Zijn kantoor is het eerste aan de rechterkant.’

‘Dank je.’ Helen stond op en liep naar boven. Daar moest ze vijf keer kloppen voordat de deur werd opengedaan. Brad was aan het bellen en gebaarde dat ze moest gaan zitten en dat hij nog twee minuten nodig had.

Terwijl hij verder telefoneerde, bekeek ze hem eens goed. Hij was klein, had donker haar en was aantrekkelijk, als je op Zuid-Europese types viel.

‘Prima, Freddy. Dan zie ik je vrijdag om één uur, op onze vaste plek. Toedeloe.’ Hij hing op en ging met zijn armen over elkaar geslagen tegen het bureau geleund staan. ‘Helen, leuk je te ontmoeten. Tony is vol lof over je. Ben je met hem het bed in gedoken of zo?’ Hij grinnikte, maar toen hij zag dat ze vuurrood werd, schraapte hij zijn keel en nam plaats achter zijn rommelige bureau. ‘Tony zal je wel verteld hebben dat het maar om een vacature van één maand gaat. Jilly daarbeneden gaat naar het land van de koala’s, vanwege de bruiloft van haar broer. Het werk stelt weinig voor, er wordt alleen vaak gebeld. Je neemt op, drukt op een knop om het gesprek door te verbinden, en dat is het. Oersaai eigenlijk, behalve dan dat je zo nu en dan een rockster tegen het lijf loopt.’

Brad was een spraakwaterval, en Helen kon nog net ‘Ik begrijp het’ uitbrengen voordat hij alweer verder ratelde.

‘Het salaris stelt ook niet veel voor. We zijn pas een paar jaar bezig en beginnen net een beetje in te lopen op de grote maatschappijen, dus het budget is beperkt. Maar je leert hier wel veel mensen kennen. We zijn hard aan het uitbreiden en als je het goed doet, hebben we in de toekomst misschien wel werk voor je.’ Hij spreidde zijn armen. ‘Wat denk je ervan? Wil je de baan, of niet?’

‘Ik…’

‘Bel me morgenochtend maar om het te laten weten. Tot nu toe ben je de enige kandidaat, je ziet er goed uit en volgens Tony gaat er achter die rustige buitenkant een prima stel hersens schuil.’ De telefoon ging, en Brad gebaarde naar de deur. ‘Sorry, schat, kom je er zelf uit? Ik word gebeld vanuit de States. Ik spreek je morgen, oké?’

Helen knikte, stond op en liep het gebouw uit, het smalle zijstraatje van Carnaby Street in. Het was die middag bloedheet en de zon stond hoog aan de korenbloemblauwe hemel. Op Carnaby Street zelf was het een drukte van belang. Iedereen leek te glimlachen en er hing een jeugdige, energieke sfeer.

Opeens werd ze overvallen door een geluksgevoel dat ze nog niet eerder had ervaren. Ze had zojuist een baan aangeboden gekregen in het hart van de opwindendste stad ter wereld. Nieuwe ervaringen, nieuwe vrienden… Ze zou wel gek zijn om dit aanbod af te slaan.

Abrupt draaide ze zich om en liep terug.

Toen ze de deur van Metropolitan Records weer openduwde, keek de barbiepop haar vragend aan. ‘Ben je iets vergeten?’

‘Nee, ik… Zou je een bericht aan Brad kunnen doorgeven? Zeg maar dat ik de baan aanneem en dat ik hem volgende week maandag zie.’

De barbiepop glimlachte. ‘Goed, ik zal het doorgeven.’

‘Dank je wel.’ Helen glimlachte terug en liep naar buiten.

20

Con en Sorcha zaten met Lulu en de overige drie leden van The Fishermen buiten het kantoor van de ambtenaar van de burgerlijke stand te wachten tot ze naar binnen werden geroepen. Sorcha droeg een crèmekleurige mini-jurk van Biba Boutique, gekocht van de twintig pond die ze met haar modellenklus had verdiend. Haar opvallende rode haar was hoog opgestoken en het geheel werd afgemaakt met een korte sluier, die op zijn plaats werd gehouden door een paarlemoeren kroontje. Con hield haar hand stevig vast.

Toen de ambtenaar aankwam, stond het hele gezelschap op. Con liet de anderen voorgaan naar binnen en gaf Sorcha een tedere kus op haar voorhoofd. ‘Ik zal nooit vergeten hoe mooi je er vandaag uitziet en hoeveel geluk ik heb gehad. Jij bent de liefde van mijn leven, ik aanbid je. Dat wilde ik even zeggen.’

Haar ogen vulden zich met tranen. ‘Ik hou ook van jou.’

‘Ik zweer dat ik op een dag genoeg geld zal hebben om je het allerbeste te kunnen geven.’

‘Dat doet er niet toe, Con. Vandaag word ik jouw vrouw, dat is het belangrijkste.’

‘Goed, dan gaan we, Sorcha O’Donovan. Dit is de laatste keer dat ik je zo kan noemen.’

Ze glimlachten naar elkaar en liepen hand in hand het kantoortje in.

De plechtigheid was kort en informeel. Todd en Lulu waren hun getuigen en toen Sorcha en Con de trappen van het gemeentehuis af liepen, strooiden de anderen enthousiast confetti in het rond.

Na afloop gingen ze eerst iets drinken bij de pub om de hoek en daarna werd het feest voortgezet bij Todd en Lulu thuis. Lulu serveerde een lunch van rosbief met allerlei bijgerechten, en de champagne vloeide rijkelijk.

‘Ik wist helemaal niet dat je zo goed kon koken,’ zei Todd toen hij zijn mes en vork netjes op zijn leeggegeten bord legde.

‘Dat kan ik ook niet,’ reageerde ze grijnzend, ‘maar de chef-kok van het restaurant om de hoek wel, en hij is fan van mijn films.’ Ze knipoogde. ‘Iemand nog champagne?’

‘Ja, vul alle glazen nog maar eens bij. Het wordt tijd dat de best man een speech houdt, en aangezien ik de beste van het stel ben, zal ik die taak maar op me nemen.’ Hij grinnikte, en toen de glazen gevuld waren stond hij op. ‘Goed, meneer en mevrouw Daly. Helaas heb ik geen gênante verhalen te vertellen over Cons kindertijd. Ik kan alleen maar zeggen dat het erop lijkt dat jullie, sinds ik jullie ken, een beetje Iers geluk op ons hebben overgebracht. Het duurt vast niet lang meer voordat Freddy de deal voor ons regelt die we allemaal verdienen.’

‘Bravo,’ mompelde Lulu.

‘Sorcha, ik vind je een dappere vrouw omdat je het aandurft met Con. Jij bent mooi, lief, zachtaardig en loyaal, terwijl hij een dwarse, eigenzinnige klootzak is…’ Hij zweeg even en keek Con aan.
‘… precies het type dat The Fishermen nodig hebben. En ik geef het niet graag toe, maar je hebt ook verdomd veel talent. Daarom, en omdat je nu een vrouw als Sorcha hebt, zou ik eigenlijk een hekel aan je moeten hebben.’ Glimlachend hief hij het glas. ‘Maar ik ben heel blij dat je in ons leven bent gekomen. Gefeliciteerd, allebei. Op het gelukkige paar!’

Iedereen proostte mee en nam een slok.

‘Oké, oké. We hebben nog een cadeau voor jullie.’ Todd haalde een envelop uit de zak van zijn jasje. ‘Namens ons allemaal. Maak maar open, Sorcha.’

‘Dank je.’ Voorzichtig scheurde ze de envelop open. Daarin trof ze treinkaartjes aan van Londen naar Brighton, plus een reserveringsbevestiging voor twee nachten met volpension in The Grand Brighton Hotel.

‘Jullie trein vertrekt vanavond om zes uur. We vonden allemaal dat jullie wel een huwelijksreis verdiend hadden,’ legde Lulu uit.

‘Ik…’ Door de brok in haar keel kon Sorcha nauwelijks een woord uitbrengen. ‘Kijk dan.’ Ze liet de inhoud van de envelop aan haar man zien.

‘Neem het maar gewoon aan, Con. Ik weet dat het je eer te na is, maar je kunt ons dubbel en dwars terugbetalen als we eenmaal zijn doorgebroken,’ zei Todd bij het zien van de frons in Cons voorhoofd.

‘Speech, speech!’ riep Lulu. ‘Jouw beurt, Con.’

Hij keek naar het gezelschap rondom de tafel. ‘Dank jullie wel. Het was een geweldige dag.’ Hij hief het glas. ‘Op onze vrienden, en op mijn beeldschone vrouw.’

‘En op het succes van The Fishermen,’ deed Ian een duit in het zakje.

‘Proost,’ zei Todd.

Derek zweeg. Hij was de hele dag al in een vreemde stemming, alsof hij er met zijn gedachten niet bij was. Nadat hij zijn champagne achterover had geslagen, pakte hij meteen de fles om zijn glas nog eens bij te vullen.

Een uur later vertrokken Con en Sorcha om de trein naar Brighton te halen. Lulu ging opruimen en Ian liep mee naar de keuken om haar te helpen met de afwas.

‘Wat is er, Del?’ vroeg Todd aan Derek, die somber in de woonkamer van zijn derde glas whisky zat te drinken.

‘Niks.’

‘Problemen met de vrouwtjes?’

Hij haalde zijn schouders op.

‘Je zit toch niet nog steeds over Peggy te piekeren?’

‘Nee, natuurlijk niet,’ antwoordde hij gepikeerd.

‘Mooi zo, want binnenkort liggen de meisjes aan je voeten.’

‘Zou je denken?’

‘Natuurlijk. Nog even, dan logeren we in hotels waar fans en groupies voor de deur staan te schreeuwen en kunnen we de hele dag stomende seks hebben.’

‘Dat zal best.’ Derek keek op zijn horloge. ‘Ik moet ervandoor. Ik heb mam beloofd dat ik op tijd thuis zou zijn voor het avondeten.’

‘Spelbreker. Oké, man, wat jij wilt.’ Todd gaf hem een vriendschappelijke klap op zijn rug. ‘Hopelijk hebben we binnenkort weer iets te vieren. Freddy vertelde gisteren dat hij een producer heeft gevonden die interesse heeft. Tot vrijdag, bij het optreden.’

Derek knikte en stond op toen Lulu de woonkamer binnenkwam. ‘Bedankt, Lulu. Het was gezellig.’

‘Graag gedaan.’

‘Ik kom er zelf wel uit.’

Lulu en Todd keken hem na en toen hij weg was, schudde Lulu haar hoofd. ‘Wat heeft hij toch? Hij loopt er al een paar weken bij met een gezicht als een oorwurm.’

‘Hij is verliefd,’ verzuchtte Todd. ‘Onze Derek heeft het zwaar te pakken.’

Derek liep de eerste vijf kilometer en stapte daarna pas op de bus. Aangezien hij bijna al zijn geld had uitgegeven aan dat medaillon voor Peggy, moest hij op de kleintjes letten tot hij weer een voorschot van Freddy kreeg.

Bij de bushalte tegenover de snackbar stapte hij uit. Nu zou ze toch wel terug zijn? Hij had haar al ruim een maand niet gezien.

Toen hij stond te wachten tot hij kon oversteken, zag hij een man aanbellen bij de blauwe deur. Een paar tellen later werd er al opengedaan. Daar was Peggy, nog net zo mooi als altijd.

Eerst was hij opgelucht en blij omdat hij haar zag, maar dat gevoel maakte al snel plaats voor afgrijzen toen ze haar armen om de man heen sloeg.

Een oude vriend, een familielid, probeerde Derek zichzelf gerust te stellen.

Maar zijn hoop werd al snel de grond in geboord, want ze ging op haar tenen staan om de man te zoenen.

Vol walging en verdriet bleef hij nog zeker een minuut toekijken, totdat de vreemdeling een arm om Peggy’s schouders sloeg en ze samen achter de blauwe deur verdwenen.

Derek bleef als aan de grond genageld staan. Hij voelde zich duizelig en zijn maag kwam in opstand. Toen hij overgaf, spatte het braaksel over zijn dure schoenen.

‘Metropolitan Records, waarmee kan ik u van dienst zijn?’

‘Hallo, schat, ben jij nieuw?’

‘Ja, ik werk hier tijdelijk als receptioniste,’ antwoordde Helen beleefd.

‘Waar is de goddelijke Jilly? Ervandoor met een rockster?’

‘Nee, ze is in Australië.’

‘Aha, ik begrijp het. Kan ik Brad even spreken?’

‘Natuurlijk. Wie kan ik zeggen dat er belt?’

‘Freddy, dan weet hij het wel.’

‘Een momentje.’ Ze schakelde naar Brad.

‘Ja?’

‘Ik heb ene Freddy aan de lijn.’

Hij kreunde. ‘Zeg maar dat ik straks terugbel. Ik ben even bezig.’

‘Oké.’ Ze schakelde weer terug naar Freddy. ‘Brad zegt dat het hem spijt, maar dat hij u nu niet te woord kan staan. Hij heeft het razend druk.’

‘Wat vervelend nou,’ zei hij gekscherend.

‘Hij zei dat hij u straks terugbelt.’

‘Prima, maar zeg maar dat zijn kans verkeken is als ik om half vier nog niks van hem gehoord heb. Dag, schat.’

Toen ze ophing, ging de telefoon meteen weer. Ze hoopte dat het Tony was, maar het bleek iemand anders te zijn. De moed zonk haar in de schoenen. Als hij niet snel belde, zat het er dik in dat hij het vandaag niet ging redden.

Ze werkte hier nu iets langer dan een week. Het had even geduurd om met het schakelbord te leren omgaan en niet in paniek te raken wanneer de lijnen roodgloeiend stonden, maar nu ze er wat meer handigheid in had, begon ze er plezier in te krijgen. Het werk was leuk en er meldden zich allerlei kleurrijke types bij de receptie.

Het was duidelijk dat Brad een enorme chaoot was. Hij maakte afspraken die hij op het laatste moment weer afzegde, waardoor zij te maken kreeg met boze managers en temperamentvolle popsterren in de dop. Hoewel ze nog niet zo lang bij Metropolitan werkte, had ze wel door dat het bedrijf toe was aan een reorganisatie en meer personeel nodig had.

Als invalkracht had ze daar natuurlijk niets over te zeggen, maar op rustige momenten was het interessant om te bedenken hoe ze het zelf zou aanpakken als directeur van dit bedrijf.

Tony had gelijk gehad, hier kon ze nuttige werkervaring opdoen. Na een tijdje zou dit werk haar vast gaan vervelen, maar voorlopig was alles nog nieuw en opwindend. Tot nu toe was ze al drie keer uitgenodigd voor optredens van bands in hippe tenten in Soho. Ze had aan Tony gevraagd of hij meeging, maar hij had vorige week niet gekund en ze wilde er niet in haar eentje naartoe.

‘Ga nou alsjeblieft.’ Ze staarde naar het schakelbord en probeerde af te dwingen dat Tony haar zou bellen. Het leek te werken, want er begon een lampje te branden. ‘Metropolitan Records, hoe kan ik u van dienst zijn?’

‘Ha, lieverd, met mij.’

‘Hallo. Red je het om samen te lunchen?’

‘Eh… nee.’

‘Zie ik je dan vanavond?’

‘Ja, daarom bel ik. Ik kom je ophalen van je werk en dan gaan we er een gezellige avond van maken in de stad.’

‘Oké.’ Ons laatste avondmaal, dacht ze somber.

‘Ik moet ophangen. Dan zie ik je om zes uur.’ En weg was hij.

Helen staarde voor zich uit. Ook al had Tony er niets over gezegd, ze wist gewoon dat zijn vriendin terug was. Waarschijnlijk al sinds een paar dagen, zo rond de tijd dat hij het kort begon te houden wanneer Helen hem thuis belde. Het was maar goed dat ze deze baan nu had, want als ze de hele dag thuis had gezeten was ze gillend gek geworden.

Ze zuchtte. Vanavond zou ze zekerheid krijgen.

Iets na zessen kwam Tony binnen en hij boog zich over de balie heen om haar een kus op haar wang te geven. ‘Wat zie je er mooi uit. Dit werk past wel bij je, zo te zien.’

‘Inderdaad, dank je wel.’

‘Kom, dan gaan we.’

Het was een warme, zwoele augustusavond en er hing een levendige sfeer in de stad, maar Helen kon haar sombere stemming maar niet van zich afzetten. Ze liepen naar een nabijgelegen bar om iets te drinken en kletsten wat over Metropolitan Records. Of liever gezegd, Tony stelde vragen en Helen gaf antwoorden van één lettergreep.

Uiteindelijk viel het gesprek stil en staarden ze allebei voor zich uit.

‘Je weet het al, hè?’ vroeg Tony.

Ze knikte.

‘Mocht het een troost zijn, ik had geen idee dat ik zo aan je gehecht zou raken.’

‘Daar word ik niet vrolijker van.’

‘Nee, dat dacht ik al.’

‘Dus je bent weer met haar samen?’

‘Ja.’ Hij knikte ernstig.

‘En tussen ons is het voorbij?’

‘Zeg dat nou niet, Helen. We kunnen niet op dezelfde voet verdergaan, maar ik moet er niet aan denken om je helemaal kwijt te raken.’ Hij pakte haar hand, die verrassend koud aanvoelde voor zo’n warme avond. ‘Je bent heel bijzonder. Dat meen ik.’

‘Hou op, straks ga ik nog over mijn nek.’

‘Sorry, dat kwam er nogal onoprecht uit. Ik meen het echt. Je bent een van de geweldigste vrouwen die ik ooit gekend heb.’

Ze keek hem aan. ‘Als ik zo bijzonder en geweldig ben, waarom ga je dan terug naar háár?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Omdat ik van haar hou, denk ik. En ze heeft me nodig. Ze is… kwetsbaar.’

‘En ik heb je niet nodig?’

‘Nee, jij redt je wel. Zij is niet zo sterk als jij.’

Een tijdlang bleef het stil.

Toen zuchtte hij. ‘Helen, ik zou het heel erg vinden als we met ruzie uit elkaar gingen. We wisten allebei vanaf het begin dat dit maar tijdelijk zou zijn. Als onze vriendschap hieraan kapotgaat, zou ik daar heel verdrietig om zijn. Jij niet?’

‘Jawel,’ antwoordde ze aarzelend.

‘Als je ooit hulp of advies nodig hebt, hoop ik dat je naar me toe komt. Ik begrijp het best als je me een poosje niet wilt zien, maar als je even de tijd hebt gehad om erover na te denken, ben je het misschien wel met me eens.’

‘Ik kan het wel aan. En natuurlijk wil ik bevriend met je blijven. Iedereen heeft vrienden nodig, toch?’ Ze glimlachte emotieloos en dronk haar glas leeg. ‘Ik moet ervandoor.’

‘Nu al? En ons etentje dan?’

‘Ik ben uitgenodigd om naar een optreden te komen kijken.’

‘O, oké. Zo te horen heb je je draai al aardig gevonden bij Metropolitan.’

‘Inderdaad.’

‘Wen er maar niet te veel aan, want ik hoop je over een maand weer in de klas te zien.’

‘Ik zal er zijn.’ Ze gaf hem een kus op zijn wang. ‘Dag, Tony.’

‘Dag, Helen.’

Ze liet zich van de barkruk glijden en liep zonder nog om te kijken de bar uit.

Die nacht deed Helen geen oog dicht. Toch probeerde ze niet toe te geven aan de eenzaamheid, maar het van de positieve kant te bekijken. Het afgelopen jaar had Tony veel voor haar gedaan. Ze voelde zich niet langer onbeholpen en saai en dankzij hem wist ze dat ze in staat was een man te behagen. Daarnaast had hij haar geleerd om op haar eigen intelligentie te vertrouwen en had ze nu alle reden om te geloven dat ze een stralende toekomst tegemoet ging. Kortom, hun affaire had haar een zelfvertrouwen gegeven waarvan ze niet had geweten dat ze het in zich had.

Alleen nam dat niet weg dat het pijn deed om afgewezen te worden.

Hoe kon je zorgen dat je een hart van steen kreeg, waar niemand kon binnendringen, zodat je nooit meer verdriet zou voelen? Dat wist Helen nog niet, maar ze was vastbesloten om erachter te komen.

21

Met knikkende knieën belde Derek aan bij de blauwe deur. Toen er geen reactie kwam, hield hij de bel ingedrukt tot hij eindelijk voetstappen op de trap hoorde. Hij moest haar zien en haar duidelijk maken dat geen enkele man zo veel van haar zou kunnen houden als hij… En hij wist al precies hoe hij dat ging aanpakken.

De deur ging open en ze glimlachte onzeker. ‘Hallo, Derek. Hoe gaat het?’

‘Prima, prima.’

‘Fijn.’ Er viel een pijnlijke stilte. ‘Ik…’

‘Waar ben je geweest?’ kapte hij haar af.

‘Op vakantie.’

Hij snoof verachtelijk. ‘Dat had je me weleens mogen vertellen. Ik was doodongerust.’

‘Ik… Sorry, Derek.’

‘Laat maar. Je bent er weer, dat is het belangrijkste. Deze zijn voor jou, bij wijze van “welkom thuis”.’ Hij gaf haar een grote bos rozen.

‘O, wat lief. Dank je wel.’

‘Graag gedaan. Mag ik binnenkomen?’

‘Het komt nu niet zo goed uit, Derek. Ik moet over een half uur weg.’

‘Een paar minuutjes maar,’ drong hij aan.

Na een korte aarzeling zei ze: ‘Goed dan.’ Ze liet hem binnen en ging hem voor op de trap en naar de woonkamer. ‘Wat een prachtige bloemen.’ Ze rook eraan en legde ze op een bijzettafel. ‘Hoe gaat het met de band?’

‘Het ziet ernaar uit dat we binnenkort een platencontract krijgen.’

Ze schonk hem een warme glimlach. ‘Wat fijn. Dan zul je wel heel blij zijn.’

‘Zeker.’

Hoewel ze niet had gezegd dat hij mocht gaan zitten, deed hij het toch. ‘Ik ben hier omdat ik je iets wil vragen.’

‘Wat dan?’

Hij haalde een paar keer diep adem. ‘Nou, ik… Je weet wat ik voor je voel. Ik hou van je, Peggy. Dat heb ik altijd al gedaan en dat zal ik ook altijd blijven doen. Voor mij zal er nooit een ander zijn. En nu ziet het ernaar uit dat ik je kan geven wat je verdient. Een fijn leven, bakken met geld, een eigen huis. Dus…’ Hij graaide in zijn zak en haalde er een klein met leer bekleed doosje uit. ‘… wil je met me trouwen?’

Ze nam het doosje aan en deed het deksel open. Daar, op een bedje van fluweel, lag een smalle ring met een diamant. Nadat ze er even naar had gestaard, slaakte ze een zucht en schudde haar hoofd. ‘Derek, wat ben je toch een schat.’ Ze legde het doosje op de salontafel en pakte haar sigaretten. ‘Wil je er een?’

‘Nee, dank je. Ik rook niet, dat is slecht voor mijn stem.’

‘Natuurlijk.’ Ze stak een sigaret op en inhaleerde diep. Daarna ging ze tegenover hem zitten en keek hem een paar tellen lang aan voordat ze opnieuw het woord nam. ‘Derek, je moest eens weten hoe gevleid ik me voel. Ik ben nog nooit eerder ten huwelijk gevraagd.’

Nerveus wrong hij de handen. ‘En?’

‘Ik voel me een beetje opgelaten. Dit verdien ik helemaal niet.’

‘Natuurlijk wel. Je bent de meest fantastische vrouw op aarde, Peggy.’

Schuldbewust nam ze nog een flinke trek van de sigaret. ‘Derek, heb ik je ooit het gevoel gegeven dat ik je aan het lijntje hield? Heb ik de indruk gewekt dat ik een aanzoek van jou zou accepteren?’

‘Nee,’ zei hij schouderophalend.

‘Gelukkig maar. Want ik heb je altijd heel graag gemogen. Onder andere omstandigheden had ik misschien wel…’ Ze maakte haar zin niet af en staarde voor zich uit.

‘Wat voor omstandigheden bedoel je precies?’ vroeg hij schor.

Ze nam nog een laatste trekje en drukte de sigaret uit in een asbak. ‘Geloof me, dit is niet makkelijk om te zeggen, maar ik kan je aanzoek niet aannemen. Ik ben verliefd op iemand anders en ga over een paar weken samenwonen. Ik wil de rest van mijn leven met hem doorbrengen.’

Zijn hart bonkte in zijn keel en hij kon geen woord uitbrengen.

‘Gaat het wel, Derek?’

Vol afgrijzen bleef hij haar aanstaren.

‘Het spijt me verschrikkelijk. Ik wil je echt niet kwetsen. Ik vind het heel erg als ik je de verkeerde indruk heb gegeven, maar eerlijk gezegd begrijp ik niet zo goed wat ik verkeerd heb gedaan. Per slot van rekening ben ik alleen maar naar een optreden van je komen kijken. We hebben niet eens een echt afspraakje gehad, toch?’

Nog steeds die starende blik.

‘Derek.’ Gespannen streek ze haar haar naar achteren. ‘Zeg nou iets, alsjeblieft.’

Na een tijdje schudde hij zijn hoofd en stond hij beverig op. ‘Dat kan ik niet. Ik moet gaan.’

‘Derek, ga nou niet zo weg! Kunnen we er niet over praten? Misschien begrijp je het dan wel beter. Ik wil nog steeds vrienden met je blijven. Ik…’ Ze liep achter hem aan toen hij naar de deur strompelde en bijna van de trap viel in zijn haast om weg te komen. ‘Derek, je vergeet de ring!’

De deur viel met een klap achter hem dicht.

Langzaam liep ze terug naar de woonkamer, waar ze op de bank neerplofte en nog een sigaret opstak. Ze pakte de ring uit zijn fluwelen nestje en schoof hem om haar vinger. Hij paste perfect. Met een zucht deed ze de ring af en legde hem weer in het doosje. Toen de sigaret op was, liep ze naar de keuken en legde het doosje achter in de keukenlade, naast het medaillon.

22

Brad kwam voor Helen staan en zette zijn brievenbakje op haar bureau. ‘Kun jij een half uurtje op de winkel passen, schat? Ik weet dat je zo lunchpauze hebt, maar verder is er niemand. Neem maar pauze als ik weer terug ben. Ik blijf niet lang weg.’

‘Geen probleem.’

‘Fijn. O, heb je misschien tijd om mijn brievenbakje te sorteren? Er zit nog post van maanden geleden tussen, die ik nog steeds niet heb gelezen. Bewaar de belangrijke dingen maar, de rest kan in de prullenbak.’

‘Maar ik…’

‘Gebruik gewoon je gezonde verstand, daar lijkt het je niet aan te ontbreken. Tot straks.’ Op een drafje liep hij naar de deur.

Tussen één en twee uur ’s middags was het altijd rustig op kantoor, en Helen had zich erop verheugd om zoals elke dag een broodje gezond te gaan eten in het cafeetje om de hoek. Met een zucht trok ze het brievenbakje naar zich toe, waarna ze de inhoud begon te sorteren.

Een half uur later lag haar bureau bezaaid met papieren. Ze was enorm geschrokken van wat ze had gevonden. Twaalf onbetaalde rekeningen van vier maanden geleden, en zeven aanmaningen die nu pas, door haar, waren opengemaakt. In meerdere ervan werd met juridische stappen gedreigd. Maar het ergste was nog wel dat de belastingdienst een brief had gestuurd waarin stond dat ze over twee weken voor de rechter moesten verschijnen. De belastingschuld alleen bedroeg al duizenden ponden.

Helen kon niet begrijpen dat Brad zulke doortastende brieven vol dreigende taal had kunnen negeren. Als hij niet snel actie ondernam, had Metropolitan een groot probleem. Ze schudde haar hoofd en begon de brieven in drie stapels te verdelen: dringend, zeer dringend en ongelofelijk dringend. Wanneer Brad terugkwam van zijn lunchafspraak, zou ze hem het slechte nieuws moeten vertellen.

‘Ze hebben een prettige sound, hun look bevalt me wel en ik denk dat ze zeker potentie hebben.’ Brad nam een slok van zijn bier.

‘Mooi zo. En, ga je ons nog een aanbod doen, of hoe zit het?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Weet ik niet. We zijn maar een kleine maatschappij, Freddy. We hebben al vier aardig succesvolle groepen en één band die megagoed verkoopt onder contract staan. Een jaar geleden had ik waarschijnlijk meteen toegehapt, maar nu moeten we alle zeilen bijzetten voor de bands die we hebben.’

‘Kom nou eens naar ze kijken, Brad. Live zijn ze echt geweldig. Vertrouw me maar,’ smeekte Freddy zijn oude vriend.

‘Dat wil ik best doen. Het punt is alleen dat ik weet naar wat voor deal jij op zoek bent en dat wij je die momenteel waarschijnlijk niet kunnen geven.’

‘Hoor eens, Brad, je weet hoeveel bewondering ik voor je heb. Je bent een van de beste producers die ik ken en ik denk echt dat Metropolitan de komende paar jaar een hoge vlucht zal nemen. Dus als je mijn jongens een kans wilt geven, zijn wij op onze beurt misschien wel bereid om in financieel opzicht wat water bij de wijn te doen. We zouden bijvoorbeeld genoegen kunnen nemen met een kleiner voorschot, in ruil voor meer royalty’s.’

Brad dronk zijn glas leeg en glimlachte. Dat vond hij een redelijk voorstel. ‘Oké, jij wint. Ik kom wel naar hun volgende optreden kijken.’

‘Donderdagavond in de Civic. Het wordt druk, want ze hebben al aardig wat fans.’

‘Prima. Ik moet ervandoor, man. Ik ben al laat voor mijn volgende afspraak.’

‘Geen probleem. Donderdag dus, om half acht in de Civic. Probeer er op tijd te zijn.’

‘Komt goed. Dag, Freddy.’

Freddy keek Brad na toen die de pub uit liep en gebaarde naar George, de barman, dat hij nog een pint wilde. Hopelijk was hij niet al te wanhopig overgekomen, maar Metropolitan Records was de laatste optie die hij had.

Om half zeven was Brad nog steeds nergens te bekennen. Alle anderen waren al naar huis, en Helen dwaalde rond in de ontvangsthal en vroeg zich af of ze de rekeningen gewoon op zijn bureau moest leggen, met een briefje erop.

Net toen ze haar jas aantrok en het licht uitdeed zwaaide de voordeur open.

‘Hé, meisje. Ben je er nog steeds?’

‘Ja.’

‘Een invalkracht die overwerkt? Jilly mag wel uitkijken dat je haar baan niet inpikt. Zij was altijd stipt om half zes de deur uit. Ga maar naar huis, schat. Tot morgen.’ Hij maakte aanstalten om naar de trap te lopen.

‘Eigenlijk heb ik op jou gewacht.’

Hij draaide zich om. ‘O? Waarom?’

‘Hierom.’ Ze pakte de stapel papieren van haar bureau en gaf die aan hem.

‘Wat is dit precies?’

‘De inhoud van je brievenbakje. Volgens mij kun je ze maar beter lezen.’

‘Dat zal ik morgen meteen doen.’

‘Nee, doe het nu maar.’

‘Oké,’ zei hij schouderophalend. Hij ging op de oranje bank zitten en bladerde de stapel door. Naarmate hij meer las, begon hij steeds langzamer te bladeren en verscheen er een frons in zijn voorhoofd.

Helen liet zich op de stoel achter het bureau zakken.

‘Jezusmina.’ Hij keek haar aan. ‘Ik zit behoorlijk in de nesten, hè?’

‘Niet als je genoeg geld hebt om meteen te betalen.’

Het bleef even stil en hij keek langs haar heen. ‘Dat hebben we volgens mij niet, lieverd.’ Hij legde de rekeningen neer en knikte. ‘Heb je zin om iets te gaan drinken?’

Nu hij er zo verloren uitzag, durfde ze niet te weigeren.

Een half uur later zat Brad in een bar om de hoek aan zijn vierde glas whisky. ‘Het probleem is dat ik platenproducer ben, geen accountant. Vroeger werkte ik voor een grote maatschappij. Daar was het mijn taak om talent te spotten en elpees te produceren. Daar was ik goed in.’ Hij nam een slok van zijn drankje. ‘Een paar jaar geleden ben ik voor mezelf begonnen, omdat het allemaal zo makkelijk leek. Ik sloot een lening af bij de bank en stak al mijn spaargeld in Metropolitan. Tot nu toe gaat het eigenlijk heel goed. Ik bedoel, The Trojans kunnen ons honderdduizenden ponden opleveren als het hun lukt om Amerika te veroveren, en daar ziet het wel naar uit.’

‘Waarom kun je deze rekeningen dan niet betalen, als ik vragen mag?’

Hij slaakte een zucht en dronk zijn glas leeg. ‘Cashflow, lieverd, cashflow. Er liggen voor duizenden ponden aan elpees in de platenzaken. Omdat we maar een kleine maatschappij zijn, verkopen we alles in consignatie. We willen natuurlijk zo veel mogelijk platen in de winkel hebben liggen, dus nemen wij alle kosten voor onze rekening tot ze daadwerkelijk verkocht zijn.’ Hij liet zijn hoofd in zijn handen rusten en wreef over zijn slapen. ‘In dit wereldje draait alles om speculeren. We geven onze bands voorschotten en betalen voor de opnames, productie, promotie en distributie van hun platen. Ondertussen kunnen we alleen maar afwachten of ze genoeg winst zullen maken om te voorkomen dat wij kopje-onder gaan.’

Helen knikte.

‘Heb jij misschien ideeën? Je studeert toch bedrijfskunde? Zijn we ten dode opgeschreven?’

‘Ik ben geen expert, en voordat ik daar mijn mening over kan geven, zou ik de bankafschriften moeten bekijken om inzicht te krijgen in de inkomsten en uitgaven. Eerlijk gezegd denk ik dat je beter een accountant in de arm kunt nemen, iemand met de juiste kwalificaties, om hier een goed oordeel over te vellen.’

‘Waar moet ik die dan mee betalen? Monopolygeld?’

Ze krabde aan haar hoofd. ‘Staat er echt niets meer op de zakelijke rekening?’

Met zijn armen over elkaar geslagen leunde hij achterover op het haveloze bankje. ‘Misschien een paar honderd pond.’

‘O jee.’ Ze mocht Brad graag en wilde hem helpen. ‘Ga jij anders even de kasboeken halen op kantoor, dan haal ik nog een drankje voor je.’

‘Ik moet wel heel diep gezonken zijn, nu de invalkracht mijn boekhouding op orde moet brengen en mijn barrekening moet betalen. Maar ja, graag.’ Hij glimlachte dankbaar.

Drie kwartier later zaten ze samen over de boekhouding gebogen.

Helen schudde haar hoofd. ‘Het ziet er echt niet goed uit, Brad. Die brieven die ik vandaag heb gevonden waren nog maar het topje van de ijsberg.’

‘Dat weet ik. In het begin hadden we wel een parttime boekhouder in dienst, maar toen die een half jaar geleden vertrok heb ik geen vervanger gezocht. Ik dacht dat ik het zelf wel kon, maar ik kom om in het werk en eerlijk gezegd hoopte ik dat het zichzelf wel zou oplossen. Maar zo werkt het niet, hè?’

‘Nee, niet bepaald.’ Tussen al die cijfertjes voelde ze zich als een vis in het water, waardoor ze veel beter voor haar mening durfde uit te komen. ‘Het valt niet mee om dit hier te doen, met al dat rumoer. Ik zou de boekhouding vanavond mee naar huis kunnen nemen om die eens goed te bekijken. Dat wil niet zeggen dat ik dit kan oplossen, maar ik kan je op zijn minst een duidelijker beeld geven van hoe het ervoor staat.’

‘Helen, je bent goud waard.’ Brad keek haar aan alsof alleen zij hem nog zou kunnen redden. ‘Alleen kan ik je er niet voor betalen.’

‘Dat had ik al door,’ zei ze glimlachend. ‘Het is goed voor me om wat werkervaring op te doen, laten we het daar maar op houden.’ Ze klapte de boeken dicht en stopte ze onder haar arm. ‘Ik kan maar beter gaan. Ben je morgenochtend vroeg op kantoor?’

‘Dat lijkt me wel verstandig.’

Ze stonden op en liepen naar de uitgang.

‘Probeer je maar geen zorgen te maken. Er is vast wel een oplossing.’

‘Zou ik kunnen ontsnappen als ik in de gevangenis terechtkom omdat ik mijn schulden niet heb afbetaald?’ vroeg hij gekscherend. ‘Prettige avond nog, Helen.’

‘Prettige avond, Brad.’

Toen Helen de volgende ochtend Brads kantoor binnenkwam, had hij nog dezelfde kleren aan als de vorige avond en zag hij er ongeschoren uit. Ze legde de boeken op zijn bureau en ging zitten. ‘Wil je eerst het slechte nieuws, of het slechte nieuws?’

Hij liet zijn hoofd op het bureau zakken.

‘De platenmaatschappij heeft een schuld van ruim twintigduizend pond. Zelfs als je komende week elke cent zou innen die de crediteuren je nog verschuldigd zijn, kom je nog vijfduizend pond tekort.’

Hij knikte stilletjes.

‘Gisteravond heb ik een prognose gemaakt voor de middellange termijn. De verkoop zal naar verwachting met vijftien procent per jaar toenemen, en dat is nog zonder de enorme bedragen die The Trojans zullen opleveren als ze doorbreken in de States, zoals jij verwacht. Mits het bedrijf voortaan verstandiger met geld omgaat, zullen de cijfers er over een paar jaar een stuk gunstiger uitzien.’

‘Dat is allemaal leuk en aardig, maar hoe krijg ik dat voor elkaar?’

‘Zoals gezegd vind ik dat je beter een deskundige kunt inschakelen… maar volgens mij heb je drie opties.’

‘Laat maar horen.’

‘Nummer één: je vraagt direct een faillissement aan en trekt je handen van het bedrijf af. Dan laat iedereen je met rust. Nummer twee: je probeert een koper voor Metropolitan Records te vinden die een vooruitziende blik heeft en in elk geval je schulden overneemt, al zul je dan voor het bedrijf zelf niet veel krijgen. Of nummer drie: je zoekt een particuliere investeerder die meteen flink wat geld in het bedrijf pompt.’

‘Dat klinkt allemaal niet erg aanlokkelijk,’ zei hij hoofdschuddend. ‘Hoe je het ook wendt of keert, ik heb hier straks niets meer te vertellen. Daarom ben ik juist weggegaan bij die grote maatschappijen, omdat ik eigen baas wilde zijn.’

Ze haalde haar schouders op. ‘Zoals je gisteravond zelf al aangaf ben je geen accountant, Brad. Als je een bedrijf wilt runnen, moet je op zijn minst iemand aan je zijde hebben die zich om het financiële aspect bekommert.’

‘Ik weet het, ik heb het helemaal verkeerd aangepakt. Nou ja, het heeft geen zin om het nog langer uit te stellen. Ik ga een faillissement aanvragen. Het lijkt me namelijk stug dat iemand al die schulden van me wil overnemen.’

Helen haalde diep adem. ‘Nou ja… misschien wil ik dat wel.’

Dat idee was in de vroege uurtjes bij haar opgekomen. Haar hersenen hadden nog altijd overuren gedraaid, ook al had ze de boekhouding aan de kant gelegd, was ze op bed gaan liggen en had ze het licht uitgedaan in een vergeefse poging om in slaap te vallen.

Als er flink wat geld in het bedrijf werd gepompt en het voortaan op een verstandige manier werd gerund, wist ze zeker dat het een goede kans van slagen had. Het grootste pluspunt van Metropolitan was Brad zelf. In heel korte tijd had hij meerdere veelbelovende bands ontdekt en bij hem laten tekenen. In de muziekwereld genoot hij veel respect. Als hij maar eens in de zo veel jaar een nieuwe ster ontdekte, kon dat enorm veel geld opleveren.

Maar hoe zou je een bank daarvan kunnen overtuigen? Een respectabele financiële instelling zou deze gok nooit durven wagen. Dus moest je uitwijken naar een particuliere investeerder, iemand die de mogelijkheden zag en bereid was een risico te nemen.

Met een ruk was ze rechtop in bed gaan zitten, want de oplossing lag voor de hand.

Ze had het licht aangedaan en de boekhouding en een groot notitieblok er weer bij gepakt om in grote lijnen op papier te zetten wat ze wilde aanbieden en wat ze in ruil daarvoor verwachtte.

Helen wist dat Brad wanhopig was en dat hij niet met geld kon omgaan. Dat maakte dat ze sterk stond, al wilde ze daar geen misbruik van maken. Als ze in het bedrijf investeerde en zijn zakenpartner werd, moest ze het van het begin af aan eerlijk aanpakken.

Ze zou bijna vijfentwintigduizend pond op het spel zetten, alleen om te zorgen dat het bedrijf het hoofd boven water kon houden. Daarnaast zou ze voor voldoende liquide middelen moeten zorgen om de komende twaalf maanden te overbruggen, tot het geld binnen begon te stromen.

‘Jij?’ vroeg Brad stomverbaasd.

‘Ja, ik.’

‘Ik wil niet onbeleefd overkomen, maar waar denk je dat geld vandaan te halen?’

‘Mijn ouders zijn overleden toen ik nog jong was, en al hun geld is voor me belegd. Dat heeft een fors bedrag opgeleverd, dat ik op mijn achttiende verjaardag heb geërfd.’

‘Jeetje, jij zit echt vol verrassingen. Maar waarom wil je eigenlijk helpen?’

‘Omdat ik graag iets met mijn geld wil doen en mogelijkheden zie bij Metropolitan.’

De telefoon op Brads bureau ging.

Helen nam op en gaf de hoorn even later aan hem door. ‘Het is Billy Friar, de manager van The Trojans, vanuit de States.’

‘Dat kan wel even duren. Ze hebben hun hotelkamers weer eens kort en klein geslagen. Zullen we hier tijdens de lunch verder over praten?’

‘Oké.’ Ze liep naar beneden en ging achter de receptiebalie zitten. De adrenaline gierde door haar lichaam en ze was er met haar gedachten niet bij toen ze de telefoon opnam. ‘Met Metropolitan Records. Hoe kan ik u van dienst zijn?’

‘Hallo, met Freddy Martin. Kan ik Brad even spreken?’

‘Die is helaas in gesprek. Kan ik een boodschap aannemen?’

‘Zeg maar dat hij het optreden in de Civic vanavond niet moet vergeten. Ik zie hem daar, rond half acht.’

‘Ik zal het doorgeven.’

‘Mooi zo. Heb je soms ook zin om vanavond naar de hotste band van de stad te komen kijken?’

‘Ik heb al een afspraak. Een ander keertje misschien.’

‘Prima. Geef je het wel aan hem door?’

‘Zal ik doen. Dag, Freddy.’

‘Dag, schat.’

Een uur later zaten Helen en Brad een broodje te eten in de pub.

‘Dus als ik het goed begrijp wil jij de schulden van Metropolitan afbetalen en genoeg geld in het bedrijf steken om het nog een jaar draaiende te houden?’

‘Ja.’

‘En in ruil daarvoor wil je een aandeel van vijftig procent?’

‘Dat klopt.’

Brad zuchtte en schudde zijn hoofd. ‘Ik weet het niet, hoor. Ik ben het gewend om zelf alles te bepalen. Moet ik dan voortaan alles eerst met jou overleggen?’

‘Als het om financiële beslissingen gaat wel. In muzikaal opzicht laat ik me helemaal door jou leiden. Ik ben me er terdege van bewust dat ik geen verstand heb van muziek en van wat goed verkoopt. Als jij iets in een band ziet, vind ik het prima, zolang het maar financieel verantwoord is.’

‘Oké, even een voorbeeld.’ Hij nam een hap van zijn broodje en kauwde bedachtzaam. ‘Vanavond ga ik een bandje bekijken. Ik heb hun demo beluisterd en als ze live net zo goed zijn, wil ik hun graag een contract aanbieden. Kan dat?’

‘Nou ja, in zo’n geval zouden we eerst om de tafel moeten gaan zitten om een gepast en verantwoord voorstel op papier te zetten. Maar als jij denkt dat ze beroemd kunnen worden, ga ik daar graag in mee.’

‘Dus wat dat betreft zou je echt alles aan mij overlaten?’

‘Absoluut.’

Brad knikte. ‘Oké. Maar lieverd, je bent maar een invalkracht die een jaar bedrijfskunde heeft gestudeerd. Je mag dan wel over een grote erfenis beschikken, maar denk je dat je het aankunt om financieel directeur van Metropolitan te worden?’

‘Nee, niet direct. Misschien kunnen we in eerste instantie een accountant in dienst nemen, iemand met ervaring binnen de muziekwereld. Zo kunnen we orde op zaken stellen binnen het bedrijf en kan ik de kunst bij hem afkijken. Pas wanneer ik zeker weet dat ik het werk in mijn eentje aankan, neem ik de leiding over. Per slot van rekening gebruik ik mijn eigen geld om het bedrijf draaiende te houden. Ik wil geen onnodig risico nemen door te hard van stapel te lopen.’

‘Dat lijkt me verstandig. Ik ken een goede accountant die een poosje geleden bij Parlophone is vertrokken, maar die is niet goedkoop.’

‘Dan moet ik het maar snel leren, hè?’ vroeg ze glimlachend.

Brad streek over zijn gezicht en gaapte. ‘Ik ben kapot.’

‘Dat geloof ik graag. Denk er maar even rustig over na. Als je maar zorgt dat je tegen het einde van de week een beslissing hebt genomen. Hoe eerder je weet wat je wilt, hoe eerder we het gesprek met de belastingdienst kunnen aangaan en van die schulden kunnen afkomen. Anders valt er straks misschien niets meer te redden.’

‘Ja, je hebt gelijk. Het lijkt wel of het zo heeft moeten zijn. Nu heb ik tenminste nog een kans. Wat ik ook beslis, ik ben je nu al dankbaar voor je hulp.’ Hij stond op. ‘Ik ga vanmiddag niet meer naar kantoor. Hier moet ik echt goed over nadenken, en dat kan ik pas als ik even geslapen heb.’

‘Oké, Brad. Als er iemand belt, zeg ik wel dat je in een bespreking zit.’

Ze keek hem na toen hij met zijn handen in zijn zakken de pub uit liep. Natuurlijk zou hij akkoord gaan. Wat moest hij anders?

Met een glimlach bedacht ze dat macht een heel prettig alternatief was voor verdriet.

Om zes uur werd Brad gedesoriënteerd en met een kater wakker. Hij ging douchen, zette een kop sterke koffie en pakte de telefoon om Tony Bryant te bellen.

‘Alles wat ze je heeft verteld is waar,’ bevestigde die nadat hij Brads relaas had aangehoord. ‘Ze is steenrijk en kan uitstekend met cijfertjes overweg, maar in emotioneel opzicht is ze nog erg naïef. Waag het niet om haar te manipuleren, Brad.’

‘Hè? Volgens mij is het juist omgekeerd. Zij heeft alle troeven in handen en wil de helft van de aandelen hebben.’

Tony grinnikte. ‘Goed zo, meid. Ze heeft natuurlijk een verdomd goede leraar gehad,’ zei hij gekscherend.

‘Dus je denkt wel dat ze te vertrouwen is?’

‘O ja, absoluut. Helen is goudeerlijk. Als ik jou was, zou ik haar aanbod snel aannemen, voordat iemand anders ermee aan de haal gaat.’

‘Vind je dat ik de helft van het bedrijf aan haar moet geven?’

‘Als ik het goed begrijp, zul je wel moeten. Anders heb je binnenkort helemaal geen bedrijf meer.’

‘Ja, dat zal wel. Bedankt voor het advies.’

‘Graag gedaan. Hou me op de hoogte.’

‘Zal ik doen. Dag, Tony.’

Om tien voor acht verliet Brad zijn appartement en zette koers naar de Civic, een trendy club in een zijstraat van Brewer Street. Nu hij niet wist hoe het verder zou gaan met zijn bedrijf stond zijn hoofd er helemaal niet naar om nieuw talent te gaan bekijken, maar als hij niet kwam opdagen zou Freddy blijven zeuren, en dat was het hem niet waard.

Eenmaal in de club baande hij zich een weg naar de bar en bestelde een biertje, om vervolgens een donker hoekje op te zoeken waar Freddy hem niet zou zien.

Toen de jongens het podium betraden, werd er flink geapplaudisseerd en waarderend gefloten. De band bestond dan ook uit een stel knappe kerels. De groep begon een van de nummers te spelen die op de demo stonden. De zang klonk goed en het publiek reageerde enthousiast.

Nadat het nummer was afgelopen, kwam de bassist naar voren om achter de microfoon te gaan staan. ‘Ik wil een nieuw liedje voor jullie zingen. Het heet “Can Someone Tell Me Where She’s Gone?”. Oké, daar gaat-ie.’

De bassist zong het eerste couplet alleen, begeleid door de gitarist. Hij had een geweldige stem, diep en melodieus. Tijdens het refrein kreeg hij bijval van de rest van de band, met welluidende harmonieën en een goed arrangement. Aan de brug kon nog wel het een en ander bijgeschaafd worden, maar het was zonder meer een pakkend nummer. Brad voelde dat de haartjes in zijn nek overeind gingen staan. Het publiek was stilgevallen, maar na de laatste noot klonk er een daverend applaus.

Dit liedje was echt bijzonder. De melodie bleef door Brads hoofd spoken, en hij bedacht dat dit de ideale debuutsingle was om met kerst uit te brengen. Het was nu augustus… dus ze zouden binnen vier maanden de single moeten opnemen, de promotie moeten regelen en de band naamsbekendheid moeten geven. Als ze regelmatig dit soort liedjes schreven, was hij een succesformule op het spoor.

Snel riep hij zichzelf tot de orde. Het had geen zin om enthousiast te worden voordat hij wist hoe het verder zou gaan met Metropolitan. Aan de andere kant, als hij door de zure appel heen beet en de helft van het bedrijf aan Helen verkocht, kon deze band van hem worden.

Brad had genoeg gehoord. Hij verliet de Civic en liep terug naar kantoor. Daar rende hij de trap op en zocht op zijn rommelige bureau naar zijn adresboekje. Toen hij Helens adres had gevonden, ging hij weer naar buiten en hield een taxi aan.

‘Hallo.’ Helen droeg een badjas en haar gezicht glom van de crème die ze haastig had geprobeerd te verwijderen voordat ze opendeed.

‘Sorry dat ik zo laat langskom. Mag ik binnenkomen?’

‘Natuurlijk.’ Ze hield de deur voor hem open.

‘Leuk optrekje heb je hier,’ merkte Brad op, terwijl hij opgelaten midden in de kamer bleef staan.

‘Dank je. Ga zitten.’

Dat deed hij, en Helen nam in de fauteuil tegenover hem plaats en keek hem afwachtend aan.

‘Ik kom je vertellen dat ik je aanbod aanneem, als het tenminste nog geldig is. Na al dat werk dat ik in het bedrijf heb gestoken moet ik er niet aan denken om het kwijt te raken. Op deze manier kan ik tenminste de helft nog behouden.’

Ze knikte tevreden. ‘Geweldig nieuws! Al moeten we natuurlijk nog wel wat details doornemen en alles op papier laten zetten door een notaris.’

‘Dat doen we zo snel mogelijk,’ beloofde hij. ‘Ik neem aan dat je stopt met je studie?’

‘Tja, het lijkt me niet echt zinvol om daarmee door te gaan.’ Ze glimlachte.

‘Het is duidelijk dat je goed bent met cijfers, maar je hebt nog wel een hoop te leren.’

‘Dat weet ik. Daarom nemen we ook zo snel mogelijk een accountant in dienst.’

‘Prima. Als jij dat wilt regelen en de creatieve kant aan mij wilt overlaten, dan vind ik dat we ervoor moeten gaan.’ Glimlachend stak hij haar zijn hand toe.

Helen gaf hem een stevige handdruk.

‘Howdy, partner,’ zei hij lachend. ‘Welkom bij Metropolitan Records.’

‘Bedankt, partner.’

‘Ga maar snel je schoonheidsslaapje doen, dan praten we morgenochtend verder.’

‘Prima.’

‘O, nog één ding.’

‘Ja?’

‘Ik heb een band gezien waarvan ik echt denk dat die het ver kan schoppen. De timing is niet al te best, maar als ik nu niet toesla, is iemand anders me straks voor. Morgen wil ik hun manager bellen met een voorstel. Dat zou betekenen dat we een voorschot moeten betalen, maar ik denk echt dat ze dat waard zijn.’

Helen vroeg zich af of hij haar op de proef stelde, en ze haalde nonchalant haar schouders op. ‘Als jij denkt dat deze groep bij ons thuishoort, dan zul je mij niet horen protesteren. Ik heb geen idee hoeveel een band waard is.’

‘Dat hangt af van hoe wanhopig ze zijn.’ Hij lachte. ‘Ik denk dat we hen voor een relatief klein bedrag kunnen binnenhalen.’

‘Dat lijkt me een goed begin.’

‘Nou, dan laat ik je verder met rust.’ Hij stond op en liep naar de deur. ‘Welterusten, Helen. Bedankt dat je mijn hachje wilt redden.’

‘Geen dank. Er is alleen nog één ding dat we moeten bespreken.’

Hij draaide zich om. ‘Wat dan?’

In haar ogen verschenen pretlichtjes. ‘Volgens mij moeten we op zoek naar een andere tijdelijke receptioniste, denk je ook niet?’

23

‘En, was hij er?’

Zes paar ogen keek Freddy verwachtingsvol aan.

Hij haalde zijn schouders op. ‘Dat weet ik echt niet, Todd. Zo ja, dan is hij niet naar me toe gekomen, maar dat gebeurt wel vaker. Ik zal hem morgenochtend wel even bellen.’

De bandleden vloekten hartgrondig.

Lulu en Sorcha gaven een troostend kneepje in de hand van hun mannen.

‘Kop op, jongens. Als hij er nu niet was, kan het best zijn dat hij volgende week alsnog komt kijken. Wat kan ik voor jullie bestellen?’

‘Voor ons allemaal een biertje, denk ik,’ zei Todd.

‘En gin voor de meisjes, Freddy,’ voegde Lulu daaraan toe.

Hij stond op en liep naar de bar.

‘Ik weet het niet, hoor.’ Todd stak een sigaret op. ‘Ik heb altijd al mijn twijfels gehad bij Freddy. Misschien kunnen we beter een andere manager zoeken. Hij zegt alsmaar dat hij een contract voor ons gaat regelen, maar de meeste grote maatschappijen hebben ons al afgewezen.’

‘Geef hem even de tijd,’ zei Con. ‘Hij doet zijn best. Trouwens, misschien ligt het wel aan ons, aan onze muziek. Misschien zijn we niet zo goed als we zelf denken.’

‘Onzin! Een paar weken geleden viel er misschien nog het een en ander bij te schaven, maar nu hebben we onze zaakjes goed op orde.’

‘En wie heeft ons daarbij geholpen? Juist ja, Freddy.’

‘Jongens, kom op. Het heeft geen zin om ruzie te maken,’ probeerde Lulu de boel te sussen.

‘Ja, man. Er is geen vuiltje aan de lucht. Iemand een trekje?’ Ian glimlachte gelukzalig en hield hun zijn joint voor.

‘Nee, dank je. Waar is Derek eigenlijk gebleven?’ vroeg Todd.

‘Naar de plee. Hij zat de hele avond al in zak en as,’ zei Ian.

Dat was waar. Derek had er doodongelukkig uitgezien.

‘Problemen met de vrouwtjes, waarschijnlijk,’ merkte Todd op toen Freddy terugkwam met een dienblad vol drank. ‘Hij is altijd nogal… gevoelig geweest in dat opzicht. Maar ja.’

‘Proost,’ zei Freddy opgewekt, terwijl hij het glas hief. Toen hij geen bijval kreeg, vervolgde hij: ‘Toe nou, mannen. Niemand heeft gezegd dat de weg naar roem en rijkdom over rozen gaat. Ik had jullie al gewaarschuwd dat het wel een tijdje kon duren.’

‘Freddy heeft gelijk,’ vond Lulu. ‘Als jullie niet in jezelf geloven, waarom zou een ander dat dan doen?’

Derek sjokte terug naar de tafel. Hij had grote, grauwe kringen onder zijn bloeddoorlopen ogen en zijn gezicht stond op onweer. Toen hij ging zitten, daalde de stemming, die toch al niet opperbest was geweest, tot onder het nulpunt.

Lulu keek Todd nadrukkelijk aan en seinde met haar ogen naar Derek.

Todd knikte. ‘Kom, Derek. Dan gaan we een luchtje scheppen.’ Toen hij niet reageerde, sloeg Todd een arm om hem heen en moest hij hem zowat van de barkruk tillen. Buiten stak hij een sigaret op en nam hij een trekje. ‘Wat scheelt eraan?’

Derek zei niets.

‘Heeft het soms iets met Peggy te maken?’ Hij zag dat Derek een kleur op zijn bleke wangen kreeg. ‘Ja, hè? Heeft ze je afgewezen?’

Het bleef stil.

‘Sorry, hoor, Derek, maar wat ben je toch een sukkel. Je bent al gek op haar sinds je dertien was. Heb je soms een bord voor je kop? Ik bedoel, ze is een knappe meid, maar zo bijzonder is ze nou ook weer niet. Je vindt heus wel iemand anders.’

‘Wat weet jij daar nou van? Ze is het mooiste, liefste, aardigste meisje van de hele wereld. Zo iemand als zij vind ik nooit meer!’ Hij leek wel bezeten. ‘Oké, we hebben weleens problemen gehad, maar ze is naar een optreden van ons komen kijken. Waarom zou ze dat doen als ze niet van me houdt?’ Met vlakke hand sloeg hij tegen de bakstenen gevel van de pub. ‘Ze heeft het medaillon aangenomen dat ik voor haar heb gekocht. Dat had ze nooit gedaan als ze me niet wilde. Ik begrijp er gewoon niks van!’

‘Misschien wilde ze gewoon beleefd zijn?’ opperde Todd.

‘Hou toch op. Ik ken haar!’ Met opeengeklemde kiezen keek Derek zijn neef aan.

‘Oké, oké, het spijt me. Rustig maar.’ Todd nam een lange haal van zijn sigaret. ‘Maar ook al is ze de een of andere godin, niemand is het toch waard om je zo druk om te maken?’

‘Wat weet jij daar nou van? Laat nou maar, oké?’

‘Prima, ik bemoei me er niet meer mee.’

Een tijdlang bleven ze zwijgend staan.

‘Het ligt niet aan haar, weet je,’ zei Derek toen.

Todd keek hem aan. ‘Hoe bedoel je?’

‘Het ligt aan hem.’

‘Aan wie?’

‘De man met wie ze een relatie heeft. Ze zei dat ze op mijn aanzoek zou zijn ingegaan als ze hem niet had gehad. Hij heeft een slechte invloed op haar.’

‘Wil je nou zeggen dat je haar ten huwelijk hebt gevraagd en dat ze nee heeft gezegd?’

Derek knikte.

‘Dus ze heeft je afgewezen omdat ze al een vriend heeft?’

‘Ja, maar ze houdt niet van hem. Dat weet ik zeker.’

Todd wist niet zo goed wat hij hiermee aan moest. ‘Nogmaals, als we doorbreken… nee, wannéér we doorbreken, staan de vrouwen voor je in de rij. Dan ben je Peggy zo vergeten!’

‘Je begrijpt het niet. Niemand begrijpt het. Ik speel alleen maar in de band om indruk op háár te maken.’ Hij keek Todd doordringend aan. ‘Zonder haar stel ik niets voor.’

Todd schuifelde opgelaten heen en weer. ‘Natuurlijk wel. Om te beginnen ben je een verdomd goede gitarist.’ Hij lachte, maar Derek leek mijlenver weg met zijn gedachten. ‘Laten we er maar over ophouden. Ga je nog mee naar binnen om een biertje te drinken?’

‘Nee, ik ga naar huis.’ Hij draaide zich om en liep met zijn handen in zijn zakken weg. Todd hoorde hem in zichzelf mompelen: ‘Ik begrijp er niks van. Helemaal niks…’

Hij keek zijn neef na, drukte zijn sigaret uit tegen de muur en ging weer naar binnen.

Brad nam de hoorn van de telefoon op zijn bureau van de haak en draaide het nummer van Freddy Martin. Hij verheugde zich nu al op dit gesprek.

Na twee keer overgaan werd er opgenomen. ‘Freddy, met Brad.’

‘Waar was je nou, gisteravond?’

‘Bij het optreden. Sorry dat ik je niet heb opgezocht, maar ik moest op tijd weg.’

‘Geen punt. Wat vond je ervan?’

‘Van The Fishermen?’

‘Ja.’

‘Ik vond ze absoluut potentie hebben. Daarom wil ik hun een contract aanbieden.’

‘Aha.’ Hoewel Freddy zich op de vlakte probeerde te houden, klonken de opluchting en blijdschap door in zijn stem.

‘Er is wel werk aan de winkel, Fred. Dat gaat tijd kosten, en een hoop geld.’ Brad leunde achterover op zijn bureaustoel en dacht terug aan het optreden. ‘Ik was meteen verkocht door dat tweede nummer, “Can Someone Tell Me Where She’s Gone?”.’

‘Goed nummer, hè?’

‘Het bevat alle ingrediënten voor een enorme kersthit.’

‘Fijn dat je er zo over denkt.’

Zoals Brad al had verwacht, liet Freddy niet meteen het achterste van zijn tong zien. ‘Die bassist is trouwens wel erg bijzonder. Wat een stem.’

‘Con Daly. Hij heeft dat nummer samen met Todd Bradley geschreven.’

‘Dat is ook een van de redenen waarom ik hen interessant vind. Metropolitan zou alle rechten over hun muziek willen.’

‘Wacht even, Brad. Als je mijn jongens een contract wilt aanbieden, zullen we dan een afspraak maken voor komende week? Dan kunnen we het tijdens een lunch bespreken.’

‘Oké, noem maar een dag.’

‘Woensdag, schikt dat?’

‘Prima. Kom om één uur maar naar mijn kantoor, dan reserveer ik een tafeltje in de buurt.’

‘Prima, tot dan.’

‘Tot dan, Freddy.’

Toen Brad ophing, verscheen Helen in de deuropening. Hij gebaarde dat ze mocht binnenkomen.

‘Ik heb een notaris gebeld en een afspraak gemaakt voor aanstaande dinsdag,’ zei ze. ‘Ik heb hem in grote lijnen verteld wat we van plan zijn, en op basis daarvan gaat hij alvast een contract opstellen waaraan we nog het een en ander kunnen aanpassen.’

‘Mooi zo.’ Hij tikte met zijn balpen op het bureau.

‘Hoe sneller we de juridische details hebben afgehandeld, hoe sneller we die openstaande rekeningen kunnen betalen.’ Met een blik op de rommel op zijn bureau voegde ze eraan toe: ‘En hoe sneller we hier orde op zaken kunnen stellen.’ Ze pakte een zwart-witfoto van een vervaarlijk hoge stapel. ‘Wie zijn dit?’

‘Dit is de band die ik een contract wil aanbieden. Ze heten The Fishermen. Wat vind jij?’

‘Ze zien er goed uit.’ Net toen ze de foto wilde neerleggen, viel haar blik op een bekend gezicht onder een van de glanzende pagekopjes. Onderaan de foto stond te lezen: todd, con, ian en derek zijn the fishermen. Even begon het haar te duizelen.

‘Gaat het wel, Helen?’

‘Ja, prima.’ Ze legde de foto weer neer. ‘Heb je… Heb je hun manager al gebeld?’

‘Ja, we zien elkaar woensdag. Als jij je erin kunt vinden, wil ik hem dan tijdens de lunch een voorstel doen.’

Helen had zichzelf weer in de hand. ‘We komen er vast wel uit. Jij bent hier immers degene die een neus voor talent heeft. Tot straks.’ Met een merkwaardig glimlachje liep ze de kamer uit.

Die woensdag wachtte Helen gespannen af tot Brad terugkwam van zijn lunch met Freddy Martin, de manager van The Fishermen. Omdat ze had gezegd dat ze voorlopig zuinig aan moesten doen, wilde ze niet te gretig overkomen, maar eerlijk gezegd zou ze er zelfs mee instemmen als The Fishermen vier keer zo veel geld eisten als Brad aanbood.

En dat allemaal om het gezicht van Con Daly te kunnen zien wanneer Brad haar voorstelde als zijn mededirecteur bij Metropolitan Records…

Vroeger had Con alle touwtjes in handen gehad en had ze alles voor hem willen doen, maar nu waren de rollen omgekeerd. Haar gevoel van eigenwaarde was niet langer afhankelijk van zijn mening. Dat deed haar goed, misschien nog wel meer dan ze had verwacht.

Om haar aandacht af te leiden van de bespreking van Brad en Freddy pakte ze de telefoon en draaide ze Tony’s nummer. Ze kreeg hem al een paar dagen niet te pakken, dus had ze hem nog steeds het goede nieuws niet kunnen vertellen.

‘Hallo?’

‘Tony, met mij. Helen.’

‘Helen, hallo.’ Hij klonk uitgeput.

‘Hoe gaat het?’

‘Wel oké. Met jou?’

‘Heel goed. Ik heb nieuws. Nog even, dan is Metropolitan Records voor de helft van mij.’

‘Wat?’

In het kort vertelde ze wat er de afgelopen week gebeurd was.

‘Jeetje, Helen, dat is geweldig! Gefeliciteerd.’

‘Dank je. Het is volgende week pas definitief, maar ik verwacht niet dat er nog iets tussen komt.’

‘Het lijkt me een heel slimme investering. Als het om muziek gaat, weet Brad precies waar hij het over heeft. Tjonge, als je zo doorgaat ben je nog vóór je eenentwintigste een tycoon!’

‘Dat hoop ik wel,’ zei ze ernstig.

‘Betekent dit dat ik je komend schooljaar niet meer terugzie in de klas?’

‘Inderdaad.’

‘Ik zal je missen. Je was mijn beste leerling.’

‘Zonder jou was dit me nooit gelukt. Dus nadat de contracten volgende week getekend zijn, wil ik je graag op een etentje trakteren. Ik heb heel veel aan jou te danken, Tony.’

‘Je bent me niets verschuldigd, lieverd. Ik heb alleen je zelfvertrouwen een beetje opgekrikt.’

‘Toch wil ik je graag trakteren. Donderdag om acht uur, bij Kettner’s?’

‘Je hebt al aardig door wat de hipste eetgelegenheden zijn, merk ik,’ plaagde hij haar. ‘Donderdag komt perfect uit, want mijn vriendin gaat een paar dagen weg.’

‘Ik verheug me er al op.’

‘Ik ook. Dag, lieverd.’

‘Dag, Tony.’

24

Freddy belde de vier leden van The Fishermen en vroeg hen om die avond om half zeven naar zijn appartement te komen. Daarna ging hij naar de slijterij en kocht hij vier flessen van de beste champagne die ze hadden.

Toen hij langs Belsize Park Road naar huis liep voelde hij zich opgelucht. Na wekenlang te hebben getwijfeld of hij zijn reputatie voor niets op het spel had gezet, had zijn vasthoudendheid toch haar vruchten afgeworpen. Oké, het was geen rca of emi, maar na stevig te hebben onderhandeld met Brad vond hij toch dat hij een prima deal voor zichzelf en de jongens in de wacht had gesleept.

Om vijf voor half zeven kwam Todd aan, samen met een stuurs kijkende Derek.

‘Kom binnen, kom binnen,’ zei Freddy joviaal, en hij ging hun voor naar de woonkamer. ‘Hoe gaat het, Derek?’

‘Goed, hoor.’ Hij ging zitten, met zijn handen in zijn jaszakken.

Toen Freddy vragend naar Todd keek, haalde die zijn schouders op.

‘Nou, Derek, ik heb een nieuwtje dat je misschien wel zal opvrolijken.’

‘O,’ zei hij ongeïnteresseerd.

Er werd weer aangebeld.

‘Todd, laat jij de anderen even binnen, dan haal ik iets te drinken.’

Even later hoorden de vier bandleden vanuit de woonkamer het geluid van champagneflessen die werden ontkurkt.

‘Denken jullie…’ begon Todd.

‘Als hij champagne schenkt, zou het kunnen…’

‘Het zou mooi zijn als we een contract kregen, hè, Derek?’ vroeg Con.

‘Jawel,’ antwoordde Derek somber.

‘Zo, kijk eens aan.’ Freddy kwam binnen met twee open flessen en vijf glazen op een dienblad, dat hij op de salontafel in het midden van de kamer zette. ‘Voordat ik inschenk, wil ik in het kort vertellen wat ik heb afgesproken met Brad Owen van Metropolitan Records.’

‘Metropolitan? Daar staan The Trojans toch onder contract?’ mompelde Todd.

‘Zeker weten, en Brad wil ook een samenwerking aangaan met jullie. Er ligt een voorstel van Metropolitan op tafel, jongens.’ Freddy keek hen een voor een aan.

Todd grijnsde van oor tot oor, Con zag er stomverbaasd uit, Derek trok zowaar een wenkbrauw op en Ian keek net zo verdwaasd uit zijn ogen als altijd.

‘Metropolitan dus?’

‘Krijg nou wat, zo te horen hebben we het toch voor elkaar!’

‘Denk eens aan de groupies, man.’

‘We worden rijk!’

Freddy liet de jongens even met elkaar kletsen en schonk ondertussen de champagne in. ‘Goed…’ Hij reikte hun allemaal een glas aan. ‘We hebben natuurlijk nog een hoop te bespreken, maar ik zal het even kort samenvatten. Metropolitan wil een contract met jullie afsluiten voor twee albums en twee singles, waarvan de eerste rond kerst zal verschijnen. Brad Owen denkt dat “Can Someone Tell Me Where She’s Gone?” een kerstknaller kan worden.’

Hij liet even een stilte vallen zodat ze het nieuws op zich konden laten inwerken. Daarna vervolgde hij: ‘Dan nu het financiële gedeelte. Van het voorschot worden jullie niet op slag miljonair, maar dat wordt gecompenseerd door het royaltypercentage, dat één procent boven de norm ligt. Daar zullen jullie veel profijt van hebben naarmate jullie succesvoller worden. Volgen jullie het nog?’

Iedereen knikte.

‘Mooi zo. Wat Metropolitan betreft, ik ben onder de indruk van hun prestaties. Het bedrijf bestaat nog niet zo lang, maar zoals Todd al aangaf hebben ze veel succes geboekt met The Trojans. Daaruit blijkt wel dat ze zich met de grote maatschappijen kunnen meten. Het is geen rca, maar alles wijst erop dat ze over een paar jaar bij de vijf grootste platenmaatschappijen van het land zullen horen. En het voordeel van tekenen bij een kleiner label is dat jullie een grote vis in een kleine vijver zijn. Metropolitan móét wel iets van jullie maken als ze zelf succesvol willen worden. Dat betekent dat ze kosten noch moeite zullen sparen. En natuurlijk gaan jullie samenwerken met een producer die ik een van de beste in het vak vind. Brad Owen heeft met veel populaire bands gewerkt toen hij nog in dienst was bij rca, daar zullen jullie veel aan hebben. Nou, dat was het zo’n beetje. Ik raad jullie ten zeerste aan om het aanbod te accepteren.’

Onzeker en overweldigd keken de jongens elkaar aan.

‘Ik kan het nog niet bevatten,’ merkte Todd op. ‘Ik dacht dat het er niet meer van zou komen en nu gaat het opeens over albums en singles en…’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Dit is fantastisch.’

De anderen knikten instemmend.

‘Zouden jullie misschien willen overwegen om het aanbod te accepteren?’ vroeg Freddy glimlachend.

‘Wat denken jullie ervan, jongens?’ vroeg Todd.

‘Hoeveel inkomsten kunnen we in het begin verwachten?’ Die vraag kwam van Derek, die weer wat opgewekter leek.

‘Ongeveer het dubbele van wat ik jullie per week betaal.’

‘Wauw,’ zei Ian.

‘En als de verkoop eenmaal op gang komt, wordt dat natuurlijk wel tien of twintig keer zo veel, of zelfs nog meer.’

‘Hoe zit het met de rechten van onze nummers?’ vroeg Con.

‘Die krijgt Metropolitan in handen. Dat is jammer genoeg gebruikelijk, maar de componist krijgt uiteraard wel extra royalty’s voor zijn eigen werk.’

Con knikte.

‘Zijn er verder nog vragen, of zullen we de champagne opdrinken voordat de prik eruit is?’

‘Volgens mij zou het oerstom zijn om dit aanbod te weigeren,’ zei Todd.

‘Dat denk ik ook,’ beaamde Derek. ‘Stel je eens voor. Van dat geld kunnen we kopen wat we maar willen. Ik zou… Nee, wij zouden alles kunnen bereiken wat we maar willen. Niemand zou ons nog iets kunnen maken.’ Hij staarde wezenloos voor zich uit.

Er viel een ongemakkelijke stilte, maar die werd al snel verbroken door Con. ‘Als die producer echt zo goed is, zie ik het wel zitten,’ zei hij vrolijk.

‘Ik ook,’ viel Ian hem bij.

‘Dan zijn we het dus eens?’

De vier jongens knikten.

‘Geweldig. Op The Fishermen.’ Freddy hief het glas.

Todd, Con, Ian en Derek volgden zijn voorbeeld. ‘Op The Fishermen,’ klonk het eensgezind.

25

Helen zette zwierig haar handtekening onder de laatste pagina en keek met gloeiende wangen van opwinding op naar Brad en de jonge notaris.

‘Dat was het dan, juffrouw McCarthy. Zodra het geldbedrag van uw rekening is afgeschreven, en dat kan ik vanmiddag nog regelen, is vijftig procent van Metropolitan Records van u. Gefeliciteerd.’

Glimlachend keek ze de notaris aan. ‘Dank u, meneer Brierley.’

‘Ja, gefeliciteerd, Helen,’ zei Brad plichtmatig.

Ze begreep best hoe hij zich voelde, en ze stond op en stak Richard Brierley haar hand toe. ‘Bedankt voor al uw hulp.’

‘Graag gedaan, juffrouw McCarthy.’

‘Tot ziens.’ Brad stond ook op en volgde haar het kantoor uit, de trap af en de felle zon in.

‘Een drankje om het te vieren?’ stelde ze voor.

‘Eh… vind je het vervelend als ik oversla? Ik heb om vijf uur met Freddy afgesproken om het nieuwe contract door te nemen. Het is al vier uur en ik moet op kantoor nog een paar telefoontjes plegen.’

‘Natuurlijk. Dan denk ik dat mijn eerste beslissing als directielid wordt dat ik de rest van de middag vrij neem.’

‘Dat heb je wel verdiend, Helen.’ Brad hield een taxi aan en deed het portier open. Voordat hij instapte keek hij haar aan. ‘Bedankt… voor alles.’

Ze knikte.

Met een gespannen glimlach stapte hij in.

Die avond kwam Helen iets voor acht uur binnen bij Kettner’s. Haar haar was frisgewassen en in model gebracht en ze droeg een mini-jurk van Biba Boutique. Terwijl ze op Tony wachtte bestelde ze alvast champagne en pakte ze een groot notitieblok uit haar nieuwe aktetas om alvast een takenlijstje voor morgen op te stellen. Nick Rogers, de accountant die Brad had aanbevolen, zou morgen beginnen. Om elf uur hadden ze een afspraak met de belastingdienst om over hun schuld te praten. Na afloop zou ze met Brad gaan lunchen om de financiën voor de komende maanden door te nemen. Nu zij verantwoordelijk was voor het bedrijf, zou ze de touwtjes stevig in handen houden.

‘Dank u.’ Ze glimlachte naar de ober die de champagne in een koeler naast haar tafeltje zette.

‘Geen dank, mevrouw. Zal ik alvast inschenken?’

Op haar horloge zag ze dat Tony een kwartier te laat was. ‘Waarom niet?’

Toen de ober weg was, bracht Helen het glas met de bruisende drank naar haar lippen. ‘Op jou, Helen, en op je toekomst,’ fluisterde ze tegen zichzelf. Nadat ze een slok had genomen, zette ze het glas neer en ging ze verder met haar aantekeningen.

Meer te weten komen over muziekwereld.

Dat was een belangrijk punt. Zolang ze zo weinig wist over dit wereldje en hoe alles werkte, was ze in het nadeel. Ze kon onmogelijk weloverwogen besluiten nemen over de financiën als ze niet wist wat wel en wat niet goed verkocht. Momenteel kon Brad haar alles wijsmaken.

Verdiep je in nieuwe bands. Koop de singles die in de top twintig staan, en een platenspeler, schreef ze onder het kopje. Lees alle exemplaren van Melody Maker die dit jaar zijn verschenen.

Drie kwartier, zes bladzijden van haar notitieblok en een halve fles champagne later was Tony nog steeds nergens te bekennen.

Helen stond op en vroeg waar ze de openbare telefoon kon vinden. Ze draaide Tony’s nummer, maar er werd niet opgenomen. Misschien was hij gewoon aan de late kant.

Een half uur later was echter wel duidelijk dat hij niet meer zou komen. Ze bestelde een grote salade voor zichzelf en vroeg zich al kauwend af wat ze nu moest doen. Ze probeerde hem nog vier keer thuis te bellen, maar hij nam nog steeds niet op.

Uiteindelijk rekende ze af en liep naar buiten. Misschien was hij het vergeten, al leek dat haar niet waarschijnlijk. Teleurgesteld en boos, maar ook ongerust, hield ze een taxi aan.

Op weg naar Wimbledon reden ze over The Mall en door de wijk Chelsea. ‘Kunt u hier even stoppen? Ik kom zo terug.’

‘Prima, juffrouw.’

Ze stapte uit en liep naar Tony’s souterrain, drie huizen terug. Op haar tenen daalde ze de traptreden af, als de dood dat die andere vrouw er was en hij daarom niet was gekomen.

Ze klopte drie keer. Bij de derde keer klonk er een zachte klik en ging de deur vanzelf open. Er stond niemand achter, dus hij was duidelijk niet goed afgesloten. Aarzelend duwde ze de deur verder open. Binnen was het donker. ‘Hallo? Tony, ik ben het, Helen.’

Er kwam geen reactie.

‘Tony?’ Ze tastte de muur in de hal af naar een lichtknopje en drukte erop. ‘Verdorie.’ De lamp deed het niet. Op de tast liep ze verder, tot ze aankwam bij de deur van de woonkamer. ‘Tony? Ben je thuis?’

Gelukkig deed de lamp het hier wel, maar er was niemand te bekennen.

Ze liep de kamer door, naar de keuken. Daar was het een puinhoop van jewelste en er kwam een vreemd luchtje bij het fornuis vandaan. Ze wierp een blik in de pan op het fornuis en deinsde kokhalzend achteruit, waarna ze een hand voor haar mond sloeg. Wat voor vlees er ook in de pan had gezeten, inmiddels was het veranderd in een krioelende massa maden. Buiten adem liep ze terug naar de woonkamer. ‘Tony?’

Ze huiverde. Het was duidelijk dat hij er niet was. Aan de keuken te zien was hij al een paar dagen niet thuis geweest. Snel keek ze in de slaapkamer. Het bed was opgemaakt en de kamer zag er netjes uit. Weer terug in de woonkamer zocht ze in de lade van zijn bureau naar pen en papier.

Donderdagavond

Tony,

Waar zit je? Ben je komen zoeken. Bel de nieuwe directeur van Metropolitan Records als je dit leest.

Liefs,

Helen

Ze legde het briefje op de salontafel, liet de voordeur op een kier staan, zoals ze hem had aangetroffen, en rende de traptreden op naar de taxi.

In de flat was het weer stil, op de druppende kraan in de badkamer na. Het water in het bad, dat eerst helderrood was geweest, had nu een diepe koperkleur. In het water, met zijn hand nog om een stuk zeep geklemd, lag Tony Bryant. Zijn ogen staarden nietsziend naar het plafond.

26

‘Hallo, Sorcha. Kom binnen, ga zitten. Wat zie je er mooi uit. Heb je een nieuw kapsel?’

Sorcha baande zich een weg door de stapels foto’s, enveloppen en andere rommel waarmee de vloer van Audreys kantoor bezaaid lag. Ze pakte een stapel tijdschriften van de stoel voor het bureau en nam plaats. ‘Ja, ze hebben het vorige week geknipt voor die advertentie voor witte bonen in tomatensaus.’

‘O? Heb je om een vergoeding gevraagd?’

‘Nee, ik wist niet dat dat kon.’

‘Geen punt, ik bel ze wel even. Ze weten donders goed dat ze van tevoren met je moeten overleggen als ze je een ander kapsel willen aanmeten, en dat ze daarvoor moeten betalen. Maar ach, het staat je zo goed dat ze je er volgens mij een dienst mee hebben bewezen.’

‘Dank je. Con vond het ook mooi.’

‘Fijn, heel fijn.’ Audrey zette haar leesbril af, waardoor de enorme bruine ogen die er ooit voor hadden gezorgd dat ze het bestbetaalde model van de jaren veertig was geweest beter zichtbaar werden. Met haar lange, elegante vingers in een punt tegen elkaar gezet staarde ze Sorcha over de tafel heen aan. ‘Heb je de foto’s in Women’s Own vorige week gezien?’

‘Ja.’

‘Die zagen er heel goed uit. Sterker nog, sinds gisteren ben ik al vijf keer gebeld door mensen die wilden weten of je beschikbaar bent.’ Audrey schonk haar een brede glimlach. ‘Volgens mij wordt het tijd om je vaste baan op te zeggen.’

‘Wil je dat ik wegga bij Swan and Edgar?’

‘Dat kun je volgens mij met een gerust hart doen. Kijk eens.’ Ze gaf Sorcha een envelop. ‘Dit stelt je misschien een beetje gerust. Het is een cheque voor een heel behoorlijk bedrag.’

‘Dank je.’ Sorcha stopte de envelop in haar tas.

‘Hoe eerder je je baan opzegt, hoe beter. Wat is je opzegtermijn?’

‘Een week.’

‘Dat komt prima uit. Ik heb over tien dagen twee definitieve boekingen staan, en nog eens drie onder voorbehoud voor de week erna. Stuk voor stuk fijne klussen. Ik ben ook gebeld door een reclamebureau dat je foto’s in Women’s Own heeft gezien. Ze zijn op zoek naar een meisje om een nieuw drankje voor het slapengaan te promoten, een moutdrankje zoals Horlicks en Ovaltine. Ze willen het type girl next door, geen glamourpoes.’

Verdwaasd keek Sorcha haar aan. ‘Ik begrijp het.’

‘Als je dat contract in de wacht sleept, word je beroemd, Sorcha. Het bedrijf wil een reeks reclamespotjes opnemen en ook nog eens op billboards en in tijdschriften adverteren. Het is een exclusieve opdracht die een jaar in beslag neemt. In die tijd zou je bij hen onder contract staan en niets anders mogen aannemen. Over het geld hebben we het nog niet gehad, maar dit wordt een grote deal. De man die ik heb gesproken zag het wel zitten met jou. Wat zeg je ervan?’

Sorcha streek met haar handen door haar haar. ‘Dat klinkt geweldig, Audrey. Maar daar komt vast ieder model in Londen op af.’

‘De castings zijn in volle gang, ja. Zal ik een afspraak maken voor eind deze week? Eerst komt er een kennismakingsgesprek met het reclamebureau en als zij akkoord zijn volgt er een afspraak met de leidinggevenden van het bedrijf zelf.’

‘Prima, maar deze week kan ik alleen tijdens mijn lunchpauze of na het werk. Ik kan mijn baas niet weer in de steek laten. Ook al ga ik ontslag nemen, ze heeft me altijd goed behandeld.’

‘Dat begrijp ik. Je hoort nog wel van me waar en wanneer het plaats zal vinden.’ Toen Sorcha opstond, grinnikte Audrey. ‘Als ik jou was, zou ik een gedeelte van die cheque besteden aan iets leuks voor jezelf. Je doet het geweldig, liefje.’

‘Dank je.’

De telefoon op Audreys bureau ging.

‘Je komt er zelf wel uit, hè?’

‘Natuurlijk.’

Audrey zwaaide en nam de telefoon aan.

Eenmaal buiten haalde Sorcha de envelop uit haar tas. Ze scheurde hem open en las het bedrag op de cheque. Bij Swan and Edgar zou ze er vier maanden over doen om dat te verdienen. Vol ongeloof stopte ze de cheque weer in de envelop en borg die in een vakje in haar tas op.

Een stevige bries deed haar opschrikken uit haar gemijmer. Ze keek op haar horloge. Het was tien over zes, en ze had om zeven uur met Con afgesproken in hun favoriete bar. Huiverend trok ze haar vestje dichter om haar schouders en ze ging er snel vandoor.

De winkels in Carnaby Street waren nog open en Sorcha zocht de warmte van een boetiek op. Ze trok een paar jurken uit het rek die haar aanspraken en kleedde zich vijf minuten later in de paskamer om in een korte wollen jurk. Toen ze het gordijn opentrok om zichzelf in de spiegel te bekijken, verstarde ze.

Bij de toonbank stond iemand met het winkelmeisje te praten. Iemand die haar zo bekend voorkwam dat ze snel wegdook, voordat ze werd gezien.

Dit kon toch niet waar zijn?

Voorzichtig schoof ze het gordijn weer iets opzij en gluurde door de kier. De jonge vrouw stond met haar rug naar Sorcha toe. Haar kapsel was anders en ze was een stuk slanker… Ze zou haar gezicht moeten zien om het zeker te weten.

De vrouw nam het wisselgeld en haar plastic tasje in ontvangst en liep de boetiek uit.

‘Oké, jongens, luister maar even.’ Brad drukte op de knop op het paneel en de studio werd gevuld met muziek.

De vier bandleden luisterden stilletjes tot het nummer was afgelopen.

‘En, wat vinden jullie ervan?’ Brad keek hen aan.

‘Het is prachtig, Brad,’ zei Con.

De anderen knikten bevestigend.

‘Zijn jullie tevreden over de nieuwe instrumentatie in de brug?’

‘Meer dan tevreden.’ Con knikte. ‘Zo klinkt het een stuk beter.’

‘Fijn, dan doen we het zo. Over een paar weken kan ik jullie je eerste plaat laten zien. Volgens mij wordt dit een daverend succes, jongens!’ Brad draaide als een kwajongen een rondje op zijn bureaustoel. ‘Ik zal het nog even met Freddy overleggen, maar ik denk dat we gaan proberen om de single eind november in de tv-show Juke Box Jury te laten draaien. Dat levert goede publiciteit op.’

Nerveus keek Todd hem aan. ‘Zelfs als de jury het nummer afkraakt?’

Brad haalde zijn schouders op. ‘We moeten maar duimen dat dat niet gebeurt. Maar goed, ik moet weer terug naar kantoor. Kunnen jullie hier morgenochtend allemaal om tien uur zijn, zodat we een paar uurtjes aan de zevende track kunnen werken? Die wil ik ’s middags graag af hebben. Over zes weken komt de plaat al uit.’ Hij sprong op.

‘Natuurlijk. Dag, Brad.’

‘Tot morgen, jongens. Goed gewerkt vandaag.’ Na dat gezegd te hebben verliet hij de studio.

Bij Hades was het lawaaiig en druk. Con liep naar de bar toe, waar Sorcha zat, sloeg zijn armen om haar heen en gaf haar een zoen. ‘Ha, lieverd.’

‘Hoi, schat. Ik heb alvast een biertje voor je besteld.’ Ze wees naar een glas op de bar en nam een slok van haar gin.

Hij wurmde zich op de kruk naast de hare. ‘Is dat een nieuwe jurk?’

‘Ja. Audrey heeft me een vette cheque gegeven, dus heb ik mezelf maar eens verwend.’

‘Gelijk heb je.’ Hij nam een slok van het bier. ‘We zijn eindelijk klaar met “Can Someone Tell Me Where She’s Gone?”.’

‘En?’

‘Het klinkt steengoed,’ zei hij grijnzend.

‘Wat fijn.’

Con keek haar eens goed aan. Hoewel ze er net zo mooi uitzag als altijd en het zachte groen van de nieuwe jurk goed bij haar ogen kleurde, was haar gezicht bleek en maakte ze een afwezige indruk. ‘Gaat het wel?’

‘Ja hoor, prima. Hoezo?’

‘Je gedraagt je een beetje… anders dan anders.’

‘O ja? Dat zal wel komen doordat…’ Ze schudde haar hoofd. ‘Ach, ik moet me niet zo aanstellen.’

Hij pakte haar hand vast. ‘Toe nou, je kunt het mij toch wel vertellen?’

Met een zucht zei ze: ‘Je zult me wel voor gek verklaren, maar ik was in een boetiek verderop in de straat deze jurk aan het passen, en toen dacht ik dat ik Helen zag.’

In zijn voorhoofd verscheen een fronsrimpel. ‘Welke Helen?’

‘Helen McCarthy, uit Ballymore.’

De uitdrukking op zijn gezicht sloeg om van verbazing in ongemak. ‘Juist, ja. En, was ze het?’

‘Geen idee. Toen ik nog eens keek, had ze zich al omgedraaid en kon ik haar gezicht niet meer zien.’ Hoofdschuddend haalde ze haar schouders op. ‘Waarschijnlijk was het iemand anders. Deze vrouw was veel slanker en verzorgder en haar haar zat anders, maar…’

‘Wat moet Helen nou in een boetiek in Carnaby Street? Het was waarschijnlijk iemand die op haar leek.’

‘Ze leek echt sprekend op haar, Con.’

Een tikje geërgerd liet hij haar hand los. ‘En wat dan nog? Helen en Ballymore liggen ver achter ons.’

‘Dat weet ik,’ verzuchtte ze. ‘Het was gewoon zo raar. Ik kreeg er de rillingen van, al weet ik zelf niet zo goed waarom.’

Hij ontdooide weer een beetje en sloeg zijn armen stevig om haar schouders. Ze kroop dicht tegen hem aan. ‘Rustig maar.’ Teder streelde hij over haar haar. ‘Maak je toch niet druk om Helen. We hebben zo veel om naar uit te kijken. Het gaat ons eindelijk voor de wind. Volgens mij zie je spoken.’

‘Je hebt gelijk.’ Ze rechtte haar rug en schudde haar hoofd in een poging te ontspannen. ‘Trouwens, Audrey had goed nieuws voor me. Ze wil dat ik wegga bij Swan and Edgar. De komende drie weken heb ik vijf opdrachten, en later deze week heb ik een sollicitatiegesprek voor een heel belangrijke klus. Het is een reclamecampagne voor een nieuw moutdrankje, en volgens Audrey kan die klus mijn grote doorbraak worden.’

‘Je wordt een echte carrièrevrouw, hè?’ vroeg hij plagerig.

Gespannen keek ze hem aan. ‘Je bent toch wel blij voor me?’

‘Natuurlijk, Sorcha. Ik vind het nog steeds niet makkelijk dat je zo onafhankelijk bent, maar ik leer ermee omgaan, hoewel ik liever zou zien dat je zwanger en op blote voeten achter het aanrecht stond.’

‘Meen je dat nou?’

‘Denk je dat echt?’ Grinnikend drukte hij een kus op haar voorhoofd. ‘Ik rammel van de honger. Wat zeg je ervan om je man op een etentje te trakteren in dat restaurant om de hoek? Dan kunnen we daar verder dromen over nummer 1-hits en roem en rijkdom.’

Ze pakte haar glas en sloeg de resterende gin in één keer achterover. ‘Afgesproken.’

Toen ze het glas neerzette, zag Con dat ze weer wat kleur op haar wangen had en dat haar ogen straalden. Zo te zien had hij het goed aangepakt, maar zelf was hij ook bang. Als Helen daadwerkelijk in Londen was en Sorcha en zij elkaar tegenkwamen zonder dat hij erbij was, dan waren de gevolgen niet te overzien.

27

‘Met Helen.’

‘Dag, Helen. Er staat ene inspecteur Garratt op je te wachten bij de receptie.’

Helen fronste haar voorhoofd. ‘O?’

‘Ja, hij wil je dringend spreken.’

‘Goed, stuur hem dan maar naar boven.’ Helen legde de hoorn op de haak, ordende de papieren op haar bureau en vroeg zich af waarom die agent haar in vredesnaam wilde spreken.

Drie minuten later werd er op de deur geklopt.

‘Kom binnen.’

De deur ging open en er kwam een extreem lange, magere man met een volle grijzende haardos het kantoor binnen. ‘Helen McCarthy?’

‘Ja.’

‘Inspecteur Garratt, recherche.’ De man drukte haar stevig de hand. ‘Het spijt me dat ik stoor, maar ik ben bezig met een onderzoek en volgens mij kunt u me verder helpen.’

Opgelaten en verward keek ze hem aan. ‘Ik zou niet weten hoe… maar gaat u zitten.’

Hij nam plaats op de stoel, die nauwelijks genoeg ruimte bood aan zijn lange benen. ‘Kent u een man die Tony Bryant heet?’

‘Ja, die ken ik.’

‘Goed, goed.’ Langzaam liet hij zijn blik door het vertrek dwalen, alsof hij alles in zich wilde opnemen alvorens haar weer aan te kijken. ‘Meneer Bryant is dood aangetroffen in het bad in zijn flat. Met meerdere steekwonden.’

Te geschokt om te reageren staarde Helen hem aan.

Een tijdlang bleef hij haar aankijken, toen nam hij het woord weer. ‘Het spijt me dat ik geen beter nieuws voor u heb. Was u goed met hem bevriend?’

Met tranen in haar ogen knikte ze.

De rechercheur pakte een blocnote uit zijn zak en begon erin te bladeren. ‘Bent u afgelopen donderdag in zijn flat geweest?’

Weer knikte ze.

‘We hebben het briefje gevonden dat u geschreven hebt. Mag ik vragen hoe u binnengekomen bent? Hebt u een sleutel?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee… de deur stond open. Sorry, ik…’ Haar ademhaling kwam met horten en stoten en ze liet haar hoofd in haar handen rusten in een poging haar duizeligheid onder controle te krijgen.

‘Ik begrijp het. Neem de tijd,’ zei hij, al bleef hij haar vragend aankijken.

‘De deur stond open,’ herhaalde ze.

‘Open, zegt u? Was het slot geforceerd?’

‘Ik… Nee.’ Ze snikte.

‘Het spijt me dat ik u zo laat schrikken. Ik neem aan dat jullie een goede band hadden?’

‘Ja… Ik bedoel, nee… We… we waren heel goed bevriend. Hij was mijn docent aan de hogeschool en… en…’ Ze reikte omlaag en diepte uit haar tas een zakdoek op, waar ze luidruchtig haar neus in snoot. ‘Het spijt me, ik… ik kan het gewoon niet geloven. Weet u zeker dat het Tony is?’

‘Jammer genoeg wel. Zijn vader heeft het stoffelijk overschot geïdentificeerd.’ Hij bleef afwachtend toekijken terwijl Helen haar tranen wegveegde, haar neus nog eens snoot en een hand door haar haar haalde in een poging haar zelfbeheersing te hervinden. ‘Bent u in de badkamer geweest toen u afgelopen donderdag in de flat van meneer Bryant was?’

‘Nee. Ik heb hem een paar keer geroepen. Ik ging ervan uit dat hij me wel zou horen als hij in bad zat.’

‘Natuurlijk. Weet u misschien of iemand een wrok tegen meneer Bryant koesterde? Heeft hij u misschien verteld dat hij problemen had?’

‘Nee, absoluut niet. Tony was juist altijd zo… vrolijk. Hij was ontzettend aardig voor me. Daar heb ik veel aan gehad.’

Hij schraapte zijn keel. ‘Zoals u misschien wel begrijpt, moet ik u vragen naar de aard van jullie relatie.’

‘Hoe bedoelt u?’

‘Bot gezegd, waren jullie geliefden?’

Zonder aarzelen gaf ze toe: ‘Deze zomer hebben we wel een poosje het bed met elkaar gedeeld, maar dat was voorbij.’

Hij knikte langzaam. ‘Ik begrijp het. Mag ik vragen waarom de relatie is stukgelopen?’

‘Omdat Tony’s vriendin terugkwam. We hadden afgesproken dat we ermee zouden ophouden wanneer zij terug was.’

‘Hebt u enig idee wie zijn vriendin was?’

‘Nee, ik heb haar natuurlijk nooit ontmoet.’

‘Maar u denkt wel dat ze weer regelmatig met elkaar omgingen?’

‘Ja, dat weet ik zeker.’

‘Dan verbaast het me dat we niets van haar hebben gehoord. Al hebben we zojuist een persbericht de deur uit gedaan. Misschien levert dat iets op.’

‘Tony zei dat ze een paar dagen weg zou gaan. Misschien is ze nog niet terug.’

‘Dat zou kunnen.’ Zijn doordringende blik bleef weer op Helen rusten. ‘Dus jullie zijn niet op slechte voet uit elkaar gegaan?’

‘Nee, hij is altijd eerlijk tegen me geweest en ik heb me bij de situatie neergelegd.’

Nadenkend streek hij met zijn tong langs zijn tanden. ‘Was u verliefd op meneer Bryant?’

Helen keek naar haar handen, die op de tafel rustten. ‘Ja, ik denk het wel. Hij was heel aardig voor me, op een moment dat ik wel een vriend kon gebruiken.’ Ze keek hem recht in de ogen. ‘Tony was de eerste bij wie ik me zo bijzonder voelde.’

‘Hm. Toen u op donderdagavond naar zijn huis ging, had u toen ergens met hem afgesproken?’

‘Ja, we zouden uit eten gaan bij Kettner’s, om iets te vieren. Toen Tony niet kwam opdagen, ben ik hem gaan zoeken. Wie zou hem in vredesnaam zoiets aandoen?’

‘Daar wil ik ook graag achter komen.’ Garratt sloeg op zijn bovenbenen. ‘Goed, bedankt dat u mijn vragen wilde beantwoorden. Ik zal u mijn telefoonnummer geven. Mocht u nog iets te binnen schieten wat relevant zou kunnen zijn, laat het me dan meteen weten.’

Ze slikte moeizaam. ‘Uiteraard.’

Toen Garratt opstond, reikte zijn hoofd bijna tot aan het lage plafond.

Helen probeerde ook op te staan, maar haar benen weigerden dienst.

‘Blijft u maar zitten. Tot ziens, juffrouw McCarthy.’

‘Tot ziens, inspecteur.’

Met een knikje liep hij het kantoor uit.

Als verdoofd bleef Helen voor zich uit zitten staren. ‘Waarom nou Tony? Waarom?’ vroeg ze aan het luchtledige.

Na een hele poos pakte ze haar handtas en kwam ze wankel overeind. Langzaam liep ze naar de deur van het kantoor, en daarna de trap af naar de receptie. ‘Ik… ga weg,’ zei ze tegen de receptioniste. ‘Ik kom vandaag niet meer terug.’

‘Oké. Wat ben je bleek, Helen. Gaat het wel?’

‘Ja, prima. Dank je, Jilly.’ Ze deed de deur open en vertrok. Bij de eerste de beste bar ging ze naar binnen en bestelde ze een dubbele whisky. Toen ze die achterover had geslagen en de mist in haar hoofd een beetje was opgetrokken, ging ze weg en liep snel naar de dichtstbijzijnde slijterij. Vijf minuten later hield ze met een volle fles whisky tegen haar borst geklemd een taxi aan en ging ze naar huis.

28

‘Goed, Jukebox-jury, luister hier maar eens naar. Dit is de debuutsingle van The Fishermen. Hij heet “Can Someone Tell Me Where She’s Gone?” en komt met kerst uit. Laat maar horen.’

Zeven paar ogen staarden nerveus naar het televisiescherm terwijl de klanken van de nieuwe single door de kleine speaker schalden.

‘Denk erom, jongens. Het maakt niet uit als ze het nummer afkraken. Het is al vaker gebeurd dat een nummer dat als flop werd bestempeld alsnog een nummer 1-hit werd.’

Niemand voelde zich getroost door Freddy’s woorden. Con hield Sorcha’s hand stevig vast. Lulu zat op Todds knie, met haar armen om zijn nek geslagen. Dereks hand trilde toen hij zijn biertje pakte en zelfs op Ians gezicht stond iets van spanning te lezen. Zonder iets te zeggen wachtten ze af tot het nummer was afgelopen.

‘Wat ze ook zeggen, het is een verdomd goed nummer,’ mompelde Freddy toen de laatste noten wegstierven en de camera weer op David Jacobs werd gericht.

‘Oké, panel. Daar gaan we. “Can Someone Tell Me Where She’s Gone?”, de debuutsingle van The Fishermen. Jody, wat heb jij erover te zeggen?’

‘Nou…’ De popster speelde met haar pen.

‘Schiet nou maar op,’ mopperde Todd.

‘Ik vond het geweldig.’

‘Yes!’

‘Wauw, man!’

‘Sst, ik wil horen wat ze te zeggen heeft.’ Freddy gebaarde dat ze stil moesten zijn.

‘Ik vond de melodielijn en de tekst goed en afgaand op de foto denk ik ook dat ze er goed uitzien.’ Ze giechelde.

‘Prima. Nu jij, Jimmy.’

‘Daar gaan we dan,’ mompelde Freddy. De platenproducer stond erom bekend dat hij zeventig procent van alles wat er werd gedraaid afkraakte.

‘Niet slecht, als je van dat soort muziek houdt. Een beetje alledaags. Het zou in de top dertig kunnen komen aangezien zoetsappige nummers het tijdens kerst altijd goed doen, maar…’ Jimmy schudde zijn hoofd. ‘… als dit al een succes wordt, denk ik dat het bij die ene hit zal blijven. Zo bijzonder zijn ze niet.’

De sfeer in de kamer sloeg om, er werden sierkussens naar het scherm geslingerd.

‘Nu jij, John. Wat vond jij van het nummer?’

De diskjockey knikte. ‘Zoals gewoonlijk ben ik het niet met Jimmy eens. Het is een topplaat, die ik de komende weken zeker zal gaan draaien. Als je het mij vraagt, gaan The Fishermen het nog ver schoppen. Ze zijn mijn toptip van deze week.’

In de woonkamer steeg gejuich op.

‘En Paul? Wat vond jij?’

‘Ik vond ze geweldig.’

‘Goed zo, jongens,’ murmelde Freddy.

‘Oké, we gaan stemmen. Top of flop?’

Het panel hield hun kaartjes omhoog en David Jacobs luidde de bel die aangaf dat de keuze op ‘top’ was gevallen.

‘Drie keer “top” en één keer “flop” voor The Fishermen. Goed, dan gaan we nu verder met de nieuwe single van…’

Freddy stond op, zette de televisie uit en wendde zich tot de anderen. ‘Nou, jongens, Brad en ik twijfelden of we het nummer moesten insturen, maar gelukkig hebben we het toch gedaan. Dat is altijd een gok, maar als het goed uitpakt, is het een geweldig begin.’ Hij glimlachte. ‘Jullie gaan het maken, jongens.’

Net toen Sorcha haar haar had ingezeept met shampoo ging de telefoon.

‘In hemelsnaam, zeg,’ mopperde ze, terwijl ze haar hoofd ophief uit de spoelbak in de keuken en de handdoek zocht die ze op het afdruiprek had gelegd, maar die op de grond was gevallen. Ze raapte hem op, wikkelde hem als een tulband om haar hoofd en liep de kamer door om de telefoon op te nemen. ‘Ja?’ vroeg ze bits.

‘Ha, schat, gaat het niet goed?’

‘Hallo, Audrey. Sorry, de telefoon staat hier tegenwoordig roodgloeiend.’

‘Dat heb je als je zo populair bent, liefje.’

‘Mij willen ze niet spreken, hoor. Iedereen is op zoek naar Con. Ik heb geen idee hoe al die journalisten aan dit nummer komen.’

‘Dat is de prijs van de roem, schat. Nu we het daar toch over hebben, ik heb heel goed nieuws voor je. Kun je vanmiddag bij me langskomen?’

‘Dan moet ik het wel kort houden, Audrey. De platenmaatschappij heeft een groot feest georganiseerd omdat de band op nummer twee in de hitlijst staat. Later vandaag horen we of ze naar nummer één zijn gestegen.’

‘Het gaat echt goed met die kerel van je, hè? Ik luister liever naar Beethoven, maar The Fishermen zijn zelfs mij niet ontgaan. Je bent gewoon met een popster getrouwd!’

‘Jammer dat ik hem nooit meer zie. Nu hij beroemd is, is hij van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat de hort op.’

‘Maak je daar maar geen zorgen om, schat. Ik hou je wel bezig. Tot straks.’

‘Dag, Audrey.’ Sorcha hing op en liep weer naar de spoelbak. Het was een ijskoude decemberdag en ze had kippenvel omdat ze alleen een beha en een slipje droeg. Ze waste snel haar haar, waarna ze de dikke badstoffen badjas van Con aantrok en de fluitketel op het vuur zette. Nadat ze een kop koffie voor zichzelf had gemaakt, ging ze in een fauteuil bij de gaskachel zitten om op te warmen.

De afgelopen twee maanden waren voorbijgevlogen. Ze kon bijna niet geloven dat het over drie dagen al kerst was. Sinds Brads marketingcampagne van start was gegaan en ‘Can Someone Tell Me Where She’s Gone?’ was uitgekomen, had ze Con nauwelijks nog gezien. De band had drie weken lang door het land getourd en hun nieuwe single ten gehore gebracht in alle clubs waar Freddy een optreden had kunnen regelen. Na hun terugkomst in Londen was het nummer steeds verder gestegen in de hitlijst en leek het wel of alle muziektijdschriften, radiozenders en talkshows een interview met The Fishermen wilden.

Hoewel Con doodop was, had Sorcha hem nog nooit zo gelukkig gezien. Ze was dolblij voor hem en de rest van de band, al zou ze ook blij zijn als deze avond achter de rug was en ze rustig kerst konden vieren, zoals gepland.

‘Geen feestjes, geen andere mensen, alleen jij en ik, schat,’ had Con haar gisteravond toegefluisterd nadat ze de liefde hadden bedreven.

‘Ik kan niet wachten. Ik mis je,’ had ze gefluisterd.

Als Audrey echt goed nieuws voor haar had, hadden ze misschien nog meer te vieren.

Sorcha draaide zich om en zag dat de ruit beslagen was. Met haar vinger tekende ze er een hartje op, met haar voorletter aan de ene kant van een pijl en die van Con aan de andere kant. ‘Wat zijn we al ver gekomen.’

Helen kwam om half vijf thuis. Het zou een belangrijke avond worden, dus wilde ze ruim de tijd nemen om zich voor te bereiden.

Ze liet het bad vollopen en zette haar plastic badmuts op om haar net gekapte haar te beschermen. Toen ze zich in het warme water liet zakken staarde ze naar het plafond en probeerde zich te ontspannen. Alleen bij de gedachte aan vanavond begon haar hart al sneller te kloppen.

Ze had ervoor gezorgd dat haar aanwezigheid op het feest een totale verrassing zou zijn voor Con. De paar keer dat The Fishermen het kantoor van Metropolitan hadden bezocht, had ze gemaakt dat ze wegkwam. Afgelopen week had ze pas nieuw briefpapier besteld, met haar naam in de rechterbovenhoek gedrukt: helen mccarthy, financieel directeur.

Het water had een kalmerende uitwerking op haar, en ze geeuwde. Ze was niet alleen nerveus, ze voelde ook dat ze fysiek en mentaal uitgeput was. De afgelopen twaalf weken had ze werkdagen van zestien uur gemaakt. Het werk had een helende uitwerking op haar. Het zorgde ervoor dat ze niet lang kon stilstaan bij wat Tony was overkomen.

Het verhaal over de gruwelijke moord had in alle kranten gestaan. Inspecteur Garratt had op televisie alle mensen die informatie hadden opgeroepen om zich te melden. Ze had Samantha, haar studievriendin, gebeld om te vragen wanneer de uitvaart was. Omdat het volgens haar een besloten uitvaart zou worden, een familieaangelegenheid, had ze bloemen naar de kerk gestuurd en later het graf bezocht om afscheid te nemen.

Voor zover Helen wist was de dader nog steeds niet gepakt. Nachtenlang had ze liggen piekeren over wie zoiets zou kunnen doen. Ze vroeg zich af hoe de andere vrouw in Tony’s leven zich voelde en voelde zich bijna getroost door de gedachte dat er nog iemand was die hem waarschijnlijk net zo erg miste als zij.

‘O, Tony,’ mompelde ze terwijl ze zich inzeepte. Als ze het niet zo druk had gehad, was ze waarschijnlijk gek geworden.

Overdag werkte ze rustig door in het kamertje boven dat ze met trots haar kantoor noemde. Nick Rogers, de accountant met wie Brad bevriend was, had haar veel geleerd over het financiële reilen en zeilen binnen het bedrijf. Samen hadden ze de openstaande rekeningen betaald, de boekhouding op orde gebracht en alles weer op de rails gekregen.

Haar avonden besteedde ze aan het beter leren kennen van de muziekwereld. Als ze niet bij een optreden was, zat ze wel thuis naar platen te luisteren en las ze alle tijdschriften die ze in handen kon krijgen.

Helen droogde zich af, ging met haar badmuts nog op voor de spiegel boven de kaptafel zitten en begon zichzelf op te maken. Ze had lang nagedacht over wat ze naar het feest van The Fishermen zou aantrekken. Uiteindelijk had ze gekozen voor een prachtig broekpak van blauwe lurex, dat goed bij haar teint paste en waar haar decolleté mooi in uitkwam.

Drie kwartier later was ze klaar om te vertrekken. Met een tevreden glimlach wierp ze nog een laatste blik in de spiegel.

Een drijvende kracht binnen de muziekwereld, iemand om rekening mee te houden. Dat wilde ze zijn. Als ze geen liefde kon krijgen, was macht een prettig alternatief.

29

Buiten het kantoor van Audrey hield Sorcha een taxi aan. ‘Naar het Waldorf Hotel, graag.’

‘Komt voor elkaar, juffrouw.’

Ze installeerde zich op de achterbank en toen de taxi wegreed, begon haar hoofd te tollen. Audrey had haar zojuist verteld dat ze een jaarcontract aangeboden had gekregen om het ‘Mighty Malt’-meisje te worden. Het zou haar een fortuin opleveren en volgens Audrey zou het niet lang meer duren voordat Sorcha net zo beroemd was als haar man.

Ze had zich voorgenomen om hem het nieuws pas op eerste kerstdag te vertellen. Dit was zijn avond, haar succes konden ze later wel vieren.

De taxi stopte voor het Waldorf. Ze betaalde de chauffeur en liep naar binnen.

‘Sorcha Daly, je ziet er stralend uit!’ Con sloeg een arm om haar heen en loodste haar mee naar de feestzaal die voor hen was afgehuurd.

‘Dank je. Jij ziet er… Nou ja, eerlijk gezegd zie je er uitgeput uit, Con.’

‘Dat ben ik ook, maar ik ben ook dolgelukkig. Verder is iedereen er al. We hebben een tafel in de hoek.’

Camera’s flitsten toen ze de zaal doorkruisten om zich bij de rest van de groep te voegen, die al aan hun vierde fles champagne bezig was.

Ian zat tussen twee meisjes in, en de drie deelden een joint met elkaar. Derek leek zich niet op zijn gemak te voelen met de grote vrouw die op zijn knie zat, met haar volle boezem zowat tegen zijn gezicht gedrukt. Todd was druk in gesprek met een aantrekkelijke vrouw, terwijl Lulu stilletjes aan zijn andere zijde zat en er bedrukt uitzag.

Haar gezicht klaarde op toen ze Sorcha en Con in het oog kreeg. ‘Kom erbij.’ Ze klopte op de stoel naast zich. ‘Hij heeft het zo druk met zijn nieuwe vriendin van Melody Maker dat hij me nog niet eens gedag heeft gezegd.’ Ze sloeg haar ogen ten hemel. ‘Willen jullie champagne?’

‘Ja, lekker.’

Ze verdeelde wat er nog in de fles zat over drie glazen en reikte hun er allebei een aan. ‘Proost.’

‘Proost. Heb je Freddy al gezien?’ vroeg Con.

‘Nee, volgens mij zijn Brad en hij er nog niet. Ken jij al deze mensen?’

‘Een paar.’ Hij keek naar de drukte om zich heen. ‘Het is een vreemde gewaarwording dat je opeens zo veel vrienden hebt als je beroemd bent.’

‘Zeg dat wel.’

‘Ha, allemaal. Is iedereen present?’ Freddy kwam achter Con en Sorcha staan, met Brad aan zijn zijde.

‘Freddy! We dachten al dat je dit bescheiden feestje vergeten was.’

‘Natuurlijk niet, Lulu. Brad en ik hadden nog iets belangrijks te bespreken. Leeft Derek nog, onder die berg van vrouwelijkheid?’ Met gefronst voorhoofd keek hij naar de grote vrouw onder wie Derek bijna volledig schuilging en die hem mond-op-mondbeademing leek te geven. ‘Jongens, kunnen jullie je misschien vijf minuten van je aanhang losmaken? Ik wil jullie even spreken, voordat iedereen te ver heen is om naar me te luisteren.’

Met tegenzin stonden Ians twee dames op, gevolgd door de rondborstige vrouw en tot slot de verslaggeefster van Melody Maker.

‘Je hebt het weer voor elkaar, Freddy,’ zei ze. ‘Het zijn geweldige jongens.’ Met haar vinger streek ze langs Brads kraag. ‘We moeten echt eens een keer afspreken, om de banden aan te halen.’ Ze blies Todd een kusje toe. ‘Tot straks, schatje.’

Lulu gromde binnensmonds.

Freddy trok er twee stoelen van de tafel ernaast bij en ging samen met Brad zitten. ‘Even jullie aandacht, alsjeblieft. Ik heb nieuws. The Trojans gaan na Kerstmis terug naar de States en we hebben zojuist een deal met hun platenmaatschappij daar gesloten. Ze willen The Fishermen ook een contract aanbieden.’

De jongens staarden hem zwijgend aan.

‘Dat is nog niet alles. Ze willen dat jullie met The Trojans op tournee gaan, als hun voorprogramma. Jullie vertrekken eind januari naar New York en komen eind april weer terug voor de albumlancering. Nou?’ Hij keek naar de vier gezichten die hem wezenloos aanstaarden. ‘Zeg eens wat.’

‘Dat is geweldig nieuws, Freddy. Toch, jongens?’ vroeg Con.

‘Nou en of. Op naar de vs, waar miljoenen mensen staan te trappelen om onze platen te kopen.’ Todd glimlachte dromerig.

‘En om met ons de koffer in te duiken,’ viel Ian hem schor bij.

‘Dus jullie zijn er allemaal blij mee?’ vroeg Brad. ‘Het lijkt mij een prachtkans. Als jullie in de States doorbreken, dan hebben jullie het pas echt gemaakt.’

‘Ik kan het nog niet helemaal bevatten,’ mompelde Derek.

‘Dat begrijp ik,’ zei Freddy. ‘Goed, na vanavond zijn jullie een week vrij. Jullie zien er allemaal afgemat uit. Ik raad jullie aan om er even tussenuit te gaan en de tijd te nemen om van het succes te genieten. Geloof me, het begin is altijd het mooist.’ Hij keek naar de lege champagneflessen op tafel. ‘Zo te zien is de drank op.’

‘Ik haal wel nieuwe.’ Brad liep weg.

‘Ha, Freddy, lang niet gezien. Dus je hebt weer een succes te pakken.’ Een broodmagere man, wiens gezicht de sporen droeg van jarenlang drugsgebruik, gaf Freddy een vriendschappelijke klap op zijn schouder.

‘Mick, wat doe jij nou hier?’ Freddy draaide zich om en was al snel druk in gesprek.

‘Wat een goed nieuws over de States, hè, Sorcha? Misschien vraag ik wel aan mijn impresario om een paar gesprekken in la voor me te regelen als we daar toch zijn. In New York schijn je trouwens heerlijk te kunnen winkelen. Als de jongens aan het werk zijn, kunnen wij hun zuurverdiende geld over de balk smijten bij Bloomingdale’s en Macy’s. Ik kijk er nu al naar uit.’ Lulu giechelde.

‘Neem me niet kwalijk.’ Sorcha was wit weggetrokken en stond op. ‘Ik moet even mijn neus poederen.’

‘Gaat het wel?’ vroeg Con.

‘Ja, niks aan de hand.’

Toen ze weg was, nam de verslaggeefster van Melody Maker haar plekje naast Todd weer in.

‘Wat een sloerie. Ik kan haar wel wurgen,’ fluisterde Lulu tegen Con.

Hij staarde nog steeds in de richting waar Sorcha naartoe was gelopen.

Lulu legde een hand op zijn knie. ‘Je kunt het vast nog niet helemaal geloven.’

‘Nee, inderdaad.’

‘Je hebt het verdiend, Con. Je hebt zo veel talent. Door jou heeft de band eindelijk gekregen wat er nog aan ontbrak.’

‘We dragen alle vier bij aan het succes, Lulu,’ zei hij resoluut.

‘Champagne, allemaal.’ Brad was terug met een dienblad, glazen en twee flessen bubbels.

Snel trok Lulu haar hand terug van Cons been.

Sorcha werkte haar lippenstift bij en glimlachte gemaakt naar haar spiegelbeeld.

Dit was niet het moment om te piekeren over de vraag of ze drie maanden zonder Con zou kunnen of dat ze het contract met Mighty Malt zou moeten weigeren. Er was vast wel een oplossing, en ze wilde deze avond niet bederven.

Terwijl ze haar haar borstelde, hoorde ze dat het toilet werd doorgetrokken. Net toen ze naar de deur wilde lopen, hoorde ze een bekende stem.

‘Nee maar, wat is de wereld toch klein.’

Sorcha’s hart sloeg een slag over.

Achter haar stond Helen McCarthy, met een glimlach op haar gezicht.

Sorcha staarde haar via de spiegel aan. ‘Helen, wat doe jij nou hier?’

‘O, ik ben hier voor mijn werk.’

‘Echt? Werk je dan in Londen?’

‘Jazeker.’

Sorcha knikte en probeerde net zo beheerst over te komen als Helen. Ze was zo anders dan voorheen, zo… zelfverzekerd. ‘Hoe lang ben je al in Engeland?’

‘Bijna net zo lang als jij. Ik ben een paar maanden na jullie uit Ballymore vertrokken.’

‘Aha.’

Er viel een stilte, die werd verbroken doordat er in het aangrenzende vertrek opeens applaus losbarstte. Sorcha liep naar de deur. ‘Ik moet maar weer eens terug.’

‘Natuurlijk. Leuk je gezien te hebben.’

‘Ja. Je ziet er goed uit, Helen,’ zei Sorcha stijfjes.

‘Dank je, jij ook. Volgens mij zijn we allemaal erg veranderd sinds ons vertrek uit Ballymore.’

‘Con en ik zijn inmiddels getrouwd.’

‘Dat heb ik gehoord. Gefeliciteerd nog.’

‘Heb je dat gehoord?’ vroeg Sorcha verbaasd.

‘Je zou er nog versteld van staan hoe klein Londen kan zijn. En het leven zit vol met toevalligheden, nietwaar?’

‘Ja. Nou, dag, Helen.’

‘Dag, Sorcha. We zien elkaar vast nog weleens.’ Helens glimlach leek oprechte warmte uit te stralen.

Daar keek Sorcha van op, aangezien ze Helen de laatste keer dat ze elkaar hadden gezien wel had kunnen wurgen. Stijfjes glimlachte ze terug, en ze haastte zich de deur uit.

Toen ze terugkwam bij de tafel wilde ze dolgraag met Con praten, maar er stond een televisieploeg om hem heen.

‘Geweldig nieuws, Sorcha.’ Freddy pakte haar arm beet. ‘We hebben net gehoord dat de single op nummer één staat, al wordt dat morgen pas officieel bevestigd.’

Ze probeerde zichzelf weer in de hand te krijgen. ‘Wat fijn, Freddy.’

‘Nou, hè?’ Het klonk zelfingenomen. ‘Dat is vooral aan Con en Todd te danken, omdat ze zo’n prachtige ballad hebben geschreven. Zo meteen ga ik de jongens vragen om te zingen, daarna kunnen jullie doen wat je zelf wilt.’

‘Sorcha. Sorcha, heb je het al gehoord?!’

Con dook naast haar op. De televisieploeg was inmiddels met Todd in gesprek.

‘Ja… ik vind het echt geweldig.’ Ze was er met haar gedachten niet bij, want ze zag dat Helen McCarthy door Brad naar hun tafeltje toe werd geloodst. ‘Moet je kijken, Con. Kijk eens wie dat is! Ik kwam haar net tegen bij de wc’s. Ik zei toch al dat ik haar in Carnaby Street had gezien.’

Toen hij haar blik volgde, werd hij op slag nerveus. ‘Allemachtig,’ fluisterde hij.

Als gebiologeerd keken ze naar Brad en Helen, die bij hen kwamen staan.

‘Con, Sorcha, mag ik jullie voorstellen aan Helen McCarthy?’

‘Eerlijk gezegd kennen we elkaar al,’ zei Helen. ‘Leuk je weer te zien, Con. Gefeliciteerd.’

‘Dank je,’ stamelde Con. ‘Eh… wat doe je hier precies?’

‘O, wist je dat nog niet? Helen is mijn mededirecteur bij Metropolitan,’ zei Brad.

Cons ogen puilden bijna uit hun kassen.

‘Zij gaat over de financiën. Ze komt haar kantoortje niet vaak uit, dus waarschijnlijk zijn jullie elkaar daarom nog niet tegengekomen. Je zou kunnen zeggen dat zij de teugels in handen heeft, dus wees maar aardig voor haar,’ waarschuwde Brad hem gekscherend.

‘Ja, wees maar aardig voor me, Con.’ Helen zei het met een glimlach, maar haar blik was strak op hem gericht.

‘Heb je de rest van de band al ontmoet, Helen?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee, volgens mij niet.’

‘Kom, dan gaan we daar verandering in brengen.’

Helen stak Con haar hand toe. ‘Het ziet ernaar uit dat we in de toekomst nog vaak met elkaar te maken zullen krijgen. Ik verheug me er al op.’

Haar hand bleef zo lang uitgestoken dat Con hem uit pure gêne maar schudde. ‘Ja.’

‘Tot ziens, en alvast prettige kerstdagen.’

Toen Con zag dat Helen aan de overige bandleden werd voorgesteld, zei hij tegen Sorcha: ‘Ik kan wel een borrel gebruiken.’

Helen keek tussen de bomen buiten haar raam door naar de lucht, die al lichter kleurde omdat de zon bijna opkwam. Ze voelde zich te opgefokt om te kunnen slapen. Dit was zonder meer de mooiste avond van haar leven geweest. Door de geschrokken gezichten van Con en Sorcha toen ze hoorden welke positie ze bij Metropolitan bekleedde had ze de rest van de avond het gevoel gehad dat ze zweefde. Natuurlijk hadden die twee nooit verwacht dat ze iets zou bereiken, laat staan dat ze er rekening mee hadden gehouden dat Helen op een dag alles voor het zeggen zou hebben. Na hoe het destijds in Ballymore was afgelopen, deed dit haar goed. Achteraf bezien vond ze het gênant om daaraan terug te denken. De nieuwe Helen zou het nooit zover laten komen.

In de taxi terug naar Hampstead liet Sorcha haar hoofd op Cons schouder rusten.

‘Heb je een leuke avond gehad, Sorcha?’

‘Ja. Jij ook?’

‘Ik vond het geweldig, maar je leek niet helemaal jezelf. Zit je ergens mee?’

‘Ik…’ Ze staarde uit het raampje. ‘Nee.’

‘Weet je het zeker?’

‘Ja.’

Eenmaal thuis bedreven ze de liefde. Na afloop lag ze in zijn armen en streelde hij haar haar. ‘Het wordt nu allemaal werkelijkheid,’ merkte hij op.

‘Je droom?’

Hij knikte.

‘Dat heb je verdiend, Con.’

‘En jij verdient het leven dat de roem met zich meebrengt. Nu kan ik je alles geven, Sorcha. Je hoeft niet meer te zwoegen, je hoeft jezelf niet meer te vernederen om wat bij te verdienen.’

Ze slikte moeizaam. ‘Ja.’

‘Stel je eens voor. Wij, naar de Verenigde Staten! Ik kan bijna niet wachten.’ Toen ze niets zei, ging hij verliggen om haar gezicht te kunnen zien. ‘Heb je geen zin om op reis te gaan? Freddy zei dat we eersteklas reizen. Luxe auto’s en hotels… allemaal op kosten van de platenmaatschappij.’

‘Dat lijkt me geweldig, alleen…’

‘Wat?’

Het was haar bedoeling geweest om haar goede nieuws pas op eerste kerstdag te vertellen, maar op de een of andere manier leek het nu niet zulk goed nieuws meer. ‘Ik heb vandaag een baan aangeboden gekregen. Het gaat om een jaarcontract tegen een heel goed salaris. Volgens Audrey kan ik er beroemd door worden. Alleen moet ik precies beginnen wanneer jij naar de States vertrekt.’

Onderzoekend keek hij haar aan.

‘Ik weet niet wat ik moet doen,’ verzuchtte ze. ‘Die klus lijkt me fantastisch, maar als ik die aanneem, zien we elkaar drie maanden niet.’

‘Dus daarom was je vanavond zo somber.’

‘Ja. Wat vind jij ervan?’

‘Ik vind het jammer dat ons geluk wordt overschaduwd. Dit soort dingen kun je beter niet aan me vragen, Sorcha. Je weet al hoe ik erover denk.’ Hij liet haar los en ging op zijn rug liggen. ‘Het is funest voor een huwelijk om elkaar zo lang niet te zien.’

‘Dus ik kan je niet vertrouwen als ik niet bij je ben?’

‘Dat zeg ik niet, je weet best dat dat niet zo is. De keus is aan jou, Sorcha. Ik kan je niet tegenhouden.’ Hij slaakte een zucht. ‘Het komt erop neer dat je moet bepalen waar je prioriteiten liggen.’

‘Bij jou natuurlijk. Maar ik vind het jammer om zo’n grote kans te laten schieten.’

Hij keek haar aan. ‘En de kans om Amerika te zien dan?’

‘Ik weet het, ik weet het. En ik moet er niet aan denken om drie maanden zonder jou door te brengen, maar ik heb hier hard voor gewerkt. Ik weet dat mijn werk niet zo belangrijk of indrukwekkend is als dat van jou, maar ik heb dit wel op eigen kracht bereikt.’

‘Oké, maar hoe moet het dan verder? Ik dacht dat we misschien een gezin zouden kunnen stichten nu we onze schaapjes bijna op het droge hebben. Laat je straks onze kinderen achter bij een oppas om modellenwerk te gaan doen?’

‘Natuurlijk niet! Maar we zijn nog jong.’

Hoofdschuddend keek hij haar aan. ‘Sorcha, ik dacht dat ik erin geslaagd was om je dromen waar te maken, maar nu blijk je heel ergens anders van te dromen.’

‘Nee, helemaal niet.’

‘Laten we er maar over ophouden. Ik hou je niet tegen. Ik kan alleen maar zeggen dat ik van je hou en dat ik je altijd aan mijn zijde wil hebben.’ Hij ging met zijn rug naar haar toe liggen en deed zijn ogen dicht. Stilletjes hoopte hij dat hij haar een schuldgevoel had weten aan te praten. Hij moest zijn vrouw zo ver mogelijk bij Helen McCarthy vandaan houden.

Na een poosje stapte Sorcha uit bed en ging in de stoel bij het raam zitten. De zon kwam al bijna op en ze bleef een hele tijd naar haar slapende echtgenoot zitten kijken.

Toen ze weer naast hem in bed kroop, was het al licht en stond haar besluit vast.

Deel twee - Scheiding

30

Londen, juli 1969

Gistermiddag werd bekend dat Metropolitan Records het label Evergreen heeft overgenomen. De overname is inclusief alle artiesten die momenteel onder contract staan bij Evergreen. Het label verkeert al enige tijd in zwaar weer en het overnamebod van Metropolitan kwam geen moment te vroeg voor het bedrijf, dat in de jaren vijftig is opgericht en namen heeft voortgebracht als Simon Morrison, Peggy Valance en Richie Davis.

Slechts vier jaar geleden was Metropolitan nog een kleine, onafhankelijke maatschappij die moeite had om een plekje op de markt te veroveren. Sinds die tijd hebben ze het ene na het andere succes geboekt, met bands als The Trojans en The Rattlers.

Maar natuurlijk heeft het megasucces van The Fishermen er pas echt voor gezorgd dat het geld begon binnen te stromen. Met acht nummer 1-hits in vijftien landen in drie jaar tijd, plus nog eens drie albums die zowel hier als in de Verenigde Staten platina zijn geworden, heeft Metropolitan zich op de kaart gezet als een belangrijke speler in de muziekindustrie. Door de overname van Evergreen zullen ze naar verwachting een van de vijf grootste platenmaatschappijen van Groot-Brittannië worden.

Helen McCarthy, de jonge financieel directeur van het bedrijf (en tot op heden een van de weinige vrouwen die in deze mannenwereld zo’n hoge functie bekleden) was gisteren niet bereikbaar voor commentaar. De mysterieuze McCarthy, die zelden interviews geeft, maar de drijvende kracht is achter het financiële succes van Metropolitan, was naar verluidt voor een korte vakantie in het buitenland. Creatief directeur Brad Owen gaf aan dat door de aankoop van Evergreen het huidige artiestenbestand wordt aangevuld en verbeterd.

‘Ik kijk ernaar uit om met onze nieuwe artiesten samen te werken,’ vertelde hij de verzamelde pers in een korte verklaring.

Aangezien Evergreen Records een schuld heeft van honderdduizenden ponden, valt nog maar te bezien of juffrouw McCarthy het tij kan keren.

Metropolitan laat momenteel een pand aan Bedford Square verbouwen waar beide bedrijven binnenkort worden ondergebracht.

Helen vouwde het twee dagen oude exemplaar van The Times netjes op en stopte het in een van de vakken in haar aktetas.

‘Dames en heren, we verzoeken u vriendelijk naar uw zitplaats terug te keren, uw sigaret te doven en de stoelriemen vast te maken. De resterende vluchttijd naar Heathrow bedraagt ongeveer tien minuten.’

Terwijl Helen uit het raampje van het vliegtuig staarde dat de daling naar Londen inzette, speelde er een glimlachje om haar lippen. Dit was de eerste keer in drie jaar tijd dat ze op vakantie was gegaan, en ze was echt toe geweest aan die vijf dagen in Nice. De stevige onderhandelingen met Evergreen hadden een groot gedeelte van de afgelopen twee maanden in beslag genomen. Het was een felle strijd geweest, die haar ijzersterke reserves had uitgeput en ervoor had gezorgd dat ze even behoefte had aan rust.

Toch was het niet puur een plezierreisje geweest. Gisteren had ze een bespreking gehad met John Hale, een jonge Amerikaanse producer die nu nog voor emi in de Verenigde Staten werkte. Over een paar maanden zou hij zich bij het team van Metropolitan voegen om de leiding te nemen over de wederopbouw van Evergreen. Ze hoopte dat als hij dat tot een goed einde wist te brengen, hij Brad zou kunnen opvolgen.

Die werd namelijk steeds meer een sta-in-de-weg. De afgelopen jaren was hij veranderd in een zwaarlijvige alcoholist die niet helder uit zijn ogen keek. Als producer was hij echter nog steeds ongeëvenaard. The Fishermen waren dol op hem, en Helen wist dat het moeilijk zou worden om hen zover te krijgen dat ze voor hun volgende album met een andere producer zouden samenwerken.

Brad kreeg nog één kans. Over een paar weken zou ze hem weer naar de ontwenningskliniek sturen, zodat hij in september met The Fishermen de studio in kon. Als hij deze keer niet van de drank kon afblijven, werd het echt tijd om hem te lozen. Brad dacht dat niemand hem iets kon maken, maar Helen had zo haar maniertjes om voorgoed van hem af te komen. Hij mocht dan aan de wieg van Metropolitan hebben gestaan, inmiddels was het bedrijf haar kindje. Zij had het van de ondergang gered en er een succesvol bedrijf van gemaakt met een omzet van bijna vijftien miljoen pond per jaar.

En niemand, maar dan ook niemand, mocht haar harde werk tenietdoen.

Toen de wielen van het vliegtuig neerkwamen op de landingsbaan, besloot ze dat ze eerst naar haar huis, een tot woning omgebouwde stal in Holland Park Mews, zou gaan om te douchen en zich om te kleden. Daarna zou ze een kijkje nemen bij de verbouwing van het nieuwe kantoor. Ze had samen met de architect een plan gemaakt en na zes maanden slopen, leidingwerk en elektra aanleggen en muren opnieuw stuken stond Metropolitan nu op het punt om een heel indrukwekkend hoofdkantoor te krijgen. Haar grote trots waren de drie opnamestudio’s in het souterrain. Die waren van alle moderne snufjes voorzien en hadden meer gekost dan de verbouwing van de rest van het pand bij elkaar opgeteld. Op de lange duur was het een slimme investering.

Over een paar weken zou Metropolitan volledig zelfvoorzienend zijn. Als al hun artiesten onder één dak hun platen konden opnemen, hoefden ze geen dure opnamestudio’s meer af te huren.

Terwijl ze vanuit de eerste klasse de trap afdaalde, voelde ze zich opgewekt. Alles ging beter dan ze ooit had durven dromen. Ze was rijk, jong en succesvol.

Het werk maakte ruimschoots goed hoe eenzaam haar privéleven was.

De liefde was nog steeds niet op haar pad gekomen, maar ze was nu machtig genoeg om zich daar niet meer aan te storen.

31

Sorcha knabbelde op een geroosterde boterham en las het artikel op de voorpagina van The Daily Telegraph nog eens.

amerikanen lopen op de maan

Ze keek op en staarde door het raam naar de strakblauwe lucht. Neil Armstrong en de Apollo 11 waren daar ergens, een piepklein ruimtevaartuig in dat onmetelijk grote heelal. Ze schudde haar hoofd omdat het zo moeilijk te bevatten was. Volgens de krant zouden de beelden van de maanlanding rond het middaguur op televisie vertoond worden. Die zou ze kunnen bekijken op de nieuwe kleuren-tv die sinds kort in de woonkamer stond.

Ze stond op en zette haar bord, beker en mes in de spoelbak. Daarna keek ze met een zucht uit het keukenraam, naar het keurig onderhouden gazon.

Inmiddels had ze een prachtig huis in Hampstead met uitzicht op de heide, een rijke, succesvolle echtgenoot van wie elke nacht duizenden vrouwen in de hele wereld droomden, en geld als water.

Maar toch voelde ze zich ellendig en ontevreden.

Waarom heb ik dat contract nou toch niet getekend?

Weer slaakte ze een zucht.

Con was door het dolle heen geweest toen ze had gezegd dat ze had besloten met hem mee te gaan naar Amerika. Toen The Fishermen alsmaar populairder werden en hij overal waar hij kwam werd belaagd door gillende meisjes, wist ze zeker dat ze de juiste keuze had gemaakt. Hoewel ze wist dat haar man te vertrouwen was, betwijfelde ze of dat ook voor die vrouwen gold.

Eén keer waren ze midden in de nacht thuisgekomen in hun flat in Hampstead en hadden ze een jong meisje in hun bed aangetroffen. Poedelnaakt. Con had haar zover gekregen om te vertrekken met een gesigneerde foto en een van zijn oude ongewassen T-shirts.

Na dat voorval hadden ze het tijd gevonden om naar een veiligere plek te verhuizen. Bij terugkomst uit de States hadden ze dan ook een appartement in Chelsea gehuurd waar vierentwintig uur per dag een portier aanwezig was, dicht bij Todd en Lulu in de buurt.

The Fishermen hadden het ene na het andere succes geboekt. Dat eerste jaar waren er nog twee nummer 1-hits gevolgd. De tijd leek voorbij te vliegen omdat Con en zij overal waar ze kwamen in de watten werden gelegd. In het begin was het heerlijk geweest: de hele wereld rondreizen, in de beste hotels verblijven, kennismaken met het soort mensen dat ze tot dan toe alleen in tijdschriften of op televisie had gezien.

Con was altijd lief en attent en bood steevast zijn excuses aan wanneer hij haar in de hotelkamer moest achterlaten vanwege een interview of een repetitie. Hij stopte haar vaak geld toe om te gaan winkelen, waardoor ze nu een kast vol dure kleren uit alle hoeken van de wereld bezat.

Langzamerhand waren het vele reizen en de schreeuwende fans echter hun tol gaan eisen. Hoewel Sorcha het nooit had verwacht, was ze het beu geworden om te winkelen. In het begin had ze nog gezelschap van Lulu gehad, maar toen haar acteercarrière van de grond kwam ging ze steeds minder vaak met Todd mee op tournee. Sorcha was naar meer stabiliteit gaan verlangen, en het leven uit een koffer stond haar tegen. Dus hadden ze twee jaar geleden een prachtig victoriaans huis aan de rand van Hampstead Heath gekocht. Het moest grondig gerenoveerd worden en Sorcha had besloten om vaker thuis te blijven om toezicht te houden op de werkzaamheden. De verbouwing en het inrichten van het huis waren een mooie uitdaging geweest. Alleen zou ze willen dat Con er vaker was om van het eindresultaat te genieten.

Zelfs wanneer hij er niet was, stonden er altijd wel drie of vier jonge meisjes op wacht bij de toegangspoort, in de hoop een glimp van hun held op te vangen. De hoge muur rondom het huis was inmiddels getooid met een lelijke halsketting van prikkeldraad om ongewenste bewonderaars buiten te houden. Sorcha werd regelmatig door de meisjes bespuugd wanneer ze in de kleine Austin die Con haar voor haar verjaardag had gegeven de poort uit reed.

Ze had een hekel aan die vijandigheid, aan het gevoel dat ze niet aardig werd gevonden, niet om wie ze was, maar om met wie ze was getrouwd. Door die opdringerige fans bedacht ze zich tegenwoordig wel twee keer voordat ze ergens naartoe ging.

Zodoende voelde ze zich steeds meer een gevangene in haar eigen huis.

Toen ze het met Con had besproken, had die voorgesteld dat ze weer vaker met hem zou meegaan. Maar de gedachte om eindeloos in hotelkamers rond te hangen was nog minder aanlokkelijk dan gewoon hier blijven, met alle gemakken van thuis.

Zodoende had ze hem de afgelopen maanden amper gezien.

Ze vroeg zich af of hij gelukkig was.

Tot haar schrik had ze geen flauw idee. Con was haar echtgenoot. Ze woonden in hetzelfde huis, sliepen in hetzelfde bed, en toch had ze de laatste tijd het gevoel dat ze uit elkaar groeiden.

‘Lukte het maar om een kindje te krijgen,’ fluisterde ze.

Hoewel hun de afgelopen twee jaar niets in de weg had gestaan, was ze nog steeds niet zwanger. Best ironisch, want toen ze Con nog maar net kende was ze als de dood geweest om in verwachting te raken, en nu ze niets liever wilde, bleek het haar niet gegund.

Misschien was dit haar straf.

Om de een of andere reden moest ze de laatste tijd vaak aan vroeger denken, aan Ballymore. Haar moeder schreef haar nog steeds elke maand en sloot dan krantenknipsels over Con bij waarvan ze dacht dat haar dochter die wellicht over het hoofd had gezien. Sorcha bedankte haar altijd uitvoerig, omdat ze niet durfde te zeggen dat The Fishermen een eigen pr-afdeling hadden die overal ter wereld nieuws over de band verzamelde.

Haar moeder schreef ook vaak over Sorcha’s vader: over hoe goed het met de zaak ging, over het feit dat hij nu aan het hoofd stond van de Kamer van Koophandel van Ballymore. Uit de brieven bleek duidelijk dat zijn houding ten opzichte van zijn dochter nog steeds niet milder was geworden. Inmiddels had ze zich erbij neergelegd dat ze hem waarschijnlijk nooit meer zou zien.

Ze begon de keuken schoon te maken, al wist ze dat Miriam, de schoonmaakster, morgen zou komen en dat ze dus eigenlijk haar tijd verdeed.

Met de boenwas nog in haar ene hand en de poetsdoek in de andere ging ze aan tafel zitten.

Dat zat haar dwars: ze was totaal overbodig.

Als ze nu besloot naar bed te gaan en daar een week niet meer uit te komen, was Con de enige die dat misschien zou opmerken en die het iets zou kunnen schelen. En zelfs dat wist ze niet zeker.

Toen ze haar eigen prille carrière aan de wilgen hing, had ze geweten dat de rest van haar leven in het teken van haar huwelijk zou staan. Ze had besloten dat van de positieve kant te bekijken, die manier van leven te omarmen en haar man te steunen waar ze maar kon.

Maar inmiddels had hij een legertje personeel dat in al zijn behoeften voorzag. Alleen de slaapkamer was haar domein, en daar lukte het haar niet om hem te geven wat hij wilde.

Maar als ze heel eerlijk was, moest ze toegeven dat dat nog niet het ergste was.

Nee, het ergste was dat Con aan het veranderen was. Al durfde ze dat bijna niet aan zichzelf toe te geven.

In eerste instantie had ze gedacht dat het door de spanning kwam. Er was geen handleiding of cursus die je kon volgen om om te leren gaan met het feit dat de hele wereld iets van je wilde. In het begin leek hij het goed aan te kunnen. Toen hadden ze nog samen gelachen om de slipjes en de foto’s van naakte vrouwen die hij kreeg toegestuurd, en om de media die alles over zijn leven wilden weten.

Maar toen zijn roem een paar maanden geleden kolossale proporties had aangenomen, had hij daar last van gekregen. Thuis was hij somber en kortaangebonden. Vaak zat hij naar het nieuws op tv te kijken en te vloeken om de situatie in Noord-Ierland, of wond hij zich op over de oorlog in Vietnam. Zijn meningen werden steeds uitgesprokener en hij ging zelfs naar vredesdemonstraties en protestmarsen.

Aanvankelijk had ze dat niet erg gevonden. Als dit zijn manier was om zijn frustraties af te reageren, vond ze dat prima. Maar de laatste tijd liep het de spuigaten uit. Toen Sorcha zich hardop had afgevraagd of het niet een beetje hypocriet van hem was om er zulke linkse ideeën op na te houden vanuit zijn grote huis in Hampstead, met een paar mooie auto’s op de oprit en meer geld dan hij ooit zou kunnen uitgeven, had hij daarna drie dagen lang geen woord met haar gewisseld.

Op haar horloge zag ze dat het bijna elf uur was. Tijd om hem wakker te maken. Ze had hem midden in de nacht thuis horen komen van de een of andere antioorlogsdemonstratie in het centrum van Londen.

Ze stond op om water te koken. Dit weekend hadden ze geen verplichtingen, en het was een prettig vooruitzicht om even tijd voor elkaar te hebben.

Tien minuten later liep ze de slaapkamer in, waar de gordijnen nog steeds dicht waren om de felle zon buiten te sluiten. Con lag met een arm boven zijn hoofd op het bed en had voor de verandering een vredige uitdrukking op zijn gezicht. Ze zette het dienblad op het tafeltje aan het voeteneind van het bed en gaf hem een kus op zijn mond. ‘Goedemorgen, lieverd.’

Con werd wakker en glimlachte, met zijn ogen nog dicht. Hij sloeg zijn armen om haar heen en trok haar bij zich op het bed om haar te zoenen. ‘Goedemorgen, Sorcha-porcha. Wat heerlijk om zo wakker te worden.’ Zijn hand glipte onder haar blouse.

Ze keek hem aan. ‘Ik hou van je.’

‘Ik hou ook van jou.’

Toen hij haar weer wilde zoenen, trok ze zich terug. ‘Ik zat eraan te denken om mee te gaan als je voor jullie volgende concert naar New York vliegt. Het lijkt me fijn om even het huis uit te zijn.’

‘Dat is een goed idee. New York zal je vast goeddoen.’

‘Dit weekend heb je toch geen plannen?’

‘Eh…’

‘Ik weet dat je geen plannen hebt. Dat heb ik in je agenda gezien. Misschien kunnen we samen een nachtje weggaan. Het lijkt wel eeuwen geleden dat we voor het laatst ergens met z’n tweetjes naartoe zijn geweest.’

‘Misschien. Je kunt me vast wel overhalen.’

‘Ik zal mijn best doen,’ zei ze glimlachend.

Hij trok haar weer naar zich toe.

‘Goedemorgen, allebei! Ik dacht al dat ik iemand hoorde.’ Lulu kwam met de slaap nog in haar ogen en in een weinig verhullend T-shirt binnen en plofte naast hen op het bed neer.

Sorcha kon wel janken en ging met een ruk rechtop zitten. ‘Ik wist niet dat je er was,’ zei ze zacht.

‘Toen we terugkwamen van de demonstratie was het al zo laat dat ik in de logeerkamer heb geslapen. Het ging goed, hè, Con? Vandaag zal het wel voorpaginanieuws zijn.’

‘Jij in elk geval,’ zei hij lachend. ‘“Bekende actrice valt politieman aan tijdens demonstratie”. Weet je wel hoeveel geluk je hebt gehad dat je niet gearresteerd bent?’

‘Was dat maar gebeurd. Ze hebben me alleen niet opgepakt omdat ik op zijn rug sprong toen hij die weerloze student verrot schopte. Dat zou het vast goed doen op de voorpagina van de Express. Mag ik een sigaretje van je bietsen?’

‘Kijk maar in mijn zakken.’ Hij wees naar de hoop kleding op de vloer bij het raam.

Lulu sprong van het bed, begon zijn zakken te doorzoeken en haalde een pakje Embassy tevoorschijn. Nadat ze een sigaret had opgestoken, ging ze weer op het bed zitten.

‘Weet Todd dat je hier bent?’ vroeg Sorcha.

‘Nee, en ik ben ook niet van plan hem dat te vertellen. Gisteren hebben we ruzie gehad voordat ik naar die demonstratie ging. Hij vindt het niet goed voor zijn imago als zijn vrouw als activist wordt afgeschilderd.’

‘Terwijl je dat toch echt bent,’ zei Con glimlachend.

‘Kan ik er wat aan doen dat ik iets geef om waar het naartoe moet met deze verrotte wereld. Heb je de krant vanochtend al gelezen, Sorcha?’

‘Ja.’

‘Stond er iets in over gisteravond?’

‘Voor zover ik heb gezien niet. Volgens mij vonden ze de maanlanding belangrijker.’

‘Verdorie! Waarom moest die nou uitgerekend gisteravond zijn? Nu gaat het de komende dagen alleen maar daarover. We hadden ons de moeite net zo goed kunnen besparen.’

Sorcha stond op. ‘Nou, ik vind het wel interessant. Ik ga zo naar de beelden kijken op de televisie. Kom je ook, Con?’

‘Mag ik eerst even wakker worden?’

‘Oké. Zal ik kijken of ik ergens kan reserveren voor vannacht?’

‘Vannacht? Jullie zijn toch zeker niet van plan om weg te gaan?’ vroeg Lulu.

‘Jawel.’ Nijdig keek Sorcha haar aan.

‘Maar Con, er is vanavond een wake bij de Amerikaanse ambassade. Het zou enorm schelen als jij je gezicht daar liet zien.’

Sorcha liep de kamer uit en sloeg de deur achter zich dicht.

32

‘Con, wat is dit voor troep?’

Toen Con opkeek van zijn bladmuziek, zag hij Todd vanaf de pianokruk boos naar hem kijken.

‘Die troep, zoals jij het noemt, is een nummer dat ik vorige week heb geschreven om de Amerikaanse veteranen een hart onder de riem te steken.’

Todd staarde hem aan. ‘En je wilt dit serieus opnemen en op ons nieuwe album zetten?’

‘Ja, waarom niet? Er zit een betekenis achter, een boodschap. Misschien staan mensen dan eens stil bij wat er precies gaande is in de wereld.’

‘Jezus!’ Todd haalde een hand door zijn haar. ‘Lulu en jij zijn één pot nat!’ Hij speelde de openingsnoten van het nummer en sloeg vervolgens hard op de toetsen. ‘Ik geef het op. Nog afgezien van het feit dat de tekst vier vloekwoorden bevat en alle radiozenders en platenzaken het dus links zullen laten liggen, zit er totaal geen melodie in, man. We zijn een popgroep, Con!’ Hij stond op. ‘We brengen platen uit waar jongeren graag op dansen. Het lijkt me niet dat de tekst “The young ones die in their thousands, their red blood turning the fields to rust, the insects swarming in the dust” het goed zal doen in de disco.’

Con stak een sigaret op. ‘Hoe vaak hebben we het hier nou al over gehad, Todd? Wat heeft het voor nut om muziek te maken en beroemd te zijn als we daar niet iets goeds mee doen? Met die zoetsappige, onbenullige liefdesliedjes kunnen we alleen onze zakken vullen, maar verder heeft niemand er wat aan. We kunnen de wereld ten goede veranderen.’

Met een zucht schudde Todd zijn hoofd. ‘Jeetje, je lijkt wel een ander mens. Ik ben allang blij dat we mooie ballads kunnen maken, dat ik een fijn huis en een vette bankrekening heb… maar jij haalt daar je neus voor op.’

Zonder iets te zeggen nam Con nog een trekje van zijn sigaret.

Todd zuchtte. ‘Ik vind het gewoon jammer dat je niet echt lijkt te genieten van wat je bereikt hebt. Denk af en toe gewoon eens aan hoe graag je rijk en beroemd wilde worden.’

Nog steeds reageerde Con niet.

‘Er is ook zoiets als misbruik maken van je positie. Je mag dan wel een popster zijn, je bent geen politicus. Op deze manier jaag je een hoop mensen tegen je in het harnas, zeker als je zo tekeer blijft gaan over Noord-Ierland.’

‘Ik…’

Todd stak zijn handen op. ‘Bespaar me die politieke praatjes alsjeblieft. Die heb ik allemaal al eens gehoord.’ Hij liep de kamer door en ging naast zijn schrijfpartner op de groene fluwelen bank zitten. ‘Hoor eens, ik begrijp best dat je je de situatie in Ierland erg aantrekt. Daar kom je immers vandaan. Maar al die andere dingen waarin je je lijkt vast te bijten… Neem nou de oorlog in Vietnam. Ik bedoel, je bent niet eens Amerikaans. Of Vietnamees! Die hele oorlog speelt zich duizenden kilometers hiervandaan af en…’

‘Als iedereen er zo over denkt, verandert er toch nooit wat?’ Con stond op. ‘Ik heb er genoeg van voor vandaag. Ik ga naar huis.’

‘Ja hoor, loop maar weer weg. Jezus! Probeer voor de verandering nou eens te onthouden waar je prioriteiten liggen. Over een paar maanden moeten we een album opnemen, en zoals het er nu voor staat hebben we nog maar tweeënhalf nummer. Drieënhalf, als je die bak ellende meetelt waar je vanochtend mee kwam aanzetten. Als het zo doorgaat, komt er helemaal geen nieuw album, want ik begin er schoon genoeg van te krijgen! Ik doe mijn uiterste best om de band bij elkaar te houden, maar jij hangt liever de revolutionair uit en sleept mijn vrouw daar ook nog eens in mee. Mocht je het vergeten zijn, over een paar weken spelen we in Central Park. Dan komen er een kwart miljoen mensen naar ons kijken, en we hebben nog niet eens de playlist af. Zó laat je nog eens een hoop mensen in de steek, jij…’

De deur van de repetitieruimte viel met een klap achter Con dicht.

‘… vuile klootzak,’ mompelde Todd in het luchtledige. ‘Verdorie.’ Hoofdschuddend ging hij weer op zijn pianokruk zitten.

O, wat was hij boos. Con gedroeg zich al maandenlang ronduit onbeschoft. Hij kon zich niet herinneren wanneer ze voor het laatst samen muziek hadden gemaakt en elkaar op ideeën hadden gebracht, zoals in het begin.

Con en hij waren bestempeld als het beste songwritersduo van het decennium. En inderdaad, ze hadden een vliegende start gemaakt. Todd had een neus voor pakkende, commerciële deuntjes, die wat meer gewicht hadden gekregen door Cons serieuzere benadering van de teksten. Samen hadden ze een aantal prachtige nummers geschreven, al deed Con die nu af als onbeduidende rommel. Ze hadden vaak tot diep in de nacht doorgewerkt, geprikkeld door de lyrics en muziek die ze samen zo makkelijk leken te kunnen creëren.

Maar nu mochten ze van geluk spreken als ze het meer dan een paar uur volhielden met elkaar. Van hun goede verstandhouding leek niets meer over. Ze voeren ieder hun eigen koers en Todd vroeg zich af of ze elkaar ooit weer zouden vinden.

Was de aftakeling begonnen, zoals bij zo veel andere bands door de jaren heen was gebeurd? Iedereen wist dat de band steunde op de samenwerking tussen Con en Todd. Als die in dit tempo bergafwaarts bleef gaan, wat voor toekomst gingen The Fishermen dan tegemoet?

En dan was er nog het probleem met Lulu.

Vier jaar geleden waren ze getrouwd, vlak voordat ze naar de States waren gevlogen om in het voorprogramma van The Trojans op te treden. Het was een geweldige bruiloft, met al hun oude en nieuwe vrienden erbij, en toen ze het stadhuis in Chelsea uit kwamen werden ze opgewacht door een drom mensen.

De jaren daarna had Lulu’s acteercarrière een hoge vlucht genomen. Ze had in een nieuw toneelstuk in het West End gespeeld, waarmee ze een prijs en goede kritieken in de wacht had gesleept. In die tijd had het gevoeld alsof niets hen kon tegenhouden. Waar was het misgegaan?

Lulu was zich net als Con steeds meer gaan bezighouden met politiek en zette zich in voor doelen waar Todd geen heil in zag. In plaats van te genieten van het feit dat ze allebei succesvol waren haastte ze zich van hot naar her in haar pogingen om de wereld te verbeteren, en soms nam ze zelfs haar stinkende, onverzorgde medeactivisten mee naar hun prachtige huis in Chelsea.

De afgelopen maanden zag Todd haar steeds minder vaak. Het leek wel of ze meer tijd bij Con en Sorcha in Hampstead doorbracht dan in hun eigen huis.

Ze hadden al langer dan een maand geen seks gehad.

Gisteren had hij toenadering gezocht, maar had ze hem afgewezen. Daarna hadden ze knallende ruzie gekregen en was ze ervandoor gegaan. Hij wist niet waar ze nu was, maar dat was niets nieuws.

Zou ze soms een affaire hebben met Con?

Dat zou hem niets verbazen, gezien de hoeveelheid tijd die ze met elkaar doorbrachten en hoeveel ze met elkaar gemeen hadden.

God, wat hield hij veel van haar. Hoe lastig, verwend en egoïstisch ze ook was, hij aanbad haar.

Hij vroeg zich af wat Sorcha ervan vond dat haar man zo’n hechte band had met Lulu. De laatste keren dat hij haar had gezien, had ze doodongelukkig geleken. Misschien moest hij haar eens bellen en voorstellen om bij elkaar te komen om over hun partners te praten. Zo konden ze in elk geval niet doorgaan. Todd zag zijn huwelijk instorten. Er moest iets gebeuren, en snel ook.

De deur van de opnamestudio ging zachtjes open en toen hij voetstappen achter zich hoorde, draaide hij zich om. ‘Derek. Wat kom jij hier doen?’

Zelfs in zijn nette designerpak zag Derek er nog uit als een tiener die probeerde op een volwassen man te lijken.

‘Hoi, ik kwam hierlangs toen ik wilde gaan lunchen, en ik dacht: laat ik eens binnenwippen. Waar is Con? Ik dacht dat jullie vandaag samen aan de slag zouden gaan.’

‘Dat was ook zo, maar…’ Todd haalde zijn schouders op. ‘We hebben wat eerder lunchpauze genomen.’

‘O.’ Derek zag er ongedurig uit.

‘Wat is er?’

‘Ik heb een nummer voor het nieuwe album geschreven dat ik aan jullie wil laten horen. Volgens mij wordt het eens tijd dat er een compositie van mij op vinyl verschijnt.’

‘Heb je de bladmuziek bij je? Op dit moment grijp ik alles aan.’ Bij het zien van de uitdrukking op Dereks gezicht krabbelde hij terug. ‘Sorry, man. Ik plaagde maar wat. Laat eens zien.’

Derek haalde de bladmuziek uit zijn jaszak en zette die in de standaard op de piano.

‘Ik weet dat je denkt dat ik niet kan schrijven, maar vorige week heb ik mijn werk voorgelegd aan een producer en die vond het goed. Het komt me mijn neus uit dat Con en jij me telkens in de zeik nemen. Als jullie dit nummer niet willen, stap ik wel naar iemand anders.’ Met die trillende onderlip leek hij wel een opstandig jongetje.

Omdat Todd geen behoefte had aan nog een ruzie, stak hij zijn handen op. ‘Oké, oké, het spijt me. Eens kijken wat we hier hebben. Ik speel, jij zingt.’

Het nummer was een rustige ballad. Niets bijzonders, maar stukken beter dan wat Derek tot nu toe had gecomponeerd.

‘Nou…’ zei Todd toen hij de bladmuziek aan Derek teruggaf.
‘… ik zie hier wel mogelijkheden in.’

‘Ik vind het goed zoals het is,’ zei Derek koppig. ‘Wat moet er volgens jou dan aan veranderd worden?’

‘Niets ingrijpends. We moeten het refrein een beetje oppeppen, er een goed arrangement voor schrijven, dat soort dingen.’

‘Dit is net zo goed als “Can Someone Tell Me Where She’s Gone?”. Je doet alleen zo uit de hoogte omdat het mijn nummer is.’

‘Helemaal niet. Ik zie echt iets in dit nummer. Ik zal eens vragen wat Con ervan vindt.’

‘Dat kan me niet schelen. Ik wil dat dit nummer op het album komt.’

‘Oké, oké. Hoe heet het eigenlijk?’

‘Het heet “Peggy”.’

Todd trok één wenkbrauw op en glimlachte. ‘Natuurlijk.’ Dat kon er ook nog wel bij. ‘Nou, ik hou het voor gezien. Moet je meteen weg, of heb je nog tijd om samen iets te gaan drinken bij de Dog and Gun, hier om de hoek?’

Derek keek op zijn Rolex. ‘Ik heb maar twintig minuten.’

‘Prima.’ Todd stond op en deed het licht uit. ‘Heb je met iemand afgesproken?’ Samen liepen ze de studio uit en naar boven, de hitte van Soho in.

‘Ja, met een of ander model dat ik laatst in een club heb leren kennen.’

Gebroederlijk liepen ze langs de drukke straat.

‘Denk je dat je ooit verliefd zult worden en je zult settelen, Derek? Al die prachtige vrouwen lijken nooit lang te blijven hangen. Heb je nooit overwogen om te gaan trouwen?’

Derek keek hem aan. ‘Ja, maar dat was eens en nooit weer.’

33

Toen de telefoon ging, deed Sorcha haar ogen open en liet ze de grauwheid van de vroege ochtend even op zich inwerken. Aangezien de telefoon op Cons nachtkastje stond, hoopte ze dat hij wakker zou worden. Dat gebeurde niet, dus gooide ze de dekens van zich af en liep om het bed heen om op te nemen. ‘Hallo?’

‘Kan ik Sorcha Daly spreken?’

‘Mammy? Ik ben het.’

‘Sorcha, hoe gaat het met je?’

‘Het gaat wel. En met u?’

‘Ik bel helaas omdat ik slecht nieuws heb.’

‘Wat is er dan?’

‘Gisteren is je vader overleden. Aan een hartstilstand. Ik vroeg me af of je misschien naar huis wilt komen voor de begrafenis. Die is morgen al.’

‘O, mammy, gaat het een beetje?’

‘Ik red me wel. De buren hebben me goed opgevangen. Ik ben vooral geschrokken. Tijdens de wandeling van het dorpshuis terug naar huis viel hij opeens midden op Connolly Street dood neer.’

‘Wat verschrikkelijk. Ik vind het echt heel erg.’ Hoewel Sorcha weinig verdriet kon opbrengen om de dood van haar vader, leefde ze intens met haar moeder mee. ‘Dus de begrafenis is morgen al?’

‘Ja.’

‘Dan moet ik vandaag nog in het vliegtuig stappen.’

‘Zou je dat willen doen, Sorcha? Alsjeblieft?’ In de stem van haar moeder klonk wanhoop door.

‘Natuurlijk.’

‘Dank je wel. Ondanks alles zal het fijn zijn om je weer te zien. En Con ook, als hij tenminste wil komen. Ik…’ Haar stem sloeg over. ‘Er moet een hoop geregeld worden.’

‘Ik kan niets beloven, maar ik ga mijn best doen. Zodra ik meer weet, bel ik u terug.’

‘Heb je het nummer van kantoor?’

‘Ja, dat heb ik wel ergens, maar geef het nog maar eens.’ Ze rommelde in de lade van Cons nachtkastje en vond een viltstift en een leeg sigarettenpakje. ‘Oké.’ Ze krabbelde het nummer erop. ‘Ik bel u zo snel mogelijk terug.’

‘Dag, Sorcha.’

Nadat ze had opgehangen, bleef ze verdwaasd voor zich uit zitten staren. Even later schrok ze zich wezenloos omdat er een hand op haar blote rug werd gelegd.

‘Rustig maar, ik ben het. Wie was dat?’

‘Mijn moeder.’

‘Je moeder? Wat wilde ze?’

‘Ze belde om te zeggen dat mijn vader gisteren is overleden.’

‘Ah.’ Con viel even stil en probeerde haar stemming te peilen. ‘Moet ik je nu condoleren?’

Langzaam draaide ze zich om zodat ze hem kon aankijken. ‘Nee, maar ik vind het wel erg dat hij dood is. Hij was toch mijn vader, en hij was nog maar in de vijftig.’

‘Hoe is je moeder eronder?’

‘Zo te horen dringt het nog niet echt tot haar door. Con, de begrafenis is morgen al. Daar moet ik bij zijn, en daarna kan ik waarschijnlijk maar beter nog een paar dagen blijven.’

‘Natuurlijk. Jenny komt om negen uur. Zij kan de vlucht voor je boeken.’

Jenny was zijn parttime secretaresse die de fanmail beantwoordde en andere administratieve zaken voor hen regelde.

‘En jij?’ vroeg Sorcha zacht.

‘Wat bedoel je?’

‘Lijkt het je niet gepast om met me mee te gaan naar de begrafenis?’

Verbaasd keek hij haar aan. ‘Ik? Teruggaan naar Ballymore, voor de begrafenis van een man die me in de gevangenis wilde laten opsluiten?’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Nee, Sorcha. Het lijkt me beter van niet.’

Ze beet op haar lip. ‘Maar Con, weet je dan niet meer dat we zeiden dat we op een dag terug zouden gaan naar Ballymore en dat iedereen dan met ons zou willen omgaan? Als we dat nu niet doen, wanneer dan wel?’

‘Zo hypocriet ben ik niet, Sorcha. Het zou niet goed zijn om de begrafenis bij te wonen van een man die ik niet mocht, en die mij niet mocht.’

‘En ik dan? Misschien heb ik je wel nodig.’

‘Zeg nou zelf, je vindt het toch niet erg dat hij dood is? Je kon hem niet uitstaan.’

Er trok een pijnscheut door haar hart. ‘Daar gaat het niet om.’

Hij reikte naar zijn sigaretten. ‘Niet?’

‘Nee! Maar als je niet begrijpt waarom ik je aan mijn zijde wil hebben nu ik na al die jaren weer naar huis ga, laat dan maar zitten.’ Ze huiverde, stond op en pakte haar badjas. ‘Ik heb nog veel te doen als ik vanmiddag wil vertrekken.’

‘Laten we nou alsjeblieft geen ruzie maken. Als jij het erg vindt dat je vader dood is, vind ik dat ook. Maar al zou ik het willen, ik kan vandaag niet naar Ballymore vliegen. We zijn volop aan het repeteren voor het optreden in Central Park van volgende week.’

‘Die repetities konden je ook geen moer schelen toen je naar een bezetting of een demonstratie wilde, of wel soms? Maar kennelijk moet ik me er maar bij neerleggen dat ik en mijn gevoelens onderaan je prioriteitenlijstje staan. Per slot van rekening ben ik je vrouw maar! Wat kan het jou eigenlijk schelen hoe ik me voel?’

‘Sorcha! Sorcha, alsjeblieft!’

Ze was de kamer al uit en sloeg de deur achter zich dicht.

Met een zucht liet hij zich achterover in de kussens zakken.

Nadat Sorcha haar man met gierende banden naar de studio in het centrum van Londen had horen vertrekken, ging ze naar Jenny’s kantoortje om te vragen of ze de vliegreis voor haar wilde boeken.

‘Con was naar je op zoek.’

‘Ik was even een luchtje aan het scheppen.’

‘O. Hij zei dat hij zou proberen om thuis te zijn voordat je vertrekt, maar hij vroeg of je een telefoonnummer zou willen achterlaten waarop hij je kan bereiken als het hem niet lukt om op tijd terug te zijn. Ik heb Aer Lingus al gebeld. De rechtstreekse vlucht naar Cork zit vol, dus je zult in Dublin moeten overstappen. Het vliegtuig vertrekt om half drie vanaf Heathrow en landt om half vijf in Dublin. Van daaruit kun je om tien voor zes een vlucht naar Cork nemen, die om tien voor zeven aankomt. Voor vanmiddag heb ik alles al vastgelegd, maar de luchtvaartmaatschappij wil graag een retourdatum weten.’

Misschien komt die er wel niet, dacht Sorcha terwijl ze naar het prikbord boven Jenny’s bureau staarde. Daar had ze grappige fanmail opgehangen, samen met promotiefoto’s van Con en de rest van de band. Ze haalde haar schouders op. ‘Ik heb geen flauw idee.’

‘Dan maak ik er een open retourticket van.’

‘Dank je, Jenny. Ik ga maar eens inpakken.’

‘Natuurlijk. Ik zal een auto regelen die je om half één komt ophalen. Dan zou je alle tijd moeten hebben. En Sorcha?’

‘Ja?’

‘Ik vind het heel erg van je vader.’

‘Dank je. Ik zie je straks nog wel.’

Toen haar taxi die avond iets na half negen in Ballymore aankwam, was ze uitgeput door de lange reis. Om maar niet te hoeven piekeren over de situatie die ze had achtergelaten of de situatie waar ze hier mee geconfronteerd zou worden had ze zich tijdens het vliegen verdiept in een stapel glossy tijdschriften die ze op de luchthaven had gekocht.

Het was nog licht buiten en ze dacht terug aan het feit dat ze als kind altijd om negen uur naar bed was gegaan, wanneer de zon net onderging. In de zomer was het maar zes uur donker.

Door het raam van de taxi keek ze naar de vertrouwde omgeving. Er leek weinig te zijn veranderd, behalve dat er hier en daar een winkel was gesloten, vermoedelijk omdat de eigenaar was overleden. Op de hoek was een nieuwe theesalon geopend.

Toen ze hier had gewoond, had ze niet kunnen wachten om samen met Con aan haar nieuwe, spannende leven in Londen te beginnen. Ze had Ballymore maar saai gevonden, en de mensen kortzichtig. Destijds had ze totaal niet begrepen waarom iemand zijn hele leven hier zou willen blijven.

Maar nu gingen er juist een zekere troost en geborgenheid van de onveranderlijke, eigenaardige omgeving uit.

‘Dat is dan vijf pond, Sorcha,’ zei de taxichauffeur toen hij stilhield voor haar ouderlijk huis.

Nu ze de onpersoonlijke Londenaren gewend was, was het een vreemde gewaarwording om door een onbekende bij haar voornaam te worden aangesproken.

De chauffeur stapte uit, deed de kofferbak open en zette haar koffer op de stoep.

‘Alstublieft, en nog een pond voor de moeite.’

‘Geweldig, dank je wel. Een prettig verblijf gewenst.’

Ze glimlachte. ‘Dank u. Fijne avond nog.’

Toen de taxi wegreed, pakte ze haar koffer op, liep naar de voordeur en drukte op de grote koperen bel.

Een paar tellen later vloog de deur al open. ‘Sorcha! O, ik kan bijna niet geloven dat je er echt bent.’ Haar moeder omhelsde haar.

Sorcha zette de koffer neer en sloeg haar armen om haar heen.

Toen ze elkaar weer loslieten, hadden ze allebei tranen in hun ogen.

‘Kom binnen, kom binnen.’ Mary pakte de koffer en liep de trap op.

In huis rook het als vanouds naar koperpoets en ontsmettingsmiddel, om de dag rijkelijk aangebracht op de deurknop en de tegelvloer in de hal. Even begon het Sorcha te duizelen en ze moest zich aan de trapleuning vasthouden om overeind te blijven.

Mary bleef staan en keek om. ‘Gaat het?’

‘Ja, mammy.’

‘Je vader ligt daarbinnen, maar laten we een glaasje whisky nemen voordat we naar hem toe gaan.’ Haar moeder was inmiddels boven en wees naar de eetkamer. De koffer liet ze buiten de keuken staan en ze troonde haar mee naar binnen en deed de deur achter hen dicht. ‘Laat me eens goed naar je kijken.’ Glimlachend liet ze haar blik over haar dochter heen dwalen. ‘Zozo, je bent een echte schoonheid geworden.’

‘Zelf ziet u er ook geen dag ouder uit,’ loog Sorcha.

‘Dat is aardig van je, maar ik weet dat de tijd me niet gunstig gezind is geweest.’ Ze streek haar jurk glad over haar uitpuilende heupen. ‘Ga zitten, dan schenk ik iets te drinken voor ons in.’

De fles stond op tafel en was al voor een derde leeg. Mary vulde twee glazen en gaf er een aan Sorcha. ‘Dat noem ik nog eens een geluk bij een ongeluk. Mijn man ben ik kwijt, maar mijn dierbare dochter is weer terug. Sláinte.’ Ze hief het glas en nam een flinke slok. ‘Hier word je wel rustig van, maar als ik nog meer drink, ben ik straks ladderzat.’

‘Het is uw goed recht om een beetje aangeschoten te worden, mammy. Wat zult u geschrokken zijn.’

‘Dat kun je wel zeggen. Sean Moloney, een jonge politieagent, kwam gisteravond aan de deur om te vertellen wat er gebeurd was. De dokter is er nog bij gehaald, maar die kon niets meer doen.’ Mary hikte zacht en bloosde. ‘Pardon, ik ben die sterkedrank niet gewend. Maar goed, toen hebben ze hem hiernaartoe gebracht en kwam John, de begrafenisondernemer, meteen langs om hem op te baren. Ik heb zijn mooiste zondagse krijtstreeppak uitgekozen, en een cederhouten kist. Vandaag heb ik aldoor visite gehad. Je weet hoe dat hier gaat, iedereen in het dorp kwam zijn medeleven betuigen. Tegen het middaguur was ik al door de sherry heen en moest ik naar Nora Connolly om meer te halen.’

‘U lijkt er goed mee om te gaan.’

‘Godzijdank is het snel gegaan. Dat zeggen ze, tenminste. Ik denk niet dat hij er iets van gemerkt heeft.’

‘Daar zult u wel gelijk in hebben.’

Mary dronk haar glas leeg. ‘Wil je nog?’

Sorcha schudde haar hoofd.

‘Nog eentje dan, om mezelf moed in te drinken om je vader onder ogen te komen. Nu ik erover nadenk, besef ik dat daar altijd al veel moed voor nodig was.’ Ze glimlachte zwakjes.

‘Hoe laat is de begrafenis?’

‘Om twee uur, maar ze komen hem om negen uur ’s ochtends al ophalen. Om elf uur is er een mis, alleen voor de familie. Pastoor Moynihan wilde hem vanavond al komen halen, maar ik dacht dat je misschien in alle rust afscheid zou willen nemen.’

Sorcha trok een gezicht en dronk haar glas ook leeg. ‘Kom, dan hebben we het maar achter de rug.’

‘Ja, dat lijkt mij ook het beste.’

Ze stonden allebei op en Sorcha ging haar moeder voor over de overloop, naar de dichte deur van de eetkamer. Daar slikte ze moeizaam, waarna ze de deurknop omdraaide en naar binnen ging.

De kist was op de keurig gepoetste eetkamertafel geplaatst. Nadat ze allebei een kruis hadden geslagen, schuifelden ze hand in hand naar voren om in de kist te kijken.

Los van het feit dat haar vader de afgelopen vijf jaar een stuk minder haar had gekregen, zag hij er nog precies hetzelfde uit. Het was duidelijk dat de jaren hem beter hadden gestaan dan zijn vrouw. Nu hij dood was, hadden zijn lippen een grauwe kleur en zag zijn huid eruit als albast.

‘Zal ik jullie een paar minuten alleen laten?’

‘Nee, wilt u alstublieft blijven?’ Sorcha klampte zich aan de hand van haar moeder vast. Ze voelde zich nog net zo geïntimideerd door de aanwezigheid van haar vader als toen hij nog leefde.

Beide vrouwen staarden een tijdje zonder iets te zeggen naar het lichaam.

‘Hij heeft wel goed werk verricht, hè?’

‘Wie?’

‘John, de begrafenisondernemer.’ Mary fluisterde, alsof ze Seamus tijdens zijn eeuwige slaap zou kunnen storen als ze het waagde haar stem te verheffen.

‘Ja.’

‘Vind je dat ik een goed pak heb uitgekozen?’

‘Perfect.’

‘Wil jij nog langer blijven?’

Sorcha schudde haar hoofd, en ze liepen de kamer uit.

‘Zo, nu heb je hem gezien. Wat mij betreft doen we dat niet nog eens.’ Toen ze weer in de keuken waren, stond de opluchting op het gezicht van haar moeder te lezen. ‘Zal ik iets te eten voor je maken? Je zult wel honger hebben na die lange reis.’

‘Nee, bedankt. Ik heb geen trek meer.’

‘Wat zeg je dan van een uitgebreid Iers ontbijt, morgenochtend?’

‘Dat lijkt me heerlijk, maar ik weet niet of we daar tijd voor hebben.’

‘Ach, dat is zo gepiept. Heb je zin om in bad te gaan? Ik heb gehoord dat zo’n vliegtuig vreselijk smerig is.’

‘Nee,’ zei Sorcha glimlachend, ‘maar ik zou wel een kop thee lusten.’

Haar moeder liep naar het fornuis en zette de grote roestvrijstalen fluitketel op het vuur. Het bezoekje aan de eetkamer leek haar enigszins ontnuchterd te hebben. ‘Wat jammer dat Con er niet bij is.’

‘Ja, die moet volgende week helaas naar de States. De band geeft een enorm concert in New York en de repetities zijn in volle gang.’

‘Wie had gedacht dat hij zo beroemd zou worden toen hij nog in dat krot op het strand woonde? De mensen aan wie ik het verteld heb, zullen het wel jammer vinden dat hij er niet is.’

‘Meent u dat nou?’ Sorcha keek toe terwijl haar moeder het kokende water in de blauwe emaillen theepot schonk, die na al die jaren nog steeds werd gebruikt. ‘Ik dacht dat Con wel de laatste was die ze hier wilden zien. Ze konden niet wachten tot hij weg was.’

‘Nu wil iedereen met hem bevriend zijn.’ Mary roerde in de theepot. ‘Vorig jaar kwam hier een journalist naartoe die overal in het dorp vragen over hem stelde. Je moest eens weten hoeveel mannen toen zwoeren dat ze als een broer voor Con waren geweest en hoeveel vrouwen beweerden dat ze ooit iets met hem hadden gehad. Hier is hij ook geweest.’

‘Echt? Wat hebt u tegen hem gezegd?’

‘Ik kreeg de kans niet om iets te zeggen. Je vader sloeg de deur voor zijn gezicht dicht.’

Dat was dan een van de weinige dingen waar haar dochter hem dankbaar voor was.

‘Kijk eens, een lekker kopje thee.’ Mary zette het voor haar neer.

‘Bedankt.’ Sorcha nipte ervan. ‘Ah, er gaat niets boven uw thee, mammy.’

‘Dank je wel.’ Glimlachend ging haar moeder aan tafel zitten. ‘Ik wil je zo veel vragen over de afgelopen jaren dat ik niet zo goed weet waar ik moet beginnen.’

‘Ik weet het.’

‘Misschien kunnen we na morgen eens rustig bijpraten. Of moet je al snel weer terug?’

‘Ik… Daar heb ik nog niet over nagedacht, mammy. Zullen we het dag voor dag bekijken?’

‘Natuurlijk.’

Sorcha onderdrukte een geeuw.

‘Arme meid. Je bent uitgeput, en ik blijf maar kletsen. Hup, naar bed, jij. Je zult je slaap hard nodig hebben voor morgen. Hou er rekening mee dat je veel bekijks zult trekken. Ik denk dat dit een van de best bezochte begrafenissen ooit wordt in Ballymore, nu iedereen een glimp wil opvangen van onze beroemde schoonzoon.’

‘Jammer dat ik hen teleur moet stellen,’ zei Sorcha verbitterd.

‘Eigenlijk vind ik het wel fijn dat hij er niet bij is,’ gaf haar moeder toe. ‘Dat geeft ons de kans om bij te praten. Kom op, naar bed. Het is al bijna middernacht.’

Sorcha volgde haar moeder de trap op naar haar slaapkamer. Haar adem stokte toen ze zag dat die er nog precies zo bij lag als ze hem bijna zes jaar geleden had achtergelaten.

‘Alles is nog zoals het was. Ik heb alleen elke week stof afgenomen en gestofzuigd.’

Sorcha streek met haar vingers langs de verzameling porseleinen dierenbeeldjes op de kaptafel. Als kind was ze daar dol op geweest. ‘Het verbaast me dat papa de kamer niet heeft laten ontsmetten en leeghalen,’ zei ze lachend.

‘Hij wilde de kamer wel opnieuw inrichten en je spullen wegdoen, maar daar heb ik een stokje voor gestoken. Deze kamer was mijn enige aandenken aan jou.’

‘Papa had echt een hekel aan me, hè?’ Sorcha ging op het bed zitten en drukte een teddybeer tegen haar borst.

Mary sloeg haar ogen neer en schudde haar hoofd. ‘Nee, Sorcha. Helemaal niet. Hij hield heel veel van je. Sterker nog, hij aanbad je. We hebben tien jaar moeten wachten voordat we jou kregen, je was een godsgeschenk. Hij kon er gewoon niet mee omgaan dat je verliefd was op Con. Dus deed hij het enige wat hij kon bedenken: hij schrapte je helemaal uit zijn leven. Hij had zulke grootse plannen voor je.’ Met een zucht vervolgde ze: ‘Ergens is het mijn schuld. Als ik hem meer kinderen had kunnen schenken, had er misschien niet zo’n zware last op jouw schouders gelegen. Nu ik het daar toch over heb, het verbaast me dat Con en jij nog geen kleintje hebben.’

‘Het is geen kwestie van niet willen,’ verzuchtte Sorcha.

‘Dan komt het nog wel, dat weet ik zeker. De truc is om je er niet te druk om te maken. Goed, heb je je nachtkleding bij je?’ Mary tilde de koffer op het voeteneinde van het bed en pakte die onder het toeziend oog van Sorcha uit. ‘Ziezo, alles staat op zijn plek. Dan ga ik maar, zodat je je kunt omkleden.’ Mary bleef in de deuropening dralen, alsof ze niet weg wilde.

Dat begreep Sorcha best. Ze stond op, liep naar haar moeder toe en sloeg haar armen om haar heen. ‘Als u vannacht eenzaam bent, mag u me altijd wakker maken.’

‘Ach, ik red me wel, maak je om mij maar geen zorgen.’

‘Het is fijn om weer thuis te zijn, mammy.’

‘Echt?’

‘Ja, echt.’

‘Welterusten, Sorcha.’

‘Welterusten, mammy.’

Toen Sorcha in bed kroop, snakte elke vezel van haar lichaam naar rust en slaap. Telkens wanneer ze bijna indommelde, kwam het beeld van het stijve lichaam met die grauwe lippen dat in zijn zondagse pak op de eetkamertafel lag echter weer bij haar op. Uiteindelijk deed ze het licht aan, pakte een oud kinderboek van de plank en begon te lezen.

Na een paar minuten hoorde ze iemand snikken. Ze stond op en liep naar de kamer van haar moeder. Als kind had ze daar nooit naar binnen gemogen zonder eerst te kloppen. Nu deed ze de deur open en liep ze het donker in. ‘Mammy?’ Ze tastte naar het bed, kroop onder de lakens en pakte de hand van haar moeder vast.

‘Het spijt me, ik wilde je niet wakker maken. Je was al zo moe.’

‘Ik kon ook niet slapen. Misschien voelen we ons allebei wel beter als papa weg is.’

‘Ja, dat zal vast wel. O, Sorcha, ik… ik probeer de moed erin te houden, maar ik kan gewoon niet geloven dat hij er niet meer is. En weet je wat ik nog het ergste vind?’

‘Nou?’

‘Ik weet niet eens of ik ooit wel echt van hem gehouden heb. Soms durfde ik zelfs te zweren dat ik hem haatte, maar hij was alles wat ik had. En op zijn manier was hij een goede echtgenoot. Hij zorgde voor me.’

Sorcha kroop dichter tegen haar aan. ‘Schuif maar een beetje op, ik blijf vannacht hier.’ Ze zocht een comfortabele houding op de kussens waar twee dagen geleden het hoofd van Seamus nog op had gerust en pakte daarna onder de dekens de hand van haar moeder weer stevig vast. ‘Ik heb u zo gemist.’

‘Echt waar?’ Mary klonk al rustiger.

‘Ja, echt. Laten we maar proberen een beetje te slapen voordat de vogels aan hun ochtendlied beginnen. Welterusten, mammy.’

‘Welterusten, lieverd.’

34

Con werd ongewoon vroeg wakker. Met zijn ogen dicht bleef hij liggen, in de hoop dat hij de slaap weer zou kunnen vatten. Hij had een drukke repetitiedag in de studio voor de boeg en zou vanavond een toespraak houden op een bijeenkomst van de Campaigners for Peace op Trafalgar Square.

Na een half uur gaf hij het op en reikte naar zijn pakje sigaretten. Hij stak er eentje op, leunde weer achterover in de kussens en nam een diepe haal.

Hij voelde zich, al een hele tijd eigenlijk, onrustig en ongelukkig.

‘Waarom nou toch?’ fluisterde hij in de lege kamer voor zich uit.

Con Daly, de dorpsjongen die statistisch gezien weinig kans had gehad om iets van zijn leven te maken, had meer roem en rijkdom vergaard dan hij ooit had durven dromen.

Dus waarom beleefde hij dan nergens meer plezier aan? Hij wist hoe lastig hij het Sorcha, Todd en de overige bandleden maakte, maar het leek wel of hij er niets aan kon doen.

Hij was pas in de twintig. Dat was toch veel te jong om een midlifecrisis te hebben?

Zelfs de muziek, die altijd zijn grote passie was geweest, wakkerde niet meer hetzelfde enthousiasme bij hem aan als vroeger. Bij de gedachte aan het enorme openluchtconcert dat ze volgende week in Central Park zouden geven voelde hij geen spoortje opwinding. Hij kon alleen maar denken aan de drommen mensen die bij zijn limousine zouden staan te wachten, aan het geduw en getrek waardoor hij door lijfwachten afgeschermd zou moeten worden tot hij zich backstage kon terugtrekken.

Tot overmaat van ramp verliep het repeteren niet soepel. Todd en hij maakten vooral ruzie over welke nummers ze zouden spelen. Con wilde wat van het nieuwe werk dat hij had geschreven uitproberen, maar omdat er bijna een kwart miljoen toeschouwers zouden komen, vond Todd dat ze het beter bij de muziek konden houden waarmee ze zo succesvol waren geworden. ‘Daar komen de fans voor,’ beweerde hij, en waarschijnlijk had hij gelijk.

Bij Con sloeg de claustrofobie toe. Het leek wel of de roem hem niet machtig had gemaakt, maar hem van zijn vrijheid had beroofd. Zowel zakelijk als privé.

Hij kon niet langer gaan en staan waar hij wilde, of schrijven vanuit zijn hart. In creatief opzicht voelde hij zich onderdrukt. Hij wist dat Todd niets had met zijn protestsongs, maar hij was dan ook een jongen uit de middenklasse die niet wist hoe het was om met zo veel honger naar bed te gaan dat je er buikpijn van kreeg.

Hij drukte zijn sigaret uit in de potplant die op de vloer naast het bed stond.

Hoe kon hij nou zo verbitterd zijn? Waarom kon hij niet van zijn succes genieten?

Chagrijnig stak hij nog een sigaret op. Tegenwoordig zette hij het zelfs regelmatig op een zuipen om alles te vergeten, en dat na al die jaren waarin hij bij zijn vader had gewoond en zich heilig had voorgenomen om nooit zoals hij te worden.

Soms betrapte hij Sorcha erop dat ze verdrietig naar hem keek.

Hij had haar buitengesloten, dat wist hij. En gisteren, toen ze zijn liefde en steun zo hard nodig had gehad, had hij haar die niet kunnen geven. Het zat er dik in dat hij haar kwijt zou raken, maar het verdoofde gevoel in zijn hart maakte het hem onmogelijk om daar iets aan te doen.

Hij kwam uit bed, ging douchen en liep daarna naar beneden om een grote pot koffie te zetten. Samen met een mok en een rol biscuitjes zette hij die op een dienblad en vervolgens pakte hij zijn gitaar om iets te doen met het deuntje dat al een paar dagen door zijn hoofd spookte.

‘Shit!’

Het wilde niet meer lukken.

‘Jezus, wat is er toch met me aan de hand?’

Hij pakte zijn beker koffie, stond op en keek uit het raam. Het was een prachtige augustusochtend. Hij zag dat de elektronische toegangspoort openschoof en dat Jenny’s auto de oprit op reed. Vlak voordat de poort weer dichtging, probeerde een van zijn trouwste fans zich ertussendoor te wurmen. Zoals gewoonlijk won de poort – die hier speciaal voor was gebouwd – de strijd.

Wanhopig schudde Con zijn hoofd. Zou dat meisje zich op een dag afvragen waarom ze de beste jaren van haar leven had verspild door bij de poort van het huis van een rockster te zitten?

Terwijl hij van zijn koffie nipte, hoorde hij Jenny binnenkomen. Hij nam zich voor om een praatje met haar te maken, om de zwartgallige gedachten die door zijn hoofd spookten van zich af te zetten. Hij dacht terug aan de uren die hij in zijn eentje in zijn hut op het strand had doorgebracht. Soms had hij een hele week niemand gezien, maar tegenwoordig was hij niet meer graag alleen met zijn gedachten.

Gelukkig ging hij vanavond weer met Lulu op pad. Zij was de enige die er nog voor zorgde dat hij niet alleen met zichzelf bezig was. Hij had bewondering voor haar doorzettingsvermogen. Het kon haar geen moer schelen wat anderen van haar vonden en ze zette alles op alles om aandacht te vragen voor haar idealen.

Hij deed de deur van zijn werkkamer open en liep de hal door. Toen hij Jenny in haar kantoortje hoorde praten, bleef hij staan om te luisteren.

‘Hij heeft er weer een ontvangen, inspecteur. Ja, de zesde al… Zo’n beetje hetzelfde als de vorige… Uit een krant geknipte letters, hij wordt weer met de dood bedreigd. Ja, deze keer komt het poststempel uit Southampton. Die mafkees reist aardig wat af! Nee, nog niet, maar ik denk wel dat het tijd wordt. Wilt u dat doen? Oké, dan bel ik u terug nadat ik contact heb opgenomen met Metropolitan. Dag, inspecteur.’

Con hoorde dat de hoorn op de haak werd gelegd en deed de deur open. ‘Goeiemorgen, Jenny.’

Ze draaide zich om. ‘Hallo, Con. Jij bent vroeg op, zeg.’

‘Ja.’ Zijn blik viel op het vel papier in haar hand, en hij griste het weg.

krijg je wel wacht maar af vuile ierse klootzak.

Huiverend liet hij de brief op Jenny’s bureau vallen. ‘Hoorde ik nou goed dat dit al de zesde keer is dat ik zoiets heb ontvangen?’

‘Ja. Luister, je hoeft niet in paniek te raken. Alles is onder controle. We wilden niet dat je je voor niets zorgen zou maken.’

‘Dus iemand stuurt me doodsbedreigingen, en niemand neemt de moeite om me dat te vertellen.’ Hij grinnikte geforceerd. ‘Hoe oud denk je dat ik ben, Jenny? Tien?’

‘Het spijt me echt, Con, maar je hebt niets te vrezen. Er staat al een maand lang elke dag een onopvallende politieauto bij het huis geparkeerd, die je op de voet volgt.’

‘Meen je dat nou? Jeetje, de politie heeft vast niet veel omhanden als ze iemand kunnen missen die de hele dag op mij past. Ik heb wel vaker dit soort brieven gehad. Die komen gewoon van gekken die niets beters te doen hebben.’

‘Tja, nadat we de eerste brief hadden ontvangen heb ik Helen McCarthy gesproken, en zij vond dit een zaak voor de politie. Vanwege het conflict in Noord-Ierland en jouw, eh… uitgesproken mening daarover. Al is dit pas de eerste brief waarin er iets over je nationaliteit wordt gezegd. Hoe dan ook, ik heb iemand van de recherche gesproken en hij wil je spreken.’

‘We zijn de hele dag in de studio om te repeteren, maar zeg maar dat hij daar rond het middaguur naartoe kan komen. Ik zal hem op een glas bier en een broodje trakteren voor de moeite.’

‘Oké, zal ik doen.’

‘Ik kan wel wat frisse lucht gebruiken, dus ik maak nog even een wandeling over de heide voordat ik naar de studio ga.’

‘Prima. Probeer je niet te druk te maken, Con. Er wordt echt goed voor je gezorgd.’

Met een zwak glimlachje liep hij de kamer uit. Hij deed de voordeur open, stapte de frisse, warme lucht in en liep naar de onopvallende poort achter in de tuin die direct op de heide uitkwam. Zijn hart ging tekeer toen hij het slot openmaakte. Opeens had hij het bloedheet en voelde het alsof er een strakke band om zijn borst was gespannen. Nadat hij de poort weer had afgesloten, ging hij op een drafje de heide op.

Al snel moest hij stoppen omdat hij te kortademig was om verder te kunnen. Met zijn hoofd in zijn handen ging hij onder een boom gehurkt zitten. ‘O jezus,’ zei hij hijgend.

Sorcha… New York… het nieuwe album… en nu ook nog die dreigbrieven. Het werd hem te veel, en hij verlangde er vurig naar om te verdwijnen naar een plek waar niemand hem ooit zou kunnen vinden.

Hij veegde het zweet van zijn voorhoofd, stond op en haalde een paar keer diep adem.

Als hij er echt vandoor wilde gaan, kon dat altijd nog. Het verbaasde hem hoeveel troost die gedachte hem bood. Misschien was hij gewoon uitgeput door het afmattende schema van de afgelopen vier jaar.

Toen hij op zijn horloge keek, zag hij dat hij al aan de late kant was voor de repetities.

Een stuk kalmer wandelde hij over de heide terug naar huis.

35

Sorcha stond naast haar moeder op de begraafplaats toen de kist van Seamus langzaam in de grond verdween. Ze keek opzij. Haar moeder was bleek, maar huilde niet. De zus van Seamus snikte het uit, maar Sorcha kon zich nog herinneren dat Orla ook altijd huilde wanneer er iemand trouwde of gedoopt werd.

‘Mary,’ zei pastoor Moynihan zacht, ‘het is zover.’

Ze deed een paar stappen naar voren en pakte een handjevol van de aarde die haar man uiteindelijk voorgoed zou bedekken. Ze gooide het in het gat en het kwam boven op de blinkende cederhouten kist terecht.

Sorcha bedacht wat een geldverspilling zo’n kist eigenlijk was en dat ze een lijkwade veel praktischer vond.

Hou op, hou op!

Een stemmetje in haar hoofd schreeuwde dat ze verdriet zou moeten voelen, al was het maar een beetje, maar in werkelijkheid voelde ze zich leeg. Ze kneep haar ogen dicht. God, vergeef me, maar ik kan niet doen alsof ik van hem hield. Toen ze haar ogen weer opendeed, zag ze dat de overige familieleden zich bij het graf hadden verzameld en er ieder een handjevol aarde in wierpen.

‘Ga jij ook?’ fluisterde Mary.

Dat deed ze, om haar moeder een plezier te doen.

‘Goed, Mary, dat was het dan,’ zei pastoor Moynihan. ‘Ik loop wel even met jou en Sorcha terug naar jullie auto.’

‘Dank u, meneer pastoor. Komt u ook nog een glaasje sherry drinken bij ons thuis?’

‘Graag.’

Sorcha liep achter haar moeder en de pastoor aan door de rouwende menigte. Er zaten veel bekende gezichten tussen, maar ze hield haar hoofd omlaag omdat ze het contact met hen nog even wilde vermijden. Per slot van rekening zouden de meesten van hen straks ook naar het huis komen voor de wake.

Bij de toegangspoort van de begraafplaats stond een fotograaf van de plaatselijke krant. Hij had al klaargestaan toen de rouwstoet bij de kerk was aangekomen en had hoopvol naar de auto gekeken waar Sorcha en Mary uit waren gestapt. Terwijl de chauffeur het portier van de auto achter haar dichtsloeg, had hij gevraagd: ‘Is uw man er niet bij, mevrouw Daly?’

‘Nee.’ Met een knikje had ze zich de kerk in gehaast.

Nu stapte hij naar voren, bracht zijn camera in positie en maakte een foto van het drietal dat naar de auto liep.

Woedend draaide Sorcha zich naar hem toe. ‘Waar haalt u het lef vandaan?’

‘Neem me niet kwalijk, mevrouw Daly. Het komt niet vaak voor dat de vrouw van een wereldberoemde popster in de buurt is.’

Zonder daarop te reageren ging ze naast haar moeder en de pastoor op de achterbank van de auto zitten, voor de korte rit naar huis.

Mary pakte haar hand beet en gaf er een kneepje in. ‘Gaat het?’

‘Ja. Met u?’

‘Ja. Het is bijna achter de rug.’ De opluchting was in haar stem te horen.

Eenmaal thuis liet Sorcha haar moeder en de pastoor met een glaasje sherry in de woonkamer plaatsnemen, terwijl ze zelf naar de keuken ging om te kijken hoe het daar ging. Twee vriendinnen van Mary waren al vanaf vanochtend vroeg uitgebreid aan het koken voor de gasten.

Mevrouw Hurley, die Sorcha al kende sinds ze een baby was geweest, zei verlegen: ‘Sorcha, zou jij de sherry misschien kunnen inschenken? Dan kunnen Eileen en ik met een dienblad rondgaan als de gasten komen.’

‘Natuurlijk. En het koken gaat jullie zo te zien heel goed af, dus zal ik ook met de sherry rondgaan?’

‘Als je dat wilt doen, graag.’

Het daaropvolgende uur deed Sorcha haar plicht en voorzag de gasten van een glaasje sherry of sinaasappellimonade. Mensen die ze al van kleins af aan kende, die haar vroeger een standje hadden gegeven omdat ze op straat bijna tegen hen op botste of omdat ze te veel lawaai maakte wanneer ze met haar vriendinnetjes speelde, spraken haar nu verlegen toe, alsof ze een buitenaards wezen was. Hun houding vond ze nog verontrustender dan het feit dat haar vader dood was. Dit maakte maar weer eens duidelijk dat ze geen eigen identiteit had en dat ze nergens bij hoorde.

De zon scheen fel, en de ramen werden opengezet. Iedereen at van de sandwiches en er werd nog meer sherry gehaald in de winkel van mevrouw Connolly. Nu de begrafenis erop zat trokken de mannen hun colbertjes en zwarte stropdassen uit, zetten de vrouwen hun hoed af en begon iedereen te ontspannen. Sorcha wilde dat ze naar huis zouden gaan, maar ze wist dat de laatste persoon waarschijnlijk vanavond laat pas zou opstappen… of naar buiten gedragen zou moeten worden.

Het was benauwd in de kamer en haar hoofd begon te tollen. Ze had dringend behoefte aan frisse lucht. Haar moeder was druk in gesprek met Georgie O’Hea, een van de winkeliers uit het dorp, en haar wangen waren rood van de warmte en de sherry. Sorcha schatte in dat ze er wel even tussenuit kon knijpen en haastte zich de trap af, naar de voordeur.

Buiten was het koeler, en Sorcha snoof de frisse lucht diep op terwijl ze de straat overstak om naar de brink te gaan. Nog voordat ze bij de poort aankwam, hoorde ze iemand haar naam roepen.

‘Sorcha Mary O’Donovan! Je bent het echt!’

Toen ze zich omdraaide, zag ze Maureen over straat naar haar toe komen rennen.

‘Sorcha!’ Maureen spreidde haar inmiddels mollige armen en sloeg ze om haar heen. ‘Ah, Sorcha! Ik was zo bang dat ik je mis zou lopen. Ik kon niet eerder komen omdat ik geen oppas had voor de kinderen, maar…’ Maureen probeerde op adem te komen. ‘Wat fijn om je weer te zien.’

‘Insgelijks. Wat zie je er goed uit!’

‘Vind je? Drie kinderen en twintig kilo geleden zag ik er een stuk beter uit, maar een tweede Twiggy was ik toch nooit geworden.’ Ze glimlachte. ‘Waar ga je naartoe?’

‘Even naar de brink om een luchtje te scheppen.’ Ze wees naar het openstaande raam op de eerste verdieping van het huis. ‘Het is zo warm en druk daarbinnen.’

‘Mooi zo, dan kunnen we meteen even bijkletsen.’ Maureen haakte een arm door de hare en ze liepen samen naar een bankje in het midden van de verlaten brink.

‘Zo.’ Maureen plofte neer en klopte naast zich op het bankje. ‘Vertel me alles, vanaf het begin. Ik wil wanhopig graag weten waarom je het ene moment nog bij mij op de nonnenschool zat en je er het volgende moment vandoor ging met Con Daly.’ Ze gaf Sorcha een harde por in haar ribben. ‘Ik was echt verdrietig omdat je me niet in vertrouwen had genomen. We waren toch beste vriendinnen?’

‘Het spijt me, Maureen. Het ging allemaal zo snel. Ik had je willen schrijven, maar het leek Con beter om alle schepen achter ons te verbranden.’

‘Nou ja, het was wel heel verleidelijk om de brieven open te stomen die je naar ons adres stuurde om aan je moeder door te geven. Ik wilde heel graag weten wat er echt was gebeurd, maar ik heb me weten te beheersen. Je moeder zei er nooit iets over wanneer ik de brieven kwam brengen, zeker niet omdat je vader altijd in de buurt was.’ Maureen haalde haar schouders op. ‘Het is je vergeven, denk ik. In elk geval hadden we wel iets om over te roddelen. We hebben maandenlang gespeculeerd.’ Ze giechelde. ‘Het gerucht ging dat je zwanger was van Con. Was dat echt waar?’

Sorcha glimlachte weemoedig. ‘Nee. Toen mijn vader erachter kwam dat we iets met elkaar hadden, verbood hij me om hem nog te zien. Daarom hebben we besloten om weg te lopen.’

‘En daarna zijn jullie getrouwd en is hij rijk en beroemd geworden.’ Maureen slaakte een dromerige zucht. ‘Het lijkt wel iets uit een romannetje. Is Con ook meegekomen? Het hele dorp staat stijf van de opwinding. Er werd gefluisterd dat de hele band zou komen. Daar hoopte ik zelf ook op. Die Todd Bradley is echt een stuk.’

‘Nee, hij is er niet bij. De band heeft het heel druk in Londen. Over een paar dagen vliegen ze naar Amerika.’

‘Voor dat concert in Central Park, ik weet het. Ik ben lid van hun fanclub.’ Maureen grinnikte.

‘Maar goed,’ begon Sorcha in een wanhopige poging om van onderwerp te veranderen, ‘hoe gaat het met jou?’

‘Ach, wat zal ik zeggen? Mijn leven is niet zo opwindend als het jouwe. Misschien heeft je moeder wel verteld dat ik een paar maanden na jouw vertrek met Tommy Dalton getrouwd ben?’

Sorcha glimlachte. ‘Ja, dat heeft ze verteld.’

‘We wonen in het appartement boven de winkel, met onze drie kinderen: Tommy junior, Sean en Teresa, mijn kleine meisje. Tommy werkt zich beneden uit de naad en ik spring af en toe ook bij.’ Ze slaakte een zucht. ‘Het valt niet mee om op te boksen tegen die nieuwe supermarkt vlak buiten het dorp, maar voorlopig gaat het prima. We hebben genoeg geld gespaard om een lapje grond te kopen en daar gaan we komend voorjaar een bungalow laten bouwen. Straks heb ik een keuken, een aparte eetkamer, een woonkamer en drie slaapkamers, kun je het geloven? Nu hebben we er maar één. Eén slaapkamer, bedoel ik dan. Daar slapen de kinderen, en Tommy en ik slapen op een stretcher in de woonkamer. Ik kan niet wachten om te verhuizen. Denk je eens in wat een ruimte ik straks heb! Het wordt geweldig.’

‘Dat klinkt inderdaad geweldig, Maureen. Dus je bent gelukkig?’

‘Voor zover iemand gelukkig kan zijn.’ Ze haalde haar schouders op. ‘Ik bedoel, vroeger droomden we ervan om een glamoureus leven te leiden, heel anders dan dat van onze ouders, maar dat waren maar dromen. Ik ben in Ballymore gebleven, ik ben getrouwd met een kruidenier en ik heb drie kinderen. Bijna precies zoals mijn moeder… al denk ik wel dat ik er na vier of vijf kinderen een knoop in laat leggen bij Tommy.’ Ze glimlachte. ‘Nu begrijp ik wel waarom mijn moeder er altijd zo vermoeid uitzag. Wij waren thuis met z’n tienen!’ Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze haar vroegere vriendin aan. ‘Ik las ergens dat Con en jij nog geen kinderen hebben.’

‘Nee, maar we hopen wel dat dat er op een dag van komt.’

‘Echt doen, hoor! Kinderen zijn de drijvende kracht achter een huwelijk. Soms, als ik het ’s avonds even niet meer zie zitten, ga ik naar hun slaapkamer. Telkens wanneer ik die engelachtige gezichtjes zie, lijkt alles opeens de moeite waard.’

De twee vrouwen bleven een tijdje zwijgend naast elkaar zitten.

‘En hoe is het met Katherine en Mairead?’

‘Mairead is getrouwd met John Donohue. Weet je nog wel? Hij stonk altijd naar mest en had vreselijk veel puistjes.’

Sorcha giechelde. ‘Dat weet ik nog wel, ja. Hoe kon Mairead daar nou op vallen?’

‘Omdat hij zich wat vaker ging wassen en de puistjes bijna van de ene op de andere dag verdwenen. Hij is echt een leuke, knappe kerel geworden. Ze wonen op de boerderij van zijn ouders, buiten het dorp. Soms spreken we nog met elkaar af, maar zij heeft twee kinderen onder de drie jaar en geen eigen auto, dus dat is niet altijd makkelijk. En wat onze beauty Katherine betreft…’ Maureen ging zachter praten. ‘Dat is nog eens een interessant verhaal.’

‘Wat is er dan gebeurd?’

‘Zoals iedereen al verwacht had, werd ze aangenomen op Trinity College. In de herfst zou ze beginnen, maar toen kondigde ze opeens aan dat ze met Angus Hurley ging trouwen.’

‘Angus Hurley? Ik ben weleens met hem naar de bioscoop geweest. Ik wist helemaal niet dat Katherine hem leuk vond!’

‘Mijn broer ook niet. Ze had nog verkering met hem toen ze hun verloving bekendmaakten.’

‘O jee. Wat zei je broer daarvan?’

‘Hij was de wanhoop nabij. Mammy heeft hem naar mijn oom en tante in Dublin gestuurd en hij is nooit meer teruggekomen. Inmiddels werkt hij in de verkoop en heeft hij een eigen flat in Ballsbridge en een gloednieuwe auto. Hij is mede-eigenaar van het bedrijf waar hij werkt. Een geluk bij een ongeluk, zou je kunnen zeggen. Al is hij altijd vrijgezel gebleven. Volgens mij heeft Katherine zijn hart gebroken.’

‘Heb je haar nooit gevraagd waarom ze met Angus is getrouwd?’

‘Ik zie haar alleen tijdens de mis. Je weet hoe de Hurleys zijn. Die voelen zich boven alles en iedereen verheven, alleen omdat pappie de eigenaar van de fabriek is. Katherine is ook zo geworden. Ze wonen in de oude pastorie, met uitzicht op zee.’ Maureen maakte een tuttend geluidje. ‘Ze ziet er altijd uit om door een ringetje te halen, maar haar gezicht is net zo lang als de preken van pastoor Moynihan. Zo, nu weet je precies wat er van ons drieën geworden is. Hoe lang blijf je in Ballymore?’

Sorcha was in gedachten verzonken over het verleden. ‘Sorry, wat zei je?’

‘Ik vroeg hoe lang je blijft.’

‘O, dat weet ik echt nog niet. Al moet ik wel terug zijn voordat Con en ik dinsdag naar New York vertrekken.’

‘Wat een jetsetleven. Je woont zeker in een prachtig, groot huis?’

‘Het is groot, ja.’

‘En heb je genoeg geld om te kopen wat je maar wilt?’

‘Dat ook.’

‘Waarom straal je dan niet van geluk, Sorcha?’ Maureen keek haar onderzoekend aan.

‘Ik…’

‘Het zal wel komen doordat je vader dood is. Tja, uiteindelijk blijven we geen van allen gespaard. Hoor eens, mocht je morgen niets te doen hebben, kom je dan bij ons eten? Dan kun je de kinderen zien, en Tommy, als ik hem van de winkel kan losweken.’

‘Heel graag, Maureen. Tenminste, als mijn moeder het redt, in haar eentje. Ik wil in elk geval morgen nog blijven.’

‘Natuurlijk. Nou, dan ga ik maar eens naar de kinderen toe. Ik had Deirdre beloofd dat ik maar een paar minuten zou wegblijven, maar ik wilde je zó graag zien. Als er iets tussen komt, loop dan maar even de winkel binnen. Zo niet, dan zie ik je morgen om half zeven.’ Ze stond op. ‘Ik vind het echt heel erg van je vader, maar ik ben blij dat ik jou weer heb gezien, Sorcha. Tot ziens.’

‘Dag, Maureen.’ Sorcha keek haar voormalige vriendin na toen ze ervandoor ging in de richting van de hoofdstraat. Van achteren leek ze sprekend op haar moeder. Nadat ze nog een paar minuten was blijven zitten en had geluisterd naar de doordringende klanken van een van de gasten die een oude Ierse ballade zong, stond ze op en ging weer naar binnen.

Bij de deur van het kantoor van haar vader bleef ze even staan en vroeg ze zich af of ze Con zou bellen. Ze voelde zich verscheurd. Hoewel ze hem dolgraag wilde spreken, stond haar trots haar in de weg. Na een tijdje liep ze door, de trap op.

36

Lulu schrok toen ze hoorde dat er een sleutel in het slot werd gestoken. Ze had gehoopt dat ze al weg zou zijn tegen de tijd dat Todd terugkwam van de repetitie. Jammer genoeg was hij echter vroeg en was zij, zoals gewoonlijk, aan de late kant. ‘Wat ben je vroeg terug.’

‘Ach ja, het ging voor geen meter. Con en ik hebben weer ruzie gehad over de setlist.’

‘O jee,’ huichelde ze, terwijl ze langs hem heen liep en haar vertrouwde legerjack uit de garderobekast pakte.

‘En Ian kwam twee uur te laat, zo stoned als een garnaal. Hij had een of andere hippievrouw bij zich en wilde per se dat zij er de hele tijd bij bleef.’

‘Hm.’ Ze zocht in haar vele zakken naar haar autosleutels.

‘En Derek bleef maar doorzaniken over dat nummer dat hij heeft geschreven. Eerst wilde hij het al op het album zetten, maar nu wil hij het ook nog eens voor een kwart miljoen mensen spelen in Central Park!’

‘Tjonge.’

‘Con ging tegen Derek tekeer en zei dat dat nummer, in zijn woorden, “fucking wanhopig” is en dat we het nooit van zijn leven gaan uitbrengen. Daarop stormde Derek de deur uit en hij kwam niet meer terug, dus zaten we daar maar duimen te draaien terwijl Ian en die vreemde vrouw op de vloer gingen zitten en een mantra opdreunden.’

‘Echt? Wat leuk. Als je vandaag niet meer met de auto weg hoeft, mag ik die dan lenen? Ik kan mijn sleutels nergens vinden.’

Todd keek haar aan. ‘Je hebt geen woord gehoord van wat ik net zei, hè?’

‘Sorry?’

‘Zie je wel.’

‘Het spijt me. Nou, mag het?’

‘Wat bedoel je?’

‘Mag ik de auto lenen?’

‘Natuurlijk.’ Hij gaf haar de sleutels. ‘Waar ga je naartoe?’

‘Ik heb met Gus op zijn kantoor afgesproken om het te hebben over een rol die me aangeboden is.’

‘Welke rol dan?’

‘Dat heb ik je al verteld.’

‘Die rol waarvoor je helemaal uit de kleren moet voor de een of andere oetlul die zichzelf een serieuze regisseur noemt, terwijl hij pure pornografie maakt?’ sneerde hij.

‘Todd, soms klink je net als iemand uit de middenklasse. Zo’n stijve moraalridder uit een buitenwijk.’

Hij zette zijn handen in zijn zij. ‘Dat ben ik ook.’

‘Maar je wordt geacht een hippe rockster te zijn, lieverd.’

‘Oké, prima. Dan snuif ik wel een paar lijntjes en duik ik het bed in met een stel groupies.’

‘Als dat zou kunnen,’ mompelde ze.

‘Wat zei je daar?’

‘O, niks.’ Ze slaakte een zucht. ‘Soms ben je gewoon zo saai.’

‘Bedankt, zeg. Oké…’ Hij pakte haar beet, zette haar klem tegen de muur en drukte zijn lippen hard op de hare. Zijn hand gleed onder haar topje.

‘Hou op!’ Ze wurmde zich los en veegde met de rug van haar hand langs haar lippen.

‘Jezus, je zou je gezicht eens moeten zien. Vind je me echt zo walgelijk?’

‘Nee. Sorry, het is gewoon die tijd van de maand.’

Todd zeeg neer op de stoel bij het tafeltje in de hal waar de telefoon op stond. ‘Wat is er toch aan de hand, Lulu? We hebben al weken niet meer gevreeën. Het lijkt wel of je me doelbewust uit de weg gaat. Meestal ben je al weg als ik thuiskom. Ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst een avond samen hebben doorgebracht.’

‘Sorry, het is gewoon niet anders.’ Ze haalde haar schouders op.

‘Heb je het te druk met je carrière, al die goede doelen en Con Daly om tijd voor mij vrij te maken?’

‘Jij hebt ook genoeg plekken en feestjes waar je naartoe kunt, Todd.’

‘Ja, dat klopt. Maar als ik een keer een avond vrij heb, breng ik die liever thuis door, met mijn vrouw.’

‘Jeetje, je wordt écht saai.’

‘Ik geef het op,’ zei hij hoofdschuddend. ‘Ga maar, Lulu. Ga je tieten maar laten zien aan die regisseur van je. En misschien ook wel aan Con.’

‘Doe niet zo kinderachtig. Hoor eens, ik ben vanavond pas laat thuis.’

‘Wat een verrassing.’

‘Dag.’

Toen de deur dichtsloeg, zwaaide Todd er even naar. ‘Dag, Lulu.’

Con staarde naar de telefoon. Hij wist dat hij Sorcha zou moeten bellen, maar hij kon het vanavond niet aan om haar gekwetste, gespannen stem te horen. Dus liep hij zijn werkkamer uit en pakte in de keuken een biertje uit de koelkast.

De repetitie was vreselijk verlopen. Hij had ruziegemaakt met Derek en toen was inspecteur Cross met zijn haviksneus ook nog eens achter het glas van de studio opgedoken.

Ze waren naar de pub gegaan, waar Cross het hele verhaal uit de doeken had gedaan. Kennelijk was er een dodenlijst gevonden van een loyalistische groepering, waarop behalve vooraanstaande republikeinse politici en activisten ook Cons naam vermeld stond. Hij had Con aangeraden om zich gedeisd te houden en minder met politiek bezig te zijn, als zijn leven hem tenminste lief was. Daarnaast had hij voorgesteld dat Helen McCarthy een paar lijfwachten zou inhuren als aanvulling op de politiebewaking. Hoewel hij in New York geen problemen verwachtte, wilde hij voor de zekerheid toch het plaatselijke politiekorps hierbij betrekken.

‘Denkt u echt dat die dreigbrief van een loyalistische groepering afkomstig is?’

‘Daar houden we ernstig rekening mee. Misschien is het toeval dat we die lijst in dezelfde week hebben gevonden waarin u die brief hebt ontvangen, maar we willen het zekere voor het onzekere nemen. Wees gewoon op uw hoede tot deze situatie is overgewaaid.’

Nadat de rechercheur vertrokken was, had Con twee dubbele whisky’s voor zichzelf besteld. Daarna was hij teruggereden naar zijn lege huis, waar hij had geprobeerd zijn gedachten te verzetten door aan een nieuw nummer te werken. Om half vijf had hij het opgegeven en zijn toevlucht gezocht bij de koelkast.

Con nam een slok uit zijn flesje bier. Nog even, dan kwam Lulu. Dat zou voor wat afleiding zorgen. Ze wilde hem spreken omdat ze had bedacht dat Con in New York met John Lennon zou kunnen afspreken en misschien een paar uur zou kunnen meedoen aan een van zijn bed-ins voor vrede, in het bijzijn van een camera.

De telefoon ging, en Con liep naar de werkkamer om op te nemen. ‘Ja?’

‘Con, met Helen.’

‘O, hoi.’

‘Hoe gaat het met je?’

‘Vandaag was niet zo’n beste dag.’

‘Nee, dat geloof ik graag. Kan ik morgenochtend rond negen uur even bij je langskomen? Ik weet dat het vroeg is, maar zoals je weet zitten we bij Metropolitan midden in een verhuizing, dus is het hier een enorme chaos. En ik wil je heel graag spreken voordat je naar New York vertrekt.’

‘O?’

‘Sorry, maar we moeten echt praten. Over allerlei dingen. Oké?’

‘Oké. Dag, Helen.’ Hij hing op.

De afgelopen jaren was de band tussen hen afstandelijk maar professioneel geweest. Natuurlijk was hij zich die eerste avond dat hij haar in Londen had gezien rot geschrokken. Het laatste wat hij wilde was dat het verleden hem inhaalde. Maar er waren weken en maanden voorbijgegaan zonder dat Helen zich ergens mee bemoeide.

En nu wilde ze hem opeens spreken.

Hij slaakte een zucht en liep weer naar de keuken. Helen was niet bepaald hartelijk, maar dat maakte ze goed met haar kille efficiëntie. Aangezien Brad zo vaak naar de fles greep, was hij blij dat er iemand bij Metropolitan aan het roer stond die nog enig besef van tijd had, want dat had Brad absoluut niet meer. Dat was ook een probleem. Die man was gewoonweg niet in staat om hun nieuwe album te produceren, als er überhaupt nog een album te produceren viel.

‘Shit!’ Uit pure frustratie slingerde hij het bierflesje door de kamer. Het sloeg tegen de deur aan, maar viel niet kapot. In plaats daarvan stuiterde het hard op de tegelvloer en vervolgens bleef het nog een tijdje heen en weer rollen.

De deur ging open.

‘Ik geef me over, leg alsjeblieft je wapens neer.’ Lulu kwam met haar handen omhoog de keuken in en keek hem quasiangstig aan.

‘Dat was niet op jou gericht, Lulu. Ik heb gewoon een zware dag gehad en tot overmaat van ramp belde Heil Helen net.’ Schaapachtig haalde hij zijn schouders op. ‘Dus ja, sorry.’

‘O jee.’ Ze ging tegen de deur geleund staan. ‘Voordat ik thuis vertrok, heb ik Todd nog even gezien. Die zag er al net zo vrolijk uit als jij. Wat is er aan de hand?’

‘Heb je een paar uur?’

‘Misschien wel.’ Haar ogen fonkelden.

‘Dan zal ik het je vertellen. Maar eerst moet ik iets eten. Ik heb sinds het ontbijt niets meer gehad.’

‘Echt? Waar is Sorcha? Ik had verwacht dat ze je zoals gewoonlijk stipt om zeven uur een van haar veel te machtige stoofschotels zou voorzetten.’

‘Rustig aan, Lulu. Ze is in Ierland. Haar vader is overleden en ze is naar huis gegaan voor de begrafenis.’

‘Aha. Wanneer komt ze terug?’

‘Weet ik niet,’ zei hij schouderophalend.

‘Is het zo erg?’

‘Zou kunnen.’

‘Ik moet ook nog eten, maar in tegenstelling tot je lieftallige vrouw kan ik nog geen ei koken. Dus dan moeten we maar uit eten gaan.’

‘In Hampstead Village zit een Frans tentje. Laten we daarheen gaan.’

‘Prima. Zouden escargots in de categorie vlees vallen? Ik ben dol op slakken die doordrenkt zijn met boter en knoflook.’ Ze volgde hem naar de deur.

‘Daar doe je de plaatselijke tuinders een groot plezier mee. Er heerst dit jaar een slakkenplaag.’ Hij glimlachte.

Samen liepen ze naar zijn auto, en toen hij de poort uit reed, zwaaide hij voor de verandering niet naar zijn loyale groupies buiten op de stoep. In zijn achteruitkijkspiegel zag hij een Rover wegrijden van de parkeerhaven tegenover zijn huis. De auto volgde hen toen ze van de heuvel naar Hampstead Village reden.

‘Zie je die auto?’ Hij knikte naar het spiegeltje.

‘Ja?’

‘Ik durf er vijf pond om te verwedden dat die zo meteen achter ons parkeert.’ Hij bracht de auto voor het restaurant tot stilstand.

Toen de Rover een paar meter achter hen hetzelfde deed, keek Lulu hem verbaasd aan. ‘Hoe wist je dat?’

Hij zwaaide zijn lange benen de auto uit. ‘Dat vertel ik tijdens het eten wel.’

De hoofdkelner bracht hen naar een tafeltje in een nis. Con ging met zijn rug naar de andere gasten toe zitten, in de hoop dat hij niet herkend zou worden.

Gedurende de heerlijke maaltijd van escargots, een enorme biefstuk voor Con en een kaassoufflé voor Lulu dronken ze een paar flessen goede rode wijn leeg en praatte Lulu honderduit over een auditie voor een film die ze gisteren had gedaan.

‘Ze willen dat ik topless ga, maar daar is Todd het natuurlijk niet mee eens. Wat is er nou mis met een beetje naakt? Als ik die rol aangeboden krijg, neem ik hem aan. De regisseur is geweldig. Heel jong, ruimdenkend en nog knap ook. Het klikte van alle kanten tussen ons.’

Con dronk zijn glas leeg en de ober schonk direct weer bij. Over de tafel heen staarde hij naar Lulu, die verder vertelde over de victoriaanse roman waarop de film was gebaseerd.

‘Koffie voor monsieur en madame?’

‘Graag,’ zei Lulu. ‘Wanneer kwam Sorcha nou ook alweer terug?’

‘Dat weet ik dus niet. In het weekend, denk ik.’ Hij pakte zijn sigaretten.

‘Ze gaat dinsdag toch wel met ons mee naar New York?’

‘Dat is wel de bedoeling. Maar goed, laten we het ergens anders over hebben.’

‘Oké. Vertel eens over die auto die buiten het restaurant staat. Word je gevolgd?’

‘In zekere zin wel. Ik krijg politiebescherming omdat ik al meerdere dreigbrieven heb ontvangen. De politie weet niet of die van een gestoorde fan afkomstig zijn, of van een militante loyalistische groepering. Hoe dan ook voel ik me er niet prettig bij.’

‘Wat vreselijk.’

‘De politie heeft gezegd dat ik me gedeisd moet houden. Geen protestmarsen, politieke bijeenkomsten of demonstraties meer. Het spijt me, Lulu, het is niet anders.’

‘Jammer, maar jouw veiligheid staat voorop.’

Hij nam een slok wijn. ‘Dus je vindt niet dat ik gewoon moet doorgaan? Dat had ik wel verwacht.’

‘Nee, absoluut niet. Niemand heeft er wat aan als jij doodgaat. Trouwens, ik moet er niet aan denken om je kwijt te raken.’

‘Dat is mooi, want voorlopig ben ik niet van plan om ergens naartoe te gaan.’

Ze staarde hem aan. ‘Een leven zonder jou lijkt me echt vreselijk.’

Hij drukte zijn sigaret uit en keek in haar heldergroene ogen. ‘Zullen we naar huis gaan?’

‘Graag,’ zei ze met een glimlach.

De volgende ochtend werd Con wakker van het aanhoudende gezoem van de deurbel. Hij boog zich over Lulu heen om te kijken hoe laat het was.

Vijf voor negen.

‘Shit!’

Lulu draaide zich om en deed haar ogen open. ‘Wat? Wat is er?’

‘Dat is Helen McCarthy. Die belde gisteren om te zeggen dat ze me vanochtend wilde spreken. Dat was ik helemaal vergeten.’ Hij sprong uit bed en trok zijn spijkerbroek en een T-shirt aan. ‘Jezus, wat voel ik me beroerd. Ik was gisteravond ver heen, hè?’

‘Wij allebei.’ Ze wreef over haar slapen.

Even viel er een ongemakkelijke stilte. ‘We hebben ons toch wel… gedragen?’

Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze hem aan. ‘Hoezo, weet je dat niet meer?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Na het restaurant kan ik me niets meer herinneren.’

Ze grijnsde sluw. ‘Con Daly, je beledigt me.’

‘Jezus, zeg alsjeblieft dat we niet…’

Giechelend haalde ze haar schouders op.

Er werd weer aangebeld.

‘Shit. Blijf alsjeblieft hier. Ik kom je wel halen als Helen weg is.’

Lulu knikte, draaide zich om en deed haar ogen weer dicht.

Snel liep hij de kamer uit en ging naar beneden om open te doen. ‘Goeiemorgen, Helen.’

Zoals altijd zag ze er keurig uit. Ze droeg een crèmekleurige katoenen midi-jurk en een bijpassend jasje en was perfect opgemaakt. ‘Zware nacht gehad?’ vroeg ze terwijl ze hem van top tot teen bekeek. ‘Je ziet er belabberd uit.’

‘Zo voel ik me ook. Kom binnen.’

‘Dank je. Heb ik je wakker gemaakt?’

‘Ja. Mijn wekker is in Ballymore.’

‘Sorcha?’ Met gefronst voorhoofd volgde ze hem naar de keuken. ‘Wat doet ze daar?’

‘Haar vader is een paar dagen geleden gestorven. Ze is naar huis gegaan voor de begrafenis.’

Helen viel even stil. ‘Wat erg.’

‘Vind je?’ Hij pakte een fles melk uit de koelkast.

‘Ja. Seamus O’Donovan had het beheer over mijn landgoed in Ballymore, en daar was hij erg goed in. Nu moet ik op zoek naar iemand anders. Of misschien is dit wel een goed moment om het te verkopen,’ mijmerde ze hardop. ‘Kun je misschien koffiezetten?’

‘Zeker.’ Con nam een paar slokken uit een fles melk en zette de waterkoker aan.

Intussen legde Helen haar aktetas op de tafel en ging zitten. ‘Waar is Todd?’

‘Thuis, neem ik aan. Hoezo?’

‘Zijn auto staat op je oprit. Ik dacht dat jullie misschien de hele nacht hadden doorgewerkt.’

Hij schepte koffie en suiker in twee mokken. ‘Ja, dat klopt,’ loog hij. ‘Hij was te dronken om te rijden, dus heeft hij een taxi naar huis genomen.’

‘O.’ Helen keek naar de jas die over de rugleuning van de stoel naast haar hing. ‘Dat legerjack is toch van Lulu?’

‘Die was er gisteren ook bij en is haar jas vergeten. Het was warm vannacht.’ Hij liep met de koffie naar de tafel en ging tegenover haar zitten. ‘Waarom wilde je zo vroeg afspreken?’

‘Nou…’ Ze nam een slok van haar koffie. ‘Ik wilde je laten weten dat we op aanraden van inspecteur Cross vanaf morgen een paar lijfwachten in dienst hebben. Die zullen je vierentwintig uur per dag bewaken.’

‘Gaan ze dan op een matje voor mijn slaapkamerdeur liggen?’

‘Dit is geen geintje, Con. Scotland Yard neemt de zaak erg serieus. Ik zeg het niet graag, maar je hebt dit waarschijnlijk over jezelf afgeroepen. Al die opmerkingen in de media over je politieke opvattingen hebben niet echt geholpen, dus ik raad je aan om voortaan je mond te houden.’

‘Jezus, ik voel me net een schooljongetje! Dit is al de derde preek in vierentwintig uur tijd.’ Hij nam een slok van zijn koffie. ‘Dit trek ik niet nu ik een kater heb, Helen. Alsjeblieft.’

‘Ik zeg het alleen omdat we om je geven.’

‘Natuurlijk. Als ik dood zou gaan, zou dat geen goed nieuws zijn voor The Fishermen, hè?’

‘Als je dood zou gaan, zou dat enorm veel publiciteit opleveren en zouden we miljoenen exemplaren verkopen van jullie grootste hits,’ reageerde ze koeltjes. ‘Stel je niet zo aan, Con.’

‘Oké.’ Hij pakte zijn sigaretten van tafel en stak er een op. ‘Het is een zware week geweest.’

‘Dat heb ik gehoord. Gisteren kwam Derek tijdens de lunch mijn kantoor binnenvallen om te zeggen dat je hem hebt beledigd en niet eens wilt overwegen om zijn nieuwe nummer op het album te zetten.’

‘Dat klopt.’

‘Waarom niet?’

Con keek haar aan terwijl hij de rook uitblies. ‘Heb je het nummer gehoord?’

‘Nee.’

‘Dat dacht ik al, want anders zou je het wel begrijpen.’

‘Oké, Con. Je weet dat ik me normaal gesproken niet met creatieve zaken bemoei, maar nu Freddy in de States zit en Brad er niet is…’

‘Waar is hij dan?’

‘Hij… is er even tussenuit. Naar het platteland.’

‘Dus hij is weer aan het afkicken.’

‘Als ik jou vanochtend zo zie, ben jij wel de laatste die daar wat van mag zeggen. Maar goed, aangezien Brad dus ongeveer een maand wegblijft, zal iemand dit soort dingen toch moeten bespreken.’

‘Dat snap ik.’

‘Derek vertelde ook dat de repetities voor volgende week niet lekker lopen en dat Todd en jij aldoor ruziemaken.’

‘Dus Derek is aan het klikken geweest bij de juf?’

‘Nee. Behalve dat hij boos is omdat je niets met zijn nummer wilt doen, vreest hij vooral dat de band uit elkaar zal vallen. Terecht, volgens mij.’

‘Zo’n vaart loopt het heus niet, Helen. Elke band heeft zijn ups en downs. We zijn al een paar jaar bij elkaar, dan krijg je af en toe dit soort discussies. Hou je er alsjeblieft buiten. Todd en ik komen er samen wel uit.’

Boven werd een deur dichtgeslagen.

‘Wat was dat?’

‘Ik heb het slaapkamerraam open laten staan. Dan waait de deur vaak dicht.’

Helen keek naar buiten, waar het benauwd en windstil was. ‘O.’

‘Vandaag gaan we samen de studio in. Op de dag zelf komt het altijd goed, hoewel…’

‘Wat?’

‘De band heeft wel een ander serieus probleem. Todd en ik hadden het eigenlijk in New York met Freddy willen bespreken, maar…’

‘Nou?’

‘Ian wordt steeds onberekenbaarder. Hij komt vaak te laat en zo stoned als een garnaal opdagen en wil per se zijn harem meenemen naar de studio. Zijn drumspel is soms niet om aan te horen. Halverwege een nummer raakt hij vaak de draad kwijt en begint hij iets anders te spelen.’

Helen knikte. ‘Oké, daar valt inderdaad weinig aan te doen zolang Freddy nog niet terug is, dus dat bespreken we later nog wel.’

‘Ik zie Ian niet graag vertrekken, maar als het niet beter gaat tegen de tijd dat we in september het album gaan opnemen, zullen we toch moeten overwegen om een vervanger te zoeken.’

Ze keek hem aan. ‘Misschien kun je je beter zorgen maken over de vraag of er wel iets op te nemen valt. Hoeveel nummers heb je nu?’

‘Drie, misschien vier,’ antwoordde hij schouderophalend.

‘Dan moeten er minstens nog zes bij. En Todd?’

‘Die heeft er volgens mij ook een paar. Zoals ik al zei, we komen er wel uit.’

‘Mooi zo. Ik zou niet graag zien dat jullie uit elkaar gaan. Dat gebeurt tegenwoordig bij zo veel bands dat ik er graag op tijd bij wil zijn, voordat de situatie nog verder verslechtert. Ik denk echt dat Todd en jij het moeten uitpraten, een muzikaal compromis moeten sluiten en aan de slag moeten gaan. Het moet eens klaar zijn met dat gekibbel. Er staat veel te veel op het spel.’ Ze keek op haar horloge en stond op. ‘Ik moet ervandoor. O ja, bijna vergeten. Voor de zekerheid vertrek je twee dagen eerder dan gepland naar New York. Je ticket staat op naam van Dylan Moore, maar bij British Airways weten ze ervan. Je nieuwe lijfwachten zullen je vergezellen.’

‘Dus ik vertrek zondag al?’

‘Ja.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Als jij maar tevreden bent, Helen.’

‘Het is van levensbelang.’ Ze tuitte haar lippen. ‘Heb je misschien een vuurwapen?’

‘Nee, en dat hoop ik ook nooit nodig te hebben.’

Langzaam knikte ze. ‘Hm. Ik heb er wel een. Een klein pistool, in een afgesloten lade van mijn bureau op kantoor. Je kunt tegenwoordig niet voorzichtig genoeg zijn.’

‘Jezus, Helen.’

‘Ik heb het gekocht nadat een… vriend van me werd vermoord. Totaal onverwacht. Het is belangrijk om jezelf te kunnen verdedigen. Misschien moet jij ook eens overwegen er een aan te schaffen.’

‘Dat laat ik liever aan de politie over.’

‘Dan moet je het zelf maar weten. Ik wil echt dat je orde op zaken stelt, Con. The Fishermen moeten bij elkaar blijven. Dat ben je me wel verschuldigd.’

‘O?’

‘Ja, ik vind van wel.’ Ze kromp ineen. ‘Wat ik jaren geleden voor je heb gedaan, zit me nog steeds niet lekker.’ Haar blik dwaalde naar het raam. ‘Toen was ik nog een ander mens.’

Hij knikte. ‘Daar heb je gelijk in.’

‘Dus we zijn het eens? Jij zorgt dat het goedkomt met de band?’

Zijn ogen vernauwden zich. ‘Je bent er wel heel erg van overtuigd dat je nog iets van me tegoed hebt.’

Ze sloeg haar armen over elkaar. ‘Moet ik je geheugen echt opfrissen?’

37

West Cork, Ierland, juli 1964

Toen Helen wakker werd, was het een prachtige zonnige ochtend. Omdat ze wist hoe snel het weer kon omslaan en ze er geen minuut van wilde verspillen, kleedde ze zich aan, wenste ze haar tante snel goedemorgen toen ze de keuken door liep en ging ze Davy zadelen. Ze vond het heerlijk om op zomerse zondagochtenden paard te rijden. Tijdens de mis lagen de stranden er net zo verlaten bij als de rest van het dorp.

Nadat ze heerlijk langs de kust had gegaloppeerd, voelde ze zich verfrist en klaar voor het ontbijt. Op weg naar huis zag ze in de verte een gestalte wegrennen bij het strand. Ze bleef kijken en zag dat de gestalte een fiets uit een duinpan pakte en de weg op sleepte. ‘Sorcha O’Donovan,’ zei ze ademloos. Hoorde die niet in de kerk te zitten?

Sorcha zwaaide naar iemand achter Helen en fietste bliksemsnel weg in de richting van het dorp.

Toen Helen omkeek, bleek Con Daly slechts een paar meter bij haar vandaan boven op een duin te zitten. ‘Goedemorgen, Helen. Wat een prachtige ochtend, hè?’ vroeg hij glimlachend.

Er dreigde een snik aan haar keel te ontsnappen, dus kon ze alleen maar knikken. Snel gaf ze het paard de sporen en stoof weg over het strand.

Na een paar honderd meter voelde ze zich al een stuk beter. Ze vroeg zich af waarom het haar zo van streek had gemaakt om die twee samen te zien. Hoewel ze een beetje verliefd was op Con, had ze zich er allang bij neergelegd dat hij haar nooit zou zien staan. Misschien kwam het wel doordat Sorcha alles had wat zij niet had: liefhebbende ouders, populariteit, een knap uiterlijk waar ze geen moeite voor hoefde te doen. En nu had ze Con Daly ook nog.

Ze maande Davy tot stilstand en nam even de tijd om de uitgestrekte Atlantische Oceaan te bewonderen. Het grijsgroene water reikte zover ze kon zien. Op sommige dagen was het water zo glad als een spiegel, maar er waren ook dagen waarop de golven beukten en brulden als een woest mythisch wezen. Vandaag kabbelde het water zachtjes tegen het zand en had het uitzicht niet misstaan op een ansichtkaart uit het Middellandse Zeegebied. Helen bleef er een hele tijd naar staren. Het water lonkte naar haar… maar ze schudde haar hoofd, liet Davy rechtsomkeert maken en ging stapvoets op huis aan.

Toen ze vlak bij de duinen was, zag ze iemand naar haar zwaaien. Was dat… Ja, het was Con. Ze zwaaide terug en zag hem haar wenken.

‘Helen!’ riep hij. ‘Ik wil met je praten.’

Er trok een golf van adrenaline door haar heen en ze stuurde Davy in de richting van Con. Die was inmiddels van het duin af gelopen, het strand op, en aaide het paard over zijn snuit. ‘Wat een mooi paard heb je toch.’

‘Dank je.’

‘Kan hij er goed tegen om ergens vastgezet te worden?’

‘Ja, prima.’

‘Heb je misschien zin in een kop thee? Dan kunnen we hem bij mijn hut vastzetten.’

Theedrinken met Con? Daar zei ze geen nee tegen.

‘Oké.’ Ze steeg af en leidde de hengst aan de teugels naar het hutje waar Con woonde.

‘Dit is wel even iets anders dan jouw paleis, maar het is tenminste van mij. Hier.’ Hij nam de teugels van haar over en bond die aan een stuk nylon touw dat aan een houten paal in het zand was bevestigd. ‘Staat hij zo goed?’

Ze knikte.

‘Mooi zo. Kom binnen.’

Helen volgde hem het kleine, vochtige optrekje in. Binnen was er weinig te zien, behalve een oude, versleten bank die was ingezakt op de plek waar Con duidelijk sliep. In het fornuis brandde een vuurtje.

‘Ga zitten, Helen, de thee is zo klaar.’

‘Dank je.’

Con pakte een paar smoezelig uitziende mokken uit een aftands kastje en zette de ketel op het fornuis. ‘Ik moet vaak aan je denken als ik naar het landgoed kijk, Helen.’

Meteen werden haar wangen vuurrood. ‘O ja?’

Hij knikte. ‘Je zult daar wel eenzaam zijn, zo helemaal in je eentje.’

‘Dat kan ik ook van jou zeggen.’

‘Ach, het valt hier wel mee,’ zei hij schouderophalend. ‘Ik heb maar één kamer! Als ik de hele dag in dat grote huis moest zitten, zou ik gillend gek worden.’

Ze probeerde een giechel te onderdrukken, maar er schoot wat speeksel in het verkeerde keelgat, waardoor ze een flinke hoestbui kreeg. ‘Ik heb een tante,’ wist ze uit te brengen toen ze zichzelf weer een beetje in de hand had.

‘Ah, oké.’ Con schonk het gekookte water in de mokken en dompelde er wat gebruikte theeblaadjes in. ‘Alsjeblieft.’ Hij gaf haar de thee en ging vlak naast haar op de bank zitten.

Toen ze zijn been zacht langs het hare voelde strijken, kreeg ze vlinders in haar buik.

‘We zijn uit hetzelfde hout gesneden, vind je niet?’

‘Hoe bedoel je?’

‘We zijn allebei anders dan de rest. Niet bang om ons eigen pad te volgen.’

Helen wilde juist al haar hele leven niets liever dan hetzelfde pad volgen als alle anderen, maar ze begreep wat hij bedoelde. ‘Dat zal wel.’

‘Zou jij je vleugels niet willen uitslaan en willen vertrekken?’

‘Uit Ballymore?’

‘Verder weg nog. Uit Ierland.’

‘O. Misschien wel. Ik weet nog dat je een keer zei dat je naar Londen wilt.’

Hij keek haar even diep in de ogen. ‘Ja, ik wil niets liever.’ Er viel een drukkende stilte, alsof hij verwachtte dat zij iets zou zeggen.

‘Nou… wat let je?’

‘Hoe bedoel je?’

‘Waarom ga je niet naar Londen?’

Met een zucht stond hij op om naar het enige raam van de hut te lopen. ‘Kon dat maar, Helen,’ zei hij hoofdschuddend. ‘Maar het is onmogelijk.’

‘Waarom?’

‘Omdat het mijn hart zou breken als ik hier wegging.’

Even wist ze niet goed wat ze moest zeggen. ‘Ballymore is ook prachtig.’

‘Jawel, maar ik zou Ballymore niet missen,’ zei hij grinnikend.

‘O. Je had het over Sorcha.’

Hij knikte somber. ‘Ja. Ik ben verliefd op haar, maar ze wil niet met me mee.’

Helen vond het niet prettig om dit met hem te bespreken. ‘Je kunt haar vast wel overhalen,’ perste ze eruit.

Hoofdschuddend keek hij haar aan. ‘Was dat maar zo, maar ze heeft laatst haar vader gepolst en hij wil er niets van weten, dus nu heeft ze besloten om hier te blijven.’ Hij nam een slok thee. ‘Jij kent Seamus toch ook?’

‘Ja, hij beheert mijn erfenis voor me.’

‘Wat is hij voor iemand?’

Ze ademde diep in en probeerde te bedenken hoe ze het moest verwoorden. ‘Efficiënt.’

‘Nee, ik bedoel als mens. Is hij echt zo fel als Sorcha beweert?’

‘Ik… Dat weet ik echt niet. Hij werkt voor me, dus moet hij wel aardig tegen me zijn.’

Dat antwoord leek hem een beetje teleur te stellen.

‘Maar ik kan me wel indenken dat je hem beter te vriend kunt houden.’

Hij dronk het laatste restje van de thee op en ging weer op de bank zitten. Met zijn benen over elkaar geslagen draaide hij zich naar Helen toe en keek haar doordringend aan. ‘Sorcha zei dat hij haar zal onterven als ze hem over mij en over Londen vertelt. Zou hij dat echt doen?’

Daar dacht ze even over na. Die keren dat ze bij hen had gegeten, hadden Sorcha en Mary inderdaad op hun hoede geleken voor de patriarch van de familie. ‘Ja, dat denk ik wel.’

Con liet zijn hoofd hangen. ‘Wat vreselijk. Sorcha’s enige misdaad is dat ze verliefd is geworden op mij.’

Hoewel hij duidelijk van Sorcha hield, ging Helens hart naar hem uit.

‘We staan er al ons hele leven alleen voor, hè?’

‘Ja,’ zei ze.

‘En nu blijkt dat de enige persoon door wie ik me beter voel niet met me mee kan als ik hier wegga. Je kunt je wel voorstellen hoe verdrietig ik daarom ben. Stel je voor dat je iemand vindt die alles beter maakt, maar dat je diegene vervolgens dreigt kwijt te raken…’

Daar hoefde ze haar fantasie niet voor te gebruiken. ‘Heb je al overwogen om te blijven?’

Hij gaf een klap tegen de zijkant van de bank. ‘Dat kan ik niet. Sorcha heeft het niet door, maar hier kunnen we nooit samen zijn. Niet echt. Dat zou haar vader nooit toelaten. Het hele dorp vindt me een nietsnut.’

‘Ja, en mij vinden ze maar raar.’

Hij sprong op. ‘Dat bedoel ik nou! Alleen wij begrijpen elkaar.’

‘Dat zal wel, ja.’

‘We zijn slim, maar iedereen heeft al een oordeel over ons klaar voordat ze ons hebben leren kennen.’

Toen hij begon te ijsberen, vroeg Helen zich af waar hij heen wilde met dit gesprek.

‘Sorcha moet me gewoon vertrouwen. Jij vertrouwt me toch wel, Helen?’

Ze slikte moeizaam. ‘Ja.’

‘Jij en ik moeten op elkaar passen. Je weet toch dat ik altijd voor je klaarsta?’

Daar reageerde ze niet op.

‘Dat is echt zo, Helen.’ Hij bleef staan en pakte haar hand vast. ‘Zou jij ook voor mij klaarstaan?’ Met grote, smekende ogen keek hij haar aan. ‘Dat zou ik nooit vergeten.’

‘Natuurlijk, Con,’ antwoordde ze zonder aarzelen.

Op zijn gezicht brak een brede grijns door. ‘Ik wist wel dat je me zou helpen.’

Het begon tot haar door te dringen wat hij van haar vroeg. Het zou pijnlijk worden, dat wel, maar ze zou hem er een groot plezier mee doen. ‘De volgende keer dat ik Seamus zie, zal ik een goed woordje voor je doen.’

Tot haar teleurstelling liet hij haar hand los. ‘Was het maar zo eenvoudig. Seamus is niet op zijn achterhoofd gevallen. Als je me opeens begint op te hemelen, zal hij doorhebben wat er aan de hand is en ervoor zorgen dat ik Sorcha nooit meer terugzie.’

‘O. Wat wil je dan dat ik doe?’

Na een korte aarzeling zei hij: ‘Ik wil dat Sorcha vrij is.’

‘Dat is niet echt een antwoord op mijn vraag.’

‘We moeten Seamus de schrik van zijn leven bezorgen. Als hij zijn dochter met mij samen ziet, zal hij haar onterven en kunnen we naar Londen.’

Daar schrok ze van. ‘Lieve hemel, Con. Zou je dat wel…’

Hij kapte haar af. ‘Jij weet net zo goed als ik dat ze beter af zou zijn zonder haar vader, die alles voor haar bepaalt. Vergeet niet dat wij meer mensenkennis hebben dan gemiddeld. We weten allebei dat dit het beste voor haar is.’

‘En voor jou,’ bracht ze hem in herinnering.

Con haalde zijn schouders op. ‘Dat ook.’

Ze zette zich schrap. ‘Wat wil je nou precies van me?’

‘Dat je Seamus hiernaartoe stuurt als Sorcha en ik samen zijn.’

Haar hart sloeg een slag over. ‘Con, ik…’ Ze schudde haar hoofd. ‘Dan wordt hij woedend.’

‘Dat is juist de bedoeling. Desnoods incasseer ik een paar klappen.’

Nerveus wreef ze in haar handen. ‘Ik weet niet of ik dat wel kan. Het lijkt me voor niemand eerlijk. Ook niet tegenover mij.’

Hij zag er gekwetst uit en het duurde even voordat hij reageerde. ‘Oké, Helen. Ik begrijp het. Alleen dacht ik…’ Hij wapperde met zijn hand. ‘Laat maar, het slaat nergens op.’

‘Wat?’

‘Ik dacht echt dat we elkaar begrepen. Dat we hetzelfde waren. Maar dat zag ik kennelijk verkeerd. Het spijt me dat ik je hiermee heb lastiggevallen.’

Beschaamd stond ze op, zette haar halflege mok op het fornuis en liep naar de deur.

Voordat ze die kon opendoen, pakte Con haar hand beet en trok haar dicht naar zich toe. ‘Je zou me er echt mee helpen, Helen.’ Met zijn vrije hand draaide hij voorzichtig haar gezicht naar het zijne toe, en hij gaf haar een zachte zoen op haar wang.

Het voelde alsof ze smolt. ‘Zou jij het ook voor mij doen?’

Langzaam knikte hij. ‘Natuurlijk.’

Ze slikte moeizaam. Con had haar in de tang. ‘Goed dan, ik help je wel,’ fluisterde ze.

Hij streek een lok haar uit haar gezicht. ‘Ik wist dat ik op je kon rekenen.’

38

‘Eerlijk gezegd heb ik het mezelf nooit vergeven,’ zei Helen hoofdschuddend. ‘Ik heb voor jou een gezin uit elkaar gedreven. Dat had Sorcha niet verdiend.’

Con streek over zijn ongeschoren kin. ‘Waarom heb je het haar nooit verteld? Daar zit ik al op te wachten sinds we je weer terugzagen.’

Ze haalde haar schouders op. ‘Wat schiet ik daarmee op? Het zou haar alleen maar kwetsen. Trouwens, ik vind het best gênant dat ik me destijds zo makkelijk door je heb laten manipuleren. Ik was nog zo jong, eenzaam en onzeker.’ Ze sloeg haar armen over elkaar en keek hem aan. ‘Dat wist jij.’

Hij sloeg zijn ogen neer.

‘Hoe dan ook, je zorgt maar dat het goedkomt met de band. Anders licht ik Sorcha misschien alsnog wel in.’

Con stak zijn handen op. ‘Komt goed.’

‘Fijn.’ Helen liep naar de keukendeur en ging de hal in. Toen de trap kraakte, keken ze allebei op.

Halverwege stond Lulu, met een onzekere uitdrukking op haar gezicht. ‘O, eh… hoi, Helen. Hoe gaat het?’

‘Prima, Lulu. Met jou?’ vroeg ze koeltjes.

‘Ook prima. Ik wilde net weggaan. Weet jij toevallig waar mijn autosleutels zijn, Con?’

Met een zucht haalde hij een hand door zijn dikke, donkere haar. ‘Die zullen wel in de zak van je jas zitten, Lulu. Die hangt nog in de keuken.’

‘Dank je. Ik moet ervandoor, want ik heb om half elf met mijn impresario afgesproken.’ Ze stommelde de trap af en verdween in de keuken.

Helen liep naar de voordeur. ‘Dag, Con.’

‘Dag, Helen.’

Eenmaal buiten draaide ze zich naar hem om. ‘Vreemdgaan is geen oplossing voor je problemen met Todd.’ In haar ogen lag een kille blik. ‘Je begeeft je op glad ijs. Ik zou maar oppassen als ik jou was.’ Ze stapte in haar Porsche en reed met brullende motor de oprit af.

Hij sloeg de deur dicht en ramde er met zijn vuist tegenaan.

‘Het spijt me echt, Con. Ik wilde stiekem wegsluipen, maar ik kon mijn sleutels niet vinden.’ Achter hem stond Lulu, met een schuldbewuste uitdrukking op haar gezicht. ‘Ze zal het toch niet doorvertellen?’

Zonder iets te zeggen haalde hij zijn schouders op.

Ze legde een hand op zijn schouder. ‘Dat klonk als een lastige situatie, vroeger met Sorcha.’

Langzaam draaide hij zijn hoofd om zodat hij haar kon aankijken. ‘Dat was het zeker.’

Ze haalde haar schouders op. ‘Bij mij is je geheim veilig.’

Met opgetrokken wenkbrauwen vroeg hij: ‘Is dat zo?’

‘Natuurlijk, sufferd.’ Nadat ze haar jas had gepakt, blies ze hem een kusje toe en liep naar de deur.

Con ging tegen de muur geleund staan, liet zich op de grond zakken en legde zijn hoofd in zijn handen.

39

Toen Sorcha langs de dichte deur van haar vaders kantoor kwam, hoorde ze de telefoon rinkelen. Ze ging naar binnen om op te nemen. ‘Hallo?’

‘Sorcha? Met mij. Hoe gaat het?’

‘Hallo, Con. Het… gaat wel.’

‘Is de begrafenis al geweest?’

‘Ja.’

‘Hoe is het met je moeder?’

‘Die houdt zich naar omstandigheden uitzonderlijk goed. En hoe is het met jou?’

‘Alles gaat prima. Kom je morgen naar huis?’

‘Ik was van plan om zondag naar huis te vliegen, maar de vlucht bleek al volgeboekt te zijn. Dus ik vertrek maandag, zodat ik nog op tijd thuis ben om dinsdag samen met jou naar New York te vliegen.’

‘Daarom bel ik. De plannen zijn gewijzigd. Ik vertrek zondag al.’

Ze beet op haar lip. ‘Waarom?’

‘Daar is een heel goede reden voor, neem dat maar van me aan. Maar het doet er niet toe. Vlieg jij maar gewoon op dinsdag naar New York, dan zie ik je daar wel. Oké?’

‘Prima.’

‘Mooi zo. Dan zie ik je volgende week in de Big Apple.’

‘Ja. Tot dan.’ Toen ze ophing, stond het huilen haar nader dan het lachen. Hoewel hij beleefd was geweest, had er geen warmte in zijn stem gelegen, niets wat erop wees dat ze ooit zo’n hechte band met elkaar hadden gehad.

Zou hij niet meer van haar houden? Ze wist het echt niet.

Met een zucht liep ze het kantoor uit en de gang door. Terwijl ze de voordeur opentrok, hoorde ze onweer rommelen. Huiverend vroeg ze zich af of ze beter terug naar boven kon gaan om haar regenjas te pakken, maar ze was al aan de late kant en ze zou voor de terugweg altijd iets van Maureen kunnen lenen.

Ze besloot Con uit haar hoofd te zetten en van deze avond met haar oudste vriendin te genieten. Dus ging ze op pad, het plein over en door de hoofdstraat naar de winkel van Maureen en Tommy. Na de wandeling van tien minuten had ze kippenvel op haar armen.

Toen ze de deur opendeed, grijnsde Tommy haar van achter de toonbank toe. Zijn gezicht was nog steeds jongensachtig en bezaaid met sproeten. ‘Sorcha! Wat leuk om je weer te zien. Je ziet er goed uit, zeg.’

‘Jij ook, Tommy.’

‘Maureen is in de keuken aan het sloven alsof de Heilige Maagd in eigen persoon bij ons komt eten. Wacht, dan loop ik even mee naar boven.’ Hij gebaarde dat ze om de toonbank heen moest lopen en duwde de deur achter in de winkel open.

In de smalle gang stonden allerlei dozen lukraak opgestapeld. Sorcha wurmde zich erlangs en liep achter Tommy de houten trap op.

‘Er is vanmiddag nieuwe voorraad binnengekomen,’ legde hij uit. ‘Misschien kom ik straks ook wel naar jullie toe, maar eerst moet ik die dozen uitpakken. Trouwens, ik denk dat Maureen je toch wel een tijdje voor zichzelf zal willen hebben. Hier is het.’ Hij deed een deur open die uitkwam op een kleine keuken vol damp. ‘Schat, je gast is er.’

Met een rood aangelopen gezicht van de inspanning veegde Maureen haar handen af aan haar schort en ze liep naar Sorcha toe om haar een kus te geven. ‘Hoe gaat het?’

‘Goed, heel goed.’

Voordat Sorcha zich had kunnen verroeren, doken er drie kindjes met rood haar op uit de kamer ernaast. Ze klampten zich aan Maureens benen vast en gluurden ondeugend van achter hun moeders rok naar Sorcha.

‘Is dit je vriendin die met die beroemde zanger getrouwd is, mammy?’ vroeg het grootste jongetje.

‘Jazeker.’ Maureen glimlachte.

‘Ik ben nog even beneden, schat. Roep maar als het eten klaar is.’

Maureen knikte en Tommy deed de deur dicht. ‘Kom op, kinderen, laat jullie mammy eens los, dan kan ik Sorcha voorgaan naar de woonkamer.’ Maureen sloeg haar ogen ten hemel en liep de keuken door, hoewel er zich nog steeds drie paar handjes aan haar benen vastklampten. ‘Ga lekker zitten, als je tenminste een plekje kunt vinden.’

Sorcha volgde haar naar de piepkleine woonkamer met een versleten bank, een salontafel en een oude zwart-wittelevisie die gevaarlijk dicht op het randje van een smalle plank stond. De vloer was bezaaid met kinderboeken en speelgoed.

‘Stelletje deugnieten! Jullie hadden beloofd het hier netjes te houden,’ zei Maureen streng, terwijl ze zich bukte om een lappenpop en een autootje op te rapen. Met een zucht liep ze naar het raam. ‘Het was fijn geweest als ze in de tuin hadden kunnen spelen, maar het regent pijpenstelen. Ga zitten, Sorcha. Er is nog wat whisky, als je zin hebt.’

‘Nee, limonade is prima.’

Terwijl Sorcha ging zitten, kwam het jongste kind, een meisje met sproeten en een volle bos dik, krullend rood haar, verlegen naar haar toe. Ze ging bij haar op schoot zitten en stak haar duim in haar mond.

‘Teresa, je bent echt onverbeterlijk. Dat kind gaat bij iedereen op schoot zitten, zo spontaan is ze,’ zei Maureen trots. ‘Al vrees ik nu al voor hoe ze met jongens zal omgaan als ze zestien is.’

‘En wie zijn dit?’ vroeg Sorcha.

‘Dit is Tommy junior.’

‘Hallo, Tommy. Hoe oud ben jij?’

‘Vier, mevrouw.’

‘Zozo, dan ben je al een grote jongen. En hoe oud is je broertje?’

‘Sean is drie. Hij is nog een baby.’ De jongetjes liepen langzaam op haar af.

‘Ik zal iets voor je inschenken. Lief zijn voor tante Sorcha, hè?’ Met die woorden trok Maureen zich terug in de keuken.

Een uur later, nadat Sorcha meerdere prentenboeken had voorgelezen, met speelgoedautootjes had gespeeld en de tekeningen had bewonderd die de kinderen voor haar hadden gemaakt, riep Maureen dat het eten klaar was.

Sorcha tilde Teresa op en liep naar de keuken. De ronde tafel in de hoek was gedekt met een kanten kleed en in het midden had Maureen een oude vaas met mooie bloemen gezet. ‘De tafel ziet er prachtig uit,’ zei Sorcha enthousiast.

‘Dank je. Kies zelf maar een plekje uit, dan ga ik Tommy roepen.’

De twee jongetjes zaten al, dus wurmde Sorcha zich langs hen heen en nam ze ook plaats, met Teresa nog steeds in haar armen.

‘Ziezo, Tommy komt eraan. Ik zal alvast opscheppen. Ik heb spek en kool klaargemaakt, als herinnering aan je oude leven,’ zei Maureen glimlachend.

Tommy kwam de keuken in met een fles onder zijn arm.

‘Wijn, Tommy? Je zult je wel vereerd voelen, Sorcha,’ plaagde Maureen, terwijl Tommy in de lade naar een kurkentrekker zocht.

Toen iedereen zat en Teresa in haar houten kinderstoel was gezet, keek Sorcha naar de berg met spek, aardappels en kool op haar bord. ‘Dit ruikt heerlijk, Maureen.’

‘Eet je bordje maar netjes leeg. Ik vind je veel te mager.’

‘Let maar niet op haar. Ze is gewoon jaloers omdat ze zelf van die weelderige rondingen heeft,’ merkte Tommy glimlachend op.

‘En aan wie heb ik die te danken, Tommy Dalton? Drie baby’s in vier jaar tijd.’

‘Ik zou ze voor geen goud willen missen, dat weet jij ook wel. Niet met je handen eten, Sean!’

Tijdens het eten luisterde Sorcha naar de plaagstootjes die de twee echtelieden aan elkaar uitdeelden en de liefdevolle manier waarop ze hun kroost terechtwezen. Onwillekeurig benijdde ze hen om de warmte die van dit kleine, rommelige huisje uitging.

Later, toen de drie kinderen op bed lagen in hun slaapkamertje, legde Tommy de plannen voor de nieuwe bungalow op de keukentafel en nam Maureen ze met Sorcha door.

‘Natuurlijk moeten Tommy en ik het meeste zelf doen, om geld te besparen. Daardoor gaat het allemaal wel wat langer duren, maar uiteindelijk zal het het waard zijn, zeker nu er nog een kleintje op komst is.’

Verbaasd keek Sorcha haar aan.

Maureen sloeg haar ogen ten hemel en knikte. ‘Ik had al een vermoeden, maar de dokter heeft het vanochtend pas bevestigd. Nu hebben we in elk geval een streefdatum. En we wilden graag nog een kindje. Toch, Tommy?’

‘Zeker, schat.’ Hij sloeg zijn armen om haar middel en drukte een kus op haar wang.

Sorcha nam net als Tommy een glaasje whisky om op het goede nieuws te proosten.

‘Hemeltje, het is al tien uur geweest,’ zei ze een tijdje later. ‘Ik moet maar eens gaan. Overdag gaat het prima met mijn moeder, maar wat later op de avond wordt ze somber.’

Maureen trok het gordijn iets opzij en keek naar buiten. ‘Dat wordt een nat pak, Sorcha. Ik geef je wel een jas en een paraplu mee.’

‘Dank je. En ook bedankt voor het heerlijke eten. Ik ben tonnetjerond.’

‘Niet zo rond als ik over een paar maanden,’ merkte Maureen lachend op, voordat ze wegliep om een paraplu en een jas te halen.

‘Dag, Tommy. Misschien kom ik de volgende keer wel bij jullie op bezoek in de bungalow.’

‘Laten we het hopen.’

‘Kom maar naar beneden, dan laat ik je even uit,’ riep Maureen.

Nadat Sorcha de trap af en de winkel door was gelopen, deed Maureen de deur open en zagen ze dat de hoofdstraat bezaaid was met regenplassen. ‘Zo zie je maar weer dat je echt terug bent in Ierland.’ Maureen lachte en omhelsde haar vriendin stevig. ‘Je gaat me toch wel schrijven?’

‘Dat zal ik doen. Je moest eens weten hoe fijn ik het vond om je weer te zien. En ik ben blij dat je gelukkig bent, Maureen. Je hebt een prachtig gezin.’

‘Ja, ik mag niet klagen.’ Ze knikte. ‘Het beste, Sorcha.’ Daarna keek ze haar oude vriendin doordringend aan. ‘Het lijkt wel of je ergens mee zit. Klopt dat?’

‘Ik…’ Na een korte aarzeling schudde ze haar hoofd, te trots om Maureen over haar huwelijksproblemen te vertellen. ‘Ik maak me zorgen om mijn moeder. Hopelijk redt ze het in haar eentje, wanneer ik weer naar huis moet.’

‘Je weet hoe dat gaat in Ballymore. Iedereen zal de handen ineenslaan. Aan gezelschap zal ze geen gebrek hebben, dat weet ik zeker.’

‘Ja, natuurlijk. Ze heeft een heleboel vrienden. Ik voel me gewoon schuldig.’

‘Ze begrijpt vast wel dat je bij je man moet zijn. Als mijn wederhelft een knappe, beroemde popster was, zou ik ook geen moment van zijn zijde wijken.’

Sorcha klapte de paraplu open. ‘Dan ga ik maar. Dag, Maureen.’

‘Dag, Sorcha.’

Ze stapte de regen in. Die striemde tegen haar rug toen ze zich over de hoofdstraat haastte, en ze kwam drijfnat thuis.

‘Allemachtig, je lijkt wel een verzopen kat! Hier, geef die natte spullen maar aan mij, dan laat ik het bad voor je vollopen, voordat je een longontsteking krijgt.’ Mary begon meteen te redderen terwijl Sorcha haar doorweekte kleding uittrok.

In bad dacht ze terug aan haar avond bij Maureen en Tommy thuis. Ze vroeg zich af hoe ze het volhielden in dat krappe appartement, met die drie prachtige, maar doodvermoeiende kinderen. ‘Liefde,’ zei ze terwijl ze een washandje op haar gezicht legde. Daar kwam het door. Tommy en Maureen waren dol op elkaar en op hun kinderen. Het deed er niet toe dat ze weinig bezaten en zich een slag in de rondte moesten werken voor alles wat ze wel hadden.

Misschien hadden Con en zij wel te veel.

Maar was er genoeg liefde tussen hen?

Vroeger wel, dat zeker.

Ze weigerde te geloven dat die liefde er niet meer was. Het liep al een tijdje niet lekker tussen hen, maar dat moest toch op te lossen zijn?

Ze wist dat haar huwelijk op een cruciaal punt was aanbeland. Als ze niet ingreep, was alle hoop verloren. Maar als ze bereid was om een nieuwe start te maken en alle problemen te vergeten die hen uit elkaar hadden gedreven en, misschien nog wel belangrijker, als ze Con ook zover kon krijgen, maakten ze misschien nog wel een kans.

Ze wist zeker dat het haar kon lukken.

Ze haalde de washand van haar gezicht. ‘Ik hou van je, Con,’ zei ze tegen het plafond.

En voor die liefde wilde ze maar wat graag vechten.

‘Weet u zeker dat u niet met me mee wilt?’

‘Ja, ik wil hier blijven om de draad op te pakken. Er moet nog zo veel geregeld worden. Je vader heeft me goedverzorgd achtergelaten en ik ben al benaderd door iemand die de praktijk wil overnemen. Het lijkt me het beste om het huis en het kantoor in één keer te verkopen. Dan zoek ik wel een kleiner optrekje in het dorp.’

‘Ik zat maar aan een paar dagen te denken. Ik wil u ons huis in Londen laten zien.’

‘Dat kom ik zeker een keer bekijken, Sorcha. In de herfst misschien. Maar laat me nu maar even.’

Sorcha speurde Mary’s gezicht af naar iets wat erop wees dat ze op een depressie afstevende, maar haar moeder zag er al stukken beter uit. ‘Als u zich eenzaam voelt, kunt u me altijd bellen. Al is het midden in de nacht.’

‘Natuurlijk, maar ik ben al door heel veel vrienden uitgenodigd. Sterker nog, ik ben nog nooit zo populair geweest.’ Ze glimlachte. ‘Ga je jas maar aantrekken. De taxi is er zo.’

Tien minuten later omhelsde Mary haar dochter terwijl de chauffeur haar koffer in de kofferbak zette. Het regende nog steeds pijpenstelen en ze zag Sorcha rillen. ‘Hopelijk heb je geen kou gevat. Pak jezelf maar goed in.’

‘Zal ik doen.’ Sorcha omhelsde haar nog een keer. ‘Misschien mag ik het niet zeggen, want ik weet dat u het de afgelopen dagen verschrikkelijk zwaar hebt gehad, maar ik vond het fijn om terug te zijn.’

Haar moeder glimlachte warm. ‘Ik vond het ook fijn dat je er was. En voortaan kun je naar huis komen wanneer je maar wilt. Neem die man van je de volgende keer maar mee.’

‘Dat zal ik doen, beloofd.’ Ze rende naar de auto en sprong erin.

Mary kwam onder een paraplu achter haar aan. ‘Moge God je bijstaan, Sorcha.’ Ze verbeet haar tranen.

‘Tot snel weer, mammy.’

De chauffeur startte de motor.

‘Ik bel u nog om het te laten weten als ik veilig thuis ben. Tot ziens.’

Sorcha’s moeder bleef op het trottoir staan en keek de taxi na tot die de hoek om was gegaan. Om de een of andere reden had ze het afschuwelijke voorgevoel dat ze haar dochter nooit meer zou zien.

In gedachten nam Sorcha afscheid van Ballymore. Ze slikte moeizaam en merkte hoe rauw haar keel aanvoelde. Haar moeder had gelijk, ze had kougevat.

De straten glinsterden van de regen toen de taxi door de plassen reed. Hier was het allemaal begonnen voor Con en haar.

En ze was vastbesloten om er geen eind aan te laten komen.

40

‘Goeiemorgen, Katie.’

‘Goeiemorgen, juffrouw McCarthy.’

‘Het is zo’n prachtige dag, ik denk dat ik maar buiten ga ontbijten.’

‘Natuurlijk. Het vaste recept?’

‘Ja, graag.’ Helen pakte haar post en slenterde door de openslaande deuren het kleine terras op. Nadat ze de brieven op de tafel had gelegd, ging ze op een van de smeedijzeren stoelen zitten, deed haar ogen dicht en hief haar gezicht op naar de zon.

Godzijdank was het zaterdag. En gelukkig was gisteravond om tien uur de laatste doos vanuit het oude pand van Metropolitan verhuisd naar hun nieuwe onderkomen.

Als alles aan kant was, zou het een fantastisch gebouw worden. Helen dacht aan haar ruime kantoor op de bovenste verdieping. Dat was precies naar haar smaak ingericht met antieke meubels, dikke groene vloerbedekking en zware damasten gordijnen voor het grote raam. Ze had zelfs een kleine badkamer en suite laten installeren, voor de keren dat ze geen tijd had om naar huis te gaan voordat ze ’s avonds uitging.

Ze pakte de dikke bruine envelop die boven op de stapel lag en scheurde hem open. Hij bevatte informatie over een groot landhuis in de buurt van Cobham in Surrey, compleet met een sportruimte en een binnenzwembad in het souterrain. Ze las de informatie door.

Het klonk veelbelovend en op de een of andere manier ook bekend. Toen ze nog eens naar het adres keek, realiseerde ze zich dat dit het huis was van een beroemde zanger die vanwege zijn drugsverslaving in de problemen was gekomen. Een paar jaar geleden had ze daar nog een feestje van hem bijgewoond. Het was een prachtig huis, en al met al niet duur. Die arme kerel moest wel wanhopig zijn.

Helen schudde haar hoofd. Ze begreep niets van die drang naar verdovende middelen die de muziekindustrie in zijn greep leek te houden. Zelf dronk ze maar zelden, en als ze al dronk hield ze het bij een paar glazen champagne. Ze vond het vreselijk om de controle te verliezen.

‘Uw ontbijt, juffrouw McCarthy.’ Haar huishoudelijke hulp zette een dienblad met vruchtensap, thee en warme croissants voor haar op tafel.

‘Dank je, Katie.’

Terwijl Helen een slok nam van het sap, besloot ze dat het de moeite waard was om het huis in Cobham eens te gaan bekijken. Ze stopte de informatie weer netjes terug in de envelop en sneed een croissant open.

Nadat ze die had opgegeten, leunde ze achterover op haar stoel om nog een paar minuutjes van de zon te genieten. Vannacht had ze niet goed geslapen. Haar gedachten hadden geen moment stilgestaan. Door de verhuizing, maar ook doordat ze erachter was gekomen dat Con een affaire had met Lulu Bradley.

Ze had de hele nacht liggen piekeren over hoe ze daar een eind aan kon maken voordat Sorcha of Todd erachter kwam. Er was al zo veel ruzie binnen de band, dit zou weleens de druppel kunnen zijn die de emmer deed overlopen. Als The Fishermen hieraan onderdoor gingen, zou zij haar meest lucratieve band kwijtraken. En dat kon ze zich nu echt niet permitteren.

Helen was van plan om zo snel mogelijk met het bedrijf de beurs op te gaan. Dat zou veel geld opleveren, waarmee ze het imperium verder zou kunnen uitbreiden. Met het oog daarop was het niet handig als er in het financiële district roddels ontstonden over problemen tussen de goudhaantjes van het label.

Ze slaakte een zucht. Hoe stevig ze de touwtjes op financieel gebied ook in handen had, over het privéleven van haar sterren had ze geen controle.

Ironisch genoeg was er een tijd geweest dat ze niets liever had gewild dan dat het huwelijk van Con en Sorcha zou stranden.

Nu kon ze alleen maar bidden dat ze bij elkaar zouden blijven.

Toen Sorcha op maandagavond om tien uur thuiskwam, voelde ze zich belabberd. Tijdens de vlucht naar Dublin had ze aldoor zitten rillen, en haar volgende vlucht had twee uur vertraging gehad vanwege het slechte weer. Doodmoe deed ze de voordeur van het slot, zette haar koffer in de gang en liep de trap op naar de slaapkamer. Zonder zich uit te kleden liet ze zich op het bed vallen en deed haar ogen dicht.

Toen de zon opkwam en het licht door de open gordijnen naar binnen viel, kreunde Sorcha, maar ze stond niet op. Het zweet gutste van haar lichaam en maakte vlekken op de kussens.

De telefoon ging, maar ze werd er niet wakker van.

De dag ging voorbij en het begon te schemeren. In de verte rommelde onweer en de heide werd verlicht door felle bliksemschichten. Daarna werd de benauwdheid verdreven door de regen.

Sorcha begon onbeheerst te rillen. Haar dromen waren warrig. Ze was in haar slaapkamer in Ballymore. De deur ging open en haar vader kwam binnen, met grauwe lippen en in zijn zondagse pak. Hij is dood, hij is dood, fluisterde een stemmetje haar in.

Op dat moment klonk er een oorverdovende kreet in de slaapkamer. ‘Sorcha! Sorcha, wat is er met je?’ Ze werd zacht door elkaar geschud.

Het was haar vader, die haar kwam halen…

‘Sorcha, ik ben het, Helen. Word eens wakker. Je bent aan het dromen. Het komt wel goed, echt, het komt wel goed.’

Toen ze haar ogen opendeed, was het vertrek in schaduwen gehuld en stond Helen McCarthy over haar heen gebogen. Ze probeerde zich op haar ellebogen omhoog te werken, maar het lukte niet en ze liet zich kreunend weer in de kussens zakken.

Helen legde een hand tegen haar voorhoofd. ‘Je gloeit helemaal. Volgens mij lag je te ijlen. Ik ga de dokter bellen, oké?’

Sorcha knikte. Haar ogen deden pijn, dus deed ze ze dicht en viel prompt weer in slaap.

Ze werd wakker van een hand op haar voorhoofd.

‘Ik ben het maar, Sorcha. Dokter Deane. Ik ga je even onderzoeken.’

‘Mijn ogen prikken,’ zei ze zwakjes.

‘Kun je je mond helemaal opendoen?’

Dat deed ze, en de dokter controleerde haar keel, betastte haar hals, luisterde naar haar hart en stak uiteindelijk een thermometer onder haar tong.

‘Goed…’ Hij stopte zijn instrumenten weer in zijn dokterstas. ‘Het ziet ernaar uit dat je een zware griep te pakken hebt. Aspirine nemen en uitzieken, dat is mijn advies.’

Sorcha kwam weer een beetje bij haar positieven. Er knaagde iets aan haar, iets belangrijks. Opeens wist ze het weer. ‘Hoe laat is het?’ Haar keel voelde zo rauw aan dat het pijn deed om te praten.

‘Half acht ’s avonds.’

‘Welke… dag is het?’

‘Dinsdag 19 augustus. Je bent thuis, in je bed in Hampstead,’ zei de dokter.

‘O nee, o nee!’ jammerde Sorcha terwijl ze met moeite ging zitten. ‘Ik had vanochtend naar New York moeten vliegen! Naar Con! Ik…’

‘Geen paniek,’ zei Helen, die achter de arts opdook. ‘Toen Con je gisteravond niet kon bereiken, heeft hij mij gebeld. Hij had al contact opgenomen met je moeder in Ballymore, en die vertelde dat je zoals afgesproken op het vliegtuig naar Londen was gestapt. Toen je vanochtend niet kwam opdagen op Heathrow, ben ik hierheen gegaan om te kijken of alles in orde was. Dat was maar goed ook, zo te zien. Wat heb je allemaal uitgespookt toen je weg was?’

‘Het regende veel, dus waarschijnlijk heb ik kougevat. Helen, kun je voor morgenochtend een vlucht voor me boeken? Ik moet naar New York. Ik…’

‘Dat gaat niet gebeuren, meisje,’ zei de dokter. ‘De kans dat je morgen in het vliegtuig kunt stappen is net zo groot als de kans dat je spontaan vleugels krijgt en zelf naar New York vliegt. Je bent ziek, Sorcha, en je moet hier blijven tot je beter bent. Op doktersvoorschrift. Is er misschien iemand die een paar dagen voor je kan zorgen en een oogje in het zeil kan houden?’

‘Ik…’ Ze beet op haar lip en kreeg tranen in haar ogen.

‘Geen probleem, dokter. Ik regel wel iets,’ zei Helen.

‘Prima, maar doe alsjeblieft geen rare dingen, tenzij je met een longontsteking in het ziekenhuis wilt belanden.’ De dokter stond op.

‘Ik loop wel even met u mee,’ bood Helen aan.

‘Graag. Tot ziens, Sorcha. Gedraag je.’

Vervuld van zelfmedelijden ging Sorcha weer liggen. Ze kon geen kant op, Con was in New York, en tot overmaat van ramp had ze Helen als verpleegster.

Helen kwam weer naar boven met een glas water waarin ze een bruistablet aspirine had opgelost. ‘Hier, drink dit maar op.’ Ze hielp Sorcha om te gaan zitten en wachtte zelf op de rand van het bed af tot het glas leeg was en Sorcha een vies gezicht trok. ‘Goed zo. Ik blijf bij je tot je bent opgeknapt. Morgen kan ik gebruikmaken van Jenny’s kantoor en dringende telefoontjes hiernaartoe laten doorverbinden. Over telefoontjes gesproken, ik zal je moeder maar eens bellen, want ze is doodongerust. Daarna bel ik Con. Die zal nu wel niet in het hotel zijn, maar ik kan in elk geval een bericht voor hem achterlaten om te laten weten dat je in orde bent.’

‘Gebruik die telefoon maar.’ Sorcha wees zwakjes naar het toestel naast het bed.

Helen nam de hoorn van de haak. ‘Misschien kun je even met je moeder praten, om haar gerust te stellen. Geef me het nummer maar.’

Nadat Sorcha haar moeder had gesproken en Helen het hotel in New York had gebeld, stond ze op. ‘Ik ga soep opwarmen. Ik zag een paar blikken in de kast staan. Wil jij iets?’

Sorcha schudde haar hoofd.

‘Oké, maar morgen moet je echt iets eten.’

‘Dat zal ik doen, beloofd.’

‘Kan ik nog iets voor je doen?’

‘Nee. Dank je, Helen.’

‘Oké.’

Helen liep de kamer uit en de trap af naar de keuken. Daar warmde ze de inhoud van een blik soep op in een steelpan.

Na het eten ging ze naar de woonkamer om naar het nieuws te kijken en een tijdje later liep ze de trap weer op en duwde de deur van de slaapkamer open. Sorcha lag te slapen. Helen legde een hand tegen haar voorhoofd en voelde dat de koorts gezakt was.

Ze ging douchen en nadat ze nog een laatste kijkje bij Sorcha had genomen, ging ze met een paar kussens achter haar rug op het bed in de logeerkamer zitten en maakte haar aktetas open. Vanochtend waren de documenten over de beursgang bezorgd die de accountants hadden opgesteld.

De kolommen vol cijfers bleven ongelezen op haar schoot liggen, want haar concentratie was momenteel ver te zoeken.

Toen Sorcha niet op het vliegtuig naar New York was gestapt, was Helen er meteen van uitgegaan dat Sorcha erachter was gekomen dat Con een verhouding had met Lulu. Ze was halsoverkop naar Hampstead vertrokken in de hoop dat ze de boel nog kon sussen. Per slot van rekening wist ze zelf maar al te goed hoe het was om door Con bespeeld te worden.

Nu was ze er echter van overtuigd dat zijn vrouw van niets wist. Ze had er geen bezwaar tegen gehad dat Helen naar zijn hotel belde. Het was dus gewoon toeval dat ze te ziek was geweest om naar New York te vliegen.

Toch was Helen er niet gerust op. Cijfertjes, daar had ze controle over. Maar menselijke emoties waren volkomen onvoorspelbaar.

In Cons suite in het Sherry-Netherland barstte het van de mensen die hij amper kende. Vertegenwoordigers van de Amerikaanse platenmaatschappij, pr-lui, journalisten en fotografen hingen er rokend, drinkend en pratend rond. Het was een spontaan feestje, met Con als de vergeten gastheer.

Zo ging het wel vaker wanneer de band op tournee was, maar vanavond stond zijn hoofd er niet naar. Het liefst wilde hij zo vroeg mogelijk naar bed gaan en zich concentreren op het concert van morgen. Die middag hadden ze een generale repetitie gehad in Central Park, die ondanks hun gebrek aan voorbereiding redelijk was verlopen. Toch was de spanning tussen de vier bandleden om te snijden. Derek keurde hem nauwelijks een blik waardig en was nog steeds in mineurstemming omdat zijn liedje was afgewezen. Ian bevond zich in hoger sferen, maar in elk geval leek Todd professioneel genoeg om hun geschillen opzij te zetten en de klus te klaren.

Con voelde een hand langs zijn rug strijken.

‘Hallo, Con.’

‘Lulu.’ Met een geforceerde glimlach draaide hij zich naar haar om. Sinds hij naast haar wakker was geworden, voelde hij zich niet meer bij haar op zijn gemak. Hij kon zich nog steeds niets van het voorval herinneren en als hij meer informatie probeerde los te peuteren, giechelde ze slechts. ‘Waar is Todd?’

‘Naar onze suite.’ Haar hand gleed onder zijn shirt. ‘Zorg dat iedereen weggaat.’

‘Jezus, Lulu! We zijn in een kamer vol met journalisten en paparazzi.’

‘Stuur ze dan weg. Je ziet er gespannen uit. Ik kan je helpen te ontspannen.’

‘Stil nou, alsjeblieft!’

‘Als je het maar doet.’

‘Oké, oké.’ Hij schraapte zijn keel. ‘Dames en heren, het feest is voorbij. Ik heb behoefte aan rust.’

Even vielen de aanwezigen teleurgesteld stil, daarna werden de gesprekken weer op hetzelfde volume hervat.

‘Stelletje bloedzuigers,’ mopperde hij. ‘Als ze je eenmaal te pakken hebben, laten ze niet meer los.’

‘Laat ze naar buiten escorteren door je lijfwachten. Daar worden ze voor betaald,’ zei Lulu met een blik op de twee krachtpatsers bij de deur.

‘Ivan!’ riep Con over een paar hoofden heen.

De lijfwacht baande zich een weg naar hem toe door de menigte. ‘Ja, meneer Daly, wat kan ik voor u doen?’

‘Zou je iedereen kunnen wegsturen? Ik wil naar bed.’

Hij knikte. ‘Laat dat maar aan mij over.’

Tien minuten later was ook de laatste treuzelaar de kamer uit gewerkt en bleven Lulu, Con en Freddy alleen achter.

‘Je houdt het al vroeg voor gezien,’ merkte Freddy op.

‘Ja, ik ben afgepeigerd.’

‘Ga dan maar snel je schoonheidsslaapje doen. Kom, Lulu, dan loop ik met je mee naar je suite.’

‘Die kan ik zelf wel vinden, dank je.’

‘Ook goed.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Tot morgen, Con.’

Zodra de deur achter hem dichtviel, sloeg Lulu haar armen om Con heen en zoende hem vol op de mond.

Snel maakte hij zich van haar los. ‘Hou op, Lulu. We zijn allebei getrouwd.’

‘Doe niet zo suf. Niemand hoeft het toch te weten?’

‘Daar gaat het niet om.’

Met gefronste wenkbrauwen keek ze hem aan. ‘Kom op nou, Con. We weten allebei hoe ongelukkig je bent. Je brengt nauwelijks tijd door met Sorcha. Elke vrije minuut ben je bij mij te vinden.’

‘Nee, ik ben te vinden op politieke bijeenkomsten, waar jij toevallig ook graag komt. En ik mag dan wel ongelukkig zijn, maar daar kan Sorcha niks aan doen. Ze houdt van me.’ Hij haalde zijn handen door zijn haar en liep de kamer door om op de rand van het kingsize bed te gaan zitten. ‘Ik ben ongelukkig omdat The Fishermen de macht hebben om iets goeds te doen in deze verrotte wereld, maar in plaats daarvan blijven we maar sentimentele ballads maken waar tieners op kunnen vrijen.’

Lulu huppelde naar het bed toe en ging naast hem zitten. ‘Wees niet zo streng voor jezelf. Niet alleen tieners kunnen erop vrijen.’ Ze pakte zijn gezicht beet en zoende hem nog een keer innig.

Deze keer duwde hij haar iets harder van zich af. ‘Nee, Lulu. Ik meen het.’ Hij stond op en liep naar de minibar om een glas whisky voor zichzelf in te schenken.

Verbaasd zei ze: ‘Ik begrijp jou niet, Con. Je hebt zo’n beetje alles wat een mens zich kan wensen, maar toch ben je altijd chagrijnig. Natúúrlijk komt dat door je huwelijk.’

Hij sloeg zijn drankje achterover. ‘Dat zie je verkeerd. Het heeft niks met mijn huwelijk te maken,’ zei hij hoofdschuddend. ‘Ja, toch wel. Het heeft álles met mijn huwelijk te maken. Ik ging zo op in mijn rol van wereldverbeteraar dat ik niet genoeg tijd voor Sorcha heb vrijgemaakt.’ Hij schonk zijn glas nog eens vol. ‘Ik had mijn prioriteiten niet op een rijtje.’

‘Zeg dat wel.’ Ze spreidde haar benen. ‘Kom eens hier, dan zal ik zorgen dat je je beter voelt.’

‘Laat me alsjeblieft met rust, Lulu,’ verzuchtte hij. ‘Er is me een heleboel duidelijk geworden in deze paar dagen zonder Sorcha. Ik had er dit weekend voor haar moeten zijn.’

Ze kwam overeind. ‘Sorcha is saai en begrijpt niets van jouw wereld. Ik wel.’

‘Misschien begrijpt ze niets van mijn wereld, maar mij begrijpt ze wel,’ beet hij haar toe. ‘Ik hou zielsveel van haar. Ik heb heel wat goed te maken.’

Haar ogen vernauwden zich. ‘Zielsveel, zeg je?’

‘Ja.’

‘Waarom heb je haar jaren geleden dan weggerukt bij haar familie?’

Beschaamd liet hij het hoofd hangen. ‘Omdat ik niet zonder haar kon,’ fluisterde hij.

‘Maar je had niet genoeg respect voor haar om daar te blijven en je was niet dapper genoeg om zelf de koe bij de hoorns te vatten. Je hebt Helen het vuile werk laten opknappen.’

‘Daar hoef je me niet aan te herinneren.’

‘Moet jij eens opletten,’ zei ze. ‘Je bent heel egoïstisch geweest.’ Ze stond op en liep langzaam op hem af, als een leeuw die een gewonde gazelle benadert. ‘Maar nu heb je de kans om iets onbaatzuchtigs te doen. We horen bij elkaar, Con. Verzet je er maar niet tegen.’

Hij bleef stilstaan toen ze haar handen tegen zijn borst legde en hem in de ogen keek. Behoedzaam zei hij: ‘Lulu, het spijt me heel erg als ik je de verkeerde indruk heb gegeven. Het klopt dat we veel tijd met elkaar hebben doorgebracht, maar ik wilde onze bekendheid gebruiken om vrede op aarde te bewerkstelligen. Meer niet.’ Hij haalde haar handen weg bij zijn borst. ‘Wat er laatst is gebeurd…’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Dat kan ik alleen verklaren door de hoeveelheid alcohol die ik gedronken had. Het zal nooit meer gebeuren.’

Haar gezichtsuitdrukking kreeg iets vals. ‘Er is niets gebeurd.’

‘Wat zeg je nou?’ vroeg hij verbaasd.

‘We zijn naar jouw huis gegaan, maar na een paar minuten zoenen, wat trouwens al niet veel voorstelde, bleef je maar over Sorcha wauwelen. Daarna ben je als een blok in slaap gevallen.’

Opeens werd hij woedend. ‘Je hebt me in de waan gelaten dat we het bed met elkaar hadden gedeeld!’

‘Je weet niet wat je mist,’ zei ze schouderophalend.

Hij pakte haar arm beet. ‘Eruit, jij.’

‘Au! Laat me op zijn minst even mijn tasje pakken.’

Hij trok haar mee naar de deur en duwde haar de gang in. Een paar tellen later werd haar roze enveloptasje van Chanel naar haar toe geslingerd en viel de deur voor haar neus dicht.

Lulu vroeg zich af wat hij eigenlijk in zijn vrouw zag. Sorcha was maar een eenvoudig meisje uit een Iers gehucht. En zij was Lulu Bradley, een filmster voor wie de mannen in de rij zouden staan om vijf minuten met haar alleen te mogen doorbrengen. Wie dacht Con wel niet dat hij was?

Lulu nam zich iets voor. Als zij hem niet kon krijgen, dan Sorcha ook niet.

En als ze dit goed aanpakte, zou het ook nog aardig wat publiciteit opleveren.

Hoewel Sorcha het niet graag toegaf, had Helen de afgelopen achtenveertig uur heel goed voor haar gezorgd. Ze zou niet weten wat ze zonder haar had gemoeten.

Tegen het einde van de week kon ze weer rechtop zitten en had ze het gevoel dat ze misschien toch haar tweeëntwintigste verjaardag wel zou halen.

Er werd op de deur geklopt en Helen kwam binnen met een dienblad met ontbijt. Zoals altijd was ze keurig opgemaakt en had ze een duur mantelpakje aan.

‘Hoe gaat het?’ Helen keek haar onderzoekend aan toen ze het dienblad op Sorcha’s schoot zette. ‘Je ziet er al beter uit.’ Ze liep naar het raam en deed de gordijnen open. ‘Alweer zo’n prachtige dag. Eet jij je ontbijt maar op, dan laat ik het bad voor je vollopen. Daar knap je vast van op.’

Sorcha knikte en toen Helen de kamer uit liep, vroeg ze zich af of de directeur van Metropolitan Records haar ware roeping had gemist, want ze had een geweldige verpleegster kunnen zijn. Ze dronk het sinaasappelsap op en roerde wat in de cornflakes. De aanblik van eten maakte haar nog steeds misselijk.

‘Dat schiet niet op, Sorcha,’ merkte Helen op toen ze weer binnenkwam. ‘Hoe kun je nou op krachten komen als je niets eet?’

‘Sorry, het lukt me gewoon niet. Ik ben misselijk.’

‘Vooruit dan maar. Ga lekker in bad. Misschien kun je daarna buiten in het zonnetje gaan zitten.’

Langzaam slofte Sorcha naar de badkamer, waar Helen het bad had gevuld. Ze had er zoet geurend badschuim aan toegevoegd. Met een zucht keek Sorcha in de spiegel. Ze zag er bleek en verwilderd uit, met donkere kringen onder haar ogen. Zo wilde ze er echt niet uitzien als ze probeerde haar huwelijk nieuw leven in te blazen.

Ze stapte in het water en liet zich achteroverzakken tot haar hele lichaam onder het schuim schuilging.

Over een paar uur zou Con opstaan en aan zijn vaste ritueel voorafgaand aan een concert beginnen, een ritueel waar ze vroeger altijd bij was geweest. Ze bewaarde mooie herinneringen aan de tijd dat ze vanuit de coulissen had toegekeken wanneer hij voor zijn duizenden fans optrad. Vaak was hij dan met een glimlach het podium af gerend om een handdoek langs zijn bezwete lichaam te halen, had hij haar omhelsd en gezegd hoeveel hij van haar hield…

Een half uur later zat ze op het terras en nam de hete zon haar zenuwen weg. Helen was naar Hampstead Village gegaan om boodschappen te doen, maar had er voor vertrek op gestaan om een deken over Sorcha’s benen heen te leggen. Ze deed haar ogen dicht en doezelde weg.

Een tijdje later werd ze wakker van gestommel in de keuken. Ze stond op en liep naar binnen.

Helen was de boodschappen aan het uitpakken. ‘Heb je lekker gerust?’

‘Ja, dank je.’

‘Mooi zo. Je ziet er vandaag een stuk beter uit. Ik wist niet wat je zou lusten, dus ik heb een heleboel ingeslagen in de hoop je ertoe te kunnen verleiden om iets te eten.’

‘Bedankt voor de goede zorgen. Zonder jou had ik me geen raad geweten.’

‘Ach, dat stelt niks voor,’ reageerde ze bruusk, terwijl ze blikken soep in de voorraadkast zette. ‘In mijn plaats had je vast hetzelfde gedaan.’

‘Eerlijk gezegd betwijfel ik dat. Wat ik eigenlijk wil zeggen, is dat ik niet had verwacht dat uitgerekend jij je om mij zou bekommeren. Kunnen we het verleden misschien achter ons laten en opnieuw beginnen?’

Helen bleef met een blik witte bonen in tomatensaus in haar hand staan en draaide zich met een verbaasde blik om. ‘Sorcha, wat ik jou heb aangedaan…’ Ze leek een beetje emotioneel te worden. ‘Dat is lang geleden,’ vervolgde ze. ‘Wat er toen is gebeurd… Nou ja, we waren nog zo jong. Ik ken mezelf inmiddels niet meer terug.’

‘Ja, je bent best wel veranderd.’ Sorcha grijnsde en ontspande zich een beetje.

‘Hopelijk denk je niet dat ik nog steeds zo kinderachtig ben om wrok tegen je te koesteren. We zijn nu volwassen, het verleden ligt achter ons en ik wil het graag vergeten.’

‘Daar ben ik blij om. En ik heb heel veel spijt van hoe ik je heb behandeld.’

‘Sorcha, je hoeft je echt nergens voor te verontschuldigen.’ Helen knikte. ‘Dat is dan uitgesproken.’ Ze ging verder met het opbergen van de boodschappen.

‘Ik red me wel weer, hoor. Ik voel me echt een stuk beter. Als je wilt, kun je naar huis gaan. Je hebt vast wel iets beters te doen.’

‘Weet je het zeker?’

‘Heel zeker.’

‘Oké, misschien ga ik vanmiddag dan wel een paar uur naar kantoor. Het is geen prettige gedachte dat ze zich bij Metropolitan misschien wel prima redden zonder mij. Ik zou vanavond kunnen terugkomen om iets te eten voor je te maken.’

‘Dat hoeft echt niet.’

‘Ik bel je wel voordat ik van kantoor wegga, dan zien we nog wel.’

Helen stond erop om witte bonen in tomatensaus met geroosterd brood voor Sorcha klaar te maken voordat ze vertrok.

Braaf werkte Sorcha alles naar binnen, omdat ze dacht dat Helen anders nooit zou vertrekken. Nadat Helen haar spullen uit de logeerkamer had gehaald, liep Sorcha met haar mee naar de voordeur.

‘Als je me nodig hebt, weet je me te vinden.’

‘Ja, maar dat zal vast niet nodig zijn.’

‘Oké. Dag, Sorcha.’

‘Dag, Helen.’ Ze gaf de andere vrouw een zoen op haar wang.

Er verspreidde zich een blos over Helens wangen. Ze pakte haar aktetas, liep naar haar Porsche en zette haar spullen op de passagiersstoel. Daarna kroop ze achter het stuur en ging er met een druk op de claxon vandoor.

De rest van de middag bracht Sorcha op het terras door en las ze een boek. Later liet ze een bericht achter bij Cons hotel met de vraag of hij contact met haar wilde opnemen en belde ze haar moeder om haar te laten weten dat het beter met haar ging. Om vijf uur belde Helen om te vragen hoe ze zich voelde.

Zodra ze de hoorn op de haak legde, ging de telefoon weer. Ze nam op, in de hoop dat het Con was. ‘Hallo?’

‘Mevrouw Daly?’ De stem klonk gedempt.

‘Ja?’

‘Ik dacht dat u wel zou willen weten dat uw echtgenoot u al jaren voorliegt.’

‘Wat? Ik… Met wie spreek ik?’

‘Laten we het er maar op houden dat Helen McCarthy niet de reden was dat u uit Ierland moest vertrekken.’

‘Waar hebt u het over?’

‘Vraag dat maar aan hem, of aan haar. Dag.’ De verbinding werd verbroken.

Vol ongeloof staarde Sorcha naar de hoorn. Ze zocht steun bij de rugleuning van de stoel. Zou het een grapje zijn? Misschien. Maar hoe kon een gestoorde fan nou weten waarom ze met Con naar Londen was vertrokken? En dat Helen daar iets mee te maken had gehad? Om haar gedachten te verzetten ging ze naar de woonkamer en zette het zesuurjournaal aan. Ze wilde niet meer aan het telefoontje denken, en ook niet aan het feit dat haar man duizenden kilometers verderop was en niet eens de moeite nam om haar terug te bellen.

Over een paar dagen zou hij naar huis komen en zouden ze alles kunnen uitpraten.

Maar ondanks haar goede voornemens lag ze tot in de kleine uurtjes wakker en bleef die stem met zijn onheilspellende boodschap maar door haar hoofd spoken.

41

Het welkomstcomité dat The Fishermen bij hun terugkeer uit New York op Heathrow opwachtte was zoals altijd uitzinnig. Het observatiedek stond vol met gillende fans. De luchthavenbeveiliging zorgde ervoor dat de band en Freddy via een achteruitgang in een wachtende auto konden stappen, maar de fans waren net bloedhonden. Als er eentje hun geur oppikte, liet de rest niet lang op zich wachten.

‘Jezus, wat heb ik hier toch een hekel aan,’ klaagde Con, terwijl hij naar de gezichten keek die tegen de raampjes werden gedrukt en de handen die vergeefs naar de hendel van het achterportier graaiden.

‘Je zou het nog erger vinden als ze er niet waren,’ merkte Todd op.

Eindelijk wist de limousine zich te bevrijden uit de massa fans en zette de chauffeur koers naar het centrum van Londen.

Toen Con over zijn schouder keek, zag hij de politieauto achter hen aan rijden. ‘Oost west, thuis best,’ mompelde hij.

‘Dat was weer een doorslaand succes, jongens,’ zei Freddy glimlachend vanaf de stoel voorin. ‘Jullie zagen er geweldig uit, en zo klonken jullie ook.’

‘Ik begrijp niet hoe je dat hebt kunnen horen, Freddy. Met die tweehonderdvijftigduizend gillende fans was het niemand opgevallen als we kinderliedjes hadden gespeeld,’ zei Derek.

‘Dat kan wel zo zijn, maar ik denk dat jullie geschiedenis hebben geschreven met dit concert. Er was bijna net zo veel publiek bij als toen The Beatles in de Hollywood Bowl optraden. Jullie hebben het nog steeds, dat is wel duidelijk.’

‘Twijfelde je daar dan aan?’ vroeg Todd zacht.

‘Nou, ik kreeg wel de indruk dat de repetities niet echt soepel verliepen.’

‘Je weet wat ze zeggen. Hoe slechter de generale repetitie, hoe beter de show.’

‘Er moet wel iets gebeuren met hem hier.’ Con wees naar Ian, die met zijn mond open in slaap was gevallen. ‘Zaterdag heeft hij zich erdoorheen geslagen, maar ik durf het niet meer aan om op te treden tot hij clean is.’

Freddy knikte. ‘Oké, daar ga ik voor zorgen. Ik stel voor dat we eind deze week bij elkaar komen om over het nieuwe album te praten en plannen voor de komende maanden te maken. Woensdag ga ik lunchen met Helen. Ze zei dat ze iets met me wil bespreken. Hebben jullie enig idee?’

De bandleden die wakker waren schudden hun hoofd.

‘Stop hier maar, dan nemen Con en ik een taxi naar het noorden. Dat is sneller. De chauffeur zal de rest naar huis brengen,’ zei Freddy.

Op Hammersmith Broadway zette de chauffeur de auto aan de kant.

‘Con, zullen we nog iets afspreken?’ vroeg Todd. ‘Nu Lulu een paar dagen in la is, heb ik het rijk alleen. Kom maar een keer langs.’

Freddy had al een taxi aangehouden.

‘Prima, Todd. Bel me maar.’

Freddy en Con stapten in de taxi en zetten koers naar Belsize Park.

‘Je gaat toch wel iets doen aan die situatie met Ian? Als we dit album ooit nog af willen krijgen, moet er echt iets veranderen. Anders wordt het misschien tijd om een vervanger te zoeken.’

‘Ik zal met hem praten. Wat ben je gespannen. De hele week al. Zit je ergens mee?’

‘Nee, het gaat prima.’

‘Komt het door die dreigbrieven?’

‘Nou ja, het is niet echt fijn om op een dodenlijst te staan, maar ik red me wel.’

‘Ze zullen die gek wel snel te pakken hebben. Zit je verder nog iets dwars?’

‘Nee.’ Hij staarde uit het raampje.

‘Oké,’ verzuchtte Freddy. ‘Hoor eens, als er problemen zijn, hoor ik het wel. Dan ben ik er zo.’ Hij tikte tegen de ruit achter de chauffeur. ‘Zet mij hier maar af.’

De taxi kwam tot stilstand.

Freddy stapte uit en zwaaide zijn weekendtas over zijn schouder. ‘Je kunt me altijd bellen. Wens Sorcha het beste van me. Helen vertelde dat ze erg ziek is geweest.’

Con knikte. ‘Dag, Freddy.’

‘Waar gaat de reis nu naartoe, vriend?’ vroeg de taxichauffeur.

‘Hampstead.’

‘Komt voor elkaar.’

De taxi reed nog een paar kilometer verder naar huize Daly, waar de poort openging om Con te verwelkomen. Nadat hij de chauffeur had betaald ging hij naar binnen.

‘Sorcha?’ Hij liep door het verlaten huis en trof zijn vrouw zonnebadend aan op het terras.

Ze keek om en stond op. ‘Con, ik had je niet gehoord.’ Ze kwam naar hem toe, omhelsde hem en gaf hem een zoen.

‘Hoe gaat het? Volgens Freddy ben je behoorlijk ziek geweest.’

‘Dat klopt, maar ik voel me veel beter nu ik jou zie.’

‘Ik ook, Sorcha-porcha.’

Er viel een ongemakkelijke stilte. Ze wisten geen van beiden wat ze moesten zeggen, en uiteindelijk begonnen ze allebei tegelijk te praten.

‘Wil je iets drinken?’

‘Ik denk dat ik even ga douchen.’

‘Ga anders maar naar boven om te douchen, dan kom ik je zo iets te drinken brengen,’ stelde ze voor.

‘Dat klinkt goed.’ Met een knikje liep hij in de richting van de trap.

‘Je had me wel even mogen bellen, Con.’

‘Ja, sorry.’ Hij streek met een hand door zijn haar en haalde zijn schouders op. ‘Het was nogal hectisch.’

Met een brok in haar keel keek Sorcha hem na toen hij verder liep.

Kom op, je moet het proberen, anders wordt het nooit beter.

Ze ging naar de keuken om thee voor zichzelf te zetten en een biertje voor Con te pakken. Toen ze boven kwam, was de badkamer leeg, maar nog vochtig van het douchen. Ze trof haar man naakt op hun bed aan, waar hij een sigaret lag te roken. ‘Hier, een koud biertje.’

‘Dank je.’

Ze ging op het bed zitten en gaf hem het flesje aan, dat hij op zijn platte buik liet rusten. Onwillekeurig ging er een huivering van verlangen door haar heen. Ze hadden al langer dan een maand niet meer de liefde bedreven. ‘We moeten praten.’

Con, die opeens doodmoe was door de drukte van de afgelopen week, slaakte een diepe zucht. ‘Dat weet ik.’ Hij ging zitten en nam een slok van het bier. ‘Waar wil je het over hebben?’

‘Over ons.’

Hij knikte. ‘Zeg het maar.’

‘Nou, om te beginnen is de sfeer tussen ons al wekenlang om te snijden. Het lijkt wel of we niet meer op één lijn zitten. Je bent altijd aan het repeteren of op pad met Lulu. En zelfs als je thuis bent, praten we niet echt met elkaar. Je wist hoe ziek ik was, maar toch heb je niet eens de moeite genomen om me vanuit New York te bellen. Soms vraag ik me af…’

‘Wat?’ Vermoeid keek hij haar aan.

‘Of je nog wel van me houdt.’

Met een zucht kneep hij zijn ogen even dicht. ‘O god, Sorcha. Je hebt gelijk, ik heb het helemaal verkeerd aangepakt.’ Hij zette zijn bier op het nachtkastje en spreidde zijn armen. ‘Kom eens bij me.’

Ze liet zich door hem omhelzen.

‘Ik heb je gemist,’ fluisterde hij. ‘Het spijt me dat ik jou niet op de eerste plaats heb gezet. Daar komt vanaf nu verandering in.’

‘Je was zo kil en afstandelijk. Het leek wel of ik met een vreemde samenleefde. De oude Con was grappig en ontspannen en liet zich nergens door van de wijs brengen.’

Zijn blik dwaalde naar het plafond. ‘Je hebt gelijk. Misschien ben ik wel vergeten hoe ik vroeger was.’

Ze ademde diep in. ‘Houdt de nieuwe Con nog wel van zijn vrouw?’

Hij wendde zijn blik van het plafond af en keek haar in de ogen. ‘Ik hou zielsveel van jou, Sorcha. Het spijt me dat ik zo met mezelf bezig was. Ik zal mijn best doen om weer met beide benen op de grond te staan, dat beloof ik.’

Het maakte haar dolgelukkig om dat te horen en ze wilde niets liever dan hem zoenen, maar eerst moest ze erachter zien te komen wat dat mysterieuze telefoontje te betekenen had. ‘Con,’ zei ze, ‘is er in het verleden iets gebeurd waar ik niets van weet?’ Ze hield zijn gezicht nauwlettend in de gaten.

Het duurde even voordat hij antwoord gaf. ‘Wanneer bedoel je precies?’

Ze wist meteen dat hij iets voor haar achterhield, en dacht terug aan wat de mysterieuze beller had gezegd. ‘Toen we weggingen uit Ballymore. Kwam het echt door Helen McCarthy dat mijn vader erachter kwam dat wij iets met elkaar hadden?’

Alle kleur trok weg uit zijn gezicht. ‘Ik…’ Meer kon hij niet uitbrengen.

Ze zette zich schrap. ‘Vertel me alles. Nu meteen.’

Met een ruk ging hij rechtop zitten. ‘Heeft Helen soms iets tegen je gezegd? Dat kreng is echt niet te vertrouwen.’

‘Eerlijk gezegd had ik de afgelopen week niet geweten wat ik zonder haar had gemoeten. Ze was de vriendelijkheid zelve.’ Met trillende benen en een droge mond stond ze op. ‘Voor de draad ermee.’

Con liet zijn hoofd in zijn handen rusten en vertelde zijn vrouw de waarheid.

Hoewel Sorcha nauwelijks een spier vertrok, stroomden de tranen over haar wangen.

Toen ze de kamer uit liep, wilde Con achter haar aan gaan.

‘Nee!’ Ze stak een trillende hand op.

Schuldbewust liet hij zich weer op het bed zakken, als een geslagen hond.

Meer dan een uur later kwam Sorcha pas terug. Toen ze de slaapkamerdeur opendeed, had Con nog geen vin verroerd, maar lag er een gekwelde uitdrukking op zijn gezicht. Het was duidelijk te zien dat hij gehuild had.

‘Het lijkt me beter als ik een tijdje wegga. Ik trek het niet om hier nog langer te blijven.’ Een paar tellen lang bleef ze hem aanstaren. ‘Ik ga mijn spullen pakken.’

Con ging stilletjes op het bed liggen tot ze klaar was, met zijn ogen dicht.

Toen ze dacht dat ze genoeg kleren had ingepakt voor een week, deed ze de koffer dicht, slikte haar tranen weg en liep naar de deur. ‘Dag, Con.’

Hij reageerde niet. Of misschien was hij daar niet toe in staat.

Ze deed de slaapkamerdeur dicht, liep de trap af en ging naar de keuken. In de lade van het dressoir lag een chequeboek. Dat had ze nodig om een hotel te betalen. Of misschien kon ze beter meteen terugvliegen naar Ballymore… Op dit moment wist ze alleen dat ze hier weg moest, weg bij Con. Ze kon bijna niet geloven dat ze zo kil uit elkaar waren gegaan.

Ze trok de voordeur achter zich dicht, gooide haar koffer achter in haar auto en reed de poort uit. Toen ze voorbijkwam, stond er een groupie op. Sorcha trapte hard op de rem, draaide het raampje omlaag en staarde naar het meisje, dat wazig uit haar ogen keek door de drugs. ‘Ik ga. Je mag hem hebben.’

Terwijl het meisje haar verward aankeek, draaide ze het raampje weer omhoog, waarna ze een keer toeterde en ervandoor ging over Heath Road.

42

Op donderdagmiddag stond er voor de band een brainstormsessie over het nieuwe album op de planning, in een van de nieuwe opnamestudio’s bij Metropolitan. Aansluitend zouden ze samen met Freddy uit eten gaan.

Toen Derek aankwam, zat Con al op zijn gitaar te tokkelen. ‘Hoi, Con.’

Hij reageerde niet.

‘Ik hoopte al dat je hier zou zijn. Ik wil met je praten.’

‘Brand los.’ Con bleef met zijn gitaar in de weer.

‘Ik weet dat ik het al vaker heb gezegd, maar ik wil echt dat mijn nummer op het nieuwe album komt. Anders moet ik mijn positie binnen de band nog eens heroverwegen.’

‘Meen je dat nou?’

‘Ik weet niet of ik nog wel lid wil blijven van The Fishermen.’

‘Weet Freddy dat al?’

‘Nee, maar Helen staat pal achter me. Ze vindt dat ik een kans verdien.’

‘O ja? Dat is interessant. Zeker aangezien ze het nummer nog helemaal niet gehoord heeft.’

‘Jawel. Ik heb haar een opname toegestuurd en ze denkt dat het heel goed kan worden.’

Con hield op met tokkelen en keek op naar Derek. ‘Ik zeg dit nog één keer, en daarna hebben we het er niet meer over. Je nummer is waardeloos, Derek. De wanhoop straalt ervan af. We zijn geen amateurbandje dat allerlei rotzooi op hun nieuwe album kan zetten. Want dat is dat nummer van jou: rotzooi. Als het je niet aanstaat, kun je inderdaad maar beter uit de band stappen. Dat boeit me geen reet. Als je me nu wilt excuseren, ik moet aan het werk.’ Hij tokkelde weer verder.

Een tijdlang keek Derek hem boos aan. ‘Wat bezielt jou de laatste tijd toch? Je was altijd zo’n fatsoenlijke kerel. De roem zal je wel naar het hoofd gestegen zijn. Als je er zo over denkt, prima. Zoek dan maar een andere gitarist.’

Con haalde zijn schouders op.

‘Ik waarschuw je, Con. Je bent een arrogante Ierse klootzak die heel wat mensen tegen de haren in strijkt. Dat komt je nog duur te staan.’

Toen Derek de studio uit liep, slaakte Con een zucht en speelde hij verder. Het deuntje waar hij aan werkte begon steeds meer vorm te krijgen.

Om tien over drie ging de deur van de studio weer open. Todd beende regelrecht op hem af en raakte hem met zijn vuist vol in het gezicht. Door de klap viel Con achterover op de grond. ‘Vuile klootzak!’ Todd ging boven op hem zitten en bleef zijn gezicht als boksbal gebruiken. Vanuit deze positie kon hij alleen maar zijn armen opheffen om de klappen af te weren. ‘Wie denk je wel niet dat je bent? Vuile klootzak!’ Met zijn vuisten bleef Todd het inmiddels bebloede gezicht van Con bewerken.

‘Jezus, je wordt mijn dood nog, Todd! Hou op!’

‘Geef me één goede reden waarom ik je niet zou afmaken. Achter mijn rug om Lulu proberen te versieren? Mijn vrouw? De vrouw van je vriend!’ Zijn vuist kwam hard op Cons buik neer.

‘Wat?!’ riep Con.

‘Uitgerekend jij zou moeten weten hoeveel ik van haar hou. Gisteravond heeft ze me verteld dat je al weken achter haar aan zit.’ Hij deelde nog een klap uit. ‘Ze zei dat ze van geluk mag spreken dat het haar gelukt is om die hotelkamer in New York te ontvluchten nadat je haar had vastgegrepen en gezoend.’

‘Dat is niet…’

‘Nou, je hebt het voor elkaar, hoor. Het is klaar. Je hebt alles verpest.’ Todd slikte een snik in en keek naar Con, die nog steeds onder hem lag. Het bloed stroomde uit zijn neus. ‘Je hebt de band kapotgemaakt, Con. Ik wil die rotkop van je nooit meer zien.’

‘Wat is hier in vredesnaam aan de hand?’

Toen Todd omkeek, bleek Freddy in de deuropening te staan.

‘Vraag dat maar aan Con. Neem me niet kwalijk.’ Hij stond op en liep langs Freddy heen de controlekamer door en de studio uit.

‘Goeie genade. Waar heb je dit aan te danken?’ Freddy liet zich door zijn knieën zakken en stak een arm uit om Con overeind te helpen. Omdat hij een beetje wankel op zijn benen stond, zorgde Freddy dat hij op een stoel ging zitten. ‘Blijf hier. Ik ga iets halen om je wonden te verzorgen.’ Hij liep door de controlekamer naar de kitchenette aan het einde van de hal. Bij het koffieapparaat lag een stapel servetten. Hij maakte er een paar nat en ging weer terug. ‘Je ziet eruit alsof je met Muhammad Ali hebt geknokt,’ zei hij gekscherend terwijl hij het bloed van Cons gezicht depte. ‘Volgens mij is je neus gebroken, ouwe reus. We kunnen maar beter naar het ziekenhuis gaan om je te laten onderzoeken.’

‘Nee, bedankt. Het komt wel goed.’ Con kromp ineen toen hij zijn neus aanraakte. ‘Het ziet er vast erger uit dan het is.’

‘Dan laat ik een auto met chauffeur komen. Ga naar huis en laat Sorcha voor je zorgen. Misschien is dit niet het moment om te bespreken wat er precies is gebeurd.’

Con knikte.

Freddy liep naar de controlekamer, belde naar de receptie en kwam weer terug. ‘De auto komt eraan. Waar is de rest?’

‘Derek is al weg en Ian is er nog niet,’ mompelde Con.

‘Typisch. Dus het etentje gaat niet door?’

‘Kennelijk niet.’

‘Oké. Kom mee, ik heb gevraagd of de auto vlak voor de deur kan stoppen. Al die gillende fans willen je vast niet zo zien. Kun je opstaan?’

‘Ja.’ Hij hees zichzelf overeind en liep achter Freddy aan, de studio uit en de trap naar de receptie op.

Buiten stopte een auto, die claxonneerde.

‘Kijk eens aan.’ Freddy rende naar de auto en hield het portier open. ‘Stap maar in. Morgen bel ik je wel even om te vragen hoe het gaat. Dan verwacht ik dat je me precies vertelt wat er aan de hand is.’

‘Natuurlijk. Bedankt, Freddy.’

Toen Freddy het portier dichtsloeg, scheurde de auto er meteen vandoor. Met een diepe zucht liep hij weer naar binnen en hij ging naar de opnamestudio.

Ian kwam in een lange, opzichtige kaftan door de hal naar hem toe gezweefd en maakte het vredesteken. ‘Hé, man, wat is er aan de hand? Waar is de rest?’

Om de een of andere reden zorgde de aanblik van Ian – die minstens twee uur te laat was en helemaal in zijn eigen wereldje zat – ervoor dat Freddy in lachen uitbarstte. ‘Weg, Ian. Je bent ze net misgelopen. Wacht even, dan doe ik het licht in de studio uit en gaan we samen een biertje drinken.’

‘Nee, man. Ik hou niet van bier.’

‘Iets anders dan. Ik kan wel een borrel gebruiken.’

Samen liepen ze de trap op, naar de receptie. Daar boog Freddy zich over de balie heen en glimlachte naar de jonge receptioniste. ‘Kun je misschien een schoonmaker naar studio drie sturen? Het is daar nogal een rommeltje.’ Hij tikte even tegen zijn neus. ‘Dit blijft tussen ons, oké?’

‘Natuurlijk.’

‘Dank je, Melody. Tot snel.’ Hij sloeg een arm om Ian heen en loodste hem mee naar de uitgang. ‘Kom, ouwe reus, dan gaan we de kroeg in.’

Con bekeek zijn neus in de spiegel. Hij voelde verdoofd aan en zag er inderdaad krakkemikkiger uit dan gewoonlijk. Als kind had hij zijn neus ook al eens gebroken tijdens een vechtpartij. Morgen zou hij er nog eens naar kijken en misschien een bezoekje aan het Royal Free Hospital brengen als hij er nog steeds last van had. De overige schrammen en blauwe plekken zagen er oppervlakkig uit. Onhandig depte hij er wat jodium op. ‘Jezus, wat een dag… wat een week,’ verzuchtte hij tegen zijn spiegelbeeld.

Dat kreng, Lulu… Niet alleen had ze Todd dat onzinverhaal verteld, zij was duidelijk ook degene die Sorcha had gebeld om hem te verlinken. ‘De hel kent geen woede zoals die van een versmade vrouw,’ mompelde hij.

Het leek hem het beste om een paar aspirientjes in te nemen tegen de hoofdpijn en vroeg naar bed te gaan. Hij rammelde van de honger, maar sinds Sorcha was vertrokken waren er weinig boodschappen in huis. Als zij hier was geweest, had ze wel voor hem gezorgd. Hij miste haar verschrikkelijk.

Hij pakte de aspirine uit het medicijnkastje, vulde een tandenborstelhouder met water en slikte de tabletten door. Daarna trok hij zijn met bloed besmeurde T-shirt en spijkerbroek uit en liep, te moe om te douchen, naar de slaapkamer.

43

con daly gaat scheiden

Sorcha zette zich schrap en las het artikel onder de kop op de tweede pagina van de krant.

Schokkend nieuws: Con Daly’s vrouw Sorcha heeft haar biezen gepakt. Onze welingelichte bron stelt dat ze woedend uit de echtelijke woning in Hampstead is vertrokken omdat Con een affaire heeft met Lulu Bradley, de actrice, vredesactivist en echtgenote van Todd Bradley. De twee zijn de afgelopen maanden regelmatig samen gezien tijdens demonstraties.

Con Daly en Todd Bradley zijn geen van beiden bereikbaar voor commentaar, maar hun manager, Freddy Martin, wist te melden dat er sprake is van goed overleg tussen beide partijen en dat deze situatie niet van invloed zal zijn op de toekomst van The Fishermen.

Een ingewijde bij Metropolitan Records beweert echter dat er onlangs gevochten is in een van de opnamestudio’s. Uit de dossiers van het Royal Free Hospital in Hampstead blijkt dat ene meneer C. Daly afgelopen vrijdagochtend vroeg is opgenomen met een gebroken neus en meerdere wonden in het gezicht. Later die dag mocht hij terug naar zijn villa aan de rand van Hampstead Heath, waar hij zich sindsdien heeft teruggetrokken.

Het is nog afwachten of deze gevoelige situatie van invloed zal zijn op een van de succesvolste songwriterduo’s van het afgelopen decennium. Con en Sorcha Daly hebben door de jaren heen een hechte vriendschap opgebouwd met de Bradleys.

Waar Sorcha momenteel verblijft is niet bekend. Een woordvoerder van de platenmaatschappij wilde alleen kwijt dat ze wellicht op familiebezoek in het buitenland is.

Sorcha las het artikel nog eens en vroeg zich af wie het nieuws over de breuk naar de pers had gelekt. Vermoedelijk was het iemand bij Metropolitan geweest, want roddels over spanningen binnen de band konden weleens goed zijn voor de verkoopcijfers. Zou er echt iets gaande zijn tussen Con en Lulu? Wie weet. Ze hoopte maar dat degene die naar de roddelpers was gestapt het had verzonnen omdat het een voor de hand liggende reden voor de breuk was. Toch hoopte ze ook dat Todd hem inderdaad een gebroken neus had geslagen. Dat was zijn verdiende loon.

De telefoon ging en ze nam zonder erbij na te denken op. ‘Hallo?’

‘Mevrouw Daly, u spreekt met de receptie. We hebben iemand voor u aan de lijn.’

‘Oké.’ Ze wachtte af tot de beller werd doorverbonden.

‘Mevrouw Daly?’

‘Ja?’

‘Sorcha Daly?’

‘Ja?’

‘Fijn dat we u gevonden hebben, mevrouw Daly. U spreekt met de Mirror. We willen graag een exclusief interview over de situatie omtrent uw echtgenoot en Lulu Bradley. In ruil daarvoor kunt u rekenen op een fiks geldbedrag of een donatie aan een goed doel naar uw keuze. Het spreekt vanzelf dat u goed voor de dag zou komen in het artikel. Wat zegt u van…’

Sorcha gooide de hoorn op de haak. Waarom had ze er in vredesnaam niet aan gedacht om onder een valse naam in te checken? Met trillende vingers draaide ze het nummer van de receptie. ‘Wilt u alstublieft geen telefoontjes meer doorverbinden naar mijn kamer? Als er nog iemand belt, kunt u dan zeggen dat ik heb uitgecheckt?’

‘We zullen ons best doen, mevrouw Daly.’

‘Dank u.’ Ze hing op.

Het Hampstead Post House was niet de meest discrete of afgelegen plek die ze had kunnen uitkiezen, maar nadat ze Con had verlaten had ze zich niet in staat gevoeld om ver te rijden. Daarom had ze gedacht dat ze hier in alle anonimiteit een paar dagen kon blijven tot ze wist hoe het verder moest.

Ze ging op de rand van het onopgemaakte bed zitten en probeerde na te denken. De media hadden haar door. Binnen een uur zou er buiten waarschijnlijk een legertje journalisten op haar staan te wachten. Ze moest snel in actie komen, maar waar moest ze naartoe?

Naar huis, naar Ierland? Het leek haar niet eerlijk om haar moeder met al die media-aandacht op te zadelen, nu ze nog maar zo kort weduwe was. Alsof de roddels en priemende blikken in Ballymore nog niet erg genoeg waren.

‘Help,’ mompelde ze. Ze had zich nog nooit zo alleen gevoeld.

Moest ze naar een ander hotel verkassen? Ze schudde haar hoofd. Daar zou ze zich veel te kwetsbaar voelen. Er hoefde maar één receptioniste of portier de pers in te lichten.

Uiteindelijk kon ze maar één persoon bedenken die haar misschien kon helpen. Ze nam de hoorn van de haak en draaide het nummer dat ze uit haar hoofd kende.

‘Metropolitan Records.’

‘Goedendag, ik ben op zoek naar Helen McCarthy.’

‘Het spijt me, juffrouw McCarthy zit midden in een vergadering en wil niet gestoord worden.’

‘Het is dringend. Zeg maar dat Sorcha Daly haar wil spreken.’

‘Oké, mevrouw Daly. Een momentje, dan kijk ik wat ik voor u kan doen.’

Gefrustreerd wachtte Sorcha af.

‘Sorcha, met Helen. Waar zit je?’

‘In het Post House in Hampstead. O, Helen…’ Sorcha slikte een snik in. ‘Heb je het artikel in de Daily Express gezien?’

‘Ja.’

‘Het spijt me dat ik jou hiermee lastigval, maar de Daily Mirror belde net. De pers is erachter gekomen waar ik ben en het zal niet lang meer duren voordat het hier wemelt van de paparazzi. Ik weet niet wat ik moet doen.’

‘Oké. Geen paniek, we krijgen je daar wel weg. Pak je spullen, dan stuur ik meteen een auto naar je toe. Je kunt naar mijn huis in Holland Park Mews gaan, daar zal niemand je vinden. Katie, de hulp, laat je wel binnen. Blijf daar tot ik thuis ben, dan kunnen we verder praten. Er zal in dat hotel toch wel een achterdeur zijn waarlangs je weg kunt?’

‘Ik heb geen idee.’

‘Kom op, Sorcha. Even bij de les blijven. Ik ga zo ophangen om de hotelmanager te bellen en te zorgen dat hij je naar de auto toe brengt. Oké?’

‘Ja. Dank je, Helen. Het spijt me, het is allemaal zo… ellendig.’

‘Ik weet het. Ik bel je over een uur terug. Dan zou je inmiddels in Holland Park Mews moeten zijn. Dag, Sorcha.’

Sorcha hing op, pakte haar koffer en stopte alles wat ze had meegenomen erin. Daarna kleedde ze zich om en zocht naar haar zonnebril om haar bleke, afgetobde gezicht te verbergen voor eventuele camera’s. ‘Verdomme!’ De bril lag nog in haar auto, op het parkeerterrein. Hij had net zo goed op Mars kunnen liggen.

Ze deed haar koffer dicht en ging op het bed zitten om te wachten.

Een paar minuten later werd er op de deur geklopt.

‘Wie is daar?’

‘Meneer Adams, de hotelmanager. Ik heb juffrouw McCarthy zojuist gesproken.’

‘Oké.’ Ze deed de deur voor hem open.

De manager glimlachte. ‘Ze heeft me gevraagd u naar de taxi te brengen. Die staat achter het hotel.’

‘Dank u.’

‘Loopt u maar mee.’ Hij pakte haar koffer en ging haar door de hal voor naar de lift. ‘Helaas staat er voor het hotel een horde journalisten en fotografen te wachten tot u tevoorschijn komt. Er is maar één uitgang voor auto’s die langs de achterkant vertrekken, dus de taxi zal dwars door de drukte heen moeten, vrees ik.’

Ze gingen met de lift naar de begane grond en Sorcha liep achter hem aan door een wirwar van gangen. ‘Hier is het.’ De manager bleef voor een nooduitgang staan en gebruikte de duwstang om die te openen.

Langs de stoep stond een auto te wachten. Sorcha haastte zich erheen, rukte het achterportier open en stapte in, terwijl de manager haar koffer in de kofferbak legde. Daarna tikte hij op het raampje en gebaarde dat ze het moest opendoen. ‘Het was een genoegen om u hier te mogen ontvangen, mevrouw Daly. Ik hoop dat u ons bij uw vrienden zult aanbevelen. Hier is de rekening.’ Hij overhandigde haar een witte envelop.

‘Dank u voor de hulp…’

‘Hé! Daar is ze! Sorcha is hierachter!’ schreeuwde iemand.

Ze draaide het raampje dicht en de chauffeur reed weg. Toen ze de hoek omgingen, stevende er een horde verslaggevers en fotografen op de auto af.

‘Wees gerust, lieverd. We zijn er zo langs. Desnoods rij ik ze omver.’ De chauffeur, die al op leeftijd was, drukte op de claxon en reed langzaam maar vastberaden op de groep mensen in.

Camera’s flitsten en verslaggevers klopten op het raampje en zeiden dingen die Sorcha niet kon verstaan. Ze bleef recht voor zich uit kijken en dwong zichzelf om niet te huilen. Uiteindelijk kwamen ze bij de uitgang van de parkeerplaats aan en zag ze de verslaggevers naar hun auto’s rennen.

‘Hou je maar goed vast, dan zijn we die ellendelingen zo kwijt.’ De chauffeur gaf een spuit gas om tussen het overige verkeer in te voegen, dat druk begon te toeteren. Tien minuten later, nadat ze door achterafstraatjes in Hampstead waren gereden waarvan Sorcha het bestaan niet eens had gekend, voegde de auto in tussen de normale verkeersdrukte in Swiss Cottage. De chauffeur slingerde van de ene naar de andere rijstrook en zette koers naar St. John’s Wood en het centrum van Londen. Via zijn achteruitkijkspiegel glimlachte hij haar toe. ‘We hebben ze afgeschud, lieverd. Je kunt je weer ontspannen.’

‘Uw koffer, mevrouw Daly.’ De taxichauffeur zette Sorcha’s bagage in de hal van Helens huis.

Dankbaar glimlachte ze hem toe. ‘Ontzettend bedankt.’

‘Graag gedaan. Voor mij was het weer eens wat anders dan anders. Het beste ermee, hoor. Tot ziens.’

‘Ik zal u naar uw kamer brengen, mevrouw Daly.’

Sorcha volgde Katie, Helens hulp in de huishouding, de smalle trap op.

‘Beneden staan brood en paté voor u klaar, mocht u trek hebben.’

‘Dank je. Ik kom er zo aan.’

Nadat het meisje was vertrokken, ging ze op het bed zitten en huilde van opluchting.

Na de lunch zei Katie dat ze een paar boodschappen moest doen en Helens kleding moest ophalen bij de stomerij.

Vlak nadat ze vertrokken was, ging de telefoon. Sorcha liep aarzelend naar het toestel toe en nam op. ‘Hallo?’ fluisterde ze.

‘Met Helen. Vanaf nu spreken we een code af. Ik laat de telefoon drie keer overgaan, hang op en bel dan nog een keer. Gaat het een beetje?’

‘Prima, nu ik hier ben. De chauffeur heeft het geweldig gedaan.’

‘Ik werk al jaren samen met Dan. Hij is volkomen betrouwbaar. Hoe dan ook, ik wilde alleen even weten of het goed met je gaat. Ik heb zo een vergadering, maar ik verwacht om zes uur thuis te zijn. Doe alsof je thuis bent. Kijk maar naar een oude film op tv of zo.’

‘Dank je, Helen. Tot straks.’

‘Dag, Sorcha.’

Ze hing op en nam voor het eerst bewust haar omgeving in zich op. Het huis was zo netjes dat het bijna onbewoond leek. Behalve twee smetteloze crèmekleurige banken en een lange salontafel waar een stapel zo te zien nog gloednieuwe glossy tijdschriften op lag, stond er geen meubilair. De witte muren waren zowat kaal, hier en daar hing alleen een ingelijste prent. Eén muur werd vrijwel geheel in beslag genomen door een eersteklas geluidsinstallatie van Bang & Olufsen met speakers van een meter hoog, en in de hoek stond een kleine televisie. Sorcha liep naar boven en deed de eerste deur open die ze tegenkwam. De kamer was nauwelijks groter dan een bezemkast en er stonden een antiek bureau en een leren stoel. Aan twee van de muren hingen planken met keurige rijen grote boeken. Sorcha pakte er een.

Copyrightwetgeving in de muziekindustrie – nieuwe, herziene druk.

Ze liep de kamer uit en trof achter de volgende deur een kleine maar functionele badkamer aan. De derde deur kwam uit op haar eigen nette logeerkamer.

Dan moest de laatste deur dus van Helens slaapkamer zijn. Ze deed hem open en bleef verbaasd op de drempel staan. Deze kamer was heel anders dan de opgeruimde elegantie van de rest van het huis. Op het tweepersoonsbed lag een kleurrijke patchworksprei en tegen het smeedijzeren hoofdeinde waren talloze pluchen knuffels uitgestald. De ouderwetse kaptafel stond tjokvol lotions en andere middeltjes en een van de muren werd volledig in beslag genomen door een kledingkast die voorzien was van spiegels. Aan de overige muren hingen prenten die ze alleen maar als kinderlijk kon omschrijven, van teddyberen en kinderen die zakdoekje leggen speelden.

‘Een kinderkamer,’ mompelde Sorcha. Het vertrek deed haar sterk denken aan haar eigen kamer in haar ouderlijk huis in Ballymore.

Ze trok de bovenste lade van een groot eikenhouten dressoir open. Daarin trof ze zwarte zijden kousen aan die zacht aanvoelden onder haar vingers, negligés, bustiers, jarretelgordels en slipjes, stuk voor stuk ook zwart.

Met een glimlach schoof ze de lade weer dicht. ‘Toch geen kinderkamer dus.’

Ze deed de deur dicht en liep de trap af. De stilte werd alleen doorbroken door het getik van de keukenklok. Ze ging met een tijdschrift op de bank zitten en verdiepte zich in een artikel over de tuin van een beroemde actrice.

Toen het bijna zeven uur was, hoorde ze iemand een sleutel in het slot steken en kwam Helen de woonkamer binnen.

‘Hoi, hoe gaat het?’ Ze zette haar aktetas neer.

‘Goed, dank je wel.’

‘Mooi zo. Heeft Katie je een beetje op je gemak gesteld?’

‘Enorm. Je schone kleren hangen in de kast en er staan kreeft en salade in de koelkast voor het avondeten.’

‘Die vrouw is goud waard,’ zei Helen glimlachend. ‘Ik ga even douchen. Het is vreselijk plakkerig buiten. Misschien gaat het vanavond wel onweren. Dek jij de tafel op het terras even, dan kunnen we buiten eten. Dat zou weleens de laatste keer kunnen zijn, deze zomer. Wees gerust, niemand ziet ons daar. In de koelkast staat een fles wijn. Trek die maar open en neem een glaasje. Ik kan er wel een gebruiken, en jij volgens mij ook.’

Sorcha liep naar de keuken, maakte de wijn open en pakte twee glazen, borden en bestek. Toen ze de tuindeuren opendeed, zag ze tot haar opluchting dat het met flagstones betegelde terras werd omringd door een hoge bakstenen muur.

Een kwartier later kwam Helen alweer naar beneden en zag ze er een stuk minder verhit uit in een blouse en een linnen broek. Sorcha bekeek haar eens goed toen ze het eten op tafel zette en ging zitten. Ze wist zich heel goed te presenteren.

‘Proost.’ Helen hief het glas. ‘Waarschijnlijk heb je momenteel niet het gevoel dat er veel te vieren valt. Ik eerlijk gezegd ook niet, dus laten we drinken op betere tijden.’

Sorcha hief haar glas en nam een slokje. ‘Het was heel aardig van je dat ik hiernaartoe mocht komen, Helen. Het was mijn eigen stomme schuld. Ik had kunnen weten dat mijn aanwezigheid daar niet geheim zou blijven.’

‘De volgende keer dat je je echtgenoot verlaat, kun je misschien een chiquere plek uitkiezen dan het Hampstead Post House,’ zei Helen glimlachend.

‘Het was gewoon het eerste hotel dat ik tegenkwam.’ Sorcha probeerde een stukje kreeft aan haar vork te prikken.

‘Niemand kan ons hier zien. Zullen we gewoon met onze handen eten?’ Helen scheurde een klauw af. ‘En, heb je al enig idee hoe de toekomst eruitziet? Is deze scheiding definitief?’

‘Geen idee. Eerlijk gezegd ben ik best wel laf geweest. Ik wilde er niet over nadenken. Misschien is het de nasleep van die griep van afgelopen week, maar ik voel me nog steeds niet lekker. In het hotel heb ik urenlang geslapen.’

‘Dat zal wel door de schok komen.’ Helen veegde haar handen schoon en bette haar mond met een servet. ‘Luister, ik zal er geen doekjes om winden. Wil je het hebben over wat er tussen Con en jou is gebeurd, of niet?’

Sorcha haalde haar schouders op en schudde haar hoofd. ‘Dat weet ik niet. Ik bedoel, zelfs als ik het er niet over heb, laat het me geen moment los, dus misschien kan ik het er maar beter wel over hebben. Hij heeft me verteld wat hij jou heeft laten doen.’ Ze sloeg haar ogen neer. ‘In Ballymore.’

Geschokt keek Helen haar aan. ‘Dat meen je niet. Het spijt me verschrikkelijk. Ik was toen een heel ander mens, ik…’

Sorcha stak haar handen op. ‘Jij hoeft je niet te verontschuldigen, Helen. Ik neem jou niets kwalijk.’

‘Dat is grootmoedig van je.’

‘Con is altijd al goed geweest in het doordrijven van zijn zin. Weet jij of hij iets met Lulu heeft?’

Helen haalde haar schouders op. ‘Nee. Maar mocht je er iets aan hebben, ik geloof geen woord van wat er in de kranten staat. Het zou me niets verbazen als blijkt dat Lulu zelf naar de pers is gestapt met dat verhaal. Kennelijk heeft ze tegen Todd gezegd dat Con haar al weken probeert te versieren.’ Ze haalde haar neus op. ‘Maar dat geloof ik niet. Volgens mij heeft ze gewoon haar kans schoon gezien om de vrouw te worden die een wig heeft gedreven tussen het succesvolste songwritersduo van de afgelopen tien jaar. Ze wil koste wat kost beroemd worden.’

Sorcha grinnikte, maar het klonk verdrietig. ‘Dat zou best eens kunnen. Lulu was wel erg vaak bij ons thuis, maar ik dacht dat dat kwam doordat ze dezelfde interesses hadden. Ik geloofde dat Con van me hield.’ Met moeite wist ze haar tranen te bedwingen. ‘De afgelopen maanden is hij zo erg veranderd, Helen. Ik ken hem bijna niet meer terug.’

‘Hij is inderdaad veranderd,’ verzuchtte Helen. ‘Deze hele situatie bezorgt me aardig wat hoofdbrekens. Al is dat natuurlijk niets vergeleken bij hoe jij je nu voelt.’

Dat wuifde Sorcha weg. ‘Ik begrijp best hoe slecht dit is voor je bedrijf.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Soms zou ik willen dat The Fishermen niet zo snel succesvol waren geworden. Dan hadden we meer tijd gehad om eraan te wennen. Momenteel mag ik dan niet Cons grootste fan zijn, ik begrijp wel dat de druk enorm was… en nog steeds is.’

Helen legde haar vork netjes naast haar bord. ‘Wil je weten wat ik denk?’

‘Nou?’

‘Ik denk dat Con op een inzinking afstevent. Hij heeft het gevoel dat hij het allemaal niet meer aankan. Geef alsjeblieft niet op. Jaren geleden is hij inderdaad vreselijk in de fout gegaan, maar ik ook.’ Ze schonk Sorcha een warme glimlach. ‘Vergeet niet dat hij dat heeft gedaan omdat hij zich geen leven zonder jou kon indenken.’

Sorcha wreef in haar ogen. ‘Zo kun je het ook bekijken. Maar hij heeft er wel voor gezorgd dat mijn vader niet meer in mijn leven was, en de rest van mijn familie daardoor ook niet. Om van mijn vriendinnen nog maar te zwijgen. Mijn vader was geen lieverdje, maar het had mijn keus moeten zijn of ik hem uit mijn leven wilde bannen. Dat was heel egoïstisch van Con.’

Helen nipte van haar wijn. ‘Ik had er nooit mee moeten instemmen. Het was net zo goed mijn schuld.’ Haar volgende woorden koos ze heel zorgvuldig. ‘Con heeft je nodig, Sorcha. Dat is altijd al zo geweest. Jij bent de enige band die hij nog met zijn verleden heeft.’

Sorcha pulkte aan haar nagelriemen. ‘Tussen al dat slapen door heb ik eindelijk tijd gehad om eens aan mezelf te denken. Ik heb alles voor hem opgegeven, Helen. Vanaf het allereerste begin kwamen zijn wensen op de eerste plaats. Ik ben weggegaan uit Ballymore, ik heb hem gesteund toen hij naar Londen wilde… ik heb zelfs mijn carrière opgegeven terwijl er een lucratief modellencontract op tafel lag. Dat heb ik gedaan omdat ik van hem hield en omdat ik echt geloofde dat dat wederzijds was. Nu voelt het alsof onze relatie op een leugen is gebaseerd. Hij heeft over me heen gelopen en me zo’n beetje aan de kant gezet toen hij dacht dat hij me niet meer nodig had. Misschien hou ik nog wel van hem, maar volgens mij vind ik hem eigenlijk niet aardig.’ Ze nam een grote slok wijn. ‘Dat gedoe met Lulu heeft me ook gekwetst. Ik dacht dat we vriendinnen waren, maar ze heeft me duidelijk alleen maar gebruikt om dichter bij Con te komen.’ Ze masseerde haar slapen. ‘Al die media-aandacht maakt het alleen maar erger. Hoe lang zou ik me moeten schuilhouden, denk je?’

Helen haalde haar schouders op. ‘Dat hangt van de komende dagen af. Zodra er iets interessanters voorbijkomt, ben je van ze af. Laten we maar hopen dat dat snel gebeurt. Morgen kan ik je meer vertellen. ’s Ochtends heb ik een bespreking met Freddy, om te kijken of er na dit alles nog toekomst in The Fishermen zit. Het is nog maar de vraag of Todd en Con met ons om de tafel willen gaan zitten, laat staan of ze het aankunnen om samen liedjes te schrijven voor het nieuwe album, dat steeds dichterbij komt.’

‘Dat lijkt me erg lastig voor jullie.’

‘Nou ja, Todd is niet de enige die Cons bloed wel kan drinken. Die lieve man van je heeft Derek compleet van zich vervreemd door zijn nummer, dat hem zo dierbaar is, rotzooi te noemen. Heel tactvol. Derek heeft Freddy gebeld om te zeggen dat hij niet meer met Con wil samenwerken en uit de band stapt. Waarschijnlijk is het allemaal gebakken lucht, maar met Derek weet je het maar nooit. Hij is op zijn zachtst gezegd nogal een apart type.’

Sorcha dronk haar wijnglas leeg en staarde even voor zich uit. ‘Wat triest.’

‘Wat is triest?’ vroeg Helen.

‘Ze waren zulke goede vrienden en nu… Nou ja, het is gewoon een puinhoop.’

‘Zeg dat wel. Jammer genoeg is het aan mij om dat op te lossen. The Fishermen zijn een bedrijf. Wat voor privéproblemen ze ook hebben, ze staan wel onder contract bij ons.’ Toen er een bliksemschicht langs de donkerder wordende lucht trok, keek ze op en veegde langs haar voorhoofd. ‘Gelukkig, het gaat onweren. Ik heb een hekel aan dat broeierige weer. Zullen we afruimen?’

Later ging Sorcha naar boven om te douchen. De onweersbui kwam steeds dichterbij en terwijl ze zich afdroogde hoorde ze de eerste regendruppels tegen de ruit kletteren. Tegen de tijd dat ze weer beneden kwam, regende het pijpenstelen.

Helen zat met een stapel papieren voor haar neus aan de eetkamertafel naar het onweer te kijken. ‘Indrukwekkend, hè?’ mompelde ze. ‘Zo zie je maar hoe nietig we zijn. In Ballymore vond ik het altijd heerlijk om naar buiten te kijken als er boven zee onweer op komst was.’

‘Ik ook,’ zei Sorcha glimlachend.

‘Maar goed, ik ga maar eens naar bed. Waarschijnlijk ben ik al weg wanneer je wakker wordt. Ik ben altijd graag om acht uur op kantoor.’

‘Geen probleem.’

Helen stopte de papieren in haar aktetas, sloot die af en stond op. ‘Doe jij straks het licht uit?’

‘Ja. Welterusten, Helen.’

‘Welterusten.’

Sorcha ging op Helens plekje zitten en keek naar het noodweer buiten.

Toen ze twintig minuten later de trap op liep, verwonderde ze zich erover dat ze eerst zo’n hekel aan Helen had gehad, maar dat ze na de afgelopen dagen meer respect voor haar had dan voor wie dan ook.

44

Om kwart voor zes stond Helen op. Ze hing haar broekpak klaar, bracht een bezoekje aan de badkamer en wilde net teruggaan naar haar kamer toen Sorcha naar de wc sprintte en de deur haastig achter zich dichttrok. Helen hoorde haar braken.

Nadat ze zich had klaargemaakt voor de dag, klopte ze op Sorcha’s deur.

‘Kom binnen.’

Toen Helen dat deed, bleek Sorcha met haar ogen dicht op bed te liggen. ‘Gaat het wel? Je ziet er zo bleekjes uit.’

‘Ja, het gaat zo wel weer. Volgens mij heb ik gisteravond te veel wijn gedronken.’

‘Je hebt maar een paar glaasjes op.’

‘Dan komt het misschien door de spanning. Ik heb al vaker moeten overgeven sinds ik bij Con weg ben.’

‘Altijd ’s ochtends?’

‘Ja.’

Helen ging op het voeteneinde van het bed zitten en plukte een pluisje van de sprei. ‘Je bent toch niet zwanger?’

Op Sorcha’s gezicht verscheen een paniekerige uitdrukking. ‘Ik… Ach, welnee.’

‘Dus je bent niet over tijd?’

‘Volgens mij niet. Ik heb er niet zo bij stilgestaan door alles wat er gebeurd is.’ Koortsachtig dacht ze na. ‘Misschien ben ik een paar dagen over tijd, maar dat zal de stress wel zijn. Con en ik… We proberen al heel lang een kindje te krijgen en het is nog nooit gelukt, dus… Nee, het komt vast ergens anders door.’

Hier werd Helen niet bepaald wijzer van. ‘Wat er ook aan de hand is, echt gezond is het niet om elke ochtend zo over te geven. Zal ik mijn dokter laten komen?’

‘Dat hoeft echt niet.’

‘Ik denk het wel.’

‘Geef me nog een dag. Als ik morgen niet opgeknapt ben, ga ik naar de dokter. Beloofd.’

‘Oké.’ Helen stond op. ‘Ik moet ervandoor. Katie komt over een uurtje. Als er iets is, kun je mijn secretaresse Maggie bellen. Die weet me wel te vinden.’

‘Zal ik doen.’

‘Tot straks dan.’

‘Tot straks.’ Sorcha liet zich weer in de kussens zakken. ‘O jezus,’ mompelde ze toen Helen de kamer uit was. ‘Niet nu. Alstublieft, God, niet nu.’

‘Hoe staan de zaken ervoor, Freddy? Hebben we nog een band of niet?’ Helen tikte met haar vergulde pen op het bureau en keek hem aan, in de verwachting dat hij het zou bagatelliseren.

‘Het ziet er niet goed uit, Helen. Todd weigert me te woord te staan. Ik ben naar zijn huis gegaan, maar hij doet niet open. Hij is er wel, dat heeft zijn schoonmaakster me verteld. Wat Con betreft, die ligt met een gezicht vol hechtingen in bed te chagrijnen. Derek schijnt te denken dat hij uit de band is gestapt en zit in het buitenland. En Ian… Nou ja, als we al orde op zaken weten te stellen, dan kunnen we beter een vervanger zoeken.’

‘Hoe zit het met het album?’

‘Bot gezegd, dat kun je wel op je buik schrijven.’

‘Hoe gaan we nu dan verder? Ik bedoel, ik zou jullie een proces kunnen aandoen. We hebben een deal. The Fishermen moeten leveren.’

‘Daar ben ik me van bewust, maar ik weet niet wat ik er nog meer aan kan doen. Misschien is het beter om iedereen even de ruimte te geven en de gemoederen te laten bedaren.’

‘Daar is geen tijd voor. Ik wil dat het album vóór kerst in de winkel ligt.’

‘Dan zul je ons inderdaad een proces moeten aandoen. Ik kan geen ijzer met handen breken. In deze toestand kunnen ze toch geen fatsoenlijke muziek maken?’

‘Dat is zo, maar hun privésores zijn mijn probleem niet.’

‘Dat is wel erg kort door de bocht.’

‘Ja, maar het is wel waar. Als The Fishermen uit elkaar gaan, wordt er een gat in onze begroting geslagen dat nog dieper is dan de Grote Oceaan. De komende maanden is het cruciaal dat Metropolitan stabiel blijft. Mijn bedrijf mag er niet onder lijden dat zij zich niet weten te gedragen. Dat sta ik gewoonweg niet toe. Dus zeg maar tegen de jongens dat ze het beter kunnen bijleggen en dat ze op maandagochtend in de studio moeten zijn, omdat ik anders een rechtszaak wegens contractbreuk tegen ze aanspan.’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Oké, ik zal het doorgeven. Zodra ik dat stelletje prima donna’s heb gesproken, hoor je van me. Het is geen pretje om manager te zijn.’

‘Daar zullen niet veel mensen het mee eens zijn, gezien het geld dat je aan hen verdient.’

‘Je bent een harde tante, Helen.’ Freddy stond op, aarzelde even en boog zich vervolgens over het bureau heen. ‘O ja, ik wilde nog iets anders bespreken. Ik heb een duo gevonden, een jongen en een meisje uit Amerika. Hij schrijft de nummers en zij heeft een prachtige stem. Dit zou weleens de sound van de jaren zeventig kunnen worden. En ze zien er nog goed uit ook. Zal ik je een demo toesturen?’

‘Doe maar. We zijn altijd op zoek naar nieuw talent.’

‘Deze twee zouden dat gat in je begroting weleens kunnen dichten. Dag, Helen. Je hoort van me als ik meer weet.’

Ze keek hem na en toen hij het kantoor uit was, leunde ze achterover en haalde een paar keer diep adem. Ze had weinig vertrouwen in Freddy’s overredingskracht. ‘Verdomme!’

Sorcha trok haar jas aan en liep naar beneden.

Ze móést het weten. Dat betekende dat ze naar Kensington High Street moest, aangezien daar voor zover ze wist de dichtstbijzijnde apotheek zat.

Met het glazen potje met haar urine in het voorste vak van haar handtas ging ze op pad over Holland Park Avenue. Het onweer van gisteravond had de broeierigheid verdreven en vandaag stond er een verkoelend briesje en hing de herfst in de lucht.

Drie kwartier later was ze weer terug, blij dat ze haar missie had weten te volbrengen zonder gespot te worden, maar teleurgesteld omdat ze de uitslag van haar test maandag pas te horen zou krijgen. Dat betekende dat ze nog een heel weekend in spanning zou moeten zitten. Natuurlijk had ze bij de apotheek een valse naam opgegeven. Ze zag de krantenkoppen al voor zich als de media er lucht van kregen dat ze een zwangerschapstest had gedaan.

Katie had een paar sandwiches voor haar klaargezet. Daar nam ze somber een paar hapjes van, waarna ze uitgeput terugging naar bed. Nu ze erover nadacht, leek het allemaal heel logisch. De vermoeidheid, de misselijkheid… klassieke symptomen van een zwangerschap.

En dat na al die tijd naar een kindje te hebben verlangd.

Wat moest ze doen?

Zou ze het aan Con vertellen?

Op die vragen had ze nog geen antwoord.

Om half zeven ’s avonds werd er aangebeld. Nerveus keek Sorcha door het spionnetje.

‘Hallo? Sorcha, ben je daar? Ik werk bij Metropolitan Records. Helen heeft me gevraagd om op weg naar huis een envelop bij haar af te geven. Ze zei dat ik je niet mocht storen, maar de envelop past niet door de brievenbus. Wil je opendoen?’

Besluiteloos bleef Sorcha staan.

‘Ik weet dat jullie gisteravond kreeft en salade hebben gegeten, mocht je daar iets aan hebben.’

‘Oké.’ Sorcha draaide het slot om. Toen ze door de kier naar buiten gluurde, zag ze een extreem mooi meisje met grote blauwe ogen en lang blond haar op de stoep staan. Ze kwam haar bekend voor, maar ze wist niet waarvan.

‘Hoi. Bedankt voor je vertrouwen.’ Het meisje stak haar een grote bruine envelop toe. ‘Kun je ervoor zorgen dat Helen deze krijgt?’

‘Natuurlijk. Kennen wij elkaar ergens van? Je komt me zo bekend voor.’

‘Ik werk nog niet zo lang bij Metropolitan, maar misschien heb je me daar een keer gezien.’

‘Ja, dat zal wel.’

‘Nou, ik moet ervandoor. Dag.’

‘Oké. Dag.’

Helen kwam die avond pas laat thuis. Ze plofte op de bank neer en nam het glas wijn aan dat Sorcha haar aanreikte. ‘Jeetje, wat een dag.’ Ze nam een slokje. ‘Heb je al plannen voor het weekend?’

Sorcha schudde haar hoofd.

‘Dan kun je met me mee naar Surrey om mijn nieuwe huis te bekijken. Ik heb met de binnenhuisarchitect afgesproken om het over behang en gordijnen te hebben. Als je zin hebt, tenminste.’

Ze knikte. ‘Ik kan wel wat afleiding gebruiken.’

Nadat Helen nog een slokje had genomen, keek ze Sorcha aan. ‘En, denk je dat je zwanger bent?’

Ze haalde diep adem. ‘Dat zou goed kunnen, ja.’

‘Wat ga je doen?’

‘Ik zou het echt niet weten.’

‘Nou, daar kunnen we ons na het weekend wel om bekommeren. We hebben allebei een stressvolle week achter de rug. Zullen we onszelf een paar dagen vrij gunnen?’

‘We kunnen het proberen. O, voor ik het vergeet, iemand is een envelop voor je komen brengen. Die ligt daar, op de tafel.’

‘Dank je.’

‘Wat een mooi meisje is dat, zeg.’

‘Ja, hè? Mags was een klasgenoot van me toen ik net in Londen was en bedrijfskunde studeerde. Een week geleden kwam ze bij Metropolitan op gesprek. Er zaten wat gaten in haar cv, maar ik heb haar het voordeel van de twijfel gegeven en ze doet het geweldig. Het is maar voor tijdelijk, want mijn eigen secretaresse is met zwangerschapsverlof. Maar als ze het zo goed blijft doen, vraag ik misschien wel of ze wil blijven.’ Helen zuchtte. ‘Alle mannen zijn natuurlijk dol op haar. Het lijkt me heerlijk om een natuurlijke schoonheid te zijn, zoals Mags en jij.’

‘O, Helen, tegenwoordig kunnen we geen van allen in jouw schaduw staan.’

‘Voor mij is het hard werken om er zo uit te zien. Goede kleding en make-up helpen wel, maar ik moet elke dag letten op wat ik eet. Dat blijft een strijd.’

‘Maar die is het waard. Je ziet er altijd fantastisch uit.’

‘Dank je. Over eten gesproken, wat staat er op het menu?’

Een tijd later gingen de vrouwen ieder naar hun eigen slaapkamer.

Ze konden geen van beiden de slaap vatten. Sorcha omdat ze bad dat de uitslag van de test negatief zou zijn, Helen omdat ze tegen beter weten in hoopte dat die juist positief zou zijn.

Dat kleine wezentje in Sorcha’s buik was voor The Fishermen misschien wel de laatste redding. En, hoopte ze, ook voor Sorcha.

45

Op maandagochtend werd Sorcha bij het krieken van de dag wakker, blij dat het weekend eindelijk achter de rug was. Om negen uur kon ze de apotheek bellen.

‘Jij bent vroeg op, zeg.’

Toen Helen beneden kwam, zat Sorcha met lange tanden een geroosterde boterham te eten.

‘Ja, ik heb niet zo goed geslapen.’

‘Dat kan ik me indenken. Vanochtend heb ik een bespreking, maar als het goed is, ben ik tegen het middaguur weer terug op kantoor. Bel je me even om de uitslag te laten weten?’

‘Zal ik doen.’

Helen keek op haar horloge en legde een hand op Sorcha’s schouder. ‘Ik kan maar beter gaan. Probeer je maar geen zorgen te maken. Het komt wel goed. Tot straks.’

Om zeven minuten over negen legde Sorcha de hoorn op de haak. Haar hele lichaam trilde. Hoewel het nieuws geen verrassing was, was er tot nu toe nog een kans geweest dat ze het mis had.

‘Juffrouw McCarthy, kom binnen.’

Helen volgde Jeremy Swain naar zijn grote kantoor met uitzicht op Old Street.

‘Koffie?’ vroeg hij nadat ze in de leren stoel tegenover zijn bureau had plaatsgenomen.

‘Graag.’

Jeremy ging zitten, belde zijn secretaresse om een pot koffie en twee kopjes te bestellen en sloeg het dossier open dat voor hem lag. ‘Wat de aandelen betreft ziet het er goed uit. Er wordt al flink over gepraat op de beursvloer.’

‘Mooi zo.’

‘Financieel lijkt het bedrijf me gezond. Mijn analisten hebben voor de komende twee jaar een groei van dertig procent voorspeld.’ Toen de secretaresse binnenkwam met een dienblad keek hij op. ‘Dank je. Zet het daar maar neer.’ Hij vulde de twee kopjes met het donkerbruine brouwsel en bood Helen suiker en melk aan. ‘Ik zat aan half november te denken voor de beursgang. Wat vind je daarvan?’

‘Wat de timing betreft vertrouw ik op jouw oordeel.’

‘Oké, prima.’

Helen nam een slokje koffie. ‘Mag ik de raming voor The Fishermen eens bekijken?’

‘Natuurlijk. Zij zijn momenteel jullie belangrijkste creditpost. Ongeveer vijfentwintig procent van de omzet wordt door hen gegenereerd.’

‘Wat zou er gebeuren als ze aankondigen dat ze uit elkaar gaan?’

Over het bureau heen staarde hij haar aan. ‘Dat zou heel slecht nieuws zijn voor de beursgang. Moeten we daar rekening mee houden?’

‘Laten we het erop houden dat de bandleden onderling wat problemen hebben. Ik hoop dat het nog opgelost wordt, maar dat kan ik niet garanderen.’

‘Ik begrijp het. Tja, nu gooi je wel even de knuppel in het hoenderhok. Vorige week heb ik wel iets over een van hen in de krant zien staan, maar ik besteed nooit veel aandacht aan de roddelrubrieken. Andere mensen jammer genoeg wel. Als je wilt dat Metropolitan een beursgenoteerd bedrijf wordt, heb je positieve publiciteit nodig. En natuurlijk wordt je omzet met vijfentwintig procent verminderd als The Fishermen ermee stoppen. Om over de winstprognose nog maar te zwijgen.’

Helen dronk haar kopje koffie leeg. ‘Dat wist ik allemaal al,’ verzuchtte ze.

‘Zou de band de breuk nog een half jaar kunnen uitstellen? In dat geval zou de beursintroductie nog aan de hand van de huidige bedrijfswaarde kunnen plaatsvinden. Beleggers begrijpen best dat de muziekwereld onstabiel is, dus als The Fishermen dan uit elkaar gaan, is dat maar zo. Natuurlijk zou het goed kunnen dat Metropolitan tegen die tijd alweer een nieuwe groep heeft ontdekt die het helemaal gaat maken. En je hebt altijd de rechten van de nummers van The Fishermen nog in handen.’

‘Dus de timing van de breuk is cruciaal.’ Ze trommelde met haar vingers op het bureau. ‘Het lastige is dat we met mensen te maken hebben, niet met goederen. Ik kan hen wel onder druk zetten om nog een half jaar bij elkaar te blijven. Ze staan immers nog bij ons onder contract en hebben nog een album en een single op te nemen. Als ze niet leveren, kan ik dreigen met een rechtszaak.’

‘Daar zit je nu natuurlijk ook niet op te wachten. Zo’n rechtszaak schrikt beleggers af. De komende paar weken moet Metropolitan van onbesproken gedrag zijn, Helen.’

‘Natuurlijk.’ Ze keek op haar horloge. ‘Over drie kwartier heb ik een afspraak met hun manager. Dan hoop ik meer duidelijkheid te krijgen.’

‘Het enige wat je verder nog kunt doen is de beursgang uitstellen. Dat zou alleen wel jammer zijn, aangezien het bedrijf er nu zo goed voor staat. In het financiële centrum worden ze nerveus van plotselinge veranderingen. Daardoor zal het in de toekomst des te moeilijker worden.’

Helen stond op. ‘Dan wachten we nog maar even af. Mocht je nog iets anders bedenken, laat het me dan alsjeblieft weten.’

‘Behalve dat een van The Fishermen wordt doodgeschoten, waardoor hij een legende wordt en de verkoop van hun vorige albums een hoge vlucht neemt, kan ik weinig verzinnen,’ zei hij met een glimlach. ‘Hou me op de hoogte, Helen.’

‘Dat zal ik doen.’ Ze gaf hem een hand. ‘Dag, Jeremy.’

Toen Helen weer op kantoor aankwam, stopte ze het dossier dat ze van Jeremy had gekregen in de afsluitbare lade van haar bureau. Meteen besefte ze dat er iets niet klopte. Ze tastte achter in de lade, maar het pistool dat daar de vorige keer nog had gelegen was nergens te bekennen.

De intercom piepte. ‘Freddy Martin is er.’

‘Stuur hem maar naar binnen.’

Helen sloot de lade af en nam zich voor om het kantoor later grondig te doorzoeken. Als ze het pistool niet kon vinden, zou ze zo snel mogelijk de politie moeten inlichten.

Freddy kwam binnen.

‘En, Freddy, vertel.’

‘Wil je eerst het slechte nieuws, of het slechte?’

‘Zeg het nou maar gewoon.’

‘Na meerdere pogingen mocht ik eindelijk bij Todd op audiëntie komen. Jeetje, wat ziet hij eruit. Alle gordijnen in zijn huis zijn dicht en Grateful Dead staat op repeat. Kennelijk heeft Lulu hem verlaten.’

‘Kom nou maar ter zake, oké?’

‘Hij praat in de verleden tijd over The Fishermen. Wat hem betreft is het een afgesloten hoofdstuk. Hij zei dat hij overweegt te emigreren, dat hij niet eens op hetzelfde continent wil zijn als “die rukker”, zoals hij Con tegenwoordig noemt.’

‘En hoe zit het met Con?’

‘Hetzelfde verhaal. Hij wil er niets meer mee te maken hebben.’

‘Derek?’

‘Die zit in het buitenland. Geen idee waar. Ik krijg hem niet te pakken. Sorry, Helen.’

‘Ian?’

‘Die heb ik wel gezien, al schieten we daar weinig mee op. Hij vindt alles prima, “als de rest het maar oké vindt, man”,’ aapte Freddy hem na.

‘Dit is een serieuze zaak, Freddy. Over een paar maanden wordt Metropolitan op de beurs geïntroduceerd. Als The Fishermen uit elkaar gaan, kan hun gesteggel de waarde van het bedrijf met miljoenen verminderen.’

‘Wat moet ik daaraan doen?’ verzuchtte hij.

In haar ogen verscheen een harde, kille blik. ‘Geen idee, maar je kunt maar beter iets verzinnen, anders kleed ik jullie helemaal uit.’

Hij stond op. ‘Het spijt me. Ik ben hier net zo kwaad over als jij. Mijn broodwinning staat ook op het spel. Misschien heb jij meer overwicht dan ik. Ik geloof nog steeds dat het over een tijdje wel zal overwaaien.’

‘Die tijd hébben we niet, Freddy. Je komt er zelf wel uit, hè?’ Ze pakte de telefoon en begon een nummer te draaien.

Schouderophalend liep hij het kantoor uit.

‘Ja?’

‘Con, met Helen McCarthy.’

‘Wat wil je?’

‘Ik moet je spreken. Het is dringend. Zal ik naar jou toe komen, of wil je ergens samen gaan lunchen?’

‘Vandaag heb ik geen tijd, sorry.’

‘Dan maak je maar tijd. Ik ben over een uur bij je.’ Toen ze ophing, vroeg ze zich af waarom ze zo veel moeite in dat stelletje arrogante, kinderachtige popsterren had gestoken terwijl het veel makkelijker was geweest om zich bezig te houden met vee of ongezuiverd afvalwater. Ze belde naar huis, liet de telefoon drie keer overgaan voordat ze ophing en belde meteen nog een keer.

‘Hallo?’

‘Met mij. Heb je al gebeld?’

‘Ja.’

‘En?’

‘De test was positief.’

Helen probeerde de juiste balans te vinden tussen nuchterheid en medeleven. ‘Dat was geen verrassing.’

‘Nee, maar ik ben er toch van geschrokken.’

‘Dat kan ik me voorstellen. Hou de moed erin, ik ben er voor je. Probeer niet te piekeren.’

‘Dat valt niet mee nu ik geen kant op kan.’

‘Dat weet ik. Er zijn nog een hoop opties die we kunnen bespreken. Hou gewoon nog even vol tot vanavond, dan bespreken we het onder het genot van een glas wijn. Of misschien kun je beter jus d’orange nemen!’ Ze grinnikte, maar Sorcha kon er niet om lachen. ‘Sorry.’

‘Geeft niet. Ik zal mijn best doen.’

‘Goed zo. Ik zie je straks.’

‘Bedankt voor het bellen.’

‘Geen dank. Kop op, Sorcha. Tot straks.’

Helen pleegde nog een paar telefoontjes, pakte haar aktetas en liep het kantoor uit. ‘Na de lunch kom ik weer terug,’ zei ze tegen Mags.

‘Oké. Veel plezier.’

Helen trok haar wenkbrauwen op en ging met de lift naar beneden.

‘Kom binnen, doe alsof je thuis bent,’ zei Con sarcastisch. Hij zag eruit alsof het gewicht van de hele wereld op zijn schouders rustte.

Helen volgde hem door de hal, naar zijn kantoortje.

‘Ik wil jou helemaal niet zien, weet je.’

‘Jammer dan.’ Ze keek naar hem en zette haar aktetas op een stoel, terwijl hij op de bank neerplofte en zijn gitaar oppakte.

‘Wat wil je, Helen?’ Hij sloeg lukraak een paar akkoorden aan.

‘Met je praten.’

Hij keek haar aan. Zo te zien had hij zich al een week niet geschoren, en onder zijn ogen had hij blauwe plekken vanwege zijn gebroken neus.

‘Je ziet er niet uit.’

‘Dank je.’ Hij wendde zijn blik af. ‘Ik wil je niet langer in mijn huis hebben dan strikt noodzakelijk, dus voor de draad ermee.’

‘Prima. Je bent van plan om The Fishermen te verlaten, neem ik aan?’

‘Ik heb geen idee of de band überhaupt nog bestaat, maar ik doe niet meer mee.’

‘Heb je dat al aan de media verteld?’

‘Nee.’

‘Doe dat dan maar niet. Als jullie het nog zes maanden volhouden zonder met een woord over de breuk te reppen, dan ben ik bereid om geen rechtszaak tegen jullie aan te spannen vanwege het onvoltooide album.’

‘Dat is heel aardig van je, maar denk je niet dat de media al doorhebben dat er iets aan de hand is?’

‘Jawel, maar die roddels kunnen we de kop indrukken met een persbericht. Je hoeft je alleen een tijdje gedeisd te houden.’

‘En Todd dan? Denk je dat die zal willen doen alsof er geen vuiltje aan de lucht is?’

‘We zullen zien. Als hij verstandig is en geen zin heeft in een ellenlange juridische strijd die Metropolitan zeker gaat winnen, dan zal hij wel moeten.’

‘Mag ik vragen waarom het zo belangrijk voor je is dat we wachten met de bekendmaking dat we uit elkaar zijn?’

‘In november gaat Metropolitan de beurs op. Als The Fishermen nu de breuk bekendmaken, keldert de waarde van het bedrijf.’

Hij glimlachte. ‘Bij jou draait alles om geld, hè?’

‘Ja, dat zal wel. Ik heb heel hard gewerkt om mijn bedrijf op te bouwen.’

‘Brads bedrijf, bedoel je.’

‘Ons bedrijf. Ik wil niet dat al dat werk voor niets is geweest.’

Con knikte. ‘Dat begrijp ik, maar geld kan me geen reet schelen. Dus ik zit er niet mee als je me aanklaagt. Je mag alles hebben. Zonder dat geld was ik toch beter af.’

‘Dat kun je makkelijk zeggen nu je geld hebt. Denk eens terug aan toen je net in Londen was en met moeite een dak boven je hoofd wist te houden.’

‘Toen was ik tenminste gelukkig, en Sorcha ook.’ De blik in zijn ogen verhardde. ‘Ik vind niet dat ik jou nog iets verschuldigd ben. Als je een rechtszaak tegen me wilt aanspannen, ga je je gang maar. Ik doe wat ik zelf wil. En ik wil ermee kappen. Nu.’

‘Goed, Con. Dit is mijn uiterste bod. Als je de komende maanden je mond houdt, biedt Metropolitan je in het voorjaar een solocontract aan tegen een bedrag waar je geen nee tegen kunt zeggen.’

‘Luister je eigenlijk wel?’ Verbaasd staarde hij haar aan. ‘Ik zei toch dat geld me niet interesseert. Al waren jullie de laatste platenmaatschappij op aarde, dan nog zou ik geen nieuwe deal met jullie tekenen. Begrepen?’

‘Volkomen.’ Terwijl ze haar aktetas pakte, speelde ze haar laatste troef uit. ‘Alleen is er ook nog de kwestie van de single. Vóór kerst moet er een nieuw nummer verschijnen. Als ik Todd en jou niet kan overhalen om er één te schrijven en op te nemen, zal ik Dereks nummer moeten uitbrengen. “Peggy” komt dan uit onder de naam van The Fishermen.’ Ze keek hem even aan. ‘Laat me maar weten wat je wilt.’

Toen ze naar de deur liep, staarde Con haar vol afgrijzen na. ‘Dat zou je nooit doen.’

Ze draaide zich om en haalde haar schouders op. ‘Je laat me weinig keus. Dag, Con.’

De voordeur viel achter haar dicht en hij hoorde dat ze haar auto startte, maar hij bleef roerloos en stilletjes zitten.

Met gebogen hoofd liep Con over de heide. Zijn keel voelde verkrampt aan en zijn ademhaling kwam met korte, scherpe stoten. Het drong tot hem door dat hij de tranen nabij was. Zo had hij zich niet meer gevoeld sinds hij nog een jongetje was.

Hij ging op een bankje zitten, boog zich voorover en liet zijn hoofd in zijn handen rusten. Na een paar minuten werd hij rustiger. De stilte en ruimte op de heide hadden een kalmerende uitwerking op hem.

Toen hij opkeek, zag hij dat de lucht helderblauw was, met een paar schapenwolkjes die boven de horizon dreven. ‘Jezus, wat een puinhoop,’ verzuchtte hij.

Hoeveel hij ook van Sorcha hield, hij had het bij haar verpest. Zijn carrière hing aan een zijden draadje en tot overmaat van ramp stuurde de een of andere gek hem doodsbedreigingen en voelde het alsof hij geen enkele vriend meer overhad.

Niet dat hij vrienden verdiende. De afgelopen maanden had hij zich als een enorme klootzak gedragen en bijna iedereen van zich vervreemd.

Hij staarde voor zich uit en vroeg zich af wat de oplossing was. Misschien moest hij met Sorcha gaan praten, zijn excuses aanbieden en vragen of ze hem wilde vergeven en naar huis wilde komen.

Wat de band betrof zag hij geen uitweg. Het kon hem geen moer schelen dat Helen hem misschien een proces zou aandoen, maar het stoorde hem wel degelijk dat hun laatste single de boeken in zou gaan als een smakeloos, slecht geschreven liefdesliedje.

Helen was slim, dat moest hij haar nageven. Zijn artistieke trots was het enige wat hem er nog toe kon bewegen voor de laatste keer de studio in te gaan.

Hij dacht aan het deuntje dat al dagen door zijn hoofd spookte. ‘Losing you, after all these years of loving you…’ zong hij. Hij had al heel lang niet meer de behoefte gehad om een romantische ballad te schrijven.

Con stond op. Dit nummer wilde hij voor Sorcha maken. Hij zou naar huis gaan en eraan werken, nu hij nog inspiratie had. Als het net zo goed werd als hij nu dacht, kon hij misschien wel aan Helen voorstellen dat hij dit als hun kerstsingle zou opnemen.

Verder had hij nog geen idee wat hij moest doen. Misschien kon hij maar beter een tijdje weggaan uit Engeland. Terwijl hij naar huis liep, drong tot hem door dat hij geen idee meer had wie hij eigenlijk was.

46

Toen Helen die avond naar huis reed, voelde ze zich een stuk kalmer. Freddy had haar gebeld om te zeggen dat Con aan een nummer werkte dat hij wilde opnemen als de laatste single van The Fishermen. Freddy wist niet goed wat Todd daarvan zou vinden, want bij hem thuis werd er niet opgenomen, maar hij had voorgesteld dat ze Con alvast een ruwe versie zouden laten inspelen. Daarnaast mocht Derek, die vanmiddag uit Spanje was teruggekomen, puur uit voorzorg ook zijn nummer opnemen.

Terwijl ze vanaf Hyde Park Corner naar Holland Park reed, dacht ze na over wat dit betekende. Zou het haar lukken om Cons angstige, zwangere vrouw weer in de armen van haar echtgenoot te drijven? Als hij met Sorcha werd herenigd, zou het kunnen dat Lulu terugging naar Todd, dat die het zou bijleggen met Con en dat alles zou overwaaien, precies zoals Freddy had gezegd. Bovendien dacht ze dat Sorcha met een baby op komst en een liefhebbende man aan haar zijde de kans zou krijgen om echt gelukkig te worden. Dat was Helen haar verschuldigd.

Nu moest ze alleen nog een ontmoeting in scène zetten.

Sorcha zat op het terras met een glas wijn waar maar een bodempje in zat.

‘Hallo. Hoe gaat het?’

‘Wel goed, denk ik. Hopelijk vind je het niet vervelend, maar ik heb een fles wijn opengemaakt. Nu er een kindje op komst is kan ik waarschijnlijk beter niet drinken, maar ik wilde toch nog een laatste glaasje nemen.’ Sorcha haalde haar schouders op.

‘Zo’n klein beetje kan vast geen kwaad. Ik neem ook een glas. Wat ben je bleek.’

‘Zou jij dat niet zijn, als je in mijn schoenen stond?’

‘Ja, natuurlijk. Ik pak even een glas.’ Helen liep naar de keuken, kwam terug en schonk wat wijn voor zichzelf in. Toen ze zat, keek ze naar Sorcha’s bezorgde gezicht. ‘Heb je al enig idee wat je gaat doen?’

‘Een kindje krijgen, over zeven maanden,’ zei Sorcha met een zwak glimlachje.

‘Ga je het niet aan Con vertellen?’

‘Nee.’

‘Vind je niet dat hij het recht heeft om het te weten?’

‘Dat weet ik niet.’

‘Ga je het kind dan alleen grootbrengen?’

‘Misschien zal ik wel moeten.’

‘Je zou altijd…’

‘Nee.’ Sorcha schudde haar hoofd. ‘Dat kan ik niet. Ook al ga ik niet meer naar de kerk, ik ben nog wel gelovig. Ik zou het nooit over mijn hart kunnen verkrijgen om abortus te plegen. Dit kindje heeft toch niets te maken met wat Con heeft gedaan?’

‘Wil je nou echt beweren dat je niet meer van hem houdt?’

‘Natuurlijk hou ik nog van hem, Helen. Ik zal altijd van die rat blijven houden.’

‘Als je zeker weet dat je het niet aan Con wilt vertellen, zul je toch over de toekomst moeten nadenken. Over waar je gaat wonen bijvoorbeeld.’

‘Daar heb ik al over nagedacht. Eerst dacht ik dat ik misschien kon teruggaan naar Ballymore. Maar stel je eens voor hoe er dan over me geroddeld zou worden in het dorp! Dat kan ik echt niet aan. Jou wil ik ook niet tot last zijn, dus ik ga morgen op zoek naar een flat.’

‘Doe niet zo raar. Je kunt hier blijven zo lang als je wilt.’

De tranen sprongen Sorcha in de ogen. ‘O, Helen. Ik verdien het helemaal niet dat je zo aardig tegen me bent.’

‘Onzin,’ zei Helen. ‘Ik vind het juist gezellig met jou erbij.’

‘Volgens mij was ik gek geworden als ik jou niet had gehad.’

‘Dat is dan geregeld. Voorlopig blijf je gewoon bij mij, oké?’

Sorcha glimlachte dankbaar. ‘Oké.’

Twee dagen later werd Sorcha uit haar middagdutje opgeschrikt door de telefoon. Die ging drie keer over en hield toen op. Helens code. Ze wachtte af tot hij weer overging.

Na één keer nam ze al op. ‘Hallo?’

‘Met mij. Wil je iets voor me doen? Mijn auto staat bij de garage en ze belden net om te zeggen dat de remblokken vervangen moeten worden en dat de auto morgenochtend pas klaar is. Kun jij me komen ophalen? Dan kunnen we daarna een hapje gaan eten. Misschien doet het je wel goed om er even tussenuit te zijn.’

‘Oké.’ Hoewel Sorcha niet stond te trappelen om naar Metropolitan te gaan, vond ze na alles wat Helen voor haar had gedaan dat ze niet kon weigeren.

‘Mooi zo, ik zal de receptioniste laten weten dat je eraan komt. Zij weet me wel te vinden. Dan zie ik je rond zes uur.’

‘Tot dan, Helen.’

Con kwam door de glazen deuren binnen bij Metropolitan Records en liep naar de receptiebalie.

‘Hallo, meneer Daly,’ zei de receptioniste glimlachend. ‘Studio twee is al gereed voor u. Ik ben trouwens Miranda. Ik werk hier sinds vorige week.’

‘O.’ Met gefronst voorhoofd keek hij haar aan. ‘Is studio één niet beschikbaar? Daar werk ik normaal gesproken. Dat vind ik veel fijner.’

‘Eh…’ Ze keek op de lijst met boekingen. ‘Nee, sorry. Daar is meneer Longthorne aan het werk.’

‘Nee, die is een half uur geleden vertrokken, toen jij aan het lunchen was,’ zei Melody, de andere receptioniste. ‘Hij zei dat hij niet meer zou terugkomen, dus je kunt die studio gebruiken, Con.’ Met een glimlach boog ze zich naar hem toe, terwijl de sleutel aan een van haar vingers bungelde.

‘Dank je, Melody.’ Hij nam de sleutel van haar aan en liep door de lobby naar de trap.

‘Meneer Daly, u hebt zich nog niet aangemeld,’ riep Miranda hem na.

‘Laat hem, Miranda.’

‘Maar juffrouw McCarthy heeft gezegd dat iedereen zich moet aanmelden,’ hield Miranda vol.

‘In dit gebouw is Con Daly boven God en iedereen verheven, en Helen heeft niets gezegd over mensen die zich onsterfelijk hebben gemaakt. Neem die telefoon nou verdorie maar op.’

In het souterrain deed Con de deur van studio één van het slot. Binnen hing de overheersende geur van Dereks aftershave nog in de lucht. Zijn vest van mohair lag netjes opgevouwen op de bank en aan het bureau waren briefjes met zijn kleine, ronde handschrift vastgeplakt. Het was duidelijk dat hij nog niet klaar was.

Con hoopte maar dat de receptioniste gelijk had en dat hij vandaag niet meer zou terugkomen. Een confrontatie met zijn voormalige medebandlid was nu wel het laatste waar hij op zat te wachten.

Hij ging op de draaikruk zitten en zette het mengpaneel aan. Het liedje spookte nog steeds door zijn hoofd en smeekte erom opgenomen te worden. Hij zou met de melodielijn beginnen. Het nummer moest zo eenvoudig mogelijk worden, alleen met zijn zang en zijn oude akoestische gitaar. Tijdens het refrein mocht het allemaal wel wat harder en zou hij mooie zangpartijen en instrumentale gedeeltes kunnen invoegen voor Todd, Ian en Derek, mits die tenminste wilden meewerken aan het laatste nummer.

Hij pakte zijn gitaar uit de koffer en trok zich terug in zijn eigen wereld.

Om vijf voor zes parkeerde Sorcha de auto bij Metropolitan Records.

Tijdens de rit door Londen had ze nagedacht over het kindje in haar buik. Hier had ze al die jaren naar verlangd. Wat voor problemen er ook op haar pad kwamen, ze zou haar kind nooit als iets negatiefs beschouwen.

Voorzichtig raakte ze haar buik aan. ‘Het komt wel goed met ons, kleintje,’ mompelde ze. Daarna pakte ze haar handtas, stapte uit en ging naar binnen.

‘Hallo,’ zei ze nerveus tegen de receptioniste. Ze voelde zich niet op haar gemak in het gebouw dat ze zo sterk met Con associeerde.

‘Ha, mevrouw Daly. Juffrouw McCarthy belde net om te zeggen dat ze beneden in studio twee is en dat dat nog wel even kan duren. Ze vroeg of u daarnaartoe wilt komen.’

‘Eh… oké,’ gaf ze toe, al hoopte ze wel dat ze niet lang zou hoeven blijven. Ze daalde de trap naar het souterrain af en liep door de zwak verlichte hal naar studio twee. Het vertrek zag er donker uit en de deur was op slot. Waarschijnlijk had de receptioniste zich in het nummer vergist. Ze liep verder en gluurde naar binnen bij studio één. Daar brandde wel licht, maar ook deze ruimte zag er verlaten uit.

Ze duwde de deur open en ging naar binnen. De controlekamer en de opnamestudio achter het glas waren leeg. Net toen ze weer naar de deur liep, ging die open.

Daar stond Con, met een plastic bekertje koffie in zijn hand.

Ze staarden elkaar aan en het viel haar op dat hij een stuk bleker was dan normaal.

‘Hallo, Sorcha.’

‘Hallo.’

‘Zocht je mij?’

In zijn ogen dacht ze een hoopvolle blik te zien. ‘Nee, eigenlijk ben ik op zoek naar Helen. De receptioniste zei dat ze hier was.’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Ik heb haar de hele middag nog niet gezien. Waarom zoek je haar?’

‘Ze vroeg of ik haar hier wilde ophalen. We gaan samen uit eten.’

‘Ik wist niet dat jullie zo dik met elkaar waren.’

‘Ik logeer bij haar.’

‘Zijn jullie huisgenoten?’

‘Ik kon nergens anders naartoe. Helen heeft me heel goed opgevangen.’ Opeens begon het haar te duizelen. ‘De receptioniste zal zich wel vergist hebben. Ik ga weer naar boven.’ Wankelend deed ze een stap naar de deur toe.

‘Gaat het wel?’

‘Ja, ik…’ Inmiddels zag ze sterretjes. Niet nu, alsjeblieft, smeekte ze haar lichaam, want haar benen dreigden het te begeven.

Toen ze viel, ving Con haar op en kwam het bekertje koffie dat hij had vastgehouden op de grond terecht. Hij wist haar half slepend, half dragend bij de bank in de hoek te krijgen en legde haar daarop neer. Haar ogen waren dicht en haar gezicht was grauw.

‘Sorcha, Sorcha.’ Hij petste voorzichtig tegen haar wangen en hoorde hoe oppervlakkig haar ademhaling was. Hulpeloos keek hij toe, tot ze zacht kreunde en met moeite haar ogen opendeed. ‘Ik ga een dokter bellen. Je hebt een heel ongezond kleurtje.’

‘Het gaat zo wel weer. Kun je een glaasje water voor me halen?’

‘Blijf hier. Ik ben zo terug.’ Hij liep de studio uit, vulde een glas water onder de kraan van de kitchenette en rende weer terug. ‘Alsjeblieft.’

Ze tilde haar hoofd op om een slokje te nemen. ‘Sorry, Con. Ik schaam me rot.’

‘Welnee, iedereen zou flauwvallen van de geur van Dereks aftershave.’ Hij glimlachte.

‘Is hij hier geweest?’

‘Voordat ik er was, maar die lucht hangt er nog steeds.’

Ze ging zitten en kreeg weer wat kleur op haar wangen.

‘Ben je ziek?’

‘Nee, er is niets aan de hand.’ Ze probeerde op te staan. ‘Ik moet naar Helen toe.’

‘Bij de receptie weten ze dat je hier bent. Probeer even tot rust te komen. Je ziet er nog steeds niet goed uit.’

‘Dank je. Jij ook niet, trouwens.’

‘Todd heeft mijn neus gebroken.’

‘Dat was je verdiende loon.’

‘Dat weet ik niet, hoor. Er is nooit iets gebeurd tussen Lulu en mij.’

‘Als jij het zegt.’

‘Het spijt me, Sorcha.’

‘Mij ook.’ Ze voelde zich alweer beter en zwaaide haar benen van de bank af.

‘Moet je echt weg?’

‘Ik… O, Con.’ De tranen sprongen haar in de ogen.

‘Niet huilen, Sorcha, alsjeblieft. Ik vind het vreselijk dat ik je verdriet heb gedaan.’ Hij ging naast haar zitten en legde een hand op de hare. ‘Ik… heb een nummer geschreven. Voor jou. Ik moet er nog een beetje aan sleutelen voordat het volgende week wordt opgenomen. Wil je het horen?’

Ze snufte. ‘Als je dat wilt.’

‘Heel graag.’

‘Goed dan. Maar eerst ga ik even naar het toilet om me op te frissen.’

‘Natuurlijk.’ Met een zwak glimlachje keek hij haar na. Opeens had hij het koud, dus pakte hij Dereks vest van de bank en trok het aan. Daarna ging hij achter het mengpaneel zitten om de opname terug te spoelen.

Sorcha plensde koud water in haar gezicht en werkte haar lippenstift bij. Het was zo pijnlijk om hem weer te zien. Nadat ze naar zijn nummer had geluisterd, zou ze meteen op zoek gaan naar Helen en vertrekken.

‘Het heet “Losing You”,’ zei hij toen ze weer terug was. ‘Ben je er klaar voor?’

‘Ja.’

Ze ging op de bank zitten toen hij op de afspeelknop drukte, met zijn rug naar haar toe gedraaid op de kruk voor het mengpaneel. Er kwamen zachte gitaarklanken uit de speakers.

‘Losing you, after all these years of loving you,

Is the hardest thing I’ve ever been through.

And it’s true, after all the things I’ve said to you,

And the way that I’ve been cruel to you,

What else could I expect you to do?

Losing you, losing you.’

Sorcha kreeg tranen in haar ogen toen Con met de opname van zijn eigen stem begon mee te zingen.

‘So I’ll try, for as long as it might take me,

And if you don’t return, it’ll break me.

I love you.

Please come home, for the home is where the heart is.

And all this being apart is killing me.

Losing you, losing you.’

Verblind door tranen stond Sorcha op. ‘Ik hou ook van jou, Con,’ mompelde ze, onhoorbaar door de muziek. Langzaam liep ze naar hem toe.

Opeens zag ze iemand in de deuropening staan. ‘Hallo, ik…’

Even schitterde er iets van verwarring in de ogen van de bezoeker. Toen bracht die beide handen omhoog en richtte een pistool op Cons rug.

‘Wat…’

De trekker werd overgehaald.

‘Néé!’ Sorcha dook op Con af.

Een kogel suisde door de lucht en verbrijzelde de glazen ruit, gevolgd door nog een, en nog een.

Sorcha viel tegen Con aan, waardoor hij van de kruk viel en tegen de grond werd geslagen. Haar lichaam schermde hem af tegen de kogelregen.

De gestalte liep het vertrek uit.

De muziek bleef doorgaan.

Deel drie - Reünie

47

Londen, 1986

‘Kijk eens aan, Helen. Controleer het maar, als je wilt. We hebben je geld niet gepikt, en die mooie gouden oorbellen kun je vast wel voor een aardig bedrag verkopen.’

Helen knikte en bekeek de inhoud van de bruine tas. Die had ze al niet meer gezien sinds 21 december 1969.

‘Word je opgehaald?’

Ze schudde haar hoofd.

‘Red je het wel in je eentje? Er is veel veranderd in de wereld.’

‘Dat komt wel goed.’

‘Succes dan maar. Gedraag je. Ik wil je hier niet meer terugzien.’

‘Nee.’ Helen pakte de tas van de balie, draaide zich om en liep achter de gevangenisbewaarder aan naar het kantoor van de directrice. Ze wist dat het gebruikelijk was om een peptalk te krijgen voordat je vrijkwam.

‘Kom binnen, Helen, ga zitten.’ De directrice, een kleine, magere vrouw van in de zestig, legde de papieren die ze had zitten lezen neer en zette haar bril af.

Helen nam plaats.

‘Zoals je weet, kom je voorwaardelijk vrij. Ik wilde je nog even spreken voordat je vertrekt. Hoe vind je het om weer de maatschappij in te gaan?’

‘Prima.’

‘Mooi zo. Je bent altijd een modelgevangene geweest en we hebben weinig reden om hier tegenover elkaar te zitten. Dat kan ik van de meeste andere gevangenen niet zeggen. Ik hoop dat de rechtenstudie die je hier hebt voltooid je in de toekomst nog van pas zal komen.’

‘Het was prettig om iets omhanden te hebben.’

‘Dat geloof ik graag.’

De directrice bekeek Helen McCarthy eens goed. De jonge vrouw die zeventien jaar geleden in dit kantoortje had gezeten en hardnekkig had volgehouden dat ze onschuldig was, was onherkenbaar veranderd. Door het gebrek aan lichaamsbeweging en het zetmeelrijke voedsel was ze zeker twintig kilo aangekomen. Haar haar hing futloos tot op haar schouders. In de kreukvrije jurk die ze bij de kringloopwinkel hadden gehaald leek ze wel vijftig in plaats van veertig jaar. ‘Helen, ik weet dat je altijd hebt volgehouden dat je onschuldig bent, en dat je er veel tijd, geld en moeite in hebt gestoken om te blijven procederen, maar nu is het voorbij. Geen anderen meer beschuldigen, geen wraak nemen. Daardoor zou je weer hier belanden. Je bent nog jong. Maak wat van je leven, doe iets met wat je hier geleerd hebt en begin opnieuw. Weet je al waar je naartoe gaat?’

Helen knikte. ‘Jazeker.’

‘Mooi zo. Vergeet niet dat je je elke twee weken moet melden bij de reclassering. Zorg ervoor dat je geen afspraak mist. De reclasseringsambtenaar houdt je niet alleen in de gaten, maar is er ook voor je als je wilt praten of advies nodig hebt.’

‘Natuurlijk.’

‘Dan zal ik je tijd niet langer verdoen. Je bent vrij om te gaan.’

Helen stond op en stak haar hand uit. ‘Dag, mevrouw Curtis.’

‘Dag.’

Met een zucht keek Vivien Curtis haar na toen ze het kantoortje uit liep. Bijna iedere nieuwe gevangene die hier aankwam beweerde onschuldig te zijn. Helen had duizenden ponden uitgegeven aan twee vergeefse beroepszaken. Het bewijs was vooral indirect geweest… dus wie weet?

Ze sloeg het dossier dicht en borg het op onder ‘ex-gedetineerden’.

In de taxi op weg naar het centrum van Londen staarde Helen uit het raampje. Alles leek groter en feller. De auto’s op de drukke wegen om haar heen zagen eruit als ruimtevaartuigen en de etalages waren gevuld met meubels en mode waar ze tot nu toe alleen een glimp van had opgevangen op televisie en in de kranten die ze had gelezen.

Zeventien jaar… Zeventien jaar voor een misdaad die ze niet had gepleegd. Zeventien jaar om na te denken over wie de echte dader was. Het grootste gedeelte van haar geld was opgegaan aan de gages van haar advocaten. Haar huis in Londen had ze nog, net als het landgoed in Ballymore dat, als ze de berichten mocht geloven, was veranderd in een poel van vocht, rotting en verval.

Dat was alles wat ze nog bezat.

Haar geliefde bedrijf was ze kwijt. Metropolitan Records had een jaar na haar gevangenname een succesvolle beursgang gemaakt, onder leiding van een herboren Brad, die haar met veel plezier had geschreven dat ze met een meerderheid van stemmen uit de directie was gezet.

In het begin had ze meerdere keren overwogen zelfmoord te plegen. Haar leven was voorbij, haar plannen waren in rook opgegaan. Ze had alle medicijnen ingenomen die ze haar hadden gegeven, in een poging de pijn te verdoven. Alleen de gedachte dat ze ooit vrij zou komen en haar naam zou kunnen zuiveren, had haar op de been gehouden. Door haar rechtenstudie had ze nu alle kennis in huis om dat mogelijk te maken.

‘Zet me hier maar af,’ zei ze tegen de taxichauffeur toen ze bij de toegangspoort naar de omgebouwde stalwoningen aankwamen.

‘Dat is dan twaalf pond, schat.’

Helen slikte moeizaam. In haar tas zat twintig pond, die ze bij vertrek uit de gevangenis had meegekregen. Zeventien jaar geleden zou dit ritje haar hooguit twee pond hebben gekost. Ze betaalde de chauffeur, stapte uit en liep naar de afbladderende voordeur. Nadat ze die van het slot had gedaan liep ze naar binnen.

Het huis rook muf, maar was netjes en stofvrij. Katie had hier tegen een bescheiden salaris een oogje in het zeil gehouden.

Helen zette haar reistas neer en ging naar de woonkamer. Ondanks alles moest ze glimlachen. De meubels verkeerden nog in uitstekende staat en die stukken uit de jaren zestig zouden tegenwoordig flink wat geld opleveren.

Ze dwaalde verder, wetend dat ze zich moest ontdoen van de afgrijselijke herinneringen aan de laatste keer dat ze hier was geweest.

48

September 1969

Toen er die avond om elf uur werd aangeklopt, ging Helen ervan uit dat het Sorcha was, die na haar bezoekje aan Metropolitan ofwel bij haar kwam uithuilen omdat het echt voorbij was met Con, ofwel haar spullen kwam pakken om weer naar Hampstead te verhuizen. Tot haar verbazing stond er echter een politieagent voor de deur.

‘Goedenavond, bent u Helen McCarthy?’

‘Ja. Is er iets gebeurd?’

‘Helaas wel. Kunt u bevestigen dat u een directielid van Metropolitan Records bent?’

‘Ja.’

‘Het spijt me dat ik u dit moet vertellen, maar er heeft zich een ernstig incident voorgedaan in uw bedrijfspand.’

‘O god. Wie? Wat? Is er iemand gewond geraakt?’

‘Daar mag ik momenteel niets over zeggen. Gaat u met me mee naar het bureau?’

‘Natuurlijk, maar…’

Terwijl Helen achter in de auto naar het politiebureau in Paddington werd gebracht, maakten haar hersenen overuren. Eenmaal op het bureau nam een jonge agent een verklaring bij haar af, die bestond uit een beschrijving van haar bezigheden tussen vijf en zeven uur die avond. Gedurende die tijd had ‘het incident’ kennelijk plaatsgevonden.

‘Dank u, mevrouw,’ zei de agent toen ze klaar waren.

‘Kan iemand me in vredesnaam vertellen wat er gebeurd is?’

‘De inspecteur is nog even bezig, maar hij komt zo hierheen om het uit te leggen.’

‘Mag ik iemand bellen?’

‘Nog niet.’

Pas nadat ze een half uur had zitten piekeren, kwam er iemand binnen. Hoewel hij er vermoeid uitzag en de afgelopen jaren een stuk ouder leek geworden, herkende ze hem direct.

‘Juffrouw McCarthy, volgens mij hebben wij elkaar al eerder ontmoet.’

‘Dat klopt, al is uw naam me helaas ontschoten.’

‘Inspecteur Garratt, recherche. Ik heb u drie of vier jaar geleden gesproken over de moord op uw vriend Tony Bryant.’

‘Ja. Kunt u me alstublieft vertellen wat er aan de hand is?’

Hij ging zitten en streek over de stoppels op zijn kin. ‘Weet u dat echt niet?’ Doordringend keek hij haar aan.

‘Natuurlijk niet! Vertel het me, alstublieft.’

‘Juffrouw McCarthy, het heeft er alle schijn van dat u de neiging hebt om op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn. Rond half zeven vanavond heeft een onbekende schutter Con Daly en zijn vrouw Sorcha beschoten in studio één in het souterrain van Metropolitan Records.’

Verbouwereerd staarde ze hem aan. ‘Nee, ik… Zijn ze…’

‘Meneer Daly is niet ernstig gewond geraakt, maar ik vrees dat zijn vrouw er slecht aan toe is. Ze ligt op de intensive care in Charing Cross Hospital. Het ziet er niet goed uit.’

‘Ik… ik moet meteen naar haar toe!’ Ze stond op.

De inspecteur gebaarde echter dat ze weer moest gaan zitten. ‘Alles op zijn tijd.’

‘Dus ze hebben echt geprobeerd hem te vermoorden, precies zoals ze hadden gezegd.’ Ze beet op haar lip.

‘Wie bedoelt u precies?’

‘U weet toch wel dat Con Daly al een poosje doodsbedreigingen ontving? Dat hij dag en nacht politiebescherming kreeg?’

‘Daar ben ik van op de hoogte, maar we hebben meneer Daly kort gesproken en denken dat de dader iemand was die hij, of in elk geval zijn vrouw, kende. Schijnbaar hoorde hij zijn vrouw “hallo” zeggen, vlak voordat het eerste schot klonk. Daarmee kunnen we de mogelijkheid van een huurmoordenaar die is ingeschakeld door een terroristische groepering wel uitsluiten, denkt u ook niet?’

‘Ja, dat zal wel… Ik…’ Ze legde een hand tegen haar kloppende slaap. ‘Ik… Neem me niet kwalijk, ik schrik hier vreselijk van.’

‘Natuurlijk. Juffrouw McCarthy, volgens de bewaker die vanavond dienst had, bent u rond tien over zes naar het souterrain gegaan.’

‘Ja, ik wilde kijken of Con en Sorcha nog in de studio waren.’

‘Volgens meneer Daly heeft hij u niet gezien of gesproken. Hoe komt dat?’

‘Ik wilde hen niet storen omdat ik dacht dat ze het misschien weer zouden bijleggen. Daarom had ik ervoor gezorgd dat ze daar allebei zouden zijn.’

‘Dus u hebt geregeld dat meneer en mevrouw Daly samen in studio één zouden zijn?’

‘In studio twee, om precies te zijn.’ Ze staarde hem aan. ‘Dat is toch niet verboden? Ik wilde alleen maar helpen om hen weer bij elkaar te brengen.’

‘En volgens u waren ze om tien over zes allebei nog springlevend?’

‘Ja, absoluut.’

‘Ik begrijp het. Juffrouw McCarthy, zijn er behalve de voordeur nog meer manieren om het gebouw uit te komen?’

‘Ja. Er zijn drie nooduitgangen, maar zoals u zult begrijpen zijn die normaal gesproken afgesloten. De sleutels zitten boven de deur achter glas, dat stukgeslagen kan worden in geval van een brand.’

‘Zijn er ook kopieën van die sleutels?’

‘Ja, die bewaar ik in een afgesloten lade in mijn kantoor.’

‘Ik begrijp het. Het punt is dat de bewaker zweert dat u de enige bent die hij heeft zien vertrekken tussen zes uur en kwart voor zeven, het tijdstip waarop meneer Daly alarm sloeg. De nooduitgangen zijn geen van alle geforceerd en het gebouw is van boven tot onder doorzocht door de politie. Er was niemand.’

Helen voelde het zweet langs haar rug druipen en haar mond was kurkdroog. ‘U denkt toch niet dat…’

‘Wat, juffrouw McCarthy?’

‘Dat ik… Dat ik… Dat is belachelijk! Dat een bewaker zegt dat ik de enige ben die hij heeft zien vertrekken, wil toch niet zeggen dat…’ Ze kreeg de woorden niet eens over haar lippen. ‘Misschien liegt hij wel! Er is geen enkel bewijs. Het voelt alsof u me beschuldigt!’

‘Dat doe ik helemaal niet, juffrouw McCarthy. Ik probeer alleen de feiten te achterhalen en de stukjes van deze raadselachtige legpuzzel in elkaar te passen. Bezit u misschien een vuurwapen?’

Ze bloosde. ‘Ja.’

‘Waarom precies?’

‘Ik ben lid van een schietclub. Daar heb ik leren schieten. Ik ben een rijke, alleenstaande vrouw, en na Tony’s overlijden vond ik dat ik mezelf beter moest beschermen. Er lopen zo veel gekken rond dat een wapen me geen overbodige luxe leek.’

‘Kunt u ons laten zien waar dat wapen nu is?’

‘Nee, mijn pistool is gestolen. Een paar dagen geleden merkte ik dat het uit mijn afgesloten lade verdwenen was, wat ik heb gemeld bij het plaatselijke politiebureau.’ Ze legde haar handen voor haar ogen en schudde haar hoofd. ‘Ik kan bijna niet geloven dat ik al die idiote vragen moet beantwoorden. Waarom zou ik Con of zijn vrouw in vredesnaam iets willen aandoen? Hij is onze grootste ster en Sorcha woont al een paar weken bij me. Ze is mijn vriendin. In godsnaam, zeg. Ik wilde hun vanavond alleen de kans geven om samen te zijn, ik had heus geen plannen om hen te vermoorden!’

‘Dat zal na verloop van tijd allemaal wel duidelijk worden. Dit was het voor nu. U wordt zo naar huis gebracht. Ik zou het fijn vinden als u daar een tijdje bleef. U hebt toch geen bezwaar tegen een huiszoeking? Het is duidelijk dat u niets te verbergen hebt.’

‘Nee, als u maar wel zorgt dat u eerst een huiszoekingsbevel hebt. Ik ga een advocaat inschakelen en misschien klaag ik u wel aan wegens laster. Dit hele gesprek sloeg nergens op.’

‘Ik doe alleen mijn werk, juffrouw McCarthy. Maar ik raad u zeker aan een advocaat in de arm te nemen.’ Hij stond op. ‘Prettige avond nog.’

Con luisterde naar het gepiep van de monitors en pakte Sorcha’s kleine, bleke hand steviger vast. ‘Sorcha, Sorcha-porcha, hou alsjeblieft vol. Kom bij me terug,’ mompelde hij.

‘Wilt u koffie, meneer Daly?’ De nachtzuster dook achter hem op en haar zachte Ierse accent klonk vertrouwd en bood hem troost.

‘Nee, bedankt.’

De verpleegster controleerde de wirwar van slangetjes waarop Sorcha was aangesloten.

‘Is er al iets veranderd?’

Ze schudde haar hoofd. ‘Nee. Ik kan u alleen maar aanraden om te blijven bidden.’

Con knikte en veranderde van houding om zijn arm te ontlasten, die in het verband zat omdat hij een schampschot had opgelopen. ‘Sorcha, doe je ogen open en praat met me, vertel me wie dit heeft gedaan. Jij hebt het gezien. Die kogels waren voor mij bestemd, niet voor jou. Je had me niet moeten beschermen. Ik had daar moeten liggen, niet jij, mijn liefste.’ De tranen sprongen hem in de ogen. Hij begon te neuriën, en daarna zacht de tekst van ‘Losing You’ te zingen.

Op dat moment voelde hij een lichte druk op zijn hand. Sorcha’s ogen gingen knipperend open en ze bewoog haar hoofd een beetje.

Hij boog zich over haar heen. ‘Sorcha, mijn engel, rustig maar, ik ben bij je.’

Ze probeerde iets te zeggen, maar door het zuurstofmasker kon hij haar niet verstaan. Voorzichtig trok hij het omlaag.

Inspecteur Garratt had het tafereel van achter het glas gadegeslagen. Hij liep snel de kamer in en ging met zijn pen en een blocnote in de aanslag aan de andere kant van het bed zitten.

‘Jezus, kunt u ons niet vijf minuten met rust laten?’ mompelde Con.

‘Vraag het haar, Con.’

‘Wat moet ik vragen?’

‘Wie ze heeft gezien.’

Hij knikte. ‘Oké, oké. Wie was het, Sorcha? Wie was het?’

Haar ogen vulden zich met tranen. ‘Het was… Ik weet niet… de naam.’ Gefrustreerd schudde ze haar hoofd, terwijl inspecteur Garratt driftig meeschreef.

‘Sorcha, was het Helen McCarthy?’

In haar ogen verscheen een opgeluchte blik. ‘Ja, Helen… Vraag het aan Helen… Een oude vriendin…’ Haar ademhaling werd oppervlakkiger. ‘Ik… hou van je, Con… Wíj houden van je… We houden van je.’

‘Zo is het wel weer genoeg.’ De nachtzuster kwam weer achter hem staan.

Toen zij het zuurstofmasker weer in de juiste positie bracht, vielen Sorcha’s ogen dicht en werd haar ademhaling gelijkmatiger.

Garratt keek Con aan en stond op. ‘Ik zal jullie alleen laten. Het spijt me dat ik u op dit moment moest storen, maar het is goed dat we het nu weten. Ik zal voor haar bidden, meneer Daly. Morgen wil ik u weer spreken.’ De rechercheur liep de kamer uit.

Om tien over drie ’s nachts stierf Sorcha, zonder nog een woord te hebben gezegd.

‘Meneer Daly, mijn innige deelneming. We konden niets meer voor haar doen.’

Con staarde uit het raam en hoorde nauwelijks wat de dokter zei. De zon kwam op boven Londen, een nieuwe dag brak aan. Een dag die Sorcha niet meer zou meemaken.

‘Als de zwangerschap verder gevorderd was geweest hadden we misschien kunnen proberen het kind te redden, maar in dit geval… Ze was nog maar twaalf weken zwanger.’

‘Ik…’ Con draaide zich om naar de arts. ‘Wat zei u daar?’

‘De baby had dit nooit kunnen overleven.’

‘Welke baby?’

‘Bedoelt u dat u niet wist dat uw vrouw zwanger was? Ik ging ervan uit dat…’

‘Was Sorcha in verwachting?’ Hij kreeg de woorden bijna niet over zijn lippen.

‘Ja. Het spijt me verschrikkelijk, meneer Daly.’

‘Nee, nee, ik…’ Hij stond op, slaakte een gekwelde kreet, liep de kamer uit en rende blindelings de hal door.

‘Con! Con, waar ga je naartoe?’ Freddy had op een stoel aan het einde van de hal gezeten en liep nu achter Con aan, die de trap af rende. ‘Wacht nou even!’

Halverwege de trap bleef Con staan en hij draaide zich om naar Freddy. De tranen stroomden over zijn wangen. ‘Mijn vrouw… Mijn kind… O jezus… Ik heb mijn vrouw en kind vermoord… Ik heb ze vermóórd.’

49

De volgende ochtend om half twaalf kwam de politie terug met een huiszoekingsbevel.

Ze haalden Helens hele huis overhoop, maakten de lades leeg, trokken de vloerkleden van hun plaats en scheurden zelfs de verzameling pluchen knuffels op haar bed open en haalden de vulling eruit.

Helen kon het niet aanzien en ging op het terras zitten, met haar handen ineengevouwen in haar schoot. Ze vroeg zich af of dit een vreselijke nachtmerrie was.

Na het middaguur kwam inspecteur Garratt aan en hij ging tegenover haar zitten op het terras. ‘Sorcha Daly is vannacht overleden.’

Helen greep de armleuningen van haar stoel vast en slikte. ‘Dan hoop ik dat u de schoft die haar dat heeft aangedaan snel te pakken krijgt.’

‘Dat ben ik zeker van plan.’ Hij legde een paar doorzichtige enveloppen op tafel, plus een dik bruin exemplaar. ‘Helen, waar bewaar je je pistool normaal gesproken?’

‘Dat heb ik al verteld. In een afgesloten lade op kantoor.’

‘Daar hebben we je wapenvergunning gevonden, maar zoals je al zei lag het pistool er niet bij.’

‘Ja, dat is nergens te bekennen.’

‘Totdat we het hele pand grondig doorzochten.’

Koeltjes keek ze hem aan. ‘Waar hebt u het in vredesnaam over?’

Uit de bruine envelop haalde hij een pistool tevoorschijn. ‘Is dit van jou?’

Ze boog zich naar voren om het beter te bekijken. ‘Dat zou kunnen. Het is in elk geval wel hetzelfde type als ik heb.’

‘We hebben het serienummer vergeleken met dat op de vergunning. Dit is jouw pistool. Kun je me vertellen waar we het hebben gevonden?’

‘Dat heb ik al gezegd. De laatste keer dat ik het heb gezien, lag het in de bovenste lade van mijn bureau op kantoor.’

‘Kun je dan iemand bedenken die jouw pistool zou gebruiken om Sorcha Daly te vermoorden, en die het vervolgens zou verbergen in de stortbak van het damestoilet in het souterrain van Metropolitan Records?’

Er ontsnapte haar een lachje. ‘Nee, inspecteur, dat kan ik niet.’

‘Geloof me, er valt niets te lachen. Jouw pistool is het moordwapen. De kogels komen overeen met de kogels die in studio één gevonden zijn. Jouw vingerafdrukken staan op het wapen.’

Ze staarde hem aan. ‘Nogal wiedes. Het was mijn pistool. Het lijkt me duidelijk dat iemand probeert mij hiervoor op te laten draaien.’

‘Dan is diegene daar volgens mij aardig in geslaagd.’

‘Dit lijkt wel een slecht detectiveverhaal. U hebt geen enkel bewijs, geen motief, geen getuigen…’

‘Toch wel. Vlak voordat ze stierf, heeft mevrouw Daly ons verteld dat ze jou in de deuropening heeft zien staan, dat jij haar hebt neergeschoten.’

Haar hele lichaam verkilde. ‘Wát?’

‘Ik denk dat je haar naar het souterrain hebt gelokt, naar een geluiddichte studio waar niemand de schoten zou kunnen horen. Meneer Daly heeft ons verteld dat je al jaren jaloers was op zijn vrouw…’

‘Genoeg! Ik ga een advocaat bellen.’

Inspecteur Garratt stond op. ‘Doe dat, want die zul je nog hard nodig hebben. Helen McCarthy, je staat onder arrest wegens de moord op Sorcha Daly. Je bent niet verplicht om iets te zeggen, maar alles wat je zegt kan tegen je gebruikt worden…’

50

Londen, 1986

Helen bleef staan op het stukje van het terras waar ze haar destijds in de boeien hadden geslagen en keek omlaag. De voegen waren bedekt met onkruid en mos. Hier was haar woede ontbrand, en die was in de zeventien daaropvolgende jaren nooit meer gedoofd.

Zelfs ’s nachts waren haar dromen kleurrijk en gevuld met het mediacircus na haar arrestatie en tijdens de rechtszaak, waarin Con de jury huilend had verteld dat Sorcha drie maanden zwanger was geweest, dat Helen dat had geweten en dat ze daarom niet alleen zijn vrouw, maar ook zijn kind had vermoord.

Met een zucht bedacht Helen dat ze geen schijn van kans had gemaakt.

Zeventien jaar lang had ze zich afgevraagd wie haar erin had geluisd. Maar de enige die haar dat kon vertellen was er natuurlijk niet meer.

In eerste instantie had ze niet kunnen geloven dat Sorcha haar er voor haar dood van had beschuldigd dat zij haar had neergeschoten. Maar tijdens de rechtszaak, waarin de ene na de andere getuige was komen opdraven om te vertellen dat Helen geobsedeerd was door haar werk, dat ze bikkelhard was, dat ze altijd alleen was, was haar vertrouwen in de mensheid volledig verdwenen. In de gevangenis had Helen zich erbij neergelegd dat ze in de ogen van de buitenwereld meedogenloos was. Niemand had ook maar enig idee dat ze alleen maar geaccepteerd wilde worden. Haar zakelijke instelling kwam puur voort uit het feit dat ze al haar leven lang het gevoel had dat ze iets moest bewijzen. Ironisch genoeg was juist dát haar ondergang geworden.

Sindsdien had ze geen vriendschappen meer gesloten en niemand vertrouwd. Bij Sorcha was ze even niet op haar hoede geweest, en moest je zien wat daarvan was gekomen.

Langzaam liep Helen naar binnen. Ze ging naar boven, waar de leeggehaalde pluchen dieren weer op het bed waren uitgestald. Ze ging zitten en pakte een slappe teddybeer.

De woorden van de gevangenisdirectrice spookten door haar hoofd.

Geen anderen meer beschuldigen, geen wraak nemen…

Kon ze het verleden beter achter zich laten, dit huis en dat in Ierland verkopen en in het buitenland opnieuw beginnen?

Ze drukte de teddybeer tegen haar borst.

Nee. Haar woede was het enige wat haar nog op de been hield.

51

Derek trok zijn stropdas recht en keek in de spiegel naar zijn beige kostuum, dat tien jaar oud was, maar wel voorzien van het merkje van een dure kleermaker. Het was belangrijk om vanmiddag goed voor de dag te komen.

In de ogen van de buitenwereld was hij nog steeds Derek Longthorne, voormalig lid van The Fishermen en inmiddels een succesvol ondernemer.

Gisteravond had hij zijn haar geverfd, maar nu vroeg hij zich af of dat wel zo verstandig was geweest. Misschien had hij te veel peroxide gebruikt. Zijn haar zag eruit als een stralend gele zon, waardoor zijn grijze wenkbrauwen en de slapper wordende huid langs zijn kaaklijn extra opvielen. Hij slaakte een zucht. Het was te laat om er nog iets aan te doen.

Hij keek in de slaapkamer rond of alles netjes was en liep vervolgens naar de woonkamer. De zeker vijftien jaar oude bank was tot op de draad versleten. Hij had geprobeerd de gedeeltes waar de stof helemaal gescheurd was dicht te naaien, maar het zag er alsnog haveloos uit. De kamer, die ooit zo licht en uitnodigend was geweest, was dringend aan een opknapbeurt toe.

Derek vond het hier vreselijk. Deze plek stond symbool voor zijn tanende succes.

Hij liep naar de keuken en zette de waterkoker aan. Zijn hand trilde toen hij naar de pot met koffie in de kast reikte.

De bespreking van vanmiddag zou weleens zijn redding kunnen worden.

Zes weken geleden, toen hij over zich alsmaar opstapelende rekeningen gebogen had gezeten en zich had afgevraagd hoe hij die in vredesnaam moest betalen, was de telefoon gegaan.

Het was Freddy Martin geweest, die had gevraagd hoe Derek het zou vinden als The Fishermen in juli weer bij elkaar kwamen voor een groot benefietconcert in Wembley Stadium. Hij hoefde zich niet verplicht te voelen, want de anderen hadden nog niet toegezegd en zoals bekend stond Con te boek als vermist. Hij had voorgesteld dat Derek erover zou nadenken en over een paar weken contact met hem zou opnemen. Nadat Derek had opgehangen, was de verleiding groot geweest om de god waarin hij niet geloofde op zijn blote knieën te danken.

Na het tragische overlijden van Sorcha en Cons verdwijning waren de verkoopcijfers van The Fishermen de pan uit gerezen. ‘Losing You’, het nummer dat Con voor Sorcha had geschreven en opgenomen, had twaalf weken achtereen bovenaan de hitlijsten gestaan. Na al die tijd werden hun albums in de hele wereld nog steeds goed verkocht.

Derek had een rijk man moeten zijn. En dat zou hij ook geweest zijn, als hij niet al zijn geld in Morgan Electronics had gestoken, een fabrikant van computerchips. Het bedrijf had hem vrijwel helemaal leeggezogen tot het een jaar geleden uiteindelijk onder het beheer van een curator was gesteld.

Sindsdien was Derek volledig afhankelijk van de royalty’s die hij twee keer per jaar ontving en die hij grotendeels gebruikte om zijn schulden af te lossen. Zijn flat in Chelsea was flink wat waard, maar in een laatste poging Morgan Electronics op de been te houden had hij die flat als onderpand gebruikt. Nadat het bedrijf onder curatele was gesteld had hij een nieuwe hypotheek moeten afsluiten voor vijfenzeventig procent van de waarde.

Hij had overwogen een aantal platenmaatschappijen te benaderen met het voorstel om een single en daarna misschien een album op te nemen, maar zijn enige poging om solo te gaan was dusdanig geflopt dat hij betwijfelde of iemand daarop zat te wachten.

Al vond hij ‘Peggy’ zelf nog steeds een geweldig nummer.

Dromerig staarde hij voor zich uit. Er ging bijna geen dag voorbij zonder dat hij aan haar dacht en zich afvroeg waar ze was. Haar ouders waren verhuisd en in haar oude flat woonde nu een vrolijk West-Indisch gezin. Het leek wel of ze nooit had bestaan.

Waarschijnlijk zit ze met Con in de Bermudadriehoek, dacht hij terwijl hij een zoetje door zijn koffie roerde. Het dieet waaraan hij een paar weken geleden was begonnen, was nog geen succes. De weegschaal liet elke ochtend vol leedvermaak zien dat hij nog geen grammetje was afgevallen. Als het zo doorging, zou hij door de zure appel heen moeten bijten en naar de sportschool moeten gaan. Hij had er weinig trek in dat naar schatting twee miljard mensen overal ter wereld commentaar zouden leveren op zijn bierbuik.

Zeker niet aangezien Todd er nog zo jong uitzag. De tijd was hem gunstig gezind. Hij was van popster uitgegroeid tot producer en had kortgeleden zijn eigen onafhankelijke platenlabel opgericht. Hoewel hij na de scheiding van Lulu nooit was hertrouwd, zat hij zelden om vrouwelijk gezelschap verlegen. Zo nu en dan spraken ze nog met elkaar af om bij te kletsen, maar dat draaide er altijd op uit dat ze pijnlijke herinneringen ophaalden. Todd mocht dan altijd wel kritiek hebben gehad op Dereks obsessie voor Peggy, zelf hield hij ook nog steeds van Lulu.

Lulu, die nu een enorme Hollywoodster met grote schoudervullingen en dikke lippen was en in een Amerikaanse primetime soapserie speelde. Derek glimlachte bij de gedachte aan dat stinkende legerjack dat ze altijd had gedragen en de protestmarsen waarin ze had meegelopen.

De afgelopen zeventien jaar waren ze allemaal veranderd, maar de grootste verrassing was misschien nog wel Ian. Die woonde met zijn vrouw Virginia en hun drie kinderen in een huis in de buurt van Windsor, runde een succesvol tuincentrum en was op-en-top de gelukkige gezinsman. Geen drank, geen drugs, zelfs geen sigaretten… Derek had al heel wat saaie avonden bij hem thuis doorgebracht.

Vanmiddag hadden ze met z’n drieën, plus Freddy, afgesproken om over het aanstaande concert te praten. In principe was iedereen het eens. Zoals Derek had gezegd toen Freddy hem belde om de afspraak te maken, waarom zou hij niet een paar middagen in zijn drukke schema opofferen als hij daarmee arme, hongerige kindjes in Afrika kon helpen?

Derek dronk de koffie op, spoelde het kopje af en zette het in het afdruiprek.

Misschien zouden ze speciaal voor het concert een single kunnen opnemen waarvan de opbrengst deels naar het goede doel ging. En misschien zou daarna wel een album volgen… En een wereldtournee…

Al zou er behalve dit concert natuurlijk weinig gebeuren, tenzij de verloren gewaande popster zijn opwachting maakte. Con mocht dan een egocentrische schoft zijn geweest, inmiddels was hij wel genoeg gestraft. Derek was bereid hem te vergeven. En dan…

Terwijl hij de deur achter zich dichttrok, huiverde hij bij de gedachte aan de rijkdom die hem te wachten stond. Het zou weer net zo worden als vroeger.

Ik hou van je… Wíj houden van je…

Daarna het aanhoudende gepiep dat aangaf dat ze haar laatste adem had uitgeblazen…

Meneer Daly, mijn innige deelneming. We konden niets meer voor haar doen… Bedoelt u dat u niet wist dat uw vrouw zwanger was? Ja, vraag het aan Helen… Ik veroordeel u tot een levenslange gevangenisstraf voor de moord op Sorcha Daly…

Hij schreeuwde en ging rechtop in bed zitten. Het zweet stroomde langs zijn gezicht, zoals elke nacht, de afgelopen zeventien lange jaren.

Hij ging weer liggen en keek naar het eerste ochtendgloren dat door de gaten in het langzaam afbrokkelende dak naar binnen viel. Ondanks het natte weer buiten had hij het nu, om zes uur ’s ochtends, al bloedheet. Hij stapte uit bed, liep de indrukwekkende maar zeer stoffige trap af en deed de voordeur open. Achter het met mos bedekte grind van de oprit strekte zich een tapijt van zacht groen gras uit, en daarachter zag hij de glooiende akkers.

Sommigen zouden dit het paradijs noemen. Voor hem was het zijn thuis.

Con liep over het pad en zette het vervolgens op een rennen over het vochtige, ongemaaide gras, tot hij buiten adem ter aarde stortte. Hij draaide zich om, keek naar de lucht en vroeg zich af of Sorcha hem kon zien, of dat het lichaam dat hij destijds had begraven en dat inmiddels ongetwijfeld tot stof vergaan was, het enige was wat er van haar restte.

Hoe kon er een god bestaan?

God bestond niet.

Weer voelde hij een bepaalde onrust.

Hij had gedacht dat hij eindelijk de plek had gevonden waar hij oud zou worden. Om zich met Sorcha verbonden te voelen was hij weer naar Ierland gegaan. Het leegstaande landhuis van de familie McCarthy was het ideale toevluchtsoord geweest. Per slot van rekening was Helen niet meer in beeld en werd er sinds haar tante was overleden niet meer voor het huis gezorgd. Wat nog beter was: omdat de rekeningen niet werden betaald, was er geen elektriciteit, geen telefoon en bovenal geen televisie. Hier viel niemand hem lastig. Als hij het dorp in moest om melk of shag te halen zette hij een hoed en een zonnebril op en trok hij een ruimvallende trui aan. Maar hij betwijfelde of hij zelfs zonder die vermomming nog herkend zou worden. Met zijn enorme baard en lange haar kende hij zichzelf niet meer terug.

Gisteren had hij tijdens een van die tripjes een krant gezien. Op de voorpagina stond dat er een enorm benefietconcert werd georganiseerd ten bate van kinderen in Afrika die honger leden. Dat was het eerste goede wat hij sinds lange tijd uit de muziekindustrie had zien voortkomen. Het idee sprak hem aan.

Met een ruk ging hij rechtop zitten. Wat bezielde hem? Waarom zou hij zijn veilige hoekje van de aarde verlaten om terug te keren naar de beschaving en alle slechte herinneringen die daaraan vastzaten? Aan de andere kant was hij nu lang genoeg weg om te weten dat hij nooit rust zou vinden. Misschien zat er niets anders op dan terug te keren en het verleden onder ogen te zien.

Twee dagen later liftte hij naar het vliegveld van Cork, met zijn rugzak over zijn ene schouder en zijn gitaar over de andere.

Lulu keek toe terwijl de nieuwe kapster haar haar toupeerde op de manier die miljoenen vrouwen op de hele wereld probeerden na te doen. ‘Au, je trekt mijn hoofdhuid er zowat af,’ beet ze haar toe.

‘Het spijt me, mevrouw Bradley, ik probeer gewoon mijn werk te doen.’

Met opgetrokken wenkbrauwen vroeg Lulu: ‘Wanneer komt Trish weer terug?’

‘Nadat ze is bevallen, mevrouw Bradley.’

‘Hoe eerder, hoe liever.’

De kapster zei niets.

Even later ging de deur open en kwam Jeff, het hoofd van de tv-ploeg, binnen. ‘Ben je er klaar voor, schat?’

‘Zo niet, dan is het niet mijn schuld.’ Ze wees naar de kapster, die nog steeds haar best deed om haar kapsel goed te krijgen.

‘Niet zo streng zijn, Lulu. Het is Marcies eerste dag.’

‘Bij deze serie is er geen ruimte voor amateurs.’

‘Kijk eens aan, mevrouw Bradley. Helemaal klaar.’ Marcie bespoot het eindresultaat royaal met haarlak.

Lulu stond op en liep achter Jeff aan de gang in.

‘Wat heb jij? Als je niet uitkijkt, blijft er niets over van je reputatie als kreng van de serie, maar engel achter de schermen.’

‘Sorry, Jeff. Ik zal Marcie straks mijn excuses aanbieden. Dit is gewoon niet mijn dag.’

‘Gebruik dat gevoel maar voor je tweede scène. Die speelt zich in de keuken af.’ Ze waren inmiddels in de studio aangekomen en Lulu volgde hem naar de prachtige set, waar in de vierde lade van de massief eiken keuken zelfs een slacentrifuge te vinden was.

‘Hoi, Lulu. Je ziet er weer beeldschoon uit, zoals gewoonlijk,’ klonk de stem van de regisseur door de speakers bij de galerij boven. ‘Loop maar naar Paige, dan beginnen we bij het begin. Het is vrijdagmiddag en ik weet dat we allemaal uitkijken naar het weekend, dus laten we proberen dit in één take voor elkaar te krijgen.’

Lulu liep naar de slanke blondine die vorig jaar nog tot Miss Wisconsin was verkozen en nu klaar was om een superster te worden door haar rol als de nieuwe jonge schoonheid van de succesvolste soap op de Amerikaanse televisie.

Paige glimlachte verlegen. ‘Hoi, Lulu.’

‘Ja, ja. Laten we maar gewoon beginnen.’

‘Oké, studio. We zijn klaar voor de eerste take.’

Het werd stil op de set.

Het klapbord ging open en werd weer dichtgeklapt. ‘Flamingo Grove, aflevering zesenveertig, scène twaalf, take één. En… actie.’

In de limousine op weg naar huis belde Lulu haar impresario.

‘Chas, ik zit eraan te denken om tijdens de zomerstop een paar weken naar het Verenigd Koninkrijk te gaan. Kun je daar iets voor me inplannen zodat de studio me er in de Concorde naartoe wil laten vliegen? Dat wil ik dolgraag eens proberen. Al mijn vrienden zeggen dat het geweldig is.’

‘Ik zal mijn best doen, schat. Je weet hoeveel fans je in het Verenigd Koninkrijk hebt, maar de meeste talkshows hebben ook een zomerstop. Maar laat het maar aan mij over, dan kijk ik wat ik kan doen.’

‘Dank je wel. O, en kun je ook twee tickets voor het Music For Life-concert in het Wembley Stadium voor me regelen? Als ik daar toch ben, wil ik dat niet missen.’

‘Ik ga het proberen, maar die kaartjes zijn heel gewild, net als in New York.’

‘Geld speelt geen rol.’

‘Oké, schat, komt goed. Je hoort nog van me.’

Lulu hing op.

Haar psycholoog zou haar voor gek verklaren omdat ze terugging, maar geen enkel citaat van Jung en geen enkele verwijzing naar Freud zou haar kunnen tegenhouden.

52

‘Todd, kom binnen en ga lekker zitten.’

‘Dank je, Freddy.’ Todd nam plaats in een grote leunstoel. Voor deze afspraak had Freddy kosten noch moeite gespaard en een comfortabele suite in het Savoy afgehuurd. Todd keek naar Freddy, die inmiddels eind vijftig en volledig kaal was, maar hij was nog steeds een grote speler in de muziekwereld. Kortgeleden had er een jong duo uit het East End bij hem getekend en had hij een deal bij Todds nieuwe platenlabel voor hen in de wacht gesleept. Hoewel Todd niet echt hield van de luchtige muziek die ze maakten, zag hij zoals Freddy al had voorspeld wel in dat ze enorm veel talent hadden.

‘Komen de andere twee ook?’ Terwijl Freddy een fles champagne opentrok, keek Todd op zijn horloge.

‘Ja. Drink je?’

‘Een glaasje bubbels kan geen kwaad, maar ik moet het wel kort houden. Om half vijf heb ik nog een bespreking.’

Freddy reikte Todd een glas aan. ‘Natuurlijk. Tegen die tijd zijn we wel klaar.’

De deur ging open en Ian kwam binnen. ‘Ha, mannen, hoe gaat het?’ Hij ging tegenover Todd zitten.

‘Prima.’ Zonder iets te vragen gaf Freddy hem een glas mineraalwater. ‘Als we echt gaan optreden, hoop ik wel dat je iets trendyers kunt vinden dan een vest en een ribbroek,’ zei hij met een blik op Ians kleding.

‘Je wilt zeker dat ik mijn kaftan weer aantrek?’ Ian glimlachte. ‘Ik denk alleen niet dat ik nog tijd heb om mijn haar te laten groeien.’

‘Jij bent de enige van ons van wie de media zullen zeggen dat hij er beter uitziet dan zeventien jaar geleden,’ merkte Todd grijnzend op.

‘Dat komt allemaal door de liefde van een goede vrouw, geen vlees en een lichaam dat vrij is van gifstoffen.’

‘Mag ik een teiltje?’

Ze keken allebei op toen Derek binnenkwam.

‘Ha, Derek.’

De drie mannen moesten zich inhouden om niet naar de felgele stralenkrans boven op zijn hoofd te staren.

‘Champagne?’

‘Ja, lekker.’ Derek nam het glas van Freddy aan en ging in de laatste overgebleven fauteuil zitten.

‘Goed,’ zei Freddy. ‘Voordat we de plannen voor de toekomst gaan bespreken, wil ik even zeggen hoe fijn het is om jullie drieën na al die tijd weer bij elkaar te zien. Ik weet dat jullie altijd contact hebben gehouden, maar het doet me goed dat er geen sprake is van vijandigheid tussen jullie.’

‘Tussen ons drieën is daar nooit sprake van geweest,’ mompelde Todd.

‘Nee, dat zal wel niet. Hoe dan ook, door de telefoongesprekken die ik met jullie heb gevoerd, neem ik aan dat jullie er allemaal klaar voor zijn om tijdens het concert op te treden.’

‘Yep.’

‘Zeker weten.’

‘Het is immers voor een goed doel.’

‘Mooi zo. Dus jullie beslissing hangt er niet van af of Con besluit in te gaan op de verzoeken om terug te keren?’

‘Nee, helemaal niet,’ zei Todd. ‘Ik bedoel, we komen niet meer bij elkaar of zo. Dit is eenmalig, voor een goed doel.’

‘Ja. In sommige opzichten zou het beter zijn als hij niet werd gevonden. Wat zou jij ervan vinden om hem weer te zien, Todd?’ wilde Ian weten.

‘Wees maar niet bang, dat kan ik wel aan,’ zei Todd gespannen.

‘Aangezien het concert al over twee weken is en Con nog niets van zich heeft laten horen, verwacht ik niet dat we hem ooit nog zullen zien. Dus we zullen ons er maar op instellen dat hij niet komt. Vanwege de geruchten dat jullie misschien weer bij elkaar komen, wil de organisatie jullie als slotact hebben, zodat het publiek de hele tijd blijft kijken. Ik dacht dat jullie misschien zouden kunnen beginnen met “Can Someone Tell Me Where She’s Gone?”. Dat zong jij toch al samen met Con, Todd. Daarna kunnen jullie verdergaan met “She Loves You Truly”. Misschien kunnen we op dat moment regelen dat Elton of Rod een gouwe ouwe met jullie komt zingen, om de leegte die Con achterlaat een beetje op te vullen. Veel bands slaan die avond de handen ineen. Dat maakt het allemaal net iets interessanter.’

Todd haalde zijn schouders op. ‘Prima.’

‘De organisatie wil het concert graag afsluiten met Cons laatste nummer.’

‘“Losing You”?’

Freddy knikte. ‘Dat is wereldberoemd en ze hopen dat zo’n aangrijpend lied ervoor zal zorgen dat mensen nog dieper in de buidel tasten. Alle artiesten zullen het podium op komen om het samen met jullie te zingen. Hand in hand, je weet wel.’

‘Hoe zit het met die single waar je het over had?’ vroeg Derek.

‘Ze willen dat iemand een nieuw nummer componeert dat door alle deelnemende artiesten gezamenlijk kan worden opgenomen. De opbrengst gaat natuurlijk naar het goede doel. Brad van Metropolitan stelt een studio beschikbaar, de fabriek wil de platen gratis persen en de meeste artiesten hebben al toegezegd om één of twee regels in te zingen.’

‘Dus de single zou niet alleen van The Fishermen zijn?’

‘Nee, Derek. Aangezien een van de leadzangers spoorloos verdwenen is, is het uitgesloten dat er een nieuwe single komt.’

‘Ik begrijp het.’

‘Dus zijn we het tot zover allemaal eens?’

Todd en Ian knikten. Derek keek aandachtig naar zijn handen.

‘Volgens mij kunnen jullie het beste twee of drie dagen vrijhouden om samen te repeteren. Jullie moeten er vast weer even in komen en hoewel het voor een goed doel is, willen we het wel een beetje professioneel houden. Ik zal een studio bij Metropolitan boeken en proberen een artiest naar onze keuze zover te krijgen dat die met jullie komt repeteren.’

‘Klinkt goed,’ zei Todd.

‘O, nog één ding. Brad speelt met de gedachte om een greatest hits-album uit te brengen rond de tijd van het optreden. Het komt misschien geldbelust over, maar als jullie bereid zijn om je in te zetten tegen hongersnood, dan ziet Brad niet in waarom we zelf niet mogen profiteren van de hernieuwde belangstelling voor The Fishermen. Heeft iemand daar bezwaar tegen?’

Dereks gezicht klaarde op. ‘Nee, helemaal niet.’

‘Ik vind het niet ethisch verantwoord om hier geld aan te verdienen,’ merkte Ian op.

‘Doe nou niet alsof je roomser bent dan de paus, Ian,’ zei Todd.

‘Nou, er valt niet veel aan te doen. Het staat Metropolitan vrij om jullie oude nummers uit te brengen wanneer ze maar willen. Financieel gezien kunnen jullie daar alleen maar beter van worden. Schenk de royalty’s maar aan Afrika, als je je daar beter bij voelt. Oké, dat was het wel zo’n beetje, behalve dan dat we het nog moeten aankondigen in de media, natuurlijk. Ergens gedurende de komende dagen zullen we een persconferentie moeten organiseren, maar ik laat jullie nog wel weten wanneer en hoe laat die is.’ Freddy glimlachte. ‘Het zal vast leuk worden om jullie muzikale spieren weer eens te gebruiken.’

Todd stond op. ‘Ik kijk ernaar uit om mijn oude gitaar uit de mottenballen te halen. Maar nu moet ik er echt vandoor. Tot
snel.’

‘Ik ook,’ zei Ian. ‘Virginia wacht beneden op me. We gaan met de kinderen spaghetti eten in het Trocadero.’

‘Dag, heren,’ zei Freddy toen Ian en Todd de suite uit liepen.

‘Ik moet ook gaan,’ merkte Derek zwakjes op.

‘Hoe staan de zaken ervoor, Derek?’ vroeg Freddy.

‘Prima, hoor.’ Hij stond op. ‘Dag, Freddy.’

Freddy keek hem na. Toevallig had hij in de Financial Times een artikel gelezen over de teloorgang van Morgan Electronics. En het was hem niet ontgaan dat elke vezel van Dereks lichaam wanhoop uitstraalde.

Het was al na vier uur ’s nachts, maar Helen zat nog steeds over haar bureau gebogen en rookte haar vijftiende sigaret sinds middernacht, een gewoonte waar ze in de gevangenis mee begonnen was.

Eén ding wist ze zeker. Sorcha was per ongeluk vermoord omdat ze haar geliefde had willen beschermen. De schutter had het op Con gemunt gehad.

De lijst die voor haar lag was nog hetzelfde als zeventien jaar geleden: verdachten die Con iets hadden willen aandoen en die slim genoeg waren om Helen erin te luizen. Het feit dat Sorcha de dader had gekend, had een cruciale rol gespeeld in de bewijsvoering van het Openbaar Ministerie. Dat maakte de lijst in elk geval een stuk korter.

Helen bekeek de namen nog eens.

Derek Longthorne. Die had destijds een gruwelijke hekel aan Con gehad, en Helen had hem altijd al een rare snuiter gevonden. Zijn naam streepte ze niet af.

Todd. Nadat hij publiekelijk was bedrogen, had hij alle reden gehad om Con dood te wensen. Zijn naam liet ze ook staan.

Lulu. Was het een crime passionnel geweest? Ook door de naam van deze ster ging geen streep.

Ian. Was hij erachter gekomen dat Con hem uit de band wilde zetten en had hij in een door drugs aangewakkerde aanval van woede besloten hem neer te knallen?

Haar hand bleef boven zijn naam zweven. Na wat haar was overkomen, leek alles mogelijk, maar ze betwijfelde of hij destijds over de hersencapaciteit had beschikt om zo’n complexe misdaad uit te denken. Hoewel…

En dan Brad. Zijn naam streepte ze af. Hij had die bewuste vrijdagavond in de ontwenningskliniek gezeten en had dus geen kant op gekund.

Freddy. Het enige motief dat ze voor hem kon bedenken was dat hij wist dat The Fishermen op een breuk afstevenden. Als een van de bandleden werd vermoord, zou dat de verkoopcijfers opdrijven. Hij was slim genoeg om zoiets voor te bereiden en had toegang gehad tot het gebouw, maar…

Helen zuchtte. Ze begreep er nog steeds niets van.

Kon ze maar met Con praten en hem uithoren over wat Sorcha nou precies had gezegd, vlak voordat ze stierf. Door zijn verklaring en die van inspecteur Garratt had de jury haar uiteindelijk schuldig bevonden.

Maar God mocht weten waar Con uithing.

Haar enige hoop was dat Garratt, die inmiddels vast al gepensioneerd was, haar zou willen zien.

Eerder die avond had ze zijn adres opgezocht in het telefoonboek en geprobeerd hem te bellen. Het geluid van zijn stem had haar de rillingen bezorgd, maar nu wist ze in elk geval dat hij nog leefde. Zonder iets te zeggen had ze opgehangen. Ze had zijn adres nu. Morgen, nadat ze in de bibliotheek was geweest, zou ze hem een bezoekje brengen.

Helen drukte op de knop waardoor ze bij de microfiche van 19 september 1969 uitkwam. De schietpartij had natuurlijk op de voorpagina’s van alle kranten gestaan. Bij een van de artikelen stond een foto van Con die nadat Sorcha was overleden het ziekenhuis uit kwam. Op zijn gezicht lag zo’n gekwelde uitdrukking dat ze er bijna niet naar kon kijken.

Op de volgende pagina stond een promotiefoto van The Fishermen die een paar weken voor de schietpartij was gemaakt. Helen bladerde terug naar de foto van Con, en toen weer naar The Fishermen. Ze had het gevoel dat er iets niet klopte, maar ze kon nog niet bedenken wat.

Toen ze beide foto’s nog eens bekeek, drong het tot haar door.

Op de voorpaginafoto had Con een vest aan. Dat was op zich al vreemd, maar het vreemdste was nog wel dat het identiek was aan het vest dat Derek op de promotiefoto droeg.

Toeval, waarschijnlijk. Helen zuchtte. Het had vast niets te betekenen, maar het was in elk geval iets nieuws.

Ze maakte een kopie van de foto’s en ging weg om de bus naar Ealing te nemen.

Aan de buitenkant zag het kleine rijtjeshuis er keurig uit. Langs de rand van het groene gazon stonden nette rijen met viooltjes en toen Helen op de koperen deurbel drukte, bleef er wat koperpoets op haar wijsvinger achter.

De deur ging open.

‘Meneer Garratt?’

Hoewel hij al dik in de zeventig was, herkende hij haar meteen. ‘Helen McCarthy. Kom je me vermoorden?’

‘Nee, ik kom u om hulp vragen.’

‘Aha.’ Argwanend keek hij haar aan. ‘Neem me niet kwalijk dat ik een beetje op mijn hoede ben. Het zou niet de eerste keer zijn dat er een ex-gedetineerde bij me op de stoep stond om wraak te nemen. Ik heb voor dit soort gevallen zelfs een alarmknop die in directe verbinding staat met het politiebureau.’

‘Het laatste wat ik wil is dat u doodgaat. Ik wil mijn naam zuiveren en u bent een van de weinige mensen die me kunnen helpen. Als u wilt, mag u me fouilleren om te kijken of ik geen wapen bij me heb. Wilt u alstublieft een paar minuten voor me vrijmaken?’

‘Die gaan nu in.’

‘Oké. Ik wil precies weten wat Sorcha heeft gezegd voordat ze stierf.’

‘Zoals je maar al te goed weet, hebben we haar gevraagd of ze jou met dat pistool in de deuropening van de opnamestudio had zien staan en heeft ze tegen meneer Daly en mij gezegd dat dat inderdaad zo was.’

‘Was dat alles?’

‘Haar exacte bewoordingen kan ik me niet meer herinneren, maar we hebben haar het allebei horen bevestigen. Ik heb alles woord voor woord genoteerd in mijn blocnote.’

‘Hebt u die misschien nog ergens?’

‘Haar verklaring is uitgetypt en in het politiedossier opgenomen.’

‘Dat zal ik wel niet mogen inzien, hè?’

‘Hoogstwaarschijnlijk niet, nee. Mag ik je een goede raad geven? Je bent niet alleen veroordeeld voor deze misdaden, maar hebt ook nog eens twee beroepszaken verloren. Het bewijs in deze zaak was waterdicht. Je bent nu vrij. Laat het los.’

‘Ik heb het niet gedaan, inspecteur. Als ik Sorcha of Con had willen vermoorden, had ik heus niet mijn eigen pistool gebruikt, had ik het wapen niet in de stortbak van het toilet verstopt en was ik al helemaal niet op mijn dooie akkertje langs de bewaker heen naar buiten gewandeld! Het slaat gewoon allemaal nergens op.’ Ze liet haar schouders hangen. ‘Het spijt me, ik had niet moeten komen.’

‘Weet je, geef me je adres maar. Als ik die verklaring nog te pakken kan krijgen, zal ik je een kopie toesturen, maar daar zul je niets mee opschieten. De woorden van mevrouw Daly staan zwart-op-wit, en twee getuigen hebben haar gehoord.’

Ze krabbelde het adres op de achterkant van haar buskaartje en gaf dat aan hem.

‘Nog steeds hetzelfde adres. Dus je hebt het huis kunnen behouden.’

‘Ja, dat is zo ongeveer het enige wat ik nog overheb. Tot ziens.’

‘Nog één ding, juffrouw McCarthy. Zoals je weet, zijn misdaden uit het verleden niet toelaatbaar als bewijs in een nieuwe rechtszaak, maar ik heb me altijd afgevraagd… Heb jij die jonge man vermoord die we in het bad in zijn flat hebben aangetroffen? Tony, eh…’

‘Tony Bryant? Nee! Natuurlijk niet! U denkt echt dat ik een koelbloedige moordenares ben, hè?’

‘Het was mijn taak om naar de feiten te kijken, juffrouw McCarthy. Omdat je bent veroordeeld voor de moord op Sorcha Daly en je aanwezig bent geweest in de flat van een ander moordslachtoffer, is die mogelijkheid wel bij me opgekomen. Zeker aangezien de moord op Bryant nooit opgelost is.’

Helen voelde tranen in haar ogen prikken. ‘Ziet u wel? Tot ik mijn naam heb gezuiverd, zal iedereen reageren zoals u. Ik ben schuldig tot het tegendeel bewezen is.’ Met opeengeklemde kaken vervolgde ze: ‘En ik ga bewijzen dat ik onschuldig ben, al is het het laatste wat ik doe. Dag, inspecteur!’

Garratt keek haar na toen ze het tuinpad af liep. Ze had in elk geval zichzelf van haar onschuld weten te overtuigen. Dat had hij al vaker gezien. Als hij het zich goed herinnerde, was het een uitgemaakte zaak geweest.

Hij deed de deur dicht en liep naar het kamertje dat hij als bibliotheek gebruikte. Op de planken stonden, keurig in alfabetische volgorde, kopieën van zijn aantekeningen over zaken die zijn bijzondere interesse hadden gehad. Het bekijken van de onopgeloste zaken was een van de weinige pleziertjes die hij nog had. Op die manier bleef hij scherp.

‘Daly… Daly…’ Hij trok het dossier van de plank en zocht meteen ook dat van Tony Bryant op. Toen hij achter zijn bureau zat, sloeg hij beide dossiers open. Hij vond de bladzijde waar Helen naar had gevraagd en bladerde naar de overige aantekeningen en de verklaringen die hij had afgenomen van al het personeel dat toentertijd bij Metropolitan had gewerkt.

Het stond als een paal boven water dat Helen schuldig was.

Zijn blik dwaalde naar het dossier van Bryant, en hij las het nog eens door. ‘Wacht eens even…’ Hij sloeg het dossier van Daly weer open om het te controleren.

En inderdaad, de naam kwam overeen.

Dat moest toch wel toeval zijn? Garratt was al vaker op dit soort toevalligheden gestuit, maar je wist maar nooit…

Hij pakte een vel schrijfpapier en een envelop. Nadat hij de gekopieerde bladzijde uit zijn notitieboek had bijgesloten, schreef hij de naam op die hij zojuist had ontdekt. Waarschijnlijk wist Helen al dat er een verband was, maar zo niet, dan was het misschien het uitzoeken waard.

Hij plakte de envelop dicht, voorzag die van Helens adres en een postzegel en ging een kop thee zetten.

53

‘Goed, mannen, laat maar eens wat horen.’ Freddy grijnsde naar Todd, Derek en Ian, die zich in de studio installeerden. ‘Zullen we beginnen met “Way Across the River”? Die gitaarriffs zijn niet al te moeilijk als je er nog even in moet komen. Oké, begin maar als jullie zover zijn.’

Todd gaf het teken en ze begonnen te spelen.

Brad stond met zijn armen over elkaar in de deuropening. ‘Jeetje, het lijkt wel of we zijn teruggegaan in de tijd.’

‘Ja, dat waren nog eens tijden,’ beaamde Freddy.

‘Eerlijk gezegd kan ik me er weinig van herinneren,’ zei Brad glimlachend. ‘Om half vier komt er een fotograaf om een paar kiekjes te nemen.’

‘Prima.’

‘Er is veel media-aandacht, Freddy. Ik heb groen licht gegeven voor de compilatie-cd en -elpee. Die komen een week na het concert uit.’

De telefoon ging en Brad liep naar het mengpaneel en nam op. ‘Met Brad. Wat? Oké, Melody. Ik kom er meteen aan.’ Hij hing op. ‘Er staat de een of andere mafkees naar binnen te loeren bij de receptie. Ik ga even kijken, tot zo.’ Met twee treden tegelijk liep hij de trap op.

‘Daar staat hij.’ Melody wees naar de glazen deuren. ‘Al een minuut of twintig, inmiddels. Zijn uiterlijk staat me niet aan.’

Brad staarde naar de man aan de andere kant van de glazen deuren. Hij was lang en goedgebouwd, droeg een versleten spijkerbroek en had een gitaar over zijn schouder hangen. Zijn donkere haar was samengeklit en zijn baard lang en onverzorgd. ‘Waarschijnlijk wil hij een platencontract. Zodra ik op hem afstap, begint hij op die stokoude gitaar te spelen, let maar op.’ Hij liep naar de voordeur en duwde die open. ‘Kan ik iets voor je doen, vriend?’

De man draaide zich langzaam naar hem toe en bleek doordringende blauwe ogen te hebben.

‘Ik zei: kan ik iets voor je doen?’

‘Dat weet ik niet, kun je dat?’

‘Luister, vriend, de meisjes vinden het niet prettig dat je hier zo rondhangt. Als je hier niks te zoeken hebt, ga dan weg, voordat ik de politie bel.’

‘Brad?’

‘Ja?’

De man glimlachte. ‘Je herkent me echt niet, hè?’

‘Nee, ik…’ Brad keek nog eens goed. ‘Nee… ik… Krijg nou wat!’

De twee receptionistes keken stomverbaasd toe toen hun baas de man in de armen viel.

‘Oké, zullen we nu “Can Someone Tell Me Where She’s Gone?” eens proberen?’ stelde Freddy voor. ‘Neem jij voorlopig Cons gedeelte maar voor je rekening, Todd. Waarschijnlijk zul je het op de avond zelf samen met Paul zingen.’

De drie mannen speelden het intro.

‘I’ve travelled far, and still can’t find, the woman that I left behind me, I…’ Todds stem stierf weg toen een bekende, licht hese stem het overnam.

‘I’ve searched all corners of the land, over sea and shore and… oh, can someone tell me where she’s gone?’

Iedereen in de studio draaide zijn hoofd naar de deuropening en bleef naar de man kijken terwijl hij tot aan het einde van het couplet doorzong.

Toen hij zweeg, viel er een stilte in de studio.

‘Zijn jullie soms niet blij om me te zien?’ vroeg hij.

Todd stond langzaam op, liep naar hem toe en stak zijn hand uit. ‘Hallo, Con. Welkom thuis.’

De persfotograaf die twintig minuten later kwam, viel met zijn neus in de boter. Daar zat Con Daly, opgestaan uit de dood, nonchalant met zijn oude collega’s te kletsen. ‘Dit staat morgen op de voorpagina van alle roddelbladen,’ verzekerde hij Brad.

‘Dat is je geraden. Het concert kan die publiciteit goed gebruiken.’

Con gaapte. ‘Sorry, hoor. Ik ben bekaf.’

‘Zullen we een suite in het Ritz voor je boeken?’ stelde Freddy voor. ‘Dan kun je een paar dagen bijkomen en zullen wij proberen de pers nog een tijdje bij je vandaan te houden.’

‘Welnee, Con kan bij mij logeren. Dan kan hij meteen kennismaken met mijn vrouw en de kinderen,’ zei Ian.

‘Dat lijkt me niet verstandig, Ian. Tenzij je een twee meter hoge muur om je huis heen bouwt om de paparazzi bij Con vandaan te houden,’ merkte Brad op.

‘Kom bij mij logeren. Daar is het veilig,’ zei Todd zacht.

Con keek hem aan. ‘Dank je, Todd. Heel graag.’

Tijdens de rit naar Todds huis zeiden ze weinig. Con staarde uit het raampje naar de drukke Londense straten en Todd luisterde naar het nieuws.

‘Dit komt net binnen: Con Daly, de leadzanger van de in de jaren zestig immens succesvolle rockband The Fishermen, is vandaag bij zijn oude platenmaatschappij Metropolitan naar binnen gewandeld. The Fishermen komen weer bij elkaar om volgende week tijdens het Music For Life-concert in Wembley op te treden. De opwinding omtrent de terugkeer van de Ier zal de interesse in het concert alleen maar aanwakkeren, aangezien The Fishermen daar de hoofdact zijn.’

Todd zette de radio uit en keek naar Con. ‘Ik zal er alles aan doen om ze bij je uit de buurt te houden.’

Con knikte. ‘Dank je, Todd.’

De achtenveertig uur daarna deed Con weinig anders dan eten en slapen. Toen Todd hem een ontbijt kwam brengen, trof hij hem opgekruld op de grond naast het tweepersoonsbed aan, maar hij zei er niets van.

De pers hield dag en nacht de wacht buiten het huis, nam ladders mee en huurde zelfs een hijskraan om te proberen een foto van de verloren gewaande zoon te maken.

Op de derde dag zat Todd in zijn kantoor op de bovenste verdieping en verscheen Con fris gedoucht en geschoren in de deuropening. ‘Todd, vergeef me.’

Hij draaide zich om. ‘Waarvoor?’

‘Omdat ik me jaren geleden als een enorme klootzak heb gedragen. Deze excuses komen zeventien jaar te laat, maar ik wil ze je toch graag aanbieden.’

Todd knikte.

‘Voor wat het waard is, en dat is waarschijnlijk niet veel, er is nooit iets gebeurd tussen Lulu en mij. Ze had alles uit haar duim gezogen.’

‘Ja, dat had ik al door toen al haar scharrels met grote Hollywoodsterren uitliepen op “een enorme ramp” die de voorpagina’s van de roddelbladen haalde.’ Todd zag er oprecht gekwetst uit. ‘Hoe dan ook, zand erover. Lulu was altijd al een onberekenbaar type.’

‘Dank je wel.’

‘Nu we toch bezig zijn, wil ik tegen je zeggen hoe erg ik het vind… wat er is gebeurd. Ik kan nog steeds niet geloven dat ze er niet meer is.’

‘Ik weet het.’

‘Na de rechtszaak ben ik naar Hampstead gegaan om je op te zoeken. Het huis zat potdicht, dus dacht ik dat je er even tussenuit was gegaan om tijd voor jezelf te nemen. Ik ging ervan uit dat je nog wel terug zou komen. Waarom ben je zo lang weggebleven?’

Con ging tegen de rand van Todds bureau geleund staan, pakte een elastiekje en rekte het uit tussen zijn vingers. ‘Ik kon het gewoon niet aan om terug te gaan. Sorcha is dood omdat ze Helens kogels voor me heeft opgevangen. Haar kwijtraken was al erg genoeg, maar toen ik hoorde dat ze ook nog eens zwanger van me was… Ons kindje is samen met haar gestorven.’ Met tranen in zijn ogen keek hij Todd aan. ‘Ik voelde me verantwoordelijk voor hun dood. Nog steeds, eigenlijk.’

‘Waar ben je geweest?’

‘Overal en nergens. In het begin wilde ik aldoor onderweg zijn, om maar niet te hoeven denken aan wat er gebeurd was. En ook omdat ik in die tijd nog herkend werd. Uiteindelijk ben ik naar huis gegaan.’

‘Ik denk dat tegenwoordig niemand je nog zou herkennen.’

‘Dat blijkt, want Brad dreigde de politie op me af te sturen als ik niet zou weggaan.’ Con glimlachte.

‘Waarom ben je uitgerekend nu teruggekomen?’

‘Ik zat er al een tijdje aan te denken. Het werd me steeds duidelijker dat ik toch niet aan de herinneringen kan ontsnappen, dus dat ik ze maar beter onder ogen kan zien. Toen ik in de krant over het concert las, vond ik het een prettig idee dat we iets goeds kunnen doen met onze muziek. Dat was het zetje dat ik nodig had.’

‘Had je daar een leven opgebouwd?’

Hij haalde zijn schouders op. ‘Nee. Telkens wanneer ik van iemand hou, raak ik diegene toch kwijt. Maar goed, genoeg met dat treurige gedoe. Ik ben naar huis gekomen om muziek te maken. Wanneer gaan we repeteren met de jongens?’

Met bonkend hart staarde Helen naar de foto van Con in de krant.

Ze waren zeventien jaar geleden allebei weggegaan en in dezelfde week weer teruggekomen.

Zou hij haar willen zien? Nee, hij gaf haar de schuld van Sorcha’s overlijden.

Ze hoorde de brievenbus klepperen en liep de gang in om de post te halen.

Er was één witte envelop, netjes geadresseerd. Ze scheurde hem open en zag de naam van oud-inspecteur Garratt onderaan het briefje staan. Het verbaasde haar dat hij woord had gehouden, maar het deed haar ook goed. Ze liep naar de eetkamertafel, ging zitten en begon te lezen.

Beste juffrouw McCarthy,

Bijgesloten tref je een kopie aan van de aantekeningen die ik heb gemaakt op de avond dat mevrouw Daly stierf. Zoals je kunt zien, wees ze jou als schuldige aan.

Met vriendelijke groet,

T. Garratt

Hij had er ook nog een ps onder gezet, die een interessante naam bevatte.

Hoofdschuddend keek ze uit het raam. ‘Dus zo zit het… Dat had ik nooit gedacht.’

Ze legde de brief aan de kant en vouwde het vel papier open waar Sorcha’s laatste woorden op stonden.

Ik weet niet… de naam… Ja, Helen… Vraag het aan Helen… Een oude vriendin…

Ze pakte een pen en schreef de naam op die inspecteur Garratt meerdere keren in zijn ps noemde. Vervolgens bekeek ze de laatste woorden van Sorcha nog eens goed.

Een tijdlang bleef ze voor zich uit zitten staren.

Nu wist ze wie Sorcha Daly had vermoord.

De vraag was alleen: waarom?

54

Todd raapte de post van de mat en liep ermee naar boven, naar de keuken.

Terwijl de koffie stond te pruttelen, maakte hij de enveloppen open. Rekeningen, folders en een aan Con geadresseerde brief. Zijn intuïtie gaf aan dat hij die moest openmaken.

Je bent terug, maar niet voor lang. Zaterdag wordt jouw zwanenzang. Deze keer zal ik geen fouten maken.

Hij las het nog een keer.

‘Shit.’ Snel pakte hij de telefoon. ‘Freddy, met Todd. Ik heb je advies nodig. Weet je nog, die dreigbrieven die Con ontving? Vanochtend heeft hij er weer een ontvangen. Ik weet het, ik kan het ook bijna niet geloven. Wacht, dan lees ik het voor.’

Freddy vloekte.

‘Ik weet het, mij staat het ook niet aan. Het zal toch wel gewoon een of andere mafkees zijn die hem bang wil maken? Moet ik het tegen hem zeggen? Ja? Ik ben gewoon bang dat hij er dan misschien weer vandoor gaat. Oké, zal ik doen. Nee, we mogen geen enkel risico nemen. Ik spreek je later nog wel.’ Langzaam legde hij de hoorn weer op de haak.

‘Wat moet je tegen me zeggen?’

Toen Todd zich omdraaide, zag hij Con met zijn armen over elkaar geslagen in de deuropening staan. ‘Niet schrikken.’

‘Zeg het maar gewoon.’

‘Er is weer zo’n belachelijke brief bezorgd die je jaren geleden ook ontving.’ Hij gaf hem aan Con.

Terwijl die las wat erin stond, zag Todd hem huiveren.

‘Geen paniek, alsjeblieft. Freddy zei dat we meteen de politie moeten inlichten. Hij wil ook dat we de media op de hoogte stellen, zodat die kunnen benadrukken hoe goed de beveiliging tijdens het concert is. Als die griezel echt kwade bedoelingen heeft, wordt hij misschien wel afgeschrikt als hij hoort hoeveel politie er op de been zal zijn. Als je het goedvindt, ga ik meteen Scotland Yard bellen. Con?’

Met de brief nog in zijn hand staarde Con uit het raam.

‘Gaat het wel?’

Hij gaf geen antwoord.

‘Luister, ik snap dat dit hard aankomt, maar er is heus wel een oplossing. Laat me de politie bellen, Con. Het is vast een misplaatste grap.’

‘Doe maar. Ik ga douchen.’

Terwijl het water over Cons hoofd stroomde, vroeg hij zich af of het een vergissing was geweest om terug te komen.

Hij kleedde zich aan en ging naar beneden, waar Todd uit het raam stond te staren. ‘Heb je ze gebeld?’

‘Ja, ze sturen meteen iemand hiernaartoe. Je krijgt vierentwintig uur per dag politiebewaking en ze gaan vanochtend nog in gesprek met de organisatoren van het concert om het over de veiligheid te hebben.’

‘Mooi zo.’

‘Con, er is nog iets wat je moet weten.’

‘Wat dan?’

‘Helen McCarthy is deze week voorwaardelijk vrijgekomen.’

Helen zat krap bij kas. Van de paar duizend pond die nog op haar rekening had gestaan, bleef langzaam maar zeker steeds minder over. De komende weken zou ze haar oude Porsche uit de garage moeten halen, de startmotor moeten laten vervangen en de auto goed moeten wassen en poetsen. Daarna zou ze een koper moeten zoeken.

Toch kon het haar niet schelen of ze dakloos of arm werd. Nu ze wist wie haar leven had vergald, was het alleen nog een kwestie van de puzzelstukjes in elkaar leggen, het bewijsmateriaal aan de politie voorleggen en eindelijk haar naam zuiveren.

Het had haar vier telefoontjes gekost om alle informatie te krijgen die ze nodig had. Als je zei dat je namens de belastingdienst belde, werd je bijna altijd meteen doorverbonden en kreeg je moeiteloos de gegevens waar je om vroeg.

Nu zou ze eindelijk naar de persoon toe gaan die haar er zo vakkundig in had geluisd. Ze stapte in haar gehuurde Mini Metro en reed weg.

De krappe straten van Londen maakten plaats voor groene weilanden aan weerszijden van de snelweg die er nog niet was geweest toen ze voor het laatst deze kant op was gereden. Pas na een paar uur stevig doorrijden kwam ze aan op de plaats van bestemming. Ze reed door de toegangspoort, parkeerde de auto voor het vervallen victoriaanse gebouw en zette de motor uit. Nadat ze zorgvuldig haar lippen had gestift, stapte ze uit, sloot de auto af en liep naar de voordeur.

‘Het spijt me vreselijk dat u dat hele eind voor niets hebt gereden. Ze is ongeveer een maand geleden vertrokken. Zei u nou dat u in het buitenland hebt gezeten?’

Helen knikte. ‘Ik ben een tijdje weggeweest, ja.’

‘We vroegen ons altijd al af of ze nog familie had. Daar praatte ze nooit over.’

‘Tja, we hebben nooit een goede band met elkaar gehad.’

‘Hopelijk vindt u het niet vervelend dat ik dit zeg, maar u lijkt totaal niet op haar. Je zou niet zeggen dat u haar zus bent.’

‘Dat zei iedereen vroeger ook al,’ jokte Helen. ‘Kunt u me haar nieuwe adres geven?’

‘Natuurlijk.’ De vrouw sloeg het dossier open. ‘Ze is vertrokken naar een opvangcentrum. Tegenwoordig moeten mensen steeds sneller terug de maatschappij in, weet u. De overheid heeft geen geld meer voor dit soort instellingen. Hier, ik zal het adres voor u opschrijven.’

‘Hoe… Hoe kwam ze over toen ze wegging?’

‘O, een stuk beter dan toen ze hier aankwam. Dit was de enige plek waar ze zich veilig leek te voelen, maar uiteindelijk had ze veel zin om weg te gaan. Ze had het aldoor over dat Music For Life-concert. Toen ze daarover hoorde, heeft ze meteen een kaartje besteld.’

‘O ja?’

‘Ja, het werd kort na haar vertrek hier bezorgd. Ik heb het naar haar opgestuurd. Ze is dol op muziek, maar dat wist u waarschijnlijk al.’

‘Ik heb al zo lang geen contact meer met haar dat het voelt alsof ik haar helemaal niet meer ken. Waren er… Waren er bands of platen waar ze in het bijzonder van hield?’

De vrouw gaf Helen het antwoord waarvan ze al had geweten dat het zou komen en voegde daaraan toe: ‘Er was één nummer dat ze helemaal grijs draaide op dat kleine cassetterecordertje van haar.’

‘Welk nummer dan? Misschien kan ik een nieuw cassettebandje voor haar kopen, zodat ik een cadeautje heb wanneer ik haar weer zie.’

‘Eh… van popmuziek heb ik niet zo veel verstand, zeker niet van popmuziek uit de jaren zestig. Zelf hou ik meer van country. Volgens mij was het een van de recentere nummers, waarop maar één van hen zong. Het klonk anders dan hun eerdere werk.’

‘Heette het soms “Losing You”?’

‘Ja, volgens mij wel, maar ik weet het niet zeker.’

‘Als het u nog te binnen schiet, wilt u het me dan laten weten? Ik zal u niet langer ophouden.’ Helen stond op.

De vrouw gaf haar het adres. ‘Doe haar maar de groeten als u haar ziet. Na al die jaren ben ik erg op haar gesteld geraakt. Als je haar zag, zou je nooit verwachten… Nou ja, dat ze zoiets tragisch had meegemaakt. Dag, hoor.’

Helen stopte bij een wegrestaurant om iets te eten en over het gesprek na te denken. Ze kocht een krant en bladerde die door terwijl ze een flauwe sandwich met kaas en sla opat.

‘De voorbereidingen voor het concert van morgen verlopen goed,’ vertellen de organisatoren. ‘Elk uur melden zich weer nieuwe bands die willen komen om voor Afrika te zingen.’

Natuurlijk is het qua beveiliging een nachtmerrie om zo veel supersterren onder één dak te hebben, zeker nadat gisteren bekend werd dat Con Daly, die onlangs is teruggekeerd van zijn zelfopgelegde ballingschap, een doodsbedreiging heeft ontvangen waarin het concert als plaats voor de mogelijke aanslag stond vermeld.

‘Waarschijnlijk gaat het om een grap, maar aangezien meneer Daly al vaker bedreigd is, nemen we dit erg serieus,’ aldus een woordvoerder van Scotland Yard. ‘Aan iedereen die plannen heeft om op wat voor manier dan ook problemen te veroorzaken: bedenk wel dat de beveiliging in jaren niet zo goed op orde is geweest als nu.’

Opeens kreeg Helen het ijskoud, en ze slikte moeizaam. ‘O god.’

‘Test, test, één, twee, drie, vier, vijf, bananen, appels, Bobs ballen.’

De stem schalde uit de enorme luidsprekers terwijl Johnny, de organisator van het concert, The Fishermen meetroonde naar het uit de kluiten gewassen podium in Wembley Stadium.

‘Dus als Tina nog op het podium staat, worden jullie instrumenten alvast klaargezet. Na haar optreden gaan jullie de verhoging op, die dan nog volledig in het duister gehuld is. Ik kondig jullie onder luid tromgeroffel aan en dan schuift de verhoging automatisch naar voren. Als het publiek weer rustig wordt, wat wel een minuut of tien kan duren, beginnen jullie aan je set. Tot zover alles oké? Con?’

Hij was naar de voorkant van het podium gelopen en keek uit over het stadion. ‘Prima.’

‘Aan het einde van de set wordt de spotlight op jou gericht, Con. Dan begin je aan het eerste couplet van “Losing You”, terwijl wij achter de schermen zorgen dat iedereen klaarstaat om erbij te komen voor het laatste couplet. Bereid je er maar op voor dat er drie keer een toegift wordt verwacht. Niemand zal willen dat het afgelopen is. Uiteindelijk breien we er een eind aan door via de satellietverbinding naar het evenement in New York te schakelen. Oké?’

Iedereen knikte.

‘Mooi zo. Goed, jullie repeteren vanmiddag om drie uur. Helaas kan ik jullie maar drie kwartier de tijd geven. Er komen dertig acts die zich allemaal moeten voorbereiden, en jullie hebben al een kwartier langer gekregen dan gemiddeld.’

‘Geen probleem, Johnny,’ zei Todd.

‘Fijn. Neem me niet kwalijk, maar ik heb nog een miljoen dingen te doen. Blijf maar zo lang jullie willen. Daar staan koffie en thee klaar.’ Hij zwaaide en liep het podium af.

‘Wat zullen we doen?’ vroeg Freddy. ‘Een hapje gaan eten? Het duurt nog een paar uur voordat jullie kunnen repeteren.’

‘Ik rammel,’ zei Ian. ‘Verderop in de straat zit een goed Indiaas restaurant waar ze heerlijke groentecurry hebben.’

‘Mij best,’ zei Freddy.

‘Jezus, wat is hij streng in de leer geworden,’ zei Todd tegen Con, terwijl ze het podium af liepen.

‘Derek Longthorne, telefoon voor u,’ schalde een stem door de luidspreker.

‘Deze kant op, meneer Longthorne.’ Naast hem op het podium dook een assistent op.

‘We zien je straks wel bij Bombay Palace, Derek,’ riep Freddy.

‘Komt goed.’

Een kwartier later kwam Derek zowat het curryrestaurant in gehuppeld en ging hij naast Todd zitten.

‘We hebben al voor je besteld. Dat wil zeggen, we hebben bijna alles wat er op de menukaart staat besteld. Wat zie jij er vrolijk uit. Heb je de loterij gewonnen of zo?’

Derek schudde zijn hoofd. ‘Nee, zo spannend is het allemaal niet. Ik ben gebeld door een oude bekende die morgen graag wil komen.’

‘Sorry, schat, ik heb haar al twee weken niet gezien. Ze is geen gevangene, weet je. Ze mag gaan en staan waar ze zelf wil.’

Dat had Helen al verwacht. ‘Toch bedankt.’

Ze liep weg bij het vervallen rijtjeshuis en stapte in haar huurauto. Ze was bekaf en besloot naar huis te gaan, te douchen en te bedenken of ze genoeg bewijsmateriaal had verzameld om de politie te kunnen overtuigen.

Het enige wat nog ontbrak was een motief…

Toen ze rechts afsloeg, haar straat in, zag ze een politieauto voor haar deur geparkeerd staan. Met bonkend hart reed ze achteruit, terug de drukke weg op, waarna ze bij de eerstvolgende straat richting aangaf naar links en de auto parkeerde.

Die doodsbedreiging aan Cons adres… daar werd zij natuurlijk van verdacht. Als ze nu naar huis ging, zouden ze haar waarschijnlijk meenemen voor verhoor en haar pas laten gaan wanneer het concert achter de rug was. Maar dan was het al te laat.

Gefrustreerd wreef ze over haar voorhoofd. Naar de politie gaan was dus geen optie.

Ze stond er alleen voor, en bij haar thuis lag iets wat ze hard nodig zou hebben als ze eindelijk haar onschuld wilde bewijzen.

‘Jezus, wat moet ik nou?’ riep ze uit.

Om middernacht zag Helen de politieauto Holland Park Mews uit rijden. Misschien hadden ze het opgegeven, of misschien was dit gewoon een wisseling van de wacht. Ze startte de motor, reed achteruit de hoofdweg op en ging weer terug naar haar buurtje. Ze liet de auto vlak bij de toegangspoort staan, stapte uit en rende naar de voordeur. Hijgend liep ze de trap naar haar studeerkamer op en ze zocht in de bovenste lade van het bureau tot ze had gevonden wat ze zocht. Het was oud, maar het logo was nog niet veranderd, dus zou ze er vast iets aan hebben. Ze pakte de plastic opbergmap met alle informatie die ze de laatste tijd had verzameld en stak het pasje erin. Nadat ze de map in haar handtas had gestopt, liep ze naar haar slaapkamer en pakte het keurige mantelpakje en de bijpassende schoenen die ze eerder deze week had gekocht. Ze stopte de kleren in een weekendtas en deed er ook nog wat make-up in die op haar kaptafel stond.

Daarna sjeesde ze weer naar beneden, sloeg de voordeur achter zich dicht en rende naar de auto.

Na honderd meter rijden zag ze al in haar zijspiegel dat de politieauto terugkwam.

Met een zucht van opluchting vertrok ze in de richting van het centrum.

Om tien over twee ’s nachts werd er bij Todd aangebeld. Omdat hij toch al niet had kunnen slapen van de zenuwen voor morgen, stond hij meteen op en rende naar beneden om de intercom te beantwoorden. ‘Ja?’

‘Meneer Bradley, brigadier Pearson hier. Neem me niet kwalijk dat ik stoor, maar mag ik binnenkomen? Ik moet meneer Daly spreken.’

‘Natuurlijk.’ Toen hij zich omdraaide, zag hij Con poedelnaakt achter zich staan. ‘Een politieagent wil je spreken. Ga jij je even aankleden, dan laat ik hem binnen.’

Todd ging de agent voor op de trap en naar de zitkamer.

Daar kwam Con ook naartoe, ditmaal in een spijkerbroek gehuld.

‘Het spijt me dat ik zo laat stoor, heren, maar we hebben goed nieuws.’

Beide mannen keken hem afwachtend aan.

‘Vanmiddag zagen we hierbuiten een vrouw rondhangen. Een lid van ons surveillanceteam heeft haar een tijdje in de gaten gehouden en haar toen aangesproken. Ze wilde niet meewerken en weigerde de inhoud van haar tas te laten zien. Uiteindelijk is ze gearresteerd en meegenomen naar het bureau. In haar tas hebben we dit aangetroffen.’ Hij pakte een vel papier, dat aan één kant beplakt was met de inmiddels bekende krantenletters, en legde het op tafel.

morgen zie ik je voor de laatste keer.

‘De vrouw gaf aan dat ze ooit de geliefde van meneer Daly is geweest, maar dat hij haar aan de kant heeft gezet voor zijn vrouw.’

‘Wat? Sorcha en ik waren al samen toen ik in Londen aankwam,’ mompelde Con.

‘Dat is ons bekend, meneer. Uit nader onderzoek bleek dat de vrouw in kwestie de afgelopen vijfentwintig jaar regelmatig in een psychiatrische instelling opgenomen is geweest. Ze is manisch-depressief en heeft een strafblad vol kleine vergrijpen. Tijdens het verhoor heeft ze opgebiecht dat zij die dreigbrieven naar uw woning in Hampstead heeft gestuurd.’

‘Dus u denkt dat u beethebt?’

‘Geen twijfel mogelijk, meneer Daly. Haar vingerafdrukken komen overeen met die op de brief die ze u vorige week heeft gestuurd, en op de brieven van zeventien jaar geleden die nog in ons dossier zitten.’

‘Denkt u dat ze morgen iets had willen proberen?’

‘Wie zal het zeggen? Het belangrijkste is dat ze nu achter slot en grendel zit, dus u kunt opgelucht ademhalen.’

‘Geweldig nieuws, vind je niet, Con?’ vroeg Todd.

‘Dat is het zeker.’

Pearson stond op. ‘Dan ga ik maar, zodat jullie misschien nog een beetje kunnen slapen. Succes, morgen.’

Con stond ook op en schudde hem de hand. ‘Bedankt voor alle moeite. Ik vind het vervelend om jullie tijd te verdoen.’

‘Welnee, daar zijn we voor.’

Todd liet de politieman uit, en Con ging bij het raam staan. Terwijl hij in het donker voor zich uit staarde, vroeg hij zich af waarom hij zich niet veel opgeluchter voelde.

55

The Fishermen hadden afgesproken dat ze om vier uur in het stadion zouden zijn. Achter de schermen was het een chaos van jewelste.

‘Jeetje, moet je horen.’ Todd gluurde door een kier in het decor naar een bekende band die de laatste noten van hun set aansloeg.

‘Het geluid van tachtigduizend mensen,’ zei Freddy glimlachend. ‘Vroeger hebben jullie wel voor grotere menigtes gestaan.’

‘Maar nooit ergens waar de sfeer er zo goed in zat.’

‘Het weer helpt natuurlijk ook een handje mee.’ Ian keek naar de strakblauwe lucht. ‘Stel je voor dat het had geregend!’

‘Volgens mij had het vandaag niet eens uitgemaakt, al had het gesneeuwd.’

‘Zullen we een tijdje vanuit de gastenloge gaan kijken?’ stelde Freddy voor.

‘Prima. Het duurt toch nog een tijd voordat we op moeten,’ zei Con.

‘Ik wacht op iemand, dus ik blijf hier,’ reageerde Derek.

‘Oké,’ zei Todd. ‘Kom straks dan maar.’

‘Zal ik doen.’

De gastenloge was tot de nok toe gevuld met politici, leden van het koninklijk huis en een aantal artiesten die deelnamen aan het concert. De champagne vloeide er rijkelijk.

‘Tot nu toe is er twintig miljoen pond ingezameld.’ Johnny zag er afgemat maar dolblij uit. ‘De komende paar uur zouden we dat met gemak moeten kunnen verdrievoudigen. In New York gaan ze nog maar net beginnen.’

‘Wat een dag,’ zei Todd enthousiast. ‘Het was een prachtidee, Johnny.’

‘Dankzij jullie steun is het pas echt een succes geworden.’

‘Hallo, Todd.’

De bekende stem achter hem deed hem huiveren. Hij draaide zich om. ‘Lulu.’

Ze boog zich naar voren om hem op zijn wangen te zoenen. ‘Hoe gaat het? Je ziet er goed uit.’

‘Zo voel ik me ook. Wat voert jou hierheen?’

‘Ik had wat promotiewerkzaamheden uit te voeren in Londen en wilde vandaag even langskomen om wat oude vrienden te zien.’

‘Sorry, ik laat jullie even alleen.’ Johnny maakte zich met een knikje uit de voeten.

‘Dit begint op een echte reünie te lijken,’ zei Todd zo nonchalant mogelijk.

‘Zeg dat wel. Hoe gaat het met degene die nog maar net terug is?’

‘Con staat daar met de premier te praten. Al vraag ik me af of hij wel weet wie ze is,’ zei hij glimlachend.

‘Heeft hij verteld waar hij is geweest?’

‘Niet precies, nee. Maar goed, hoe is het met jou? Je ziet er fantastisch uit.’

‘Dank je. Het gaat prima.’

‘Het leven als Hollywoodster zal je wel bevallen.’

‘Een beetje… ja… Het is best leuk, maar ik mis… Londen.’ Ze schonk hem een warme glimlach.

Hij glimlachte terug.

‘Nou, ik heb knap werk verricht, al zeg ik het zelf.’ De kapper stond achter Helen en liet haar met een spiegel de achterkant van haar hoofd zien. ‘Veel beter zo, vind je niet?’

Ze glimlachte. Het glanzende bobkapsel maakte haar jaren jonger. Als ze dat zoals nu combineerde met een flatterend mantelpakje en zorgvuldig aangebrachte make-up zou niemand uit de gevangenis haar herkennen. ‘Ja, dank je.’ Ze liep mee naar de toonbank en betaalde contant.

Door de radio klonk een luid applaus.

‘Bedankt, schat,’ zei de kapper. ‘Weet je, ik was vandaag veel liever naar Wembley gegaan dan hier te moeten ploeteren. Dat lijkt me fantastisch.’

‘Daar ga ik toevallig naartoe.’ Helen rommelde even in haar tas en haalde haar officiële pasje van Metropolitan Records tevoorschijn. Dat speldde ze op haar revers. ‘Ik zit in de directie van een platenmaatschappij.’

‘Echt? Dan bof je maar. Lekker optrekken met de rich and famous, terwijl ik hier de hele middag met vet haar bezig ben. Geniet ervan.’

‘Dat ga ik zeker doen.’ Met een glimlach liep ze de salon uit.

‘Je bent er! Ik vroeg me al af…’ Vol verwachting staarde hij haar aan. Aan zijn gevoelens voor haar was duidelijk nog niets veranderd.

‘Natuurlijk ben ik er.’

‘Wat fijn om je weer te zien. Je ziet er beeldschoon uit.’

‘Dank je.’

‘Kom, dan gaan we naar de anderen toe. Ik vind een glaasje champagne wel op zijn plaats.’

Glimlachend haakte ze haar arm door de zijne en liep samen met hem in de richting van de gastenloge.

‘Neem me niet kwalijk, mevrouw. Mag ik uw pasje zien?’

‘Natuurlijk.’ Helen toonde de badge op haar revers aan de bewaker.

Die schudde zijn hoofd. ‘Nee, mevrouw, uw pasje voor vandaag.’

‘O, dát pasje.’ Onder zijn waakzame oog begon ze in haar tas te rommelen. ‘Ik kan het niet vinden.’

‘Dan mag ik u helaas niet binnenlaten.’

‘Wat? Dat is belachelijk! Ik ben de directeur van Metropolitan Records! The Fishermen verwachten me.’

‘O ja?’ Hij had alle mogelijke smoesjes vandaag al gehoord.

‘Hoor eens, ik kan mijn pasje niet vinden, maar kijk eens wat ik hier heb.’ Ze trok een paar foto’s uit haar portemonnee. ‘Ziet u wel? Ik, bij Metropolitan, met The Fishermen, nadat we een nieuw contract hadden ondertekend.’

Hij bekeek de foto’s. ‘Leuk, maar op basis hiervan kan ik u echt niet binnenlaten.’

Gefrustreerd keek ze hem aan. Tenzij ze hem bewusteloos sloeg, zou ze met geen mogelijkheid langs hem heen kunnen komen.

Op dat moment stopte er voor de ingang een grote limousine, waaruit meerdere jonge mannen in fluorescerende trainingspakken stapten.

‘Kijk nou, The Seven Wonders. Daar zijn mijn kinderen helemaal weg van.’

Opeens werd de ingang belaagd door een horde tieners.

‘Deze kant op, heren.’ De bewaker keek de groep stralend aan. ‘Zou ik misschien een handtekening mogen voor mijn dochtertje? Ze is jullie grootste fan.’ Hij zocht in zijn zakken naar een stukje papier en een potlood en gaf ze aan een van de jonge mannen. ‘Wil je erbij zetten dat het voor Tracy is?’ Hij boog zijn hoofd om mee te kijken naar wat de ster op het papiertje krabbelde.

Pas toen de bewaker het felbegeerde stukje papier in zijn portemonnee stopte, drong tot hem door dat de vrouw in het blauwe mantelpakje was verdwenen. Hij haalde zijn schouders op en stelde zich voor hoe Tracy zou reageren wanneer hij haar de handtekening gaf.

Omdat Helen het gewend was om backstage te zijn, kostte het haar geen moeite om niet op te vallen. Het verbaasde haar hoeveel gezichten ze nog herkende, al hoopte ze maar dat dat niet wederzijds zou zijn. Op haar horloge zag ze dat het half negen was. The Fishermen zouden om negen uur optreden, maar ze waren nergens te bekennen. Ze ging in de hoek van de cateringtent op een stoel zitten en wachtte af.

‘Kom op, mannen. Nog twintig minuten te gaan. Tijd om in actie te komen,’ zei Freddy tegen de groep. ‘Dames, blijven jullie hier om alles goed te kunnen zien, of kijken jullie liever vanuit de coulissen toe?’ vroeg hij vervolgens aan Ians vrouw, Lulu en de aantrekkelijke blondine die geen moment van Dereks zijde week.

‘Vanuit de coulissen, denk ik,’ zei Virginia.

‘Prima. Kom, dan gaan we.’

The Fishermen liepen gebroederlijk door de tunnel die backstage uitkwam.

‘Gaan jullie maar naar de cateringtent, dames, dan geef ik de jongens nog even een peptalk,’ stelde Freddy voor. ‘Als het zover is, komen we jullie halen. Kom mee, mannen.’

Helen zag haar zodra ze binnenkwam.

‘Jezus,’ zei ze ademloos. Ze kon nauwelijks geloven dat ze het bij het rechte eind had gehad. Terwijl ze naar de vrouwen keek, die onder het genot van een glas champagne met elkaar praatten en lachten, vroeg ze zich af wat ze moest doen. Zo ver had ze niet vooruitgedacht. Ze kon moeilijk op de eerste de beste bewaker afstappen om te zeggen dat die vrouw daar Con Daly ging vermoorden.

Na een tijdje kwam Freddy terug en voerde hij de vrouwen mee de tent uit. Helen volgde hen op discrete afstand. Het werd al donkerder buiten en gelukkig was de verlichting achter de schermen niet al te best.

Eerst zag ze Con en daarna Todd en Derek de kleedkamer uit komen en naar de coulissen lopen. Ze drukte zichzelf tegen het decor aan en probeerde helder te blijven nadenken, zonder haar blik af te wenden van de vrouw die zich slechts een paar meter bij haar vandaan bevond.

‘Nog twee minuten, heren,’ zei een vermoeide assistent.

Con liep met zijn handen in zijn zakken naar de zijkant van het podium. Lulu ging achter hem aan, net als Ian, die een arm om zijn vrouw heen had geslagen.

Helen keek toe terwijl de vrouw zich samen met Derek bij de groep voegde.

Todd was maar alleen en staarde iets verderop bedrukt voor zich uit.

‘Dames en heren, nog even, dan is het tijd voor het moment waarop jullie allemaal gewacht hebben.’

Ze moest iets doen. Het was nu of nooit.

Dus rende ze naar Todd toe en greep hem bij de arm. ‘Todd, ik ben het, Helen. Helen McCarthy.’

Met een mengeling van verbazing en afgrijzen draaide hij zich naar haar om. ‘Jezus, Helen! Wat doe jij nou hier?’

‘Zie je die vrouw daar? Die heeft het op Con gemunt. Ik weet nog steeds niet waarom. Misschien heeft ze op een gegeven moment een affaire met hem gehad en is ze nog steeds verbitterd omdat hij het heeft uitgemaakt. Ik zou het echt niet weten, maar ik weet wel dat zij Sorcha heeft vermoord en het nu op Con heeft voorzien. Ik weet dat je denkt dat ik niet goed bij mijn hoofd ben, maar je móét me geloven. Hou haar tegen, Todd.’

Verward keek hij haar aan. ‘Ik weet niet waar je het over hebt, Helen. Dit is hier niet het juiste moment of de juiste plaats voor. En dat Peggy een affaire met Con zou hebben gehad…’

Helen staarde hem aan. ‘Noemde je haar nou Peggy?’

‘Ja, ze is de ex-vriendin van Derek. Je zult hem vroeger vast wel over haar hebben horen zwijmelen. Vanavond kwam ze onverwacht opdagen.’

Peggy, Peggy, Peggy…

Koortsachtig probeerde ze erachter te komen hoe het zat.

‘Ik moet de bewaking erbij halen, Helen. Als Con je ziet, gaat hij door het lint.’ Nerveus keek hij of er in de buurt ergens een beveiliger was.

Helen zag dat de vrouw wegliep bij het groepje in de coulissen en zich terugtrok in de schaduwen, waar ze haar handtas openmaakte. ‘O jezus,’ zei ze ademloos.

‘Martin, deze vrouw heeft hier niets te zoeken. Kun je haar weghalen?’ vroeg Todd.

‘Mevrouw, komt u even mee?’

De tijd leek te vertragen toen Helen zag dat de vrouw een pistool uit haar tas haalde.

‘Nog dertig seconden, jongens.’

‘Mevrouw, alstublieft. Ik gebruik liever geen geweld.’

Helen bleef naar de vrouw staren, verwachtend dat ze een stap naar voren zou doen en het wapen op Con zou richten. Ze bleef echter staan waar ze stond.

Peggy, Peggy, Peggy…

‘Nog tien seconden, dan moeten jullie op.’

‘Kom mee, mevrouw.’ De bewaker greep haar bij haar elleboog.

De vrouw hief het pistool op en richtte het op de persoon die recht voor haar stond.

‘Todd! Todd! Ze heeft het niet op Con gemunt, maar op Derek!’ schreeuwde Helen toen de bewaker haar meetrok naar de uitgang. ‘Derek, duik weg! In godsnaam, duik weg!’

Hij kon haar niet horen nu het publiek zo hard schreeuwde.

Helen rukte zich los uit de greep van de bewaker en dook naar voren, tussen Dereks rug en het wapen in.

‘Jullie moeten op!’

Het pistool ging af.

Helen zakte in elkaar.

‘Goeie genade!’ Todd en Derek draaiden zich om in de richting waar het schot vandaan was gekomen. Con en Ian waren al op weg naar het podium.

‘Peggy, wat…’ Verbijsterd keek Derek naar het rokende pistool in haar hand.

‘Vuile klootzak. Je hebt hem vermoord, of niet soms?’

Zijn gezicht werd lijkbleek. ‘Wat?’

‘Tony! Mijn liefste Tony. Als jij me niet kon krijgen, mocht niemand dat. Zo is het toch? Griezel die je bent!’

Todd gebaarde naar de bewaker dat die meteen zijn collega’s moest inseinen. Hij duwde Lulu en Virginia buiten het schootsveld van het wapen, dat nu rechtstreeks op Derek gericht was.

‘Hé, wat is hier aan de hand? Jullie moeten het podium op. Ik…’ Johnny viel stil toen hij Helen op de grond zag liggen en de vrouw met het pistool in haar handen zag staan. ‘Oké, ik ga wel even met Con en het publiek praten om wat tijd te rekken.’

‘Peggy, ik weet echt niet waar je het over hebt,’ zei Derek.

‘Noem me niet zo!’ krijste ze. ‘Daar heb ik een hekel aan. Het was maar een stomme bijnaam op school. Ik heet Maggie! Een afkorting van Margaret! Begrepen?!’

‘Oké, oké, Maggie. Het spijt me.’

Ze gebaarde wild met het pistool en de tranen stroomden over haar wangen. ‘Je had dood moeten zijn. Ik dacht dat ik je vermoord had, maar jij bleek Con te zijn. Ik begreep er niets van. Maar nu kan ik je alsnog vermoorden, of niet soms?’

Derek keek naar de potige bewakers die achter haar opdoken. ‘Maggie… Ik heb Tony niet vermoord. Hij… Ik…’ Zijn ademhaling werd sneller.

‘Dat heb je wel gedaan, dat weet ik zeker.’

‘Wegduiken, Derek!’ schreeuwde Todd toen de bewakers haar van achteren vastgrepen.

Maggie haalde de trekker over, en drie kogels ketsten af tegen het decor aan de zijkant van het podium.

‘Oké, dame.’ Een van de bewakers worstelde net zo lang tot hij haar het pistool had afgepakt. ‘We nemen haar mee en sluiten haar op tot de politie er is.’

‘O god.’ Derek zat op zijn knieën op de grond, met zijn hoofd in zijn handen.

Todd knielde naast Helen neer en controleerde of ze nog een hartslag had. ‘Bel snel het alarmnummer. Lulu, blijf bij haar tot de ambulance er is.’ Hij liep naar Derek toe. ‘Gaat het, man?’

Derek wist dat het nu zaak was om rustig te blijven. ‘Ja, ja, natuurlijk.’

‘Luister, ik heb geen idee waar ze het over had, maar er zitten een miljard mensen te wachten tot wij onze lelijke smoelwerken laten zien. The show must go on, zoals ze zeggen. Gaat dat lukken?’

Derek keek op en glimlachte zwakjes. Hij had geen keus.

Gewoon doen alsof er niets aan de hand is.

‘Natuurlijk.’

56

Toen Helen haar ogen opendeed, voelde haar lichaam zwaar aan. Zelfs haar hoofd bewegen kostte enorm veel inspanning.

Zo te zien lag ze in het ziekenhuis. Uit het verdoofde gevoel in haar been maakte ze op dat ze gewond was geraakt. Ze probeerde haar andere gewrichten uit en merkte tot haar opluchting dat ze verder alles kon bewegen.

Haar blik viel op de infuusnaald in haar arm en ze vroeg zich af hoe ze de aandacht van een verpleegkundige zou kunnen trekken.

Tien minuten later ging de deur van de kamer open. ‘Ah, de schone slaapster is weer wakker.’ De moederlijke verpleegster controleerde het infuus.

‘Wat is er gebeurd?’

‘Je bent geopereerd om de kogel uit je linkerbovenbeen te verwijderen. Door de narcose ben je nog een beetje slaperig, dat is alles. Toen je hier aankwam, was je bij kennis en had je het de hele tijd over ene Peggy en… Desmond of zoiets. Hoe dan ook, het komt helemaal goed met je. Morgen mag het infuus er waarschijnlijk uit en kun je weer gewoon eten, dus ik zal een kaartje voor je neerleggen waarop je alvast kunt invullen wat je wilt hebben. Je vriendin is er nog. Ik zal tegen haar zeggen dat je wakker bent.’ De verpleegster liep de kamer uit.

Helen vroeg zich af wie ze bedoelde. Voor zover zij wist, had ze helemaal geen vriendinnen.

‘Hoi, hoe gaat het?’ Een bleke en onopgemaakte Lulu liep de kamer binnen.

‘Dat weet ik niet zo goed. Is verder iedereen in orde?’

‘Ja, maar het had heel anders kunnen aflopen. Als jij die heldhaftige duik niet had gemaakt, had Derek het waarschijnlijk niet kunnen navertellen. Hoe had je haar door?’

Helen zuchtte. ‘Dat is een lang verhaal.’

‘Nou, iedereen wil het graag horen. Al hebben we zelf natuurlijk ook al het een en ander uitgepuzzeld. Aangezien Maggie destijds jouw secretaresse was, kon ze bij je wapen en mocht ze binnen het gebouw overal komen. We denken dat ze Con die middag in de studio voor Derek heeft aangezien.’

‘Con had Dereks vest aan en bevond zich in de studio die Derek zou gebruiken. Ik heb altijd geweten dat de moordenaar het niet op Sorcha gemunt had, maar kennelijk ook niet op Con.’ Helen slaakte een zucht.

‘Tja, je moet het allemaal nog maar eens langzaam vertellen voor degenen onder ons die wat trager van begrip zijn. Als je weer een beetje aangesterkt bent, uiteraard. Ik kan je wel vertellen dat je naam gezuiverd is, Helen. Gisteravond heeft Maggie bekend dat zij Sorcha heeft doodgeschoten, ook al was zij niet het doelwit. Zeventien jaar voor iets wat je niet gedaan hebt. Jeetje, wat zul jij verbitterd zijn.’

Helen beet op haar lip en voelde tranen in haar ogen opwellen. ‘Natuurlijk ben ik dat. Maar ik ben ook opgelucht omdat het eindelijk voorbij is.’

‘We zijn er allemaal kapot van dat we jou verdachten. Hopelijk kun je het ons vergeven.’

Helen knikte. ‘Hoe was het gisteravond?’

‘Nou, behalve dat, eh… akkefietje… was het sensationeel. Echt sensationeel. Had je de jongens maar kunnen zien. Het leek wel of ze nooit weggeweest waren. Het publiek ging uit zijn dak, vooral voor Con, natuurlijk. Ze hebben wel tien toegiften gespeeld. Volgens mij zou er nog een glansrijke carrière voor The Fishermen weggelegd zijn, als ze dat tenminste zouden willen.’

Helens oogleden werden zwaar.

‘Als je het niet erg vindt, ga ik nu maar. Ik kan wel een douche gebruiken.’

‘Natuurlijk. Ga maar naar huis.’

‘Mag ik later terugkomen met de mannen? Volgens mij willen ze je allemaal graag spreken. Vooral Derek is je ontzettend dankbaar.’

Met een glimlach deed Helen haar ogen dicht.

Om zes uur ’s avonds voelde Helen zich al een stuk beter. Het infuus was verwijderd en ze zat rechtop in bed.

De verpleegster kwam binnen en keek haar met hernieuwd respect aan. ‘Er is hoog bezoek voor je, dametje. Gisteravond heb ik hem nog op televisie gezien. Zal ik hem halen?’

Helen knikte.

Toen Con binnenkwam, zag hij er moe en schaapachtig uit en had hij een enorme bos bloemen bij zich, die hij aan Helen gaf. ‘Van mij en de jongens.’

‘Geef maar hier,’ zei de verpleegster. ‘Bof jij even,’ voegde ze er glimlachend aan toe.

Con ging zitten. ‘Eigenlijk wilden we allemaal komen, maar dat leek ons te vermoeiend voor je.’

Helen knikte. ‘Waarschijnlijk wel. Ik ben bekaf.’

‘En… ik wilde je zien, om je te bedanken. Ik hoorde dat je gisteravond tegen Todd hebt gezegd dat je dacht dat Maggie het op mij gemunt had. Je wilde me redden.’

‘Nou ja, ik wilde vooral mijn eigen hachje redden. Dat was de enige manier waarop ik mijn onschuld kon bewijzen.’

‘Maar ze had het toch niet op mij voorzien.’

‘Nee, dat had ik pas op het allerlaatst door.’

Con staarde haar aan. ‘Ik kom vragen of je het me kunt vergeven dat ik destijds zomaar geloofde dat jij de schuldige was. Ik was er kapot van dat ik Sorcha kwijt was en wilde dat daar iemand voor zou boeten.’

‘Ik begrijp wel waarom je mij verdacht, Con. Zowel jij als inspecteur Garratt dacht dat Sorcha zei dat ze mij die middag in de studio had gezien. Maar ik heb Garratts aantekeningen gelezen, en ze zei eigenlijk dat ze Maggies naam niet meer wist, maar dat jullie het aan mij moesten vragen. Dat ze een oude vriendin van me was.’

‘Was dat dan zo?’

‘Ja, ze was een klasgenote van me toen ik net in Londen was. Die zomer heb ik een korte affaire gehad met onze docent, Tony Bryant. Hij zei dat zijn vriendin de stad uit was, maar dat hij van haar hield en dat het tussen ons voorbij zou zijn zodra ze terugkwam. Ik heb nooit geweten dat Maggie die vriendin was, tot Garratt me dat schreef. Waarschijnlijk hielden ze hun relatie stil omdat zij een studente was en hij haar docent. Ik denk dat ze erachter is gekomen dat Tony en ik iets met elkaar hadden toen zij weg was. Misschien heeft ze me er daarom in geluisd,’ mijmerde ze hardop.

‘En de vrouw die Derek als Peggy kende en jouw Maggie bleken een en dezelfde persoon te zijn,’ verzuchtte Con.

‘Het zijn allebei afkortingen van Margaret,’ zei ze.

Hij knikte. ‘Derek was helemaal weg van haar. Ze heeft hem afgewezen, volgens haar omdat ze al van iemand anders hield. Dat zal die Tony dan wel geweest zijn. Ik weet het nog als de dag van gisteren.’

‘Maggie dacht natuurlijk dat Derek Tony’s dood op zijn geweten had.’

Verbaasd keek hij haar aan. ‘Is Tony dan dood?’

‘Ja, hij is vermoord. Die zaak is nooit opgelost.’ Ze keek hem aan. ‘Dus Derek was smoorverliefd op Peggy, maar zou hij zó geobsedeerd en jaloers zijn geweest dat hij Tony heeft vermoord?’

Con ademde diep in. ‘Hij zat wel heel erg in de put… maar hij komt op mij niet over als een moordenaar. Iemand die Derek heet, doet zoiets toch niet?’ Hij wreef in zijn vermoeide ogen. ‘Het trieste is nog wel dat Todd niet gelooft dat Derek en Peggy echt een relatie met elkaar hebben gehad. Hij heeft het allemaal veel groter gemaakt dan het was. Hoe dan ook, Maggie is waarschijnlijk behoorlijk verknipt geraakt door Tony’s dood.’

‘Dat weet ik wel zeker. De afgelopen dagen ben ik erachter gekomen dat ze na zijn overlijden een zenuwinzinking heeft gekregen en drie jaar in een psychiatrische instelling heeft gezeten.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Daar wist ik natuurlijk niets van toen ik haar als secretaresse in dienst nam. Ze heeft maar even voor me gewerkt, maar zei altijd nee als ze voor een optreden werd uitgenodigd en maakte dat ze wegkwam als jullie bij Metropolitan waren. Ze wilde duidelijk niet herkend worden door Derek of de rest van de band. Waarschijnlijk was het allemaal een vooropgezet plan.’

‘Vannacht vroeg ik me af waarom Sorcha hallo tegen Maggie zei toen ze haar in de deuropening zag staan met dat wapen. Ik wist helemaal niet dat ze elkaar kenden. Zelf heb ik haar nooit bij Metropolitan gezien.’

‘Toen Sorcha bij mij logeerde, heeft Maggie een envelop bij me thuis afgegeven.’

Con liet het even op zich inwerken en knikte. ‘Waar is ze de afgelopen zeventien jaar dan geweest?’

‘In verschillende psychiatrische instellingen. Ik heb gesproken met de directrice van de laatste instelling waar ze heeft gezeten. Volgens haar draaide Maggie steeds maar hetzelfde liedje. “Losing You”.’

‘Nou, laten we hopen dat ze nu voorgoed wordt opgenomen.’

Helen zuchtte. ‘O, Con. Het ergste vind ik nog wel dat Sorcha is gestorven terwijl dit allemaal niets met haar te maken had.’

‘Ik weet het. Ze moet gezien hebben dat Maggie dat wapen op me richtte en ertussen zijn gesprongen om me te beschermen. En dat na alles wat ik haar heb aangedaan… Daar zal ik mee moeten leren leven.’

‘Ik ook. Dat vond ik nog het moeilijkst te verteren, het idee dat Sorcha mij ervan had beschuldigd dat ik haar had neergeschoten. We hadden onze ruzie allang bijgelegd.’ Er prikten tranen in haar ogen. ‘We waren vriendinnen geworden.’

‘Troost je maar met de gedachte dat Derek er zonder jou ook niet meer was geweest. Helen, kun je het ons vergeven dat we je zomaar hebben beschuldigd?’

‘Ik heb er in elk geval begrip voor. Het jullie vergeven dat ik zeventien jaar van mijn leven ben kwijtgeraakt, dat gaat iets langer duren.’

‘Dat begrijp ik volkomen,’ verzuchtte hij.

‘Zijn er na gisteravond plannen voor een comeback?’

‘Absoluut. Je weet hoe dat gaat.’

‘Ja.’

‘En jij? Het wordt tijd dat je aan de toekomst gaat denken. Je kunt vast wel een schadevergoeding krijgen omdat je al die tijd onterecht hebt vastgezeten.’

‘Vast wel,’ zei ze glimlachend. ‘Misschien neem ik wel een advocaat in de arm, maar eerlijk gezegd denk ik van niet. Al dat geld heeft me nooit gelukkig gemaakt. Ik heb mijn huizen in Londen en Ierland nog, en genoeg geld om het een tijdje te kunnen uitzingen tot ik weet wat ik wil.’

Hij grinnikte. ‘Je huis in Ierland kan wel een likje verf gebruiken. Ik heb daar een flinke tijd ondergedoken gezeten.’

Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze hem aan. ‘Dus daar zat je. Met al die royaltycheques die zich de afgelopen zeventien jaar hebben opgestapeld, moet je nu wel miljonair zijn. Misschien kun je een nieuwe badkamer voor me kopen.’

‘Als ik wilde, zou ik volgens mij een eilandje in de Caraïben kunnen kopen,’ zei hij grijnzend. Daarna pakte hij haar hand. ‘Helen, ik ken je al sinds je nog een klein meisje was. We delen een verleden met elkaar. En inmiddels vermoed ik dat je meer ballen hebt dan alle mannen die ik ken. Met Sorcha heb je een vriendin verloren. Ik zou het een eer vinden als ik nu een vriend voor je mocht zijn.’

Haar ogen vulden zich met tranen. ‘Ik zou niets liever willen.’

Hij sloeg zijn armen om haar heen en ze omhelsden elkaar innig.

‘En, gaan we ervoor?’ vroeg Freddy terwijl hij voor hen allemaal een kop thee inschonk in zijn woonkamer. ‘Het is een geweldige deal. Een wereldtournee van een half jaar, een platendeal bij Metropolitan voor bijna twintig miljoen. We moeten het ijzer smeden nu het heet is.’

Ian haalde zijn schouders op. ‘Ik weet het niet. Als ik dat doe, moet ik mijn vrouw en kinderen achterlaten, of moeten zij een half jaar lang met me meereizen.’

‘Ik kan mijn bands niet in de steek laten,’ zei Todd.

‘Jezus, mannen. Jullie krijgen het aanbod van de eeuw, en jullie hebben het alleen maar over onbenulligheden.’ Gefrustreerd schudde Derek zijn hoofd. ‘Ik zie het wel zitten. Bedenk eens hoe spannend het was om tien dagen geleden voor zo’n enorm publiek te staan.’

‘Probeer je me soms af te schrikken?’ vroeg Todd.

‘En ik vind het niet prettig dat je mijn vrouw en kinderen onbenullig noemt,’ viel Ian hem bij.

‘Hoe denk jij erover, Con?’

Langzaam nam Con een slokje van zijn thee. ‘Ik moet er even over nadenken.’

‘Je hebt al twee dagen de tijd gehad. Morgen willen ze een antwoord hebben,’ drong Derek aan.

‘Als ze ons morgen nog willen, zal dat overmorgen niet anders zijn.’

‘Con heeft gelijk. Laten we er nog twee dagen over nadenken,’ zei Freddy. ‘Voor zo’n bedrag wil Metropolitan honderd procent toewijding. Ik wil dat jullie het allemaal zeker weten.’

‘Oké, dan komen we over een paar dagen weer bij elkaar.’ Todd zette zijn kopje neer. ‘Ga je mee, Con? Ik heb om vijf uur nog een afspraak.’

‘Prima. Tot kijk, mannen.’

Toen Todd die avond weg was, ijsbeerde Con door het huis van zijn voormalige collega en dacht hij na over de situatie.

Het verleden lag achter hem. Het werd tijd om vooruit te kijken.

Ian ging naar huis en besprak het voorstel met Virginia. Hoewel ze elkaar zouden missen, zouden ze van de opbrengst wel een biologische boerderij in Kent kunnen kopen, een heerlijk leven kunnen leiden en nooit meer geldzorgen hoeven hebben.

Derek ging naar huis en bleef de hele nacht wakker. Als de andere mannen niet akkoord gingen, had hij een probleem. Binnen een half jaar zou hij geen rooie cent meer hebben.

Aan de andere kant, had hij geen geluk gehad? Hij was nog steeds op vrije voeten. Sinds het concert ging hij ervan uit dat de politie elk moment bij hem op de stoep kon staan. Als het onderzoek heropend werd… Het zweet brak hem uit. Die avond had hij zichzelf totaal niet meer in de hand gehad. Hij had zich volgegooid met drank en coke, en… bij de herinnering aan wat hij gedaan had, proefde hij gal in zijn keel.

Als de mannen ermee instemden om op tournee te gaan en zijn aandeel van die twintig miljoen binnen was, zou hij voor de zekerheid misschien wel naar het buitenland verkassen.

Die nacht bad hij om een laatste kans.

Na het telefoongesprek met Con hing Freddy op en stootte hij triomfantelijk met zijn vuist in de lucht. De vier mannen hadden toegestemd. Twintig procent van twintig miljoen, dat was… Jezus, dat was een heleboel geld.

The Fishermen waren terug.

Helen zat in de Fokker 50 van Aer Lingus en keek naar de weelderige groene weilanden van County Cork onder zich.

Bij die aanblik trok er een tinteling langs haar ruggengraat. Vreemd genoeg waren haar gedachten tijdens haar gevangenschap ’s nachts nooit afgedwaald naar haar huis in Londen of haar comfortabele kantoor bij Metropolitan, maar naar de schone, heldere, door de wind geteisterde stranden en de frisse lucht van het land waar ze was geboren.

Toen het vliegtuig op de luchthaven in Cork landde, voelde Helen zich uitgelaten.

Ze wist dat ze hier goed aan deed.

Ze ging naar huis.

Epiloog

Juni 1987

Er werd aangebeld.

Helen veegde haar handen af aan een theedoek en liep de keuken uit, naar de voordeur. Het duurde even om daar te komen, want de hal lag vol met stoflakens en gereedschap.

Ze deed open.

‘Con! Jeetje, wat doe jij hier nou?’

‘Ach, misschien had ik gewoon zin om terug te gaan naar de plek waar ik heb gewoond en bij mijn oude vriendin Helen op bezoek te gaan.’ Hij spreidde zijn armen en omhelsde haar onwennig, boven de verfpotten die bij de deur op de grond stonden.

‘Kom maar binnen, als het lukt,’ zei ze glimlachend.

‘Flink aan het verbouwen?’

‘Eh… dat is wel de bedoeling. De bouwvakkers zijn een half jaar geleden begonnen en hadden beloofd om voor de zomer klaar te zijn. Tot nu toe hebben ze volgens mij nog maar één muur van gipsplaten voorzien, maar ach, dit is Ierland. Ik begin hen ervan te verdenken dat ze mijn huis gewoon gebruiken om hun gereedschap op te slaan tot ze het ergens anders nodig hebben. Maar het doet er niet toe. Als ik alleen naar het geld kijk, kunnen ze het maar beter zo lang mogelijk uitstellen. Kom maar mee naar de keuken. Die is stokoud, maar er is wel ruimte om te zitten.’

Terwijl Helen theezette, ging Con aan de tafel zitten. ‘Je ziet er goed uit, Helen. Je bent veel afgevallen.’

‘Dat komt door al dat gepieker. Voor het eerst in mijn leven moet ik op de kleintjes letten.’

‘Toch heb ik je nog nooit zo gelukkig gezien.’

Ze zette twee dampende mokken thee op tafel. ‘Gek, hè? Misschien komt het door mijn leeftijd, heb ik mijn verwachtingen wat bijgesteld. Of misschien komt het door deze plek. Als kind vond ik het hier vreselijk, maar nu geniet ik met volle teugen. Godzijdank heb ik het nooit verkocht.’

‘Wat zijn je plannen? Die heb je vast wel.’

‘Natuurlijk. Uiteindelijk wil ik hier een bed and breakfast openen. En ik wil de stallen weer vullen. Ik ben altijd al dol op paarden geweest.’

‘Dat weet ik nog.’ Hij nipte van zijn thee.

‘En jij? Hoe was de tournee? Ik lees geen kranten meer en de televisieontvangst is hier belabberd, dus ik loop hopeloos ach-
ter.’

‘De tour was geweldig. Hard werken, maar ook echt genieten. Volgens mij waren we het er uiteindelijk allemaal over eens dat het bij deze ene keer zou blijven. We zijn te oud om nog in een tourbus te slapen en de volgende dag vol goede moed voor veertigduizend mensen op te treden.’

‘En hoe is het met de anderen?’

‘Goed. Ian volgt een cursus over biologische landbouw, Derek heeft besloten naar Spanje te verhuizen en Todd zit in de States.’

‘Echt? Voor zaken?’

‘Voor Lulu.’

‘Aha.’

‘Zoals gewoonlijk maakt ze het hem niet makkelijk, maar hij geniet met volle teugen.’

‘En jij? Wat zijn jouw plannen?’

‘Nou, er zijn twee redenen waarom ik hiernaartoe ben gekomen. Ten eerste wil ik bij Sorcha’s moeder op bezoek. Dat vond ik weleens tijd worden.’

‘Maar Mary is vorig jaar overleden, vlak voordat ik terugkwam.’ Ze schudde haar hoofd. ‘Ze is gestorven in de overtuiging dat ik haar dochter had vermoord.’

‘Ik wist al dat ze overleden is. Dat hoorde ik gisteren in het dorp. Ach, als er een hemel bestaat, zal ze inmiddels wel weten hoe het echt zit.’

‘Daar geloof ik al heel lang niet meer in, vrees ik. Maar goed, wat is de andere reden waarom je bent teruggekomen naar Ballymore?’

‘Nou, Helen, zoals ik al zei, wilde ik jou graag spreken.’

‘Waarover?’

Hij vertelde het.

Toen hij uitgepraat was, stond ze op om nog meer water te koken. Nog voordat ze de waterkoker opnieuw had gevuld, zette ze hem echter weer neer. ‘Wat zou het ook? Wil je misschien een glas whisky?’ Ze pakte de fles en twee glazen en ging weer aan tafel zitten. ‘Even kijken of ik het goed begrepen heb. Dus je wilt een stichting oprichten om jonge, getalenteerde muzikanten bij te staan, met name uit Ierland. En je wilt dat ik die stichting voor je ga runnen?’

‘Daar komt het wel op neer, ja.’

‘Waarom ik?’

‘Omdat ik niemand ken die zo’n neus voor zaken heeft als jij. Ik zou het jammer vinden als je daar niets meer mee deed.’

‘Daar heb ik zelf voor gekozen, Con. Brad heeft me een jaar geleden mijn oude functie aangeboden, maar ik heb geweigerd.’

‘Dat weet ik. Helen, ik wil je grootse plannen voor deze plek niet in de war schoppen, maar ik kan me niet voorstellen dat jij de rest van je leven vroeg wilt opstaan om eieren met spek te bakken.’

‘Als het goed loopt, neem ik iemand in dienst.’ Ze grijnsde en nam een slok whisky.

‘Ik heb eens nagedacht. Dit landgoed is zo groot dat er best een kleine opnamestudio in een van de oude bijgebouwen zou passen.’

‘O ja?’

‘Ja. En gezien het aantal slaapkamers zou het best mogelijk zijn om muzikale masterclasses en seminars aan te bieden, professionele muzikanten uit te nodigen om naar Ballymore te komen en jong talent van hun ervaring te laten meeprofiteren.’

‘Zo te horen barst je van de ideeën. Waarom ga je dit project dan niet zelf runnen?’

‘Ik ben niet van plan om hier te blijven. Niet elke dag, althans, maar dat is een ander verhaal. Even terug naar de basis. Als jij het ziet zitten, ben ik bereid om dit huis van boven tot onder te laten renoveren, een opnamestudio in een van de bijgebouwen te laten maken en het huis om te laten toveren tot een centrum waar muzieklessen worden gegeven. Je zou zo veel personeel mogen aannemen als je zelf wilt, en zo voor werkgelegenheid kunnen zorgen in het dorp. Hiermee zou je Ballymore op de kaart kunnen zetten. En naar talent zou je niet ver hoeven zoeken. Gisteravond was ik in een bar in het dorp en hoorde ik een jonge zangeres die best eens de nieuwe Alison Moyet zou kunnen worden.’ Zijn ogen sprankelden van opwinding.

‘Dit idee spreekt je echt aan, hè?’

‘Ja. Helen, ik heb meer geld dan ik ooit zal kunnen uitgeven. Dit zou een kans zijn om iets terug te doen, om de volgende generatie te helpen. Met onze ervaring en connecties zouden we echt het verschil kunnen maken.’

‘O, Con.’ Ze wreef over haar slapen. ‘Ik weet het echt niet.’

‘Dan blijf ik net zo lang zeuren tot je ja zegt.’

Pas na achten ’s avonds ging Con bij Helen weg. Het had veel overredingskracht gekost, maar uiteindelijk was ze overstag gegaan. De details zouden ze later wel uitwerken. Hij zou hier niet lang meer zijn, maar hij kende Helen goed genoeg om te weten dat ze hem niet meer nodig zou hebben zodra ze zich hierin had vastgebeten.

Hij wandelde de heuvel af, naar de duinen. De zon ging bijna onder en zag er met zijn oranje gloed uit als iets wat regelrecht van een ansichtkaart afkomstig was. Toen hij de duinen beklom, zag hij zijn oude hut. De helft van het dak ontbrak en de ramen waren dichtgetimmerd, maar ondanks de genadeloze weersinvloeden stond het hutje nog steeds overeind.

Het enige wat Con vroeger had gewild was iets van zijn leven maken, ontsnappen aan dat hutje en aan Ballymore. Dat was hem gelukt, maar hij had er een gruwelijke prijs voor moeten betalen.

Hij ging op een duin zitten en staarde naar de zee. ‘Sorcha, ik hou van je. Dat zal altijd zo blijven.’

Opeens stak de wind op. Hij huiverde een beetje en voelde haar aanwezigheid sterk om zich heen. Het werd tijd om te gaan. Waarheen, dat wist hij nog niet. Maar wel ver hiervandaan.

‘Dag, Sorcha, mijn liefste.’

Zachtjes begon hij haar liedje te zingen. Het laatste liefdeslied.

‘Losing you, after all these years of loving you,

Is the hardest thing I’ve ever been through.

And it’s true, after all the things I’ve said to you,

And the way that I’ve been cruel to you,

What else could I expect you to do?

Losing you, losing you.’

Con stond op en liep weg van het strand.

Uitgegeven door Xander Uitgevers

www.xanderuitgevers.nl

Oorspronkelijke titel: The Last Love Song

Oorspronkelijke uitgever: Pan Macmillan

Vertaling: Erica Disco

Omslagontwerp: ZeroMedia

Omslagbeeld: FinePic®, Munich

Afwerking omslag: Select Interface

Auteursfoto: Boris Breuer

Verzorging ePub: Michiel Niesen, ZetProducties

Copyright © 2025 Lucinda Riley Limited

Copyright © 2025 voor de Nederlandse taal:

Xander Uitgevers bv, Amsterdam

Alle rechten voorbehouden. Tekst- en datamining niet toegestaan.

isbn 9789401625302

De uitgever heeft getracht alle rechthebbenden te traceren. Mocht u desondanks menen rechten te kunnen uitoefenen, dan kunt u contact opnemen met de uitgever. Niets uit deze uitgave mag openbaar worden gemaakt door middel van druk, fotokopie, internet of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Lees ook van Lucinda Riley

Een aangrijpend en herkenbaar verhaal over familie, geheimen en de onontkoombare kracht van het lot

Yorkshire, 1976. De opvallend mooie Leah Thompson groeit op in een bescheiden gezin bij de uitgestrekte heidevelden van Yorkshire. Samen met haar moeder werkt ze af en toe voor de invloedrijke, maar eigenaardige familie Delancey.

Jaren later heeft Leah een indrukwekkende internationale carrière als model. Maar een heftige gebeurtenis uit haar verleden blijft haar achtervolgen, en lijkt bovendien op mysterieuze wijze verweven met het tragische verhaal van een Poolse broer en zus in de Tweede Wereldoorlog. Leah raakt steeds dieper verstrikt in de duistere geschiedenis van de familie Delancey, en zal haar eigen verleden onder ogen moeten komen…

Lees ook De liefdesbrief

Een wervelend en meeslepend verhaal vol geheimen, spanning en onvergetelijke wendingen

De jonge journaliste Joanna krijgt de opdracht verslag te doen van de uitvaart van Sir James Harrison, een wereldberoemde acteur. Na de begrafenis ontvangt ze een mysterieuze brief, met aanwijzingen die naar een explosief geheim lijken te leiden – een geheim dat de acteur zeventig jaar lang verborgen heeft gehouden. Met behulp van Sir James’ kleinzoon ontrafelt Joanna langzaam maar zeker het raadselachtige verhaal. Tijdens haar zoektocht ontdekt ze echter dat verschillende machtige mensen de brief willen hebben. En die zullen haar ten koste van alles proberen tegen te houden…

Lees ook De geheimen van de kostschool

Een moord. Een geheimzinnige foto. Een hartverscheurend familiegeheim.

Op een kleine, exclusieve kostschool in Norfolk wordt een leerling dood aangetroffen. De schokkende gebeurtenis is volgens het schoolhoofd een tragisch ongeval, maar de politie is daar niet zo zeker van. Detective Jazz Hunter wordt op de zaak gezet en probeert door te dringen in de gesloten wereld van de kostschool. Maar al snel nemen de gebeurtenissen een verontrustende wending, en blijkt er veel meer aan de hand dan een noodlottig ongeval...

Deze ebook licentie is jouw eigendom en kan gelezen worden op een Mac, pc of laptop, e-reader, tablet en/of mobiele telefoon.

(Door)verkopen, verspreiden (sub)licenseren, verhuren, leasen of op een andere manier overdragen van enig recht in of op deze licentie of dit eBook, danwel reproduceren, uitgeven, uitzenden of op enige andere manier beschikbaar stellen van dit digitale bestand aan een 3de partij is ten strengste verboden.

Dit bestand is voorzien van een watermerk met informatie die jou aanmerkt als de eigenaar van de licentie om misbruik voorkomen.

Veel leesplezier!

a424942b38e3c2b0624cb6779e5773e28943662e442b47c5b9c56c461ce9e81